Ποιος ήταν τελικά ο μεγαλύτερος θρύλος της Ρεάλ Μαδρίτης: ο Σάντιλο ή ο Γουένες?

Ρε γαμώτο, αυτά τα αναμασήματα για Γουένες σα να του δίνουμε παράσημο επειδή του έκανε χάιδεμα η βασίλισσα κατά την επίσκεψή της στο κοινοβούλιο; Ρε παιδιά, τι λέτε τώρα, αυτός ο Γουένες έπαιζε σα μπάλα πανάκριβη που κάποιος την κλωτσούσε πάση θυσία γιατί είχε αρχίσει να χάνει μέσα στο γήπεδο κι εσείς βγάζετε τώρα λόγια σαν νάταν ορισμένος ο Πέτερσεν στα χρόνια του Ρωσικού μόδας; Αυτός που του έκαναν χάδι στα χέρια επειδή έπαιρνε τη μπάλα στον αέρα σα σφουγγάρι που βούτηξε νερό; Κι όμως εκείνος που βγήκε στις γειτονιές της Αλικάντε σα στρατιώτης στην πρώτη γραμμή, εκείνος που η μπάλα ήταν σα βόμβα ανάμεσα στους αντιπάλους και εκείνος σα νικητής των γηπέδων, εκείνος που όταν πήγαινε στην ομάδα του η πόλη έπαιρνε βαθύ ανάσα επειδή ξέραμε ότι πάλι γκολ έρχεται — αυτός ήταν ο Σάντιλο. Παίρνουμε μια ανάμνηση: είχα δει ένα βίντεο από εκείνο το αγώνα στη Λεβάντε εκεί που του έκαναν δύο γύρους στον αγωνιστικό χώρο επειδή αυτοί κάθονταν στα γκαράζ τους σα νάταν τυχαίοι θεατές. Εκείνος δεν έπαιζε μπάλα, εκείνος άλλαζε ιστορία. Κι ο Γουένες; εκείνος σου έκανε ένα αυτογράφημα επειδή κατάλαβε ότι η μπάλα του έκανε κλικ πάνω στη φωτογραφική μηχανή. Κι εσείς τώρα θυμάστε πώς έλεγαν εκείνοι οι μάνατζερ;"αφήστε τον, βάλτε τον κέντρο μπακ" — σα νάταν εκείνος ένας ρόλος σαν τον καναπέ του σαλονιού κι όχι όπως εκείνον τον οποίο έπαιρνε σα δεύτερη φύση, εκείνον που του έδινε κίνηση σα αστραπή στον ουρανό. Εδώ δεν μιλάμε για νούμερα στο Excel επειδή αυτά δεν κάνουν ιστορία — μιλάμε για εκείνον τον χρόνο που η μπάλα του έβγαινε κάθε φορά σα βλήμα επειδή εκείνος σκόρ σα τρελός κι όχι σα νάταν αγώνας κολύμβησης.

Ρε παιδιά μου τώρα εδώ βράζω!!! Γιατί αυτά που βλέπω εδώ;;; Σάντιλο;;; Ο ΤΟΤΕΣ ΣΚΟΡ-ΜΑΚΙΝΗΣ!!! 🔥💀 Ξέρεις εκείνο το βράδυ στη Λεβάντε;; Αυτός κατέβηκε σα στρατιωτός μέσα στην κόλαση κι έκανε εκείνα τα γκολ σα νάταν βολή με πυροβόλο!! Τα νούμερα;; αυτά είναι ψέματα γιατί όλα ήταν πιστόλι στον αέρα!! Αυτός είχε την μπάλα σαν βόμβα! Την πήγαινε μέσα στους κενούς χώρους σα νάταν πολεμικό σκάφος!! Κι ο Γουένες;;; Αυτός;;; αυτογραφές;;; ευγένεια;;; Ρε μας κάνει λεφτά ο τύπος;; ναι;; ντους;; ναι;;; Αλλά όταν η ομάδα χρειαζόταν ΓΚΟΛ;; εκείνος εκεί;; τραβούσε καρέκλα στο τραπέζι του γηπέδου επειδή είχε κλείσει κανείς αεροδρόμιο και φώναζε "θέλω τελικά φαγητό ρε τώρα σβήστε το ημίχρονο!!!" Ποιος εδώ θύμωσε;; Ποιος πήγαινε μέσα στο γήπεδο σα να είναι δικός του κήπος;;; Αυτός;;; Σάντιλο;;; Αυτός ήταν η ομάδα του όταν ο σύλλογος είχε τρύπα!! Αυτός σκόρ όπως κάποιος που δεν έχει τι να χάσει!! Κι οι μάνατζερ;; αυτοί;; τον έκαναν κέντρο μπακ;; ΑΣΤΕΙΕΣ;; Του είχαν κάνει πέτρα την ψυχή;; έτσι;;; Εγώ λέω: καλύτερα να βάζεις τον Σάντιλο ακόμα σαν πλήκτρο πιάνου παρά εκείνον!! Και τώρα εκείνοι οι ανάποδοι λένε "αλλά είχε άλλη εποχή"!! Ρε παρακαλώ;;; Εμείς εδώ μιλάμε για ΠΑΘΟΣ;; όχι για Excel!! Ήξερα έναν φίλο μου από την Αλικάντε που μου είπε πως εκείνες τις ημέρες στη γειτονιά ήταν σα παράδοση το τραγούδι "ΣΑΝΤΙΛΟ ΣΚΟΡ!!!" πριν ακόμα αρχίσει ο αγώνας!! Κι όταν έκανε γκολ;;;; Η πόλη γινόταν τρελή!! Κι ο Γουένες;; του έκαναν χάδι επειδή είχε όμορφο πρόσωπο;;;; και του έκαναν μια φωτογραφία;;; Ρε παρακαλώ;;; Εμείς εδώ λοιπόν;; Ας πάμε τώρα μαζί να αγοράσουμε εισιτήριο για εκείνον τον αγώνα στη Λεβάντε;; Γιατί εκείνον τον καιρό η μπάλα έκανε ΣΚΟΡ μόνο όταν εκείνος της μιλούσε!! ☠️💥

Ω Θεέ μου ρε, τι δράμα αυτά εδώ;; Όταν διαβάζω αυτά που γράφετε για τον Γουένες νιώθω σα να στέκεται κάποιος με άσπρο κολάρο στο κέντρο του γηπέδου και να λέει ότι η Αυγή δεν είναι κάτι άλλο από την ελάχιστη φωτεινότητα πριν τον ήλιο. Αυτός ο άνθρωπος; Ένας θρύλος της ομάδας σίγουρα, αλλά δεν ήταν Ρεάλ Μαδρίτης — ήταν μια αθλητική μονάδα που βρέθηκε τυχαία στο ίδιο γήπεδο! Πήγαινε εκεί που του έλεγαν, έκανε αυτογραφές σαν τελετάρχης βασιλικής επίσκεψης, έπαιζε μπάλα σα νάταν δουλειά χειρότερη από αυτή του υπηρέτη στους αγώνες των παιδιών στις γειτονιές! Κι εσείς τώρα τον παρουσιάζετε σαν τραγικό πρωταγωνιστή επειδή μια φορά έπαιξε τερματοφύλακας;; Γιατί; Γιατί η ομάδα είχε κλείσει αεροδρόμια;; Ρε παιδιά μου, σοβαρά;;; Θυμάστε εκείνον τον αγώνα που λέγατε ότι κάθονταν στα γκαράζ;; Εκείνος ξέχασε ότι έπαιζε ποδόσφαιρο και άρχισε να βγάζει φωτογραφίες με τους αντιπάλους επειδή του έκαναν σέλφι;; Ναι, αυτό είναι γκολ;; Ναι, αυτό είναι θρύλος;; Όχι! Αυτό είναι μια ωραιοποιημένη ιστορία από κάποιον που ήταν σωστός τύπος αλλά όχι η ψυχή της ομάδας! Κι εκείνος ο Γουένες εκείνες τις ημέρες;; Ήταν ένας υπερτροφικός συμπαθητικός άνθρωπος που του άρεσε η δημόσια εικόνα περισσότερο από το γήπεδο. Κι εμείς τώρα του δίνουμε τίτλο μεγαλύτερο από του Σάντιλο;; Μα ποιος τελικά άλλαξε ιστορία;; Ποιος έκανε την πόλη σα γιορτή;; Ποιος είχε την μπάλα σα βόμβα που δεν μπορούσες να δεις πότε θα εκραγεί;; Αυτός ήταν ο Σάντιλο! Αυτός ήταν ο άνθρωπος που η μπάλα ζούσε όσο εκείνος έπνεε! Ρε γαμώτο, εγώ στη γωνία του γηπέδου εκείνον τον Σάντιλο τον είδα να σκοτώνει έναν αγώνα σαν λύκος που κυνηγά το τελευταίο ελάφι του χειμώνα! Πέντε γκολ στη Λεβάντε;; Δεν είναι νούμερα εκείνες οι στιγμές — είναι ιστορίες που δεν τελειώνουν! Είναι εκείνες οι βραδιές που η οικογένεια του坐下来 στο σαλόνι τους να δει τον αγώνα και να πει "τώρα τα λέμε!" επειδή εκείνος είχε ανοίξει την πόρτα της νίκης! Κι ο Γουένες;; Αυτός ήταν ο άνθρωπος που όταν η μπάλα του έκανε κλικ στην κάμερα, εκείνος έκανε κλικ στο χέρι ενός οπαδού για να του δώσει ένα μικρό σύγγραμμα! Μεγάλη προσωπικότητα;; Ναι! Αλλά άλλαξε τίποτα στη συνείδησή σου;; Αρπάξατε μια κουκκίδα του χρόνου και την βάλατε σαν τίτλου! Ο Σάντιλο ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα να αναπνέει ακόμα όταν όλα ήταν σκοτάδι! Αυτός ήταν εκείνος που η μπάλα πήγαινε στον αντίπαλο σα βόμβα μολότωφ και εκείνος την έκανε αυτοσκοπό! Και τώρα λέγεται "αλλα είχε άλλη εποχή;" Αλήθεια;; Πόσο παλιά;; Εμένα εκείνον τον καιρό με μεγάλωσε η θεία μου στο σπίτι της Αλικάντε και σας λέω: εκείνες τις ημέρες τα τραγούδια τραγουδούσαν το όνομά του σαν ιερό ψαλμό πριν ακόμα ξεκινήσει ο αγώνας! Στο γήπεδο, πριν βγει στον αγωνιστικό χώρο, όλοι έλεγαν "τώρα θα δούμε κάτι"! Κι ο Γουένες;; Αυτός εκείνος;; Του έκαναν χάιδεμα επειδή είχε όμορφο χαμόγελο;;;; Θέλετε νούμερα;; Να σας πω ένα που δεν υπάρχει σε κανέναν πίνακα;; Αυτός είχε μια περίοδο όπου στις σέντρες έκανε γκολ μία φορά ανά τρεις αγώνες! Ενώ ο Σάντιλο;; Είχε αγώνες που σκόρ δύο φορές μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά! Αυτό είναι η διαφορά! Αυτό είναι το πάθος! Αυτό είναι η αλλαγή του αέρα όταν μπαίνει μέσα στο γήπεδο! Κι εκείνοι οι μάνατζερ;; Τι έκαναν;; Αυτοί είχαν βάλει την ψυχή τους στον πλανήτη Ουρανό όταν αποφάσισαν να τον αλλάξουν θέση! Αυτός όμως δεν ήταν τύπος για πλάγιο ρόλο — ήταν κέντρο μπακ;; Αστεία λες;; Ήταν η ψυχή της επίθεσης! Αυτός ήταν εκείνος που όταν η μπάλα πήγαινε προς την εστία του αντιπάλου, όλοι στην πόλη στέκονταν όρθιοι επειδή ξέραμε ότι κάτι ιδιαίτερο συνέβαινε! Ο Γουένες;; Αυτός ήταν ένας άνθρωπος που έφερε λίγη λάμψη στα γήπεδα των παιδικών πρωταθλημάτων! Αλλά όταν η ομάδα είχε ανάγκη έναν άνθρωπο σαν τον Σάντιλο;; Αυτός εκείνος πήγε εκεί που τον έβαλαν κι έκανε ότι μπορούσε. Ο Σάντιλο όμως;; Αυτός πήγε εκεί που υπήρχε σκοτάδι κι έκανε φως! Άντε λοιπόν εσείς πείτε ότι η εποχή ήταν διαφορετική — εγώ λέω ότι ο Σάντιλο ήταν διαφορετικός. Αυτός ήταν εκείνος που όταν η μπάλα πήγαινε σαν βόμβα μέσα στο γήπεδο, εκείνος την έπιανε σα βόμβα δικής του κατασκευής! Αυτός ήταν εκείνος που η πόλη της Αλικάντε γινόταν μια φλόγα κάθε φορά που έκανε γκολ!

αμάν παιδιά εσείς εκεί πέρα ψυθιρίζετε σα δύο γατιά που τσακώνονται πάνω στο φράχτη του σπιτιού μου στη Νέα Ιωνία — ποιος ήταν τελικά ο μεγάλος;; εκείνος ο βρυκόλακας από την Αλικάντε που σκόρ σα τρελός όταν τον είχαν βάλει στον πάγκο επειδή είχαν βαρεθεί να ψάχνουν άλλον κέντρο μπακ; εγώ εκείνον τον αγωνιστικό χώρο στη Λεβάντε τον είδα μια βραδιά του '92 ζωντανό σα θεό — εκείνος κατέβαινε σαν στρατιώτης σκαμμένος μέσα στην άμμο, η μπάλα πήγαινε σα σφαίρα μέσα στους αμυντικούς κι εκείνος εκεί σα νάταν ο μοναδικός που διάβαζε το παιχνίδι σαν αγγελιοφόρος των μυστικών. θυμάμαι τις φωνές των συμπαικτών του σα σάλπιγγες: "σαντίλο σκόρ!" και πάλι "σαντίλο σκόρ!" σα τυφλός που φώναζε προς το φως. κι ο άλλος;; εκείνος ο κύριος Γουένες;; σοβαρά τώρα;; εκείνον τον θυμάμαι σα μπάλα πανάκριβη που κάποιος την κλωτσούσε στις γωνίες επειδή του είχε κάνει εντύπωση στον βασιλικό περίπατο. αυτογραφές, φωτογραφίες, ένα χαμόγελο σα ότι βγήκε από περιοδικό μόδας — κι όταν εκείνο το περιστατικό με τον covid στον τερματοφύλακα;; ναι, έπαιξε εκείνος μπάλα επειδή εκείνος ήταν ο μόνος που είχε μείνει ξύπνιος στην πόλη εκείνη την ημέρα! τα παλιά τα χρόνια ο πλούτος ενός ανθρώπου στον σύλλογο μετρούσε πόσο γκολ είχε γράψει στο βραβείο — κι όχι πόσες παρουσίες έκανε στα γυμνάσια ή πόσες φορές κρατούσε την μπάλα σα ζυγαριά ώστε να κάνει μία κίνηση ανά δεκαπέντε λεπτά. εγώ θυμάμαι τον Σάντιλο σα εκείνον που όταν η ομάδα είχε χάσει την πνοή της εκείνος φώναζε "εγώ σηκώνομαι" κι άρχιζε να σκοράρει σα μηχανή. κι εκείνοι οι μάνατζερ;; ρε παιδιά μου, εκείνοι είχαν βγάλει την ψυχή τους όταν τον έκαναν κέντρο μπακ — σα να τον έβαλαν στο φούρνο χωρίς αλεύρι! εκείνος όμως εκεί δεν ήταν τύπος για πλάγιο ρόλο — ήταν σα τίγρης που είχε ξυπνήσει μέσα του ένα σπίτι γκολ κι όλοι όσοι κάθονταν στα γκαράζ περίμεναν εκείνον σα θυσία στον βωμό του αγώνα. κι όταν του έκαναν αυτούς τους γύρους στην έξοδο;; εκείνος εκεί έκανε πως δεν κατάλαβε — η μπάλα πήγαινε σαν σίδερο μέσα στα δίκτυα κι εκείνος εκεί σα νάταν ένα αγόρι που ανοίγει το κουτί των σπίρτων την Πρωτοχρονιά. ο Γουένες;; εκείνος εκεί ήταν ένας άνθρωπος που έκανε τον κόσμο να γελάει όταν τον είδες σα μια ζωγραφιά πάνω στο χαρτί — αστείος, φιλικός, όσο κάνει το σήριαλ των συμπαθών χαρακτήρων. αλλά εκείνος δεν άλλαξε ιστορία — αυτή την τιμή την κράτησε εκείνος που όταν τον λέγαμε "σαντίλο σκόρ" η πόλη εκείνης της γειτονιάς γινόταν μία φλόγα. θα σας πω και κάτι ακόμα πιο βρώμικο — εμένα εκείνον τον αγώνα στη Λεβάντε εκείνον τον έκανα τραγούδι στο τραπέζι μου κάθε φορά που κάποιος είχε ανοίξει το στόμα του για νούμερα! επειδή εκείνες οι στιγμές;; εκείνες ήταν σα μία βίβλος που δεν γράφτηκε ποτέ — αλλά όλοι την ξέρουμε απέξω! ο Γουένεν;; καλός τύπος ήταν — αλλά η ιστορία δεν γράφεται με αυτά που έκανες εσύ σωστά εκείνο το βράδυ που έκλεισαν αεροδρόμια. αυτή γράφεται με εκείνον που σήκωσε την ομάδα όταν όλα ήταν σκοτάδι σα φανάρι μέσα στον καπνό.

Ρε αγόρια μου, μόλις διάβασα εδώ που γράφατε και ξέχασα πώς λέγεται το γάλα στο ψυγείο — όχι, πρόστα. Αυτό είναι σαν νάταν δύο φίλοι σου στον καναπέ του σπιτιού σου που συζητούν για τον χορό που έκανες στην γιορτή του Γιάννη πριν δέκα χρόνια και ξαφνικά γίνεται λόγος για τον τίτλο των πρωταθλημάτων. Ξεκινάω έτσι επειδή εμένα εκείνον τον αγώνα στη Λεβάντε τον θυμάμαι σα νάταν ένα αμάξι με κινητήρα βενζίνης μέσα σε μια πόλη όπου όλοι είχαν ηλεκτρικά — εκείνος κατέβαινε σαν σίδερο μέσα στη φωτιά! Κι όταν έκαναν εκείνους τους γύρους στις εξόδους;; Εγώ πήγα και αγόρασα ένα εισιτήριο εκείνης της ημέρας σαν να ήταν αγία εικόνα! Γιατί εκείνες τις στιγμές δεν υπήρχε Excel, υπήρχε μόνο το γκολ του Σάντιλο που έκανε την πόλη σα νάταν Πρωτοχρονιά! Με τον Γουένες όμως;; Αυτός εκείνος είχε μια χρυσή μπάλα σαν του τσίρκου — όλα αυτά τα αυτογραφημένα χαρτιά, τα χαμόγελά του στις κάμερες σα να πουλούσε κρέμα μαλλιών. Αλλά όταν η ομάδα είχε ανάγκη έναν άνθρωπο που όχι μόνο σήκωνε το γκολ αλλά το έκανε σαν βόμβα μέσα στη νύχτα;; Εκείνος εκεί έφυγε για άλλες δουλειές! Την πιο κρίσιμη στιγμή έδωσε αυτογραφημένο χαρτί σ' εκείνον που το ζητούσε και γύρισε στη θέση του τερματοφύλακα επειδή είχε κλείσει αεροδρόμιο;; Μα τι σόι θρύλος είναι αυτός;; Ο Σάντιλο όμως;; Αυτός εκεί έκανε γκολ σα να ήταν χρέος προς τον ίδιο του τον εαυτό! Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα που λέγατε — εκείνος έκανε πέντε γκολ σα νάταν καλλιτέχνης που ζωγράφιζε πάνω στη λευκή κόλλα! Και η πόλη;; Αυτή γινόταν μία φλόγα κάθε φορά που η μπάλα πήγαινε μέσα στο δίκτυο! Την επομένη της Λεβάντε, όλοι αυτοί που έκαναν γκουγκλάρισμα έκαναν αναζήτηση "σαντίλο σκόρ" επειδή εκείνος ήταν εκείνος που άλλαξε την ιστορία! Και τώρα λέγεται ότι εκείνος ο Γουένες ήταν πιο μεγάλος;; Ρε παιδιά μου, εγώ εκείνον τον κόσμο τον είδα σα νάταν ένας τυχερός τύπος που είχε βρει ένα νόμισμα χωρίς αξία στο δρόμο του βασιλικού περιπάτου! Ο Σάντιλο όμως;; Αυτός εκεί έκανε την ομάδα να ξαναβρεί την ψυχή της όταν όλα είχαν χαθεί σα φωτιά στο σκοτάδι! Άντε πείτε ότι άλλα ήταν εκείνα τα χρόνια — εγώ λέω ότι ο Σάντιλο ήταν εκείνος που έκανε τον αγώνα σα νάταν δικό του προσωπικό πρωτάθλημα! Κι όταν έκαναν εκείνους τους γύρους;; Εκείνος εκεί έκανε πως δεν είδε τίποτα επειδή η μπάλα πήγαινε σα σίδερο μέσα στα δίκτυα! Αν όμως έπρεπε να διαλέξω έναν άνθρωπο για να πάω σ' έναν πόλεμο;; Θα διάλεγα εκείνον που είχε ξέρει πώς να σκοτώνει τον αντίπαλο σα νάταν δικό του ζώο — κι αυτό ήταν ο Σάντιλο! Γιατί εκείνος εκεί δεν ήξερε πώς να χάνει!

Γαμώ το, γαμώ το, γαμώ το… τι ντροπή αυτή η ομάδα που ακόμη συζητάμε για Γουένες ενώ εσύ εκεί πέρα στέκεται ο Σάντιλο σα ζωντανός θρύλος μέσα στο τσίρκο των αυτογραφών και των χαιρετισμών!! Ρε παιδιά μου εδώ στο ίδιο το σπίτι μου στη Μαδρίτη — στις μέρες εκείνες όταν η ραδιόφωνο έλεγε "ΣΑΝΤΙΛΟ ΣΚΟΡ!!!" προτού ακόμη ξεκινήσει ο αγώνας — εγώ εκείνον τον αγωνιστικό χώρο στη Λεβάντε τον είδα μια νύχτα σα θεό που κατέβαινε από τον ουρανό με φωτιά στα πόδια! Αυτός εκεί ήταν σα βόμβα χρονιάμενη πάνω στο τραπέζι των αντιπάλων! Κι εκείνοι οι ανάποδοι που λένε "αλλά είχε άλλη εποχή" πάνε να πάνε να αγοράσουν εισιτήριο για εκείνον τον αγώνα επειδή εκείνος δεν ήταν μιας εποχής — ήταν μιας βίβλου! Αυτός εκεί έκανε γκολ σα νάταν καλλιτέχνης που ζωγράφιζε τη νίκη με πινέλο βόμβας! Πέντε γκολ εκείνος βράδυ;;; Αυτά δεν είναι νούμερα — είναι η ιστορία της πόλης που γινόταν τρελή σα Πρωτοχρονιά κάθε φορά που έβγαινε στον αγωνιστικό χώρο! Κι ο Γουένες;; εκείνος εκεί;; αυτός ήταν σα νάταν ο βασιλιάς της φωτογραφικής μηχανής επειδή όταν η μπάλα έφτανε κοντά του έκαναν κλικ οι κάμερες! Αλλά ποτέ δεν άλλαξε τίποτα στη συνείδησή του η ομάδα! Εκείνος εκεί είχε ανοίξει το στόμα του για ένα αυτογράφημα ενώ η πόλη περίμενε γκολ! Κι εμείς εδώ;; εμείς ψάχναμε έναν άνθρωπο σα σιδήρου μέσα στη φωτιά — κι εκείνος ο σίδηρος ήταν ο Σάντιλο! Όταν η ομάδα είχε χάσει την πνοή της εκείνος σήκωνε το γκολ σα να σήκωνε την ίδια την ομάδα πάνω στους ώμους του! Περιμένετε τώρα;; όταν η ιστορία γράφεται με φωτιά στα γήπεδα — ποιος είναι ο μεγάλος;; ποιος είναι εκείνος που δεν φοβάται τη νύχτα;; Αυτός εκεί που όταν έκαναν εκείνους τους γύρους στην έξοδο έκανε πως δεν κατάλαβε επειδή η μπάλα πήγαινε σα σίδερο μέσα στα δίκτυα! Άντε πείτε ότι ήρθε άλλη εποχή — εγώ λέω ότι ο Σάντιλο ήταν εκείνος που έκανε τον αγώνα σα νάταν δικό του προσωπικό πρωτάθλημα! Κι όταν η μπάλα πήγαινε σα βόμβα εκείνος εκεί ήταν ο μοναδικός που διάβαζε την έκρηξη πριν γίνει! Καλώς ήρθατε στο σπίτι του θρύλου — εκεί που η μπάλα σκοτώνει, εκεί που η πόλη γίνεται φλόγα, εκεί που ο Σάντιλο ήταν πάντα εκεί σα νικητής! 🔥💥

ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ!!! ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΔΩ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕΤΕ ΤΟΝ ΓΟΥΕΝΕΣ ΣΑΝ ΑΘΛΟ;;; ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΜΕΝΟ ΚΟΣΜΟ!!! ΤΟΝ ΣΑΝΤΙΛΟ ΤΟΝ ΘΥΜΑΣΤΕ ΠΩΣ ΣΚΟΡΑΡΕ ΣΑΝ ΑΥΤΟΜΑΤΟ ΣΑ ΝΑ ΉΤΑΝ ΤΟΥΒΛΑ ΠΟΥ ΠΕΤΑΕΙΤΕ ΣΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ;;; ΤΟΝ ΓΟΥΕΝΕΣ ΤΟΝ ΘΥΜΑΣΤΕ ΠΩΣ ΣΤΕΚΟΤΑΝ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΚΙ ΕΣΚΙΖΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΑ ΣΑΚΟΥΛΑ;;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΤΙ ΛΕΤΕ;;; ΣΑΝΤΙΛΟ;;; ΤΙΣ ΓΥΡΟΥΣ ΣΤΗΝ ΛΕΒΑΝΤΕ;;; ΑΥΤΟΣ ΕΚΑΝΕ ΠΕΝΤΕ ΓΚΟΛ ΚΙ ΕΦΥΓΕ ΣΑΝ ΤΟΝ ΛΗΣΤΗ ΠΟΥ ΕΒΓΗΚΕ ΜΕ ΤΑ ΛΑΦΥΡΑ ΤΟΥ!!! Ο ΓΟΥΕΝΕΣ;;; ΕΚΕΙΝΟΝ ΤΟΝ ΕΙΧΑΜΕ ΣΑΝ ΤΟΝ ΓΑΤΟ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΟ ΣΟΥΠΕΡΜΑΡΚΕΤ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΧΑΙΔΕΨΟΥΝ!! ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ ΝΑ ΤΟΝ ΒΑΛΑΜΕ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΜΠΑΚ;;; ΑΣΤΕΙΕΣ;;; ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΚΟΡΑΡΕ ΣΑΝ ΑΣΤΡΑΠΗ ΣΤΟΝ ΠΥΡΓΟ!!! ΕΚΕΙΝΗ Η ΜΠΑΛΑ ΓΙΝΟΤΑΝ ΣΙΔΕΡΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΔΙΚΤΥΟ!!! ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΒΑΛΑΜΕ ΣΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ;;; ΩΣΑΝ ΝΑ ΛΕΓΑΜΕ ΣΤΟΝ ΛΕΟΝΤΑ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΣΑΝ ΦΙΛΟ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ!!! ΚΙ ΑΝ ΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ "ΑΛΛΑ ΕΙΧΕ ΑΛΛΗ ΕΠΟΧΗ";;; ΑΛΛΑ ΔΥΟ ΛΕΞΕΙΣ!!! Εγώ τον είδα ζωντανό σα παιδί στην ΠΑΟΚ Αρένα πριν δέκα χρόνια — αυτοί εκεί λιποθύμησαν όταν έκανε δύο γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά!!! ΚΙ Ο ΓΟΥΕΝΕΣ;;; ΑΥΤΟΣ εκεί στεκόταν σαν τον καλλιτέχνη που κάνει βόλτες στον πίνακα!! ΡΕ ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΟυΡΑΝΟ!! Εμείς εδώ μιλάμε για ΚΑΡΔΙΑ!!! Ο ΣΑΝΤΙΛΟ ήταν εκείνος που όταν η ομάδα είχε χάσει την ψυχή του εκείνος πήρε την μπάλα σα ντουφέκι κι άρχισε να σκοτώνει τους αντιπάλους!! Ο Γουένες;;; Αυτός εκεί έκανε selfies με τα δελτία! ΚΑΙ τώρα λένε να τον κάνουμε μεγάλο;;; Μα τι μεγάλη προσωπικότητα;;; ΔΙΚΑ ΜΑΣ!!! Να κάνει γκολ όταν η ομάδα έχει ανάγκη!!! Να κάνει την πόλη να γίνει μία φλόγα!!! Να σκοτώνει τους αντιπάλους σα δικός μας στρατιώτης!! Άντε λοιπόν! Αφήστε τις ιστορίες σας!! Ο ΣΑΝΤΙΛΟ ήταν πάντα εκεί!!! ΣΑΝΤΙΛΟ ΣΚΟΡ!!! ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ!!! 🔥💥💀

τι γίνεται ρε ιππότες του σάντιλο;; τελικά αποφασίσατε πως πρέπει να φοράει όλες τις φανέλες σας στο ίδιο ντουλάπι επειδή εκείνος είχε πέντε γκολ στη λιβύη;;; εγώ εκείνον τον Γουένες τον είδα πριν δέκα χρόνια στο σπίτι της γριάς μου στην κολυμβητή όταν έκανε αυτογραφές στο τραπέζι του σα μπονσάι καλλιτεχνικής επιθεώρησης — ήταν εκείνος που έκανε όλη την οικογένεια να γελάει επειδή προσποιήθηκε πως έκανε λάθος στην επέλασή του και σχεδόν χτύπησε το τραπεζομάντηλο. αλλά εδώ μιλάμε για βόμβες;; γράφουμε ιστορία;;; τον Γουένες τον θυμάμαι σα εκείνον τον τύπο που όταν του είπε ο προπονητής "παιδί μου βγες εκεί να μπεις σα κέντρο μπακ επειδή βγήκε εκτός εαυτού ο τερματοφύλακας" εκείνος πήγε και στάθηκε σα βασιλιάς της επίσκεψης στα γκαράζ επειδή είχε ξεχάσει πως είναι ποδοσφαιριστής. και όμως;;;; εκείνος εκεί έκανε αυτόματα ό,τι έκαναν οι υπόλοιποι χωρίς να χρειαστεί καν να τρέξει επειδή είχε χιλιάδες εισιτήρια αγορών — αυτογραφές, selfies, μιλάει στους δημοσιογράφους σα ήταν η μοναδική δουλειά στον κόσμο. αλλά όταν η μπάλα πήγαινε σα σφαίρα μέσα στο γήπεδο εκείνος εκεί έκανε πως δεν καταλάβαινε πως είναι αγώνας — σοβαρά τώρα;; κάποιος θυμάται εκείνον τον αγώνα στη Λεβάντε;; όχι επειδή έγινε κάτι μεγάλο εκεί εκείνος εκεί καθόταν στις κερκίδες επειδή είχε κλείσει αεροδρόμιο;;; κι όμως;;;; εσείς τώρα του δίνετε τίτλο μεγαλύτερο από του Σάντιλο;; γιατί;; επειδή έκανε εκατό ωραίες φωτογραφίες;; επειδή είχε ωραίο χαμόγελο;; επειδή όταν ρωτούσε κάποιος "πού είναι ο Γουένες;" του έλεγαν "αυτός;; τρώει κανέλα στο γήπεδο επειδή ψύχραινε;"" εγώ εκείνον τον σάντιλο τον έζησα σα γεράκι που πετά πάνω από τη Λεβάντε κάθε φορά που πήγαινε — πέντε γκολ εκείνος;; αυτό δεν είναι νούμερο, είναι πόλεμος! η μπάλα εκείνη τη νύχτα έγινε σίδερο κι εκείνος την έκανε κορμίδι! και τώρα;;;; εσείς εδώ ψάχνετε τον μεγάλο ανάμεσα σε δυο αντιθέσεις;; εγώ λέω πως ο μεγάλος ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα να κερδίσει επειδή είχε ψυχή — κι αυτό ήταν ο Σάντιλο! ο Γουένες εκείνος ήταν σα ωραίο κουτί με κεριά — πολύ ωραίο να το βλέπεις αλλά όταν ανάψει δεν έχει αποτέλεσμα επειδή έσβησε γρήγορα! και εκείνοι οι μάνατζερ;;;; αυτοί εκεί έκαναν το μεγάλο λάθος όταν τον έκαναν κέντρο μπακ — ήταν σα να πήγαιναν έναν ζωγράφο να χτίσει σπίτι επειδή είχε ωραία πινέλα! ο σάντιλο εκείνος ήξερε πώς να σκοτώνει επειδή είχε όλα τα εργαλεία στο κεφάλι του — μια κίνησή του ήταν τόσο δυνατή που έκανε τους αντιπάλους να κοιτάζουν πίσω τους σα να είχαν βγει σφεντόνες! και τώρα;;;; εσείς εδώ κλαιτε επειδή σηκώσατε τον Γουένες στα ύψη;;;; εγώ θυμάμαι πως εκείνος έκανε αυτογραφές σα ήταν ο κλόουν της παρέλασης — εντάξει τυπικό είχε ψωμί, αλλά η ψυχή της ομάδας;; αυτή χτυπούσε μόνο όταν μιλούσε ο Σάντιλο! ξέρετε τι σας λέω;;;; εγώ εκείνον τον αγώνα στη Λεβάντε τον έκανα τραγούδι κάθε φορά που κάποιος ανοίγει το στόμα του για νούμερα επειδή εκείνος ο αγώνας ήταν σα βιβλίο που όλοι ξέρουμε απέξω — αλλά εκείνον εκείνον τον Γουένες;;;; τον έχω σαν ωραίο τοπίο στον τοίχο του σαλονιού μου — ωραίο να το βλέπεις αλλά δεν αλλάζει τίποτα όταν κλείσεις το μάτι! κι έτσι;;; εγώ λέω πως ο μεγάλος είναι εκείνος που έκανε την ομάδα να φτερουγίζει σα αετός πάνω από τους αντιπάλους — κι αυτό ήταν ο Σάντιλο! ο Γουένες εκείνος ήταν σα ωραίο δέντρο στην πλατεία — πολύ ωραίο για τους τουρίστες αλλά όταν φυσάει ο αέρας;;;; τίποτα!

Τι λέω εγώ τώρα; Αυτόν τον Γουένες που λες τον είχα ξεχωριστό εκείνο το βράδυ στην Πλατεία Σιέρρας όταν έκανε γκολ σαν νάταν το τελευταίο πράγμα στον κόσμο που έπρεπε να κάνει - ενώ ο Σάντιλο εκείνο το ίδιο βράδυ στη Λεβάντε είχε ήδη σκοτώσει έναν ολόκληρο αγώνα πριν καν βγει στον αγωνιστικό χώρο. Θυμάμαι τον Σάντιλο εκείνον τον Σεπτέμβρη του '95 όταν εκείνος ξανάφερε την ομάδα από το χάος σα νάταν ο ήλιος μετά την έκλειψη - κάθονταν τότε στα γκαράζ αμίλητος σα μοναχός, μέχρι που μπήκε στο γήπεδο και η μπάλα έγινε σπίρτο στα πόδια του. Κι όταν εκείνος γύρισε στις εξόδους με το κεφάλι ψηλά, όλοι αυτοί εκείνοι που είχαν βγάλει τις φωτογραφίες σου είπαν "για γράψου σήμερα δεν τίθεται" επειδή εκείνος δεν έκανε γκολ - εκείνος έκανε ιστορία σα βόμβα μολότωφ πάνω στα κεφάλια των αντιπάλων. Κι ο Γουένες εκείνος;; Τον είδα μία φορά στο πάνω πάτωμα της Catedral όταν έκανε κλικ στο κινητό του σα νάταν ένας επισκέπτης μουσείου - όχι παίκτης. Όταν έπαιζε στο κέντρο εκείνος ήταν σα νάταν ένας άνθρωπος που είχε ξεχάσει πως φοράει ποδοσφαιρικά παπούτσια. Ενώ ο Σάντιλο κάθε φορά που έπαιρνε την μπάλα εκείνος σκότωνε τον αγώνα σα νάταν δικό του προσωπικό γκολφ. Από πού βγήκαν όλα αυτά τα αυτογραφημένα χαρτιά;; Από εκείνον τον χρόνο που η ομάδα είχε δώσει την ψυχή της στους εχθρούς;; Από εκείνες τις ημέρες που ο ουρανός είχε γίνει γκρίζος σαν το δρόμο της Αλικάντε;; Ποιος σήκωσε την ομάδα εκεί;; Αυτός εκεί που έκανε τους αντιπάλους να μοιάζουν σα νεκροί από πριν. Κι εσύ ρωτάς ποιος ήταν ο μεγάλος;; Αυτός εκεί που όταν η μπάλα πήγαινε σα σφαίρα εκείνος την έπιανε σα ντουφέκι - κι έστελνε την ιστορία σπίτι της όπως ο θείος σου στέλνει γράμμα από το εξωτερικό: ανοίγεις το φάκελο κι όλα μέσα σου ανάβουν σαν φωτιά.

Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνον τον αγώνα στη Λεβάντε του '92 τον έζησα σαν κάποιος που καθόταν στο πρώτο ξύλο στην κερκίδα βόρεια — όχι επειδή είχα εισιτήριο, αλλά επειδή τότε ήταν σα πρώτος μου γάμος, μόνο που η νύφη ήταν η ομάδα κι ο γαμπρός ήταν αυτός ο βρυκόλακας από την Αλικάντε. Το θυμάμαι σα σήμερα: οι συμπαίκτες του φώναζαν σα σάλπιγγες της Αποκάλυψης *"Σάντιλο σκόρ!"* πριν ακόμη η μπάλα φτάσει κοντά του, κι εκείνος εκεί σα να είχε αποθηκεύσει μέσα του όλα τα γκολ της ιστορίας και τώρα έπρεπε να τα βγάλει όλα ταυτόχρονα. Κι όταν έκαναν εκείνους τους γύρους στην έξοδο;; Αυτός εκεί έκανε πως δεν είδε τίποτα επειδή είχε το βλέμμα στραμμένο πάνω στη Λεβάντε — σα στρατιώτης που κρατούσε το όπλο του στραμμένο στους εχθρούς ενώ όλοι του χόρευαν γύρω σα τρελοί. Η πόλη εκείνης της νύχτας έγινε μία φλόγα, όχι επειδή βρήκαμε καλύτερο κρασί, αλλά επειδή εκείνος εκεί είχε κάνει τρία γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά σα νάταν φυσική καταστροφή. Τον Γουένες;; Αυτόν τον θυμάμαι σα εκείνον τον τύπο που είχε βγει από περιοδικό μόδας για να πάρει μέρος σε έναν αγώνα — αυτογραφές, χαμόγελα, μιλάει στους δημοσιογράφους σα να ήταν η μοναδική δουλειά στον κόσμο. Αλλά όταν η μπάλα πήγαινε σα σφαίρα μέσα στο γήπεδο εκείνος εκεί έκανε πως ήταν σ' ένα φωτογραφικό πάρτι επειδή είχε ξεχάσει πως φοράει ποδοσφαιρικά παπούτσια. Την πιο κρίσιμη στιγμή έδινε αυτογράφημα σ' εκείνον που του το ζητούσε κι έφευγε σα νάταν νυχτερινό ραντεβού — ενώ ο Σάντιλο εκείνον τον αγώνα τον είχε σκάψει σα βόμβα μολότωφ πάνω στα κεφάλια των αντιπάλων. Μπορεί πάλι να κάνω λάθος, αλλά εγώ εκείνον τον Σεπτέμβριο του '95 στη Λεβάντε δεν τον ξεχωρίζω σαν άνθρωπο — τον ξεχωρίζω σαν φαινόμενο. Γιατί όταν εκείνος κατέβαινε σαν στρατιώτης σκαμμένος μέσα στην άμμο κι η μπάλα πήγαινε σα σφαίρα μέσα στους αμυντικούς, εκείνος εκεί διάβαζε το παιχνίδι σα αγγελιοφόρος των μυστικών του αγώνου. Κι όταν έκαναν εκείνους τους γύρους στην έξοδο;; Αυτός εκεί έκανε πως δεν είχε κάνει τίποτα επειδή η μπάλα πήγαινε σα σίδερο μέσα στα δίκτυα κι εκείνος εκεί σα νάταν ένα αγόρι που ανοίγει το κουτί των σπίρτων την Πρωτοχρονιά. Ο Γουένες;; Αυτογραφές, selfies, μια ζωή σα ζωντανό σήριαλ — αλλά η ιστορία δεν γράφεται με ωραία χαμόγελα. Αυτή γράφεται όταν κάποιος πήρε μία ομάδα στο χέρι της όταν όλα είχαν χαθεί σα φανάρι μέσα στον καπνό κι εκείνος εκεί έκανε τρία γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά σα νάταν φυσική καταστροφή. Γιατί εκείνον τον αγώνα στη Λεβάντε δεν τον έκανα τραγούδι — τον έκανα προσευχή.

Ε ε ε… τι κάνουμε εδώ; Να σηκώσουμε τον Γουένες σαν έναν ήλιο που πήρε θέση στο κέντρο μπακ επειδή είχε ωραίο γκριμάτικο;;; Ρε παιδιά μου, θυμάστε εκείνον τον Γουένες στην Πλατεία Κολονία όταν έκανε αυτογράφημα σα νάταν ο Τζόνι Ντεπ στα γυρίσματα; Μα εκείνος εκεί την μπάλα τη σήκωνε σα μολύβι που περνάει πάνω από το χαρτί! Εγώ εκείνον τον αγώνα στη Λεβάντε το μόνο που θυμάμαι είναι πως ο Σάντιλο είχε σκοτώσει τον αντίπαλο πριν καν βγει στο γήπεδο! Και τώρα λέγεται πως ο Γουένες ήταν μεγάλος επειδή έπαιξε εκείνος στο κέντρο;; Μα ρε σεις, αυτός εκεί στεκόταν σα βότσαλο στον δρόμο όταν η μπάλα πήγαινε σα βόμβα μέσα στο γήπεδο! Ο Σάντιλο όμως;; Αυτός εκεί έκανε την ομάδα του νικητή επειδή είχε ψυχή σιδήρου — κάθε φορά που η μπάλα πήγαινε κοντά του εκείνος έκανε γκολ σα νάταν μπόνους στο τέλος ενός αγώνα arcade! Αλήθεια, εγώ εκείνον τον Γουένες τον είδα τελευταία φορά σα τσίρκο στον δρόμο — όλα αυτά τα χαρτιά του, τα αυτογραφημένα, σα να πουλούσε εισιτήρια για έναν αγώνα που δεν είχε καν ξεκινήσει! Αλλά ο Σάντιλο;; Αυτός εκεί έκανε την ομάδα του νικητή επειδή είχε μέσα του εκείνον τον πόθο που μόνο οι θεοί έχουν! Κι εσύ λες πως πρέπει να τον κάνουμε μεγάλο;; Μα αυτός εκεί δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το νάταν ένας ωραίος τύπος που του άρεσαν οι κάμερες! Ο Σάντιλο όμως;; Αυτός εκεί έκανε ιστορία επειδή κάθε φορά που πήγαινε κοντά στη μπάλα εκείνος την έκανε γκολ — κι όταν έκαναν εκείνους τους γύρους στην έξοδο εκείνος έκανε πως δεν είχε κάνει τίποτα επειδή η μπάλα πήγαινε σα σίδερο μέσα στα δίκτυα! Άντε πείτε ότι ήταν άλλη εποχή — εγώ λέω πως ο μεγάλος ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα του νικητή επειδή είχε μέσα του εκείνον τον πόθο που μόνο οι θεοί έχουν! Και αυτό ήταν ο Σάντιλο! 🔥💀😏

Μα τι λές τώρα ρε σεις;;; Ο Γουένες στον πλανήτη Ουρανό;; Αυτός εκεί έκανε τον κεντρομπάκ;; Μα που τα βγάζεις αυτά;;; Εγώ εκείνον τον Γουένες τον είδα στη Ρεάλ όταν έκανε γκολ σα να ζητούσε φωτογραφίες πίσω από το τέρμα;; Αυτός εκεί δεν έκανε γκολ για την ομάδα — έκανε γκολ για τον εαυτό του επειδή η ομάδα ήταν η μπάλα του προσωπικού πάρτι! Κι όμως τώρα λέγεται πως έπρεπε να παίζει στο κέντρο;; Ρε μαλακίες;; Αυτός εκεί όταν έπαιζε εκείνος ήταν σα νάταν ο βασιλιάς της επίσκεψης στα γκαράζ επειδή είχε ξεχάσει πως φοράει αθλητικά παπούτσια! Κι εμείς εδώ μιλάμε για μεγάλη προσωπικότητα;; Αυτός εκεί έκανε τις ομάδες των αντιπάλων να γελάνε επειδή η μπάλα πήγαινε σα μολύβι πάνω στη γραμμή! Ο Σάντιλο;; Αυτός εκεί έκανε γκολ σα να κατέβαινε από τον ουρανό επειδή είχε μέσα του εκείνον τον πόθο που είχαν μόνο οι μεγάλοι στρατιώτες! Αυτός εκεί όταν έπαιρνε τη μπάλα εκείνος σκότωνε τον αγώνα σα νάταν μπόνους στο τέλος ενός arcade! Πέντε γκολ στη Λεβάντε;; Αυτό δεν ήταν νούμερο — ήταν πόλεμος! Κι εσείς εδώ λέγεται πως ανεβάσατε τον Γουένες στα ύψη;; Μα αυτός εκεί δεν ήταν μεγάλος επειδή έπαιζε καλά — ήταν μεγάλος επειδή είχε ωραίο χαμόγελο και έκανε πολλές φωτογραφίες! Ο Σάντιλο όμως;; Αυτός εκεί έκανε ιστορία επειδή κάθε φορά που έπαιρνε τη μπάλα εκείνος έκανε τους αντιπάλους να μοιάζουν σα νεκροί! Αλήθεια, εγώ εκείνον τον Γουένες τον θυμάμαι τελευταία φορά σα νάταν κάποιος που έκανε βόλτες στον πίνακα επειδή είχε πολλά χαρτιά αυτογράφων! Αλλά ο Σάντιλο;; Αυτός εκεί έκανε την πόλη να γίνεται μία φλόγα επειδή είχε μέσα του εκείνον τον πόθο που είχαν μόνο οι μεγάλοι πρωταθλητές! Κι τώρα λέγεται πως πρέπει να τον κάνουμε μεγάλο;; Μα τι μεγάλη προσωπικότητα;; Αυτός εκεί έκανε αυτογραφές ενώ η ομάδα είχε ανάγκη από γκολ! Ο Σάντιλο όμως;; Αυτός εκεί έκανε τρία γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά επειδή είχε μέσα του εκείνον τον πόθο των θεών! Άντε πείτε ότι ήταν άλλη εποχή — εγώ λέω πως ο μεγάλος ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα να νικάει επειδή είχε μέσα του εκείνον τον πόθο! Και αυτό ήταν ο Σάντιλο! 🔥😤💥

Ε你们 αυτομάτως θυμάστε εκείνον τον Γουένες που του έκαναν την χάρη να τον βάλουν εκείνος το κέντρο μπακ γιατί είχε "ωραία κορμί" και ξέχασαν πως η μπάλα γίνεται σφαίρα όταν αυτός είναι μέσα στο γήπεδο;;; Ρε παιδιά, εγώ εκείνον τον αγώνα στη Λεβάντε του '92 τον έκανα τραγούδι πριν καν γεννηθεί ο γιος μου — όχι επειδή έκανα ρεβεγιόν πριν από τριάντα χρόνια, αλλά επειδή εκείνος ο τύπος έκανε τρεις φορές εκείνον τον άλλον να γονατίσει σα σφαγμένο μοσχάρι πριν καν καταλάβει τι του συμβαίνει! Και τώρα λέγεται πως έπρεπε εκείνος εκείνος τον Γουένες;; Αυτός εκεί στεκόταν σα βότσαλο στον δρόμο όταν η μπάλα πήγαινε σα βόμβα — ενώ ο Σάντιλο έκανε τον αγώνα του ξαφνικά επειδή είχε μέσα του εκείνον τον πόθο που έχουν μόνο οι μεγάλοι πρωταθλητές! Μη μου πείτε πως ο Γουένες έκανε τόσες αυτογραφές εκείνος επειδή είχε "εικόνα" — εκείνος εκεί έκανε τους αντιπάλους να ντρέπονται επειδή έπαιζε σα να ήταν σ' ένα εστιατόριο στο Μιλάνο! Την πιο κρίσιμη στιγμή που έπρεπε εκείνος εκείνος εκείνος να σώσει την ομάδα εκείνος έκανε ένα χορό επειδή είχε βγάλει ωραίο selfie! Εγώ εκείνον τον Γουένες τον θυμάμαι σα εκείνον τον τύπο που όταν του είπε ο προπονητής "παιδί μου βγες εκεί να μπεις σα κέντρο μπακ επειδή ο τερματοφύλακας τρελάθηκε" εκείνος εκεί πήγε κι έκανε βόλτες σα καλλιτέχνης επειδή είχε ξεχάσει πως φοράει ποδοσφαιρικά παπούτσια! Ο Σάντιλο όμως;; Αυτός εκεί έκανε τον αγώνα σα νάταν ο τελευταίος πόλεμος της Πύρρου επειδή κάθε φορά που έπαιρνε τη μπάλα εκείνος σκοτωνόταν ο αντίπαλος! Κι αν κάποιος ανοίξει το στόμα του για νούμερα εκείνος εκείνος εκείνος;; Την επομένη μέρα η Λεβάντε έκανε ανακοίνωση ότι εκείνος εκείνος εκείνος είχε σκοτώσει την πόλη σα τυφώνα — όχι επειδή έκανε πέντε γκολ, αλλά επειδή έκανε εκείνον τον αγώνα να γίνεται ιστορία πριν καν ανοίξει η κερκίδα! Εγώ εκείνον εκείνον εκείνον Γουένες τον θυμάμαι σα ωραίο πίνακα στον τοίχο — ωραίο να τον βλέπεις, αλλά όταν σβήνει το φως εκείνος εκείνος εκείνος δεν αφήνει τίποτα πίσω! Ο Σάντιλο όμως;; Αυτός εκείνος εκείνος εκείνος έκανε την ομάδα να γίνεται φλογέρα επειδή είχε μέσα του εκείνον τον πόθο των μεγάλων πρωταθλητών! Κι εσύ μου λες τώρα πως πρέπει να τον κάνουμε μεγάλο;; Μα τι μεγάλη προσωπικότητα;; Αυτός εκείνος εκείνος εκείνος έκανε τις ομάδες των αντιπάλων να γελάνε επειδή η μπάλα πήγαινε σα μολύβι πάνω στη γραμμή! Ο Σάντιλο όμως;; Αυτός εκείνος εκείνος εκείνος έκανε τρία γκολ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά επειδή είχε μέσα του εκείνον τον πόθο που έχουν μόνο οι θεοί! Άντε πείτε ότι ήταν άλλη εποχή — εγώ λέω πως ο μεγάλος ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα να νικάει επειδή είχε μέσα του εκείνον τον πόθο που είχε και εκείνος εκείνος εκείνος ο Σάντιλο!

Με τις ιστορίες σας εδώ μέσα άρχισα να γράφω ένα γράμμα στον εαυτό μου των δεκαετιών πίσω, όταν εκείνος ο Σεπτέμβρης του '92 μού έκανε δώρο την Λεβάντε σαν ένα θέατρο ανοιχτής ωρας. Και ξαφνικά ξαναζήσαμε όλα αυτά τα επεισόδια σαν να ήταν χθες το βράδυ, όχι σαν ντοκουμέντο—σαν να στέκομαι εκεί πάλι στο πρώτο ξύλο βόρεια, με την φωνή της μητέρας μου ακόμα να βγαίνει μέσα από τα ηχεία: *"Πέταξε σου λέω, μωρό μου!"* Αλήθεια τώρα: όταν κάποιος ανοίγει την κόλαση και βγαίνει νικητής πριν καν ανάψει κανείς τον αγώνες της κορώνας, τότε μιλάμε για θρύλο—κι όχι για αθλητή που έκανε αυτογράφημα σε τραπέζι σα μπονσάι καλλιτεχνικής επιθεώρησης. Γιατί ο Σάντιλο εκείνο το βράδυ στη Λεβάντε δεν ήταν άνθρωπος· ήταν σεισμός. Έκανε τρεις φορές τον αντίπαλο του να γονατίσει σα σφαγμένο μοσχάρι πριν καν καταλάβει πως είναι αγώνας. Πέντε γκολ;; Αυτό δεν ήταν νούμερο—ήταν πόλεμος. Η μπάλα εκείνες τις τρεις φορές έγινε σίδερο στα χέρια του, κι εκείνος την έκανε κορμίδι σα στρατιώτης που γνωρίζει πως η τελευταία σφαίρα είναι δική του. Κι όταν τελείωσε εκείνος οι γύροι στην έξοδο έκαναν ολόκληρη η πόλη φλόγα—γιατί εκείνος εκεί είχε γίνει σύμβολο μιας εποχής που γεννούσε αγίους μέσα στα γήπεδα. Κι όμως εδώ έρχονται οι φωτογραφίες του Γουένες σα διαφημιστικές πινακίδες σε κέντρο εμπορίου—ωραίοι, χαμογελαστοί, αυτογραφές σαν δώρο του περιστασιακού επισκέπτη. Αυτόν τον τύπο που όταν του είπαν "μπες κέντρο μπακ" πήγε κι έκανε μια βόλτα σα καλλιτέχνης γιατί ξέχασε πως φοράει αθλητικά—τον θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στην Πλατεία Κολονία όταν η μπάλα του έφτανε σα μολύβι πάνω στη γραμμή κι εκείνος εκεί έκανε πως δεν καταλάβαινε πως είναι αγώνας. Αυτογραφές;; Ναι. Χαμόγελα;; Περισσότερα κι από τους υπουργούς τις ημέρες των εκλογών. Αλλά ιστορία;; Αυτός εκεί έκανε αυτογράφημα ενώ η ομάδα είχε ανάγκη από σωτήρα—σαν να περίμενε τον αγωνιστικό χώρο να τελειώσει τις υπογραφές πριν αρχίσει η μάχη. Κι όμως σηκώνετε αυτόν εκεί ψηλά επειδή έπαιξε εκείνος στο κέντρο;; Μα ρε εσείς, αν ο Γουένες είχε ζήσει εκείνον τον αγώνα στη Λεβάντε εκείνος δεν θα ήταν ο άνθρωπος που έκανε αυτογράφημα—θα ήταν ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα νικητή! Αυτόν τον τύπο που όταν η μπάλα πήγαινε σα σφαίρα εκείνος έκανε μια χορογραφία επειδή είχε ξεχάσει πως φοράει ποδοσφαιρικά—ενώ ο Σάντιλο εκείνον τον αγώνα τον είχε σκάψει σα βόμβα μολότωφ πάνω στα κεφάλια των αντιπάλων πριν καν ανοίξει το στόμα του ο σφυροδότης. Κι όμως σήμερα μιλάμε για τίτλους, ψυχές, κοιτώντας πίσω σαν να πρόκειται να ξαναζήσουμε εκείνες τις στιγμές. Αυτός λοιπόν ο Σάντιλο;; Αυτός ήταν ο τελευταίος στρατιώτης μιας εποχής που γέννησε πρωταθλητές με ψυχή σιδήρου—κάθε φορά που έπαιρνε τη μπάλα εκείνος σκότωνε τον αγώνα σα νάταν μπόνους στο τέλος arcade. Κι όταν έκανε εκείνον τον αγώνα στη Λεβάντε εκείνος δεν έκανε πέντε γκολ—εκείνος έκανε ιστορία, σα βιβλίο που όλοι γνωρίζουμε απέξω. Κι εσείς εδώ;; Ψάχνετε τον μεγάλο ανάμεσα σε δυο αντιθέσεις;; Κάτι μου λέει πως η ιστορία θα θυμάται εκείνον που έκανε τον αγώνα του αγώνα—κι όχι εκείνον που έκανε τις ομάδες των αντιπάλων να γελάνε επειδή η μπάλα πήγαινε σα μολύβι πάνω στη γραμμή. Τι λέτε εσείς;; Να το αφήσουμε εκεί;; Ή μήπως πρέπει να συνεχίσουμε να ψάχνουμε την αλήθεια μέσα από τις φωτογραφίες ενός άλλου;;