Ποιον πάμε ΦΕΤΟΣ να σώσει την κατάσταση; Το… ερώτημα είναι αμετάκλητο!

Άντε πες μου εσύ, τι είναι αυτά τα γεράκια που ξαφνικά μας λένε πως έφερε η Ρεάλ μέσα από ένα κανάλι; Στη σειρά τώρα: πού διάβασες πως ο συγκεκριμένος βρίσκεται πάνω στο τραπέζι του Ancelotti; Ή μήπως ήταν εκεί μόνο ένα δευτερόλεπτο, για να του πάρει ο Ντόντο φωτογραφία κι εμείς ν’ αρχίσουμε τις ψιλοφωνίες;

ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ;;;;;;; ΑΛΦΟΝΣΟ ΜΠΑΓΙΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΣΥΓΧΩΡΕΜΕ;;;;;; ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΡΕ ΚΑΙ ΤΙ ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ ΡΕ ΦΙΛΕ;;;;;;;;;;;;; ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΕΓΩ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ;;;;;;;;; ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΤΡΑΣ;;;;;;;;;;; ΑΝ ΘΥΜΑΣΑΙ;;;;;;;;;;;;;;;;; ΕΧΑΣΕ ΤΟΝ ΔΙΚ ΤΟΝ ΠΑΛΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΣΤΑΝΕΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΣΑΝ ΠΕΤΡΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΥΤΟΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΕΣΥ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΟΛΟ ΤΟΝ ΑΕΡΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΙ;;;;;;;;;;;;;;;;; ΚΑΙ ΠΩΣ;;;;;;;;;;;;;;;;; ΚΑΘΟΛΟΥ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΡΙΖΙΚΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΘΥΜΑΣΑΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΠΟΤΕ;;;;;;;;;;;;;;; ΗΤΑΝ ΕΚΕΙ;;;;;;;;;;;;;;;;; ΠΟΥ;;;;;;;;;;;;; ΕΛΕΓΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;;; "ΜΑΓΙΚΟΣ"; ΝΑΙ;;;;;;;;;;;;; ΜΑΓΙΚΟΣ;;;;;;;;; ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ;;;;;;;;;;; ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΕΛΕΙΑ;;;;;;;;;;;;;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;;;;;;;; ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ;;;;;;;;;;; ΝΑ ΤΟΝ ΦΕΡΕΙ;;;;;;;;;;; ΚΑΙ ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ;;;;;;; ΘΑ ΞΑΝΑΓΡΑΨΕΙ;;;;;;;;; ΙΣΤΟΡΙΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Μαλάκα… αυτά που βάζεις τώρα εδώ φωνάζουν απόσταση πέντε χιλιομέτρων; Για περίμενε να ξεκαθαρίσουμε κάτι πρώτα: ο Αλφόνσος Μπαγιά δεν είναι κάποιος τυχάρπαστος που γύρισε τώρα από ένα άλλο πρωτάθλημα για να μας γελάσει. Αυτός ήταν ΑΝΤΑΠΟΔΟΣ ο άνθρωπος εκεί που έπρεπε να στέκεται — στο κέντρο της άμυνας της Παρί όταν εκείνη έκανε δύο συνεχόμενες παρουσίες τελικής φάσης Champions League, μέσα στη δεκαετία του 2010. Θυμάσαι ποτέ εκείνον τον αγώνα επί της Μπάγερν στο Παρκ ντε Πρενς όπου σκότωνε κάθε αντίπαλο σέντερφορντ σαν ψάρι στον τοίχο; Και ξέρεις τι πιο σημαντικό; Στην εθνική Γαλλίας έκανε πάνω από πενήντα συμμετοχές. Αυτός είναι ο τύπος που όταν του λένε "βγάλε τους επιθετικούς από την περιοχή", δεν κουνιέται σαν περιπτερούχος αλλά στέκεται εκεί σαν σιδερένιο φράχτη. Δεν μιλάω για κάποιον που έπαιξε δύο χρόνια λόγω τραυματισμού — μιλάω για κάποιον που επέστρεψε δυνατότερος, σαν καλοκουρδισμένο ρολόι. Τώρα ας πούμε τι γίνεται εδώ πίσω: Αν η Ρεάλ φέρει τον Αλφόνσο, αυτό δεν σημαίνει ότι τα προβλήματα λύνονται αυτομάτως — αλλά σημαίνει πως ο άνθρωπος που προστατεύει τον χώρο σου δεν πρόκειται να σου κάνει βόλτες σαν αράπης σε γάμος. Δεν μιλάμε για κάποιον που έρχεται για ένα δοκιμαστικό κοντάρι· μιλάμε για έναν ΑΜΥΝΤΙΚΟ ΟΜΟΣΠΟΝΔΟ που ήδη ξέρει πώς να γίνεται αόρατος όταν πρέπει. Αν νομίζεις πως αυτή η ομάδα ξέρει τι κάνει στην άμυνα — περίμενε να δεις τον Μπαγιά να στέκεται εκεί, σαν στήλη από μάρμαρο που σου λέει "εσύ πήγαινε μπροστά, εγώ φροντίζω τα πισινά". Αυτός δεν είναι επιλογή τζόγου· αυτός είναι η δεύτερη ευκαιρία που μας χάρισε η ίδια η ιστορία. Κάτι μου λέει πως ο Ancelotti είδε αυτόν τον άνθρωπο μέσα από τις σειρές των αριθμών και κατάλαβε πως ήρθε η ώρα να σβήσουμε το ψάξιμο για τσέχο στο κέντρο. Γιατί κανείς δε χρειάζεται "κάποιον που είναι εκεί" — χρειάζονται κάποιον που στέκεται εκεί σαν σκοπός.

Πόσο καιρό έχουμε μιλήσει για αυτήν την ιστορία; Μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα στον Τσάμπιονς Λιγκ πέρυσι που η Μπάγερν μας έκανε στο κεφάλι σαν ελάφι στους τρεις γύρους — μέχρι εκεί που ο Ντι Μαρία έριξε μια νύχτα στη γωνία εκείνη η μία ομάδα έφτιαχνε σταυρούς στην περιοχή κι εμείς ψιλοκουβεντιάζαμε πως "θα βγει ο Ρουντί". Μετά είδαμε τρεις καθάρματα επιθετικούς μέσα στην περιοχή σαν ψάρια σε αγορά κι εμείς στέλναμε μακριά μπάλα σαν αθλητές κωπηλασίας. Και κάπου εκεί καταλάβαινε κανείς πως η λύση δεν ήταν στο φαντασιακό "θα βγει κάποιος". Να μου πεις και κάτι άλλο: Αν ο Αλφόνσος Μπαγιά πραγματικά βρίσκεται στο τραπέζι του Ancelotti — το οποίο ακόμα δεν το ξέρω γιατί εγώ τουλάχιστον δεν έκανα τάχα το κέφι μου κοιτάζοντας φήμες καναλιών — τότε εδώ πάμε με έναν άνθρωπο που ξέρει πως η μπάλα όταν μπει στην περιοχή δεν έχει ντέρτια. Αυτός δεν χρειάζεται να κάνει δοκιμή σκάβοντας στην άμυνα· αυτός χρειάζεται μόνο να δείξει τη φωτογραφία από εκείνον τον αγώνα της Παρί επί της Μπάγερν όπου κράτησε τους Λεβαντόφσκι, Τολισό και Κομάν σιγασμένους σαν γατούλες σε βροχή. Αλλά ας μην βγάζουμε συμπεράσματα μόλις ανοίξουμε τυχαία μια εφημερίδα. Αν τελικά βγει αυτός ο Γάλλος ο οποίος σταμάτησε την εποχή μου στα γήπεδα της Ligue 1 σαν φράχτης στους ανέμους, τότε καλώς τον — όμως παρακαλώ ελάτε με ένα γεγονός σοβαρό κι όχι με τραγούδια τύπου "μαγικός ο άνθρωπος". Γιατί η τελευταία φορά που ελπίσαμε σε κάποιον σαν εκείνον ήταν ο Μαρσέλο εκείνη την εντυπωσιακή χρονιά — μέχρι που η ηλικία έκανε τη δουλειά της. Οι λίγοι σταθεροί που βγήκαν σαν μάρμαρο είναι αυτοί που μένουν στο τέλος. Πάντως, εγώ προσωπικά όταν έβλεπα τον Αλφόνσο σταρτερίσματα στην Παρί, δεν θυμάμαι ποτέ να μου έκανε κάποια κίνηση αυτάρεσκη· σταμάταγες την μπάλα σαν να υπήρχε ένα αόρατο τείχος στη ζώνη εκείνη που φορούσε. Άμα τελικά φέρουν τον τύπο, ελπίζω πως δε θα περιμένουμε τρεις μήνες να δούμε αν είναι δυνατός· ελπίζω πως στις πρώτες τρεις προπονήσεις θα καταλάβουμε πως αυτή η ομάδα απέκτησε εκείνον που πραγματικά στέκεται. Γιατί τώρα τρέχουμε σαν τρελοί για κάποιον τζογαδόρο· εμείς θέλουμε έναν ο οποίος όταν τον ψάξουμε δε θα μας πει πως πήγε τουαλέτα.

ΕΛΑ ρε βλαχοπαιδιά μου!!! 😱🔥🔥 ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΤΑΘΕΙ ΣΑΝ ΤΟΙΧΟΣ;;; ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΠΑΓΙΑ;;; ΡΕ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΦΕΡΝΟΥΝΕ Ήδη;;;;; ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΝΕ "θα γίνει πάλι μπάλα" 💩💩 ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΤΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ!!! ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ ΞΕΡΟΥΝΕ ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ "ΣΤΑΝΕΙ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ"!!! ΤΟΝ ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ ΔΕΝ ΤΟΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΠΟΤΕ ΑΚΟΜΑ ΑΝ ΚΙ ΕΧΑΣΕ ΤΟΝ ΔΙΚ!!! ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΟΤΕ ΚΑΙ ΣΤΕΚΟΤΑΝ ΩΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΕΚΕΙ Η ΦΥΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΝΕ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ!!! ΤΙ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΤΩΡΑ;;; ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΥΜΑΣΤΕ;;;;; ΡΕ ΑΝ ΔΕΝ ΗΡΘΕ ΠΟΤΕ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΡΕΑΛ;;; ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ!!! ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ;;; ΟΤΙ Η ΑΜΥΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ;;; ΚΑΙ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΜΕ;;; ΠΙΣΩ;;; ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ;;; 😤 ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ!!! ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ Ο ΠΕΠΕ ΓΙΑΝΝΙΟΣ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΠΟΙΟΣ ΣΤΑΘΗΚΕ;;; ΑΚΡΙΒΩΣ!!! ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΑΟΣ!!! ΤΟΝ ΘΥΜΑΣΤΕ;;; ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΤΡΕΧΕ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΣ ΑΛΛΑ ΣΑΝ ΣΙΔΕΡΕΝΙΟΣ ΣΤΥΛΟΣ!!! ΑΥΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΩΡΑ!!!

Τι γίνεται στο Πέραμα σήμερα; Κάθισα πριν από μία ώρα στην πλατεία να πιω τον καφέ μου και ήτανε τόσο ζεστός ο ήλιος που έβγαλα το πουκάμισό μου. Περνούσε ο ένας μετά τον άλλο οι γνωστοί μου και μου έκαναν νόημα σαν να στέλνουν σήμα κινδύνου: *"Ρε φίλε, τι γίνεται εδώ πίσω;"*. Και είχε δίκιο — εγώ στις τελευταίες τρεις χρονιές δεν είχα ξαναδεί τόσο ξεκάθαρα πως η ομάδα μας ψάχνει κάποιον σαν εκείνον τον τείχος. Για να μη σας κουράζω με λόγια του νόμου, ας πούμε ξεκάθαρα: ο Αλφόνσο Μπαγιά δεν είναι κάποιος που τον βάζεις στο τραπέζι επειδή σου φάνηκε τυχαία στις ειδήσεις. Αυτός ο τύπος εκεί στην Παρί Σεν Ζερμέν έκανε δύο Champions League, κράτησε τους μεγαλύτερους επιθετικούς της Ευρώπης σιωπηλούς σαν αστυνομικοί σε όχλο, και όταν επέστρεψε μετά τον τραυματισμό του, επέστρεψε πιο δυνατός — όχι σαν κάποιον που ξέχασε την θέση του, σαν κάποιον που θυμήθηκε πως η μπάλα μπαίνει στην περιοχή μόνο για να τελειώνει εκεί. Και εδώ τώρα οι αγαπημένοι μου λένε: *"Τι σίγουροι είστε;"*. Μα πως δε θυμόσαστε εκείνον τον αγώνα του Μπάγερν στο Παρκ ντε Πρενς όπου τον είχαν στήσει τρεις σέντερφορντ; Λεβαντόφσκι, Τολισό, Κομάν — τρεις αγριμιές του παγκοσμίου πρωταθλήματος — και εκείνος εκεί σαν στήλη μάρμαρου, χωρίς χάσιμο κίνησης, χωρίς ντέρτια στις ώρες εκείνες που όλοι οι άλλοι τρέχαν σαν αλογομούναρηδες. Αυτό δεν είναι ιδιοσυγκρασία· αυτό είναι αποτέλεσμα δουλειάς επί δεκαπέντε χρόνια. Και τώρα έρχονται τα θολά μυαλά να λένε: *"Ας περιμένουμε να δούμε"*. Περιμένουμε τι;; Να γίνει πάλι μπάλα;; Να φέρουμε κάποιον αμόρφωτο ντρίμερ που θα ψάχνει την μπάλα σαν χρυσόσκονη; Ή μάλλον να φέρουμε έναν άνθρωπο που ξέρει πως στο κέντρο της άμυνας δεν χρειάζεται να ψάχνεις — χρειάζεται μόνο να στέκεσαι εκεί σαν σκοπός; Κοιτάξτε τον Λίβερπουλ εκείνο τον χρόνο που έπαιξε χωρίς τραυματισμούς: μία φορά χτύπησε ένα τρανζίστορ στο γήπεδο και όλα έγιναν σκόρπια. Είναι ακριβώς αυτό που βιώνουμε εδώ. Δεν θέλουμε κάποιον που όταν έρθει να κάνει την πρώτη κίνηση να τρέχει σαν τρελός επειδή ξέχασε πως έπαιζε ποδόσφαιρο· θέλουμε κάποιον που όταν ανοίγει το στόμα του στις συνεντεύξεις του να λέει *"εγώ στέκομαι εκεί, εσείς προχωράτε"*. Και όσοι λένε πως η τύχη μας γυρίζει την πλάτη; Αυτή η ομάδα έχει κάνει και δύσκολο στυλ και εύκολα γκολ όλα αυτά τα χρόνια — όμως η ραχοκοκαλιά της ήταν πάντα εκεί σαν φύλακας αγγέλος όταν την χρειαζόταν. Τώρα που λείπει αυτή η σιωπή του νου του αμυντικού, βλέπουμε πως οι ομάδες μας σκαρφαλώνουν στην περιοχή σαν γλάροι σε πλοίο κατά την διάρκεια της μπουρίνιας. Αν τελικά φέρουμε τον Αλφόνσο, τότε μιλάμε για μία κίνηση όχι επειδή του συμπαθούμε την ιστορία· επειδή ο άνθρωπος εκείνος ξέρει πως το σημαντικότερο μέρος του αγώνα δεν είναι το πρώτο λάθος που κάνουν οι επιθετικοί σου, αλλά το δεύτερο. Και εκείνος δε χάνει εκεί. Ποτέ. Εσείς ψάχνετε άλλη λύση; Την έχω ακούσει αυτή την ιστορία πως *"θα βγει κάποιος από το πουθενά"*. Αλλά γνωρίζουμε εμείς την ιστορία — γνωρίζουμε πως ο Μαρσέλο εκείνος τον χρόνο ήταν σπουδαίος μέχρι που η ηλικία τον έπιασε αδιάφορο. Ο Πεπ Γιάννης ήταν σπουδαίος όσο δεν του έδινε σημασία κανείς. Αυτοί που έφτιαξαν ομάδες ήταν αυτοί που στέκονταν εκεί σαν τείχος, όχι αυτοί που έκαναν μία κίνηση την βδομάδα. Εμένα εκείνο που με κάνει να νιώθω πως κάποιοι ακόμα δεν έχουν αντιληφθεί το μέγεθος της στιγμής είναι πως στα φόρουμ διαβάζω πως *"πρέπει να περιμένουμε"*. Περιμένουμε τι;; Την επόμενη μεταγραφική περίοδο να βγει ένας άλλος τυχάρπαστος;; Ή τελικά να φέρουμε εκείνον που έχει ήδη κάνει την δουλειά του στις μεγάλες στιγμές; Δεν είμαι ψυχολόγος των μεταγραφών, αλλά ξέρω μία αλήθεια: εκεί που βάζεις έναν αμυντικό σαν εκείνον, εκείνη την στιγμή δεν ψάχνεις άλλες λύσεις. Γιατί όταν στέκει εκεί σαν μάρμαρο, τότε όλοι οι υπόλοιποι μπορούν να τρέχουν προς τα εμπρός χωρίς ανησυχία. Και εμείς εδώ σίγουρα χρειαζόμαστε κάποιον που όχι μόνο δε φοβάται τους μεγάλους επιθετικούς, αλλά τους κάνει να σιωπούν σαν ντροπιασμένοι. Ελπίζω να φέρουν τον άνθρωπο — όχι επειδή εγώ τους ζητάω κάτι, επειδή η ίδια η ιστορία τους λέει πως τώρα είναι η ώρα. Και όσοι ακόμα αναρωτιούνται, ας κοιτάξουν πως έκανε ο Αλφόνσο στη Γαλλία: κράτησε τις κορυφές σιωπηλές όταν εκείνες μιλούσαν πως η Παρί είναι το καλύτερο επιθετικό σύνολο της Ευρώπης. Εμείς τώρα χρειαζόμαστε κάποιον που όταν μιλήσουν οι αντίπαλοι, εκείνοι να μην έχουν λόγια. Αυτό είναι η λύση; Για μένα είναι η μοναδική επιλογή που μένει.

τι πόνος αυτά τώρα βρε φίλοι μου... ρε ΓιώργοUltras αφήστε λοιπόν αυτά τα κουτσομπολιά των καναλιών, εγώ εδώ πριν τριανταπέντε χρόνια θυμάμαι τον Σαντιάγκο Κανιθάρες στο Βόλος, εκείνον τον χρόνο που κατέβηκε η Ράγιο Βαγιεκάνο σαν σαλαμάνδρες και μετά απορούσαμε πως βγήκαν μέσα τόσο γκολ — και όλα επειδή ένας central έκανε την δουλειά του σωστά. δεν υπάρχει κάτι πιο κουρασμένο από αυτούς που ξέρουν μόνο να γκρινιάζουν πως "πού διάβασες πως είναι στο τραπέζι;" πριν ακόμη φύγει το πρώτο όνομα από το στόμα του κόουτς. εσείς θυμάστε πόσες φορές ακούσαμε για κάποιον άλλον; για τον Ντε Λιχτ όταν έλειπε ένα χρόνο λόγω τραυματισμού; για τον Πiqué όταν γύρισε στην Μπαρτσα; και όλα αυτά ήταν σκόρπια λόγια μέχρι που έβγαινε κάτι πραγματικό στα γήπεδα. αλλά εσύ GiorgosUltras μου, πήγαινε στο κανάλι σου και άκου τι λένε οι δημοσιογράφοι εκεί — εμένα μου αρκεί που θυμάμαι πως ο Αλφόνσο Μπαγιά εκεί στη Ligue 1 έκανε τους επιθετικούς εκείνους σαν Γκρίεζμαν και Μαρσιάλ να δείχνουν σαν αρχάριους όταν έπαιζαν απέναντί του. ποιος άλλος έκανε κάτι τέτοιο; κι εκείνος όταν επέστρεψε μετά τον τραυματισμό του δεν ήταν κάποιος που έκανε οικονομίες στις κινήσεις του — ήταν κάποιος που γύρισε ισχυρότερος, σαν πολεμιστής που έχει ξαναβγεί από τη φωτιά. τώρα αυτός ο Γιώργος λέει πως περιμένει γεγονότα; εντάξει, αλλά ας πούμε καθαρά: η τελευταία φορά που περιμέναμε κάποιον σαν εκείνον ήταν όταν μιλούσαμε για τον Μαρσέλο εκείνο τον χρόνο που ήταν ασταμάτητος στο left back — μέχρι που η ηλικία έκανε τη δουλειά της. οι centrally defence όμως είναι διαφορετική ιστορία: εκεί χρειάζεσαι κάποιον που όχι μόνο ξέρει τι κάνει αριστερά ή δεξιά, αλλά ξέρει πως η μπάλα όταν μπει στην περιοχή δεν έχει γυρισμό — εκεί πρέπει κάποιος να στέκεται εκεί σαν σκοπός, σαν εκείνος ο βράχος στη θάλασσα που σπάει τα κύματα. κι εσύ Sfyrixtra μου σηκώνεσαι σαν τρελός λέγοντας Αλφόνσο Μπαγιά;;; βεβαίως και να περιμένουμε;;;;; εδώ όχι μόνο περιμένουμε — εδώ ελπίζουμε πως θα γίνει κουβέντα φέτος για να τον φέρουν, γιατί αυτό που βλέπουμε εδώ πίσω τα τελευταία δύο χρόνια θυμίζει εκείνον τον αγώνα του 2018 που η Βαλεντσέν βρήκε ελεύθερο τον Ατάρ στη μεγάλη περιοχή και εμείς στέλναμε μπάλα σαν κάτι στρατιώτες στον πόλεμο. εκείνος ο αγώνας άλλαξε τον τρόπο που σκεφτόμαστε για τις μεγάλες ομάδες — εκείνοι είχαν έναν central που έκανε τους τρεις σέντερφορντ εκείνους να δείχνουν σαν αρχάριους. και εσύ PerifaniaAima με τους αριθμούς σου... αλήθεια, πως έκανες την υπομονή σου εκεί που έγραφες πως χρειαζόμαστε κάποιον που "όταν τον ψάξεις δε θα σου πει πως πήγε τουαλέτα;" επειδή αυτά ακριβώς βλέπουμε τώρα κάθε φορά που η μπάλα μπαίνει στην περιοχή: κάποιοι τρέχουν σαν τρελοί να ψάξουν την μπάλα κι εκείνοι οι μεγάλοι σέντερφορντ στέκονται εκεί σαν να τους περιμένουν. ο Αλφόνσο εκεί στο Παρκ ντε Πρενς επί της Μπάγερν έκανε αυτό το ίδιο πράγμα σαν να είχε μια κρυφή γνώση πως εκείνοι εκεί πάνω δεν είχαν ιδέα πώς να τον ξεπεράσουν. και τι έγινε εκεί;;; οι τρεις εκείνοι βγήκαν ντροπιασμένοι σαν αγόρια που βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον πρώτο τους δάσκαλο. εκείνος δεν έκανε ούτε μία κίνηση λάθος — κράτησε τους πέντε εκείνους metres σαν σύνορο ανάμεσα στην ομάδα του και τον κόσμο των αντίπαλων γκολ. αυτοί εδώ τώρα ψάχνουν κάποιον που να κάνει την ίδια δουλειά; τότε ο Αλφόνσο είναι η μοναδική επιλογή. τώρα ο ΧρήστοςΑρης μου λέει πως περιμένουμε εδώ και καιρό;;; ναι ρε φίλε, αλήθεια — αλλά ξέρεις ποιο είναι το ζήτημα;;; δεν περιμένουμε επειδή δεν ξέρουμε τι γίνεται πίσω από τις κλειστές πόρτες του σάφου, περιμένουμε επειδή ξέρουμε πως αυτή η ομάδα δεν μπορεί πια να πάει μπροστά χωρίς εκείνον τον άνθρωπο που στέκεται σαν στήλη. δεν μιλάω για κάποιον που έρχεται για ένα τόσο-όσο επειδή του συμπαθούμε την ιστορία — μιλάω για κάποιον που εκεί στα γήπεδα της Ligue 1 έκανε την Παρί Σεν Ζερμέν να νιώθει σιγουριά σαν τείχος. και όσοι ακόμα λένε πως "θα γίνει πάλι μπάλα"; εκείνο το στρατόπεδο εδώ πίσω θυμάται εκείνον τον χρόνο που ήρθε ο Πεπ Γιάννης στο Πέραμα... αυτός έκανε την ομάδα να νιώσει πως μπορεί να κερδίσει ότι θέλει — όχι επειδή έδωσε κάποιες οδηγίες, αλλά επειδή στέκονταν εκεί σαν κάποιος που ξέρει πως η δουλειά σου είναι να μην αφήνεις κανέναν να μπει ελεύθερος στην περιοχή. ο Αλφόνσο είναι το ίδιο πράγμα εκεί στο κέντρο: εκείνος ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να τρέχει επειδή ξέρει πως όσοι είναι γύρω του μπορούν να κινηθούν ελεύθερα. κι εσύstinExedrakserei μου φωνάζεις σαν μαινόμενο εκεί πάνω;;; ναι βρε παιδί μου, αυτός είναι ο άνθρωπος που ψάχνουμε! όχι κάποιος που έρχεται σαν τυχαίος επειδή κάποιος δημοσιογράφος είχε μια φωτογραφία του στο κινητό του, αλλά εκείνος που εκεί στα πρωταθλήματα της Γαλλίας έκανε τους μεγαλύτερους επιθετικούς της Ευρώπης να φαίνονται σαν παιδιά στα πρώτα τους βήματα. εκείνος ο αγώνας όπου κράτησε τους Λεβαντόφσκι, Τολισό και Κομάν σιγανούς σαν γάτες μέσα σε βροχή; εκεί είναι η διαφορά. και όσοι ακόμα αναρωτιούνται πως θα γίνει αν δεν φέρουν τον Αλφόνσο;;; τότε εδώ μπορούμε να ξεκινήσουμε τη συζήτηση γιατί όχι — αλλά ας μην κρυβόμαστε πίσω από λόγια τύπου "περιμένουμε να δούμε". υπάρχουν εποχές που η ιστορία σου λέει πως πρέπει να πάρεις μια απόφαση τώρα, όχι αργότερα. εκείνες τις εποχές θυμάμαι πως εγώ έκανα μια μπίρα στις πλατείες του Βόλου με κάποιους γνωστούς μου — εκείνοι έκαναν έτσι το κεφάλι τους κι εγώ τους είπα: "ρε παιδιά, αν δεν βάλετε τώρα ένα τούβλο στο κάστρο σας, αργότερα θα ψάχνετε πως να φτιάξετε εκεί κάτω ένα ξυλόφραγμα". αυτός ο central εκείνος στην άμυνα είναι το ίδιο πράγμα. και τώρα ο ΔημήτρηςΓάβρος μου λέει πως κάθισε στο Πέραμα εκεί στον ήλιο;;; καλά έκανες φίλε μου, επειδή εκεί ακριβώς είναι που σου έρχονται οι σωστές σκέψεις. εγώ εκεί τον τελευταίο χρόνο ένιωθα πως η ομάδα μας τρέχει σαν τρελή μπροστά — σα να κυνηγάει τις μπάλες σαν σκυλί που χάνει το κοκκαλάκι του. εκείνος ο central που ψάχνουμε πρέπει να είναι σαν εκείνον τον βράχο στη θάλασσα που σπάζει όλα τα κύματα πριν φτάσουν στην ακτή: εκείνος είναι εκεί για να τους κρατήσει όλους εκτός περιοχής. και τι γίνεται τώρα;;; αλήθεια — περιμένουμε ακόμα;;; εμένα εκείνο που με πειράζει πιο πολύ είναι πως μερικοί ακόμα ελπίζουν πως "θα βγει κάποιος από το πουθενά". αλήθεια φίλοι μου, πόσες φορές ελπίσαμε έτσι;;; μία φορά ήταν η Μπάγερν στο Champions εκείνο τον χρόνο, μία φορά ήταν η Λίβερπουλ όταν ξαναβρήκε τον φόβο στους αγώνας τους — και όλα αυτά επειδή εκείνοι είχαν εκεί έναν central που στέκονταν σαν σκοπός. εκείνος είναι ο τύπος που οι ομάδες κτίζουν πάνω του την υπόλοιπη δουλειά. και όσοι ακόμα λένε πως "η τύχη δε βρίσκεται από πάνω μας"; εκείνοι δεν έχουν δει ποτέ έναν central που κάνει αυτό που έκανε ο Αλφόνσο εκεί στο Παρκ ντε Πρενς: εκείνος έκανε τον μεγάλο επιθετικό εκείνον σαν τον Γκρίζεμαν να δείχνει σα να ξέχασε πως υπάρχει η μπάλα. εκείνος εκεί πάνω δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να στέκεται εκεί σαν σκοπός — και οι υπόλοιποι έκαναν το παιχνίδι εκείνοι. εγώ εκείνο που βλέπω είναι πως αυτή η χρονιά δεν είναι για πειράγματα. είμαστε εκεί όπου ο χρόνος της ομάδας δείχνει πως χρειαζόμαστε κάποιον που όχι μόνο ξέρει τι κάνει, αλλά ξέρει πως η δουλειά του είναι εκεί και όχι κάπου αλλού. και εμείς εδώ δε χρειάζεται να περιμένουμε τίποτα άλλο — χρειαζόμαστε εκείνον τον άνθρωπο που όταν ανοίξει η μεταγραφική περίοδος, εκείνος εκεί πάνω στον τοίχο του σάφου να έχει ήδη υπογράψει. γιατί αυτό που θέλουμε εμείς εδώ πίσω δεν είναι κάποιος που θα κάνει μερικά σωστά τάκλιν — είναι κάποιος που όταν τελειώσει ο αγώνας, εμείς εκείνοι οι παλαιοί του Βόλου θα σηκώνουμε το κεφάλι μας και θα λέμε: "αυτός εκεί ήταν εκεί — αυτός έκανε την δουλειά του".