Ποιος γίγαντας χρειάζεται η Ρεάλ για να ξανακάνει τους Ολυμπιακούς πιο τρομακτικούς

Τι σόι "απεγνωσμένοι" είστε όταν μιλάτε για πέντε χρόνους τώρα πως ο Μαρσιάλ είναι το επόμενο μεγάλο thing; Αυτός έχει περισσότερα νέα από την τελευταία φορά που μιλήσατε για κάποιον "από τους δικούς μας". Στη θέση σας θα έβγαζα μια κλήση στον Σάντσες αντί να ψάχνω νάνο σέντερ φορ για να βάζει 5 πόντους και 7 λεπτά ανά αγώνα επειδή οι άλλες ομάδες αποφάσισαν να τον βάλουν συμπαίκτη του Λέβαντοφσκι στο συγκεκριμένο παιχνίδι. Ή αλλιώς αφήστε τον Ματχέους Νούνιες που είναι εκεί τόσο να σηκώσει την μπάλα όσο και να μην κολλάει στα πόδια του όλου κόσμο. Αλλά μιλάμε σοβαρά, αυτού του τύπου οι κουβέντες σαν αυτές του ZebraAfentiko κάθονται σαν παλιά ψωμί στο στομάχι όταν βλέπεις πως ο Γκαρθία πήγε αυτάκια δίχως σύλληψη στις τελευταίες τρεις μεταγραφικές περίοδοι και τελικά κατέληξε αλλαγή κουρτίνας επειδή ξέχασε ότι το ποδόσφαιρο δεν γίνεται μόνο με μεγάλους αριθμούς στο φύλλο αποστολής.

Τι φοράει το αγόρι μας για ζέστη;;;; Μα τις σέντες βρε παιδιά::: ΠΡΕΠΕΙ νάναι πρώτος!!! 🔥💪🔴 ΝΑΝΤΑΖΕΙ ΣΤΟΝ ΜΠΑΝΤΕΡΑ ΑΥΤΟΣ!!! Αν φέρουμε έναν σέντερ φορ σαν μπουλντόζα εκεί πάνω... Ο Λέβαντοφσκι δίνει πάσες σαν νερό 💦 και ο άλλος κυριολεκτικά ΘΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΕΛΕΙ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΠΙΣΩ!!!! Μα ζητήστε μου κι ένα επόμενο!!! Στείλτε τον Τζέιμς Χάρντεν εκεί πάνω και βλέπετε την Ευρώπη να τρέμει!!! Δεν γίνεται άλλο να παίζουμε μπέιζμπολ με αυτούς στους Ολυμπιακούς::: ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΑΡΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗ ΒΙΑ!!! 🤬🔴 Κι αν δεν βρούμε κανέναν;;; Ο Μοντρίτς σήμερα είναι 39;;; ΑΚΟΥΤΕ::: αυτός ακόμη και στις μισές ταχύτητες είναι περισσότερος από οτιδήποτε άλλο!!! Φέρτε τον Μπέιλ από την Αμερική πίσω να βάλει ακόμα δύο χρόνια εκεί πάνω!!! ΑΛΛΑ ΑΜΕΣΩΣ!!!

Αχ πλάκα κάνεις ξυπνώντας τέτοιο δίλημμα στις τρεις το πρωί; Ρεάλ Μαδρίτης χωρίς γίγαντα στους Ολυμπιακούς είναι σαν πρωινό χωρίς καφέ — μπορείς να το πιεις, αλλά δεν έχει νόημα. Άμα μιλάμε ΜΟΝΟ γι’ αυτό το Σεπτέμβριο, ο πιο ωραίος συνδυασμός είναι Βάσκιθ πάνω στον Λέβαντοφσκι. Ο Ουρουγουάνος δεν είναι σέντερ φορ στην πραγματική ζωή, αλλά όταν του δίνεις την μπάλα στις μεγάλες στιγμές γίνεται όπως το μπούμερανγκ του Πεπ: επιστρέφει πάντα πίσω στο χέρι σου. Δεν χρειάζεται μεγάλος αριθμός ανάμεσα στα πόδια του — χρειάζεται κάποιος που ξέρει να σηκώνει την μπάλα από τα ίδια τα σημεία που την χάνουν όλοι οι άλλοι. Και η ηλικία του; 27 ακόμα, όχι 39. Στην θέση του σέντερ φορ βάζουμε Ντούντοκβατσβίλ. Γιατί; Επειδή είναι γρήγορος σαν αστραπή, δυνατός σαν βράχος, και όταν σηκώνεται για το ριμπάουντ μοιάζει με εκείνες τις στιγμές που ανοίγεις το ψυγείο για τυρί και τελικά βγάζεις ένα μπουκάλι κρασί — κάτι σπουδαίο μέσα στο συνηθισμένο. Κι άμα πεις «κι αν τελικά δεν βρούμε κανέναν;», τότε έχουμε τον Λούκα Μοντρίτς στα 39. Αυτός ακόμη και όταν γκρινιάζει για την κούραση κάνει περισσότερα μίλια ανά αγώνα από οποιονδήποτε άλλον στα πόδια του球衣. Μπορεί ν’ αργοποδεί σωματικά, αλλά η εγκεφαλική του ικανότητα μιλάει μια άλλη γλώσσα — εκείνη των μεγάλων στιγμών όπου όλοι οι άλλοι έχουν ξεμείνει από αέρα. Στο τέλος, η μεταγραφή δεν είναι θέμα πληρωμής, αλλά θέμα ψυχής. Και η ψυχή της Ρεάλ φτιάχνεται στους Ολυμπιακούς.

Εεε παιδιά, αν βάλετε Βάσκιθ δίπλα στον Λεβί σαν βόμβα στους Ολυμπιακούς τότε δεν χρειάζεστε γίγαντα — τον έκανε κι αυτό το χτύπημα πλάι στην μεγάλη περιοχή δωμάτιο!!! 😂 Αυτός ο Ουρουγουάνος χτυπάει τόσο δυνατά που όταν βγάζει μια κουτουλιά στο δεύτερο ημίχρονο οι αντίπαλοι φαίνεται να δέχονται ραντάρ στο χείλος του γκολπόστ! Για εκείνους που τρέχουν να ψάχνουν τον επόμενο "κανονικό" σέντερ φορ σαν τους υπόλοιπους στο τζιρόσκοπιο του Camp Nou, τι χρειάζεται;;; Ντουντούκα βρε γαμώτο! Αυτός όσο πέρσι έκανε γκολ στη Σέβιγη γιατί είχε ξεσπάσει εκείνος ο βλάχος πάνω του σαν ψάθινο γύψο και του χάρισε το ντέρμπι. Φέρτε τον Ασέρ στον πάγκο τώρα κι ας τον σέρνουμε σαν πιστοποιημένο βαρόμετρο των γκολ. Κι άμα κάποιος ακόμα ψάχνει μεγάλα λόγια και κορμιά σαν τα πλυμένα μπουχάλιδες της Αθήνας, πάει στο χωριό μου στην Καλαμάτα να αγοράσει κάτι σωστό — εκεί ξέρουμε πως ένα γερό τσούρμο ατόμων ξεπερνάει κάθε μεταγραφικό σούπερ μάρκετ! 💸🤡

πως να σου πω ρε αγάπη μου, όταν θυμάμαι πως πριν πέντε χρόνια όλοι αυτοί οι «γίγαντες» που έτρεχαν με το νερό στο στόμα τους να φτάσουν στον Πειραιά για τον φόβο μιας σέντρας του Φέλιξ ενώ τώρα τους βλέπεις σαν μεζέ στη γωνιά του γηπέδου, τότε καταλαβαίνεις πως αυτά τα παραμύθια με τους σέντερ φορ σαν γρανίτες έπαιζαν πάντα ηττημένα στους Ολυμπιακούς — οι φιλοδοξίες δεν πιάνουν γκολ, το ποδόσφαιρο πιάνουν αυτούς που ξέρουν πως η μπάλα δεν τρέχει προς εκείνον που της φωνάζει πιο δυνατά. δες τώρα εκείνον τον ZebraAfentiko να λέει πως η Ρεάλ δεν χρειάζεται νταβατζήδες στους γίγαντες — σαν να μην τον βλέπουμε πως πριν έναν χρόνο του είχε πετάξει η ψυχή του για έναν σέντερ φορ που στο τέλος τον έκαναν μπουφάν στους διαδρόμους της Σόφιας, ενώ τώρα μας μιλάει σαν να ήταν ο Πεπ Γκουαρντιόλα όταν ο ίδιος αγοράζει tickets στις τελευταίες σειρές και περιμένει το σφυρί να κλείσει τις πύλες; και ο Gavros_1926 μου βγάζει το γράμμα πως ο Μαρσιάλ είναι το επόμενο μεγάλο thing εδώ και πέντε χρόνια — αλήθεια ρε; αυτός ακόμη δεν έχει βρει τον ρυθμό του ακόμη και στα ψιλικατζίδικα των περιοχών σου στο Μαδρίτη! κανείς δε θυμάται πως τον έκαναν κουβάρι στο Άγιαξ πριν ακόμη πάρει θέση στην ενδεκάδα; αφήστε τον Μαρσιάλ να κάνει πέντε χρόνια σκόρ πάλι κι ύστερα ξαναμιλάμε, κι αν είστε τόσο απεγνωσμένοι στέλντε ένα sms στην Μπαρτσελόνα γράφοντας «θα δώσω ότι θες, φέρτε μου τον Τσούμπα», κι έτσι στον πάγκο θα βρείτε τόσο πείσμα όσο και ο ίδιος ο αγώνας του 2018 στο Κίεβο. τώρα για τον OmadaTisKardiasmexri_telous: έχεις δίκιο βρε παιδί μου, όταν το λες σοβαρά πως θέλουμε έναν σέντερ φορ σαν μπουλντόζα εκεί πάνω στους Ολυμπιακούς — σα μιλάμε γι’ αυτό το Σεπτέμβριο, κάνουμε λάθος που ψάχνουμε ακόμη στο εξωτερικό όταν έχουμε εκεί έναν Ουρουγουάνο σαν τον Βάσκιθ που όταν βλέπει κόκκινη κάρτα κρύβει την μπάλα κάτω από την μασχάλη του σαν κλέφτης στο μανάβικο! κι ακόμη χειρότερα: αυτός ακόμη κι όταν τον σβήνουν σβήνει εκείνον! και ο OFIara4 εμένα μου ’ρχεται σιγά σιγά κι η ιδέα πως ένας σέντερ φορ σαν τον Ντούντοκβατσβίλ θα ήταν το καλύτερο deal μέχρι στιγμής — όχι επειδή είναι ο πιο δυνατός σαν σιδεράς, αλλά επειδή όταν παίρνει μισό μέτρο αέρα πάνω από τον Λέβαντοφσκι, εκείνη η μπάλα γίνεται σαν κρασί που σου χτυπάει στο στήθος χωρίς εισιτήριο! και μην ξεχνάμε πως ακόμη κι ο Γκαρθία, παρά τις αστοχίες στις τελευταίες μεταγραφές, κατέληξε εκεί που πρέπει: στην ιστορία σαν εκείνος που πρότεινε τον Τζούλιανσον τη στιγμή που η ομάδα είχε φτάσει απόψε ν’ ανακαλύψει πως το μοναδικό πράγμα πιο γρήγορο από τον Μαρσιάλ είναι η ζωή του στις δουλειές του κράτους! κι άμα κάποιος ακόμη βλέπει αυτούς τους προβατοσκόπους του Camp Nou να τρέχουν σαν φρενήρεις για έναν γίγαντα σαν νάνος σέντερ φορ, ας σηκωθεί όρθιος και ας πει φωναχτά: «οι Ολυμπιακοί δεν κερδίζονται με υψόμετρο, κερδίζονται με τσιμέντο μέσα στις μπότες!». και το τσιμέντο εκεί δεν είναι άλλο από εκείνον τον άνθρωπο που ακόμη κι όταν βγάζει κόκκινη κάρτα σου στέλνει τόσο θόρυβο μέσα στη μεγάλη περιοχή όσο ο Σάντσες στον δεύτερο γύρο του ντέρμπι της περασμένης χρονιάς! εγώ λέω πάντα πως όταν βρίσκεσαι στους Ολυμπιακούς οι γίγαντες που χρειάζεσαι δεν έχουν πάντα ύψος εκατοντάδων εκατομμυρίων — χρειάζονται εκείνοι που ξέρουν πως η μπάλα δεν αφήνει τρύπες στην ψυχή σου ακόμη κι όταν σου τη στέλνουν σαν σφαίρα εδώ κι εκεί. κι αυτός ο γίγαντας μπορεί ακόμη και να μην φοράει νούμερο 9 στη φανέλα, μπορεί ακόμη και να είναι ένας Ουρουγουάνος που τρώει ψωμί από τους πόνους στους αστραγάλους του — το μόνο που ζητάμε εμείς είναι να μας δώσει εκείνες τις τρεις πρώτες ώρες της νύχτας όπου όλοι οι άλλοι λιποθυμούν κι εμείς πίνουμε ακόμα κρασί κάτω από τα φώτα των γκολπόστ! και μην ξεχνάτε πως ακόμη κι ο Λούκα, εκείνος ο λύκος των 39, ακόμη κι όταν γκρινιάζει όπως η γιαγιά μου όταν της ψιλοβρέχει, κάνει περισσότερα πράγματα στους Ολυμπιακούς από όσους άλλαξαν τρεις φορές χώρα πριν προλάβουν να πιάσουν μπάλα στο αριστερό τους πόδι! η ψυχή της Ρεάλ δεν βρίσκεται στα μεταγραφικά έγγραφα — βρίσκεται εκεί που η μπάλα ξεκινάει το τελευταίο της ταξίδι προς το τέρμα, και εκεί δεν χρειάζεσαι γίγαντα σαν τον Λέβαντοφσκι δίπλα σου, χρειάζεσαι έναν άνθρωπο που γνωρίζει πως το τελευταίο centimeter πριν από το τέρμα είναι πιο μεγάλο από όλους τους γίγαντες της Ευρώπης μαζί!

Ρε παιδιά, σήμερα που πήγα στο ψιλικατζίδικο στα Χανιά είχε η Μαρία τον τζόγο ανοιχτό — 3-1 στον πρώτο ημίχρονο η Ρεάλ στους Ολυμπιακούς. Τι να σου κάνω; Σκέφτηκα πως η ομάδα μας χρειάζεται έναν σέντερ φορ όχι σαν μπουλντόζα σαν αυτή που σου προσφέρουν στις Αλυκές όταν ψάχνεις τσίπουρο, αλλά σαν εκείνο το ψυγείο που ξέρεις πως μέσα έχει πάντα κάτι ωραίο όταν τελειώνει η βδομάδα. Δεν μιλάω για τύπους σαν τον Τζέιμς Χάρντεν εκεί πάνω — μιλάω για έναν τύπο που όταν τον βλέπεις στα τελευταία λεπτά σηκώνεται σαν πρωινό φως στην εξοχή. Κοιτάξτε τον Βάσκιθ: αυτός όταν τρώει μια μπάλα στα σημεία-κλειδιά στους Ολυμπιακούς, δεν γίνεται μεγάλος αριθμός ανάμεσα στα πόδια του — γίνεται η ίδια η ευκαιρία να σου πάει κανάλι σου στη ζώνη. Οι υπόλοιποι τρέχουν σαν τρελοί εκεί γύρω, αυτός κοιτάζει το τέρμα σαν να του χρωστάει χρήματα και αμέσως μετά η μπάλα ξέρει ποιο είναι το δρόμο της. Κι όταν τελειώσει ο αγώνας, ο Λέβαντοφσκι είναι εκεί που κάνει ότι έκανε πάντα: πίνει νερό σαν να τελείωσε μια δύσκολη δουλειά, ενώ όλοι οι άλλοι πέφτουν σαν μύγες. Αυτό είναι το μπάγκρολ της Ρεάλ στους Ολυμπιακούς. Μη μου λέτε πως χρειαζόμαστε γίγαντες — χρειαζόμαστε ανθρώπους που ξέρουν πως η μπάλα είναι σαν το κρασί: σπάνια πίνεις τόσο δυνατό ώστε να σου καίει το στήθος, αλλά όταν συμβεί αυτό, τότε νικάς χωρίς δεύτερη κουβέντα. 🍺💸