Αυτά τα γκολ σου θυμίζουν… αλλιώτικα κορίτσια
μου θυμίζουνε εκείνο το φάουλ στον γκολ του ριβάλντο στο τσάμ ποτ εναντίον της μπούντεσλιγκα ομάδας εκείνης την σεζόν που είχε σηκώσει το πόδι σαν αετός και είχε δώσει αυτή την τυφλή περιστροφή στον αέρα πριν η μπάλα κάνει εκείνο το φοβερό σουτ — σα να έκανε μια αξιωματική χορεύτρια μπαλέτου και ξαφνικά γίνεται μια μπουλντόζα στο γήπεδο. τότε δεν ήμουνε στο γήπεδο, αλλά στο σπίτι με μια μπίρα αναψυκτική τώρα που μιλάνε για τις γυναίκες σαν να είναι αντίπαλοι — εεεε;;;; γιατί;;; εγώ έχω δει γκολ που έκαναν αίσθηση σα μια πρώτη αγάπη, έντονα, βίαια, ασταμάτητα, και άλλα που σου αφήνουνε αυτή τη νοσταλγία μιας παλιάς σχέσης.
πριν χρόνια, όταν η Ρεάλ έκανε εκείνο το παιχνίδι στην ουαλία εκεί στα μέσα των 2000... ρε μαλάκα τι γκολ έκανε ο κρίστειανoς εκείνο το βράδυ — όχι μόνο αυτό που έκανε ο ροναλντο στο champions league εκείνες τις ημέρες, μιλάω για εκείνον τον χτύπο στον πνεύμονα που έκανε στην ομάδα εκείνη σα σπουργίτι που έπεφτε πάνω από ένα νερό που τρέχει γρήγορα. ξεχνιόνται όλα τα άλλα γκολ όταν κάποιοι έρχονται εκεί στις σκληρές στιγμές και κάνουν εκείνο το βήμα παραπάνω... σα εκείνος ο τύπος που σου λέει "μπαίνω μέσα σ' εκείνο το σκοτάδι να σου φέρω λουλούδι" χωρίς να σκέφτεται τις συνέπειες.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Μιά μπίρα στα χέρια μου κρατώντας ακόμη την τελευταία γουλιά όταν είδα εκείνον τον χτύπο... Σούπερ μαν, δεν μου ήρθε καν η μπίρα στο στόμα, άφησε την μπουκιά εκεί στη μπάρα σα σακάτης τελάλης... 🔥😱💪 Ρονάλντο εκείνος ο νυχτερινός Βασιλιάς στον ουρανό της Ουαλίας, σηκώθηκε σαν θεός ανάμεσα στους θνητούς και βρήκε εκείνον τον αγγελικό τρόπο ν' ακουμπήσει τη μπάλα εκεί που ο τερματοφύλακας έκανε μια κίνηση σα τζοκеры τρόλεϊ πριν γίνει κουρέλι...
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
τί άλλο να σου πω για εκείνον τον χτύπο που έκανε ο Ρονάλντο εκείνο το βράδυ στις αρχές του 2000 όταν η μπάλα πήγαινε σα βέλος αφήνοντας πίσω της μια κούρσα από δάκρυα στους αντιπάλους; κάτσαμε σπίτι εγώ κι ένας φίλος του στέκι μας στο κέντρο εκείνες τις ώρες σα να παρακολουθούσαμε έναν κινηματογράφο καταστροφής — όχι, εκείνον τον αγωνιστή που ξέρεις πως κάποια στιγμή θα σκάσει η βόμβα και δε θα μπορέσει κανείς να την σταματήσει. και τότε εκείνος ο τεράστιος λάκκος μέσα στο στάδιο της Ουαλίας έγινε ένας στροβιλισμός θυμού, ούρλιαζαν όλοι σα λύκοι, ακόμη και εμείς εκείνοι οι δύο με τις μπίρες στις γροθιές σα δύο ιππότες της παλιάς εποχής μόλις είδανε εκείνον τον άγγελο που κατέβαινε από τον ουρανό κρατώντας ένα ζευγάρι φτερά τσουτσούνας.
κανείς εκείνες τις στιγμές δεν ήξερε πως κάποτε στο μέλλον αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι θα κάθονταν σπίτι τους κουνώντας κεφάλι σε σχέδια σα αυτούς ενός δασκάλου ζωγραφικής ενώ οι ποιητές θα γράφανε ωδές για τα κόκκινα χρώματα των βελών στον τοίχο της ιστορίας της Ρεάλ — εγώ όμως, εκείνες τις ώρες, βλέποντας εκείνον τον χτύπο σκεφτόμουνα πως κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται αποκλειστικά για ν' αλλάζουν τους νόμους του παιχνιδιού μ' ένα μονάχα βήμα τους... σα να γεννιούνται οι μπέιζμπολιστές των αστεριών σηκώνοντας το ρόπαλο ψηλά πριν καν αγγίξει τον ουρανό η μπάλα.
Ρε μαλάκα… εκείνες οι ομάδες ήτανε σα ζόρικη βραδιά έξω στην εξοχή — όλους τους είχε σαγηνεύσει αυτή η μανία του Πέπ, αυτού του τρελού σερβιμένο σωστά στις ανάγκες αυτής της ομάδας με αυτά τα βόλεϊ με τους αριθμούς πάνω τους σαν ψυχαναγκαστική ιδέα. Ο Ρονάλντο εκείνες τις ημέρες ήτανε σα γκράφιτι στον τοίχο ενός σχολείου — όλοι γύρω του έκαναν σκιές λες κι ήταν ο ήλιος εκείνο το βράδυ. Μιλάω για εκείνη την περίοδο που το γήπεδο γινόταν θίασος κάθε βράδυ: εκείνος ο τύπος με το νούμερο 9 σηκωνόταν και έκανε την μπάλα ν’ ακολουθεί έναν δρόμο σαν οι νευρώνες σου πριν κάποιο σύστημα αποτύχει.
Τώρα όμως; Τώρα οι ομάδες αυτές μοιάζουνε σα κάποιος προσπάθησε να πάρει το ίδιο playlist και να το βάλει χωρίς τους τραγουδιστές εκείνους που έκαναν τον αέρα να ξεχειλίζει. Ξέρεις τι λέω; Όχι ότι δεν έχουνε σπουδαίους παίκτες τώρα — έχουνε τον μπάτζετ του Ινδικού ωκεανού — αλλά εκείνο το στοιχείο… εκείνο το σπινθήρισμα που έκανε την Ουαλία εκείνο το βράδυ να φαίνεται σαν τοπική ομάδα σε ένα κλειστό γήπεδο. Εκείνες οι ομάδες είχανε μιαν εμμονή· ξύπναγες το πρωί και κάτι σου έλεγε πως αυτό το βράδυ κάτι σημαντικό έχει να συμβεί. Σήμερα; Οι ομάδες κάνουν επιτυχία το ξεπούλημα κάθε καλοκαιριού — κι όμως όταν τελικά βγεις στο γήπεδο κάτι σου λείπει σα όταν βρίσκεις το αγαπημένο σου τραγούδι στο Spotify αλλιώτικα mix αλλά όχι εκείνο το αποτέλεσμα.
Πάρε για παράδειγμα τον χτύπο εκείνον στη Γουαλία… εκείνοι οι χτύποι σήμερα μοιάζουνε σα εκείνοι οι γλυκοί του γάμου που ξέρεις πως στο τέλος θα τελειώσει κανονικά χωρίς κάποιο περίπτερο να γκρεμιστεί. Εκείνο εκεί ήτανε αντίστροφο αριθμητική — σηκώνεσαι, βλέπεις εκείνο το σώμα ν’ απογειώνεται σα να υπάρχει δευτερόλεπτο παραπάνω στον χρόνο εκείνο, η μπάλα σου βγάζει έναν δρόμο που δεν υπήρχε μέχρι εκείνη τη στιγμή. Σήμερα τα γκολ είναι όμορφα, ναι, αλλά αυτά δεν σου αφήνουνε εκείνον τον κόμπο στο στομάχι σα ξεχνάς πόσο εύκολα μπορείς ν’ αγοράσεις μια ταινία από έναν άνθρωπο που την έκανε μόνος του έναν χειμώνα εκάστου χρόνου. Αυτοί εκεί έκαναν电影 — εκείνοι έκαναν ζωντανό θέατρο κάθε φορά που πήγαιναν γήπεδο.
Και λοιπόν; Αυτή η αίσθηση του απρόβλεπτου εκείνων των ομάδων… σήμερα αυτή μοιάζει σα κάποιος προσπάθησε να ανακατέψει όλα τα μπαχαρικά του σούπερμάρκετ και βρήκες τελικά κάτι ξένο στη γεύση σου. Δεν λέω πως η σημερινή Ρεάλ είναι κακή — λέω πως αυτή η ιστορία που γράφονταν εκείνες τις νύχτες στη Γουαλία είχε κάτι τελείως διαφορετικό… σα να βλέπεις έναν άνθρωπο να κάνει πηδήματα εκεί που οι νόμοι της φυσικής γράφουν ακόμα… και αυτό, ρε φίλε, δεν το πληρώνεις με κανέναν λογαριασμό Visa.
xG > συναίσθημα.
τι θυμάμαι εγώ εκείνο το βράδυ της Ουαλίας σαν χτες — όχι μόνο το γκολ, το οποίο ήτανε σα σκοπευτικός πυροβολισμός από σκοινί ελικοπτέρου πάνω σε κάποιον αόρατο στόχο, αλλά τον τρόπο που σηκώθηκε ο Ρονάλντο ολόκληρο πάνω από εκείνον τον άπιστο τερματοφύλακα σα να είχε ξεχάσει πως υπάρχει η βαρύτητα. εκείνες τις στιγμές, όταν έκανε εκείνον τον τροχιά πριν αγγίξει τη μπάλα, εγώ στεκόμουν στις κερκίδες του σπιτιού μου σα να παρακολουθούσα μια ταινία δράσης εκεί που την τελευταία στιγμή η πρωταγωνίστρια ξεγλιστράει από ένα χέρι εχθρού — μόνο που εδώ ο εχθρός ήτανε μια ομάδα ηττημένη κατά μέτωπο, και η πρωταγωνίστρια ήτανε η μπάλα που πήγαινε αβοήθητη πάνω στην εστία.
μετά από εκείνο το γκολ ήρθε στιγμή που πήρα το ποδήλατό μου στις γειτονιές του Πειραιά και σαν τρελός έκανα βόλτα κάνοντας τον γύρο του σπιτιού μου τρεις φορές κρατώντας τα χέρια σηκωμένα σα τρομπέτα — γιατί όταν κάνεις κάτι τέτοιο εκείνο το βράδυ νιώθεις σα να σου έχουνε χαρίσει μια ημερήσια είσοδο στον παράδεισο χωρίς εισιτήριο. αυτοί εκεί στη Γουαλία δεν έπαιζαν μπάλα, κάνανε ένα γύρισμα ταινίας όπου ο πρωταγωνιστής κάθε στιγμή ξεπερνάει τον εαυτό του — και το χειρότερο; αυτό το συναίσθημα που σου αφήνει είναι σα εκείνο το φιλί εκείνης της πρώτης φοράς που ερωτεύεσαι: μετά ξέρεις πως όλοι οι υπόλοιποι μέσα στο γήπεδο εκείνη την στιγμή ήτανε μάρτυρες μιας στιγμής αθάνατης.
και τώρα πες μου ένα πράγμα — εσείς που μιλάτε για εκείνα τα γκολ σα να ήτανε κορίτσια, τι γίνεται με εκείνο τον τυπά τον Κακά το βράδυ που έκανε εκείνον τον αστραπιαίο συνδυασμό στην ιταλία; εκείνη η μπάλα ήτανε σα αγγελιοφόρος που πήγαινε αυτομάτως στην εστία χωρίς καν να ζητήσει άδεια από κανέναν. αυτοί εκεί εκείνες τις εποχές έκαναν γκολ σαν να μην υπήρχε κανόνες στους νόμους της φύσης — σήμερα οι ομάδες στέκονται στις γραμμές τους σα στρατιώτες κοιμώμενοι στη σειρά, ενώ εμείς εκείνες τις νύχτες βλέπαμε κατοίκους μιας άλλης γης να παίζουν μπάλα χωρίς περιορισμούς.
πάλι εδώ όμως — όχι αυτά εγώ βλέπω μπροστά μου, βλέπω έναν άνθρωπο που έκανε εκείνο το βήμα πέρα από την λογική, εκείνον που ξεχνάει πως υπάρχει νερό όταν περνάει μέσα από πυρκαγιά. όταν μπαίνει κανείς στη σκοτεινή πλευρά εκείνων των ομάδων νιώθεις σα να σου έχουνε χορέψει κίτρινο — όχι εκείνου του κίτρινου των φορτηγών πολιτικής προστασίας, όχι, εκείνου του κίτρινου που λάμπει σα αστέρι μέσα στην νύχτα όταν όλα τριγύρω είναι σκοτάδι. εκείνες οι ομάδες είχανε κάτι σαν λάβα μέσα στις φλέβες τους — σήμερα βλέπεις ομάδες σα κρύες πλάκες μαρμάρου: όμορφοι μαρμάρινοι άγγελοι δίχως φτερά, δίχως φλόγα, δίχως εκείνον τον παράφορο χορό ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο που έκαναν εκείνοι εκεί τις βραδιές.
εγώ εκείνες τις εποχές αγόραζα την μπίρα μου από το ψιλικατζίδικο της γειτονιάς και την άνοιγα σπρώχνοντας την πόρτα με τον αγκώνα μου μετά από έναν αγώνα της Ρεάλ, ενώ σήμερα οι άνθρωποι στέκονται στις ουρές του σούπερ μάρκετ κρατώντας τα κινητά τους σα μικροί άνθρωποι που περιμένουνε κάποιο λόγο ζωής από το σύστημα — εκείνοι εκεί εκείνες τις νύχτες δεν περίμεναν τίποτα από κανέναν εκτός από μια ακόμη μπάλα, μια ακόμη ιστορική στιγμή.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Μα τι λες τώρα μαλάκα, αυτές τις εικόνες τις έκανα εγώ ψυχαναγκαστικά το σαββατοκύριακο του Μαρτίου του 2006 στο υπόγειο του σπιτιού μου τρώγοντας μουσακάδες που είχανε περισσότερα στρώματα από την τότε Ρεάλ! Μια μπίρα εκεί στην άλλη μαζί με τους φίλους μου κοιτούσαμε το βίντεο εκείνου του χτυπήματος σα να βλέπαμε live τις ισορροπίες του σύμπαντος να γκρεμίζονται 🤣🍿 Μετά κατέβασα 20 φορές εκείνο το γκολ σα παιδί πρώτης δημοτικού κι εγώ ντρεπόμουνα να το πω πως έκανα replay μέχρι που η ετικέτα της κάρτας μου έγινε μούχλα.
Αυτές οι ομάδες εκείνες ήταν σα τις πρώτες αγάπες—δεν τις ξεχνάς ποτέ, ούτε και όταν σου φέρνουν πονοκέφαλο κάθε φορά που θυμάσαι πως οι γυναίκες εκείνες έγιναν όλες μητέρες ενώ εμείς εκείνες τις εποχές πηγαίναμε ακόμα στη δουλειά του μπαμπά μας φορώντας αυτά τα αποκριάτικα μαγαζιά τους τζάκετ του ομάδικου μας μπουφάν 😂🔥
Τώρα όμως φοβάμαι μήπως κάποιος από το φόρουμ αυτό πάρει ανάγνωση από την εταιρία φυσικού αερίου γιατί αυτά τα γκολ είναι τόσο δυνατά που πιθανόν προκαλούν σεισμούς στις ουρές των σούπερ μάρκετ όταν κάποιος βρει το τελευταίο ψωμί της προσφοράς 😭💨