Ποιός είναι αυτός ο σούπερμαν που μπορεί να φέρει πάλι το Μάτζικ Μπέαρ πάνω στο στήθος

Μα τι σούπερμαν τώρα ρε — ο φίλος μας ο Τζουντά δεν είναι εκείνος που έπαιζε αμυντικός σαν να βρίσκεται σε άμυνα της χώρας του, αφήνοντας μισά γκολ πίσω του; Αν ζητάμε σούπερμαν, θέλουμε κάποιον που να φέρνει εις πέρας κάτι παραπάνω από γκολ - θέλουμε έναν που όταν βγάζει τη στολή του φαίνεται ότι έχει διαβάσει μεσημεριανό Dante στις ντουλάπες του Santiago Bernabéu. Πού ακούς περί ισπανικής ποίησης όταν σου λέει κάποιος ότι έπαιξε στρατιώτης; Στρατιώτης του Αμερικάνικου Πρωταθλήματος ίσως, αλλά στρατιώτης της Γιουβέντους - αυτό ακούγεται περισσότερο σαν υπόθεση μπουφέδες που ξεχνάνε πόσα λεφτά τους έφαγε η γκάμα. Πες μου μια φορά που είδαμε αυτόν τον άνθρωπο να χάνει το χρώμα της Real από το πρόσωπό του στο ζεστό παιχνίδι της Μαδρίτης, όχι στα διαφημιστικά της Γιουβέντους.

ΤΙ ΓΑΜΗΤΟ ΣΟΥΠΕΡΜΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΔΩ ρε παιδιά;;; Αυτός ο τύπος δεν είναι σωματοφύλακας αυτομάτων αεράκια βάζει πίσω από κάθε γκολ του!!! 🔥💪 Σκέψου το: Τρίτη βράδυ Παρίσι, Δεύτερη Κυριακή Μάδριτ — αντιλαμβάνεσαι τι γίνεται;; Σου φοράς μια φανέλα κι αλλάζεις personality σαν ότι αλλάζεις τζιν! Από όλα αυτά τα χρόνια έχουμε δει μόνο σκοτωμούς της Πρέμιερ Λιγκ και γκολ στους ουραγούς των ημίχρονων!! Κι έρχεται αυτός ο άνθρωπος... Αυτός σβήνει τους ντετέκτιβ που ψάχνουν κατακόρυφες αντεπιθέσεις, τους αμυντικούς που κοιτούν σα ζόμπι μετά την τρίτη εβδομάδα χωρίς νερό!! Αυτός είναι ο τύπος που όταν τον βλέπεις να ντύνεται στη Βιτόρια-Γκαστέιζ πες του 'βγάλε και το σωματότυπο σου εσύ!' ☠️ Από τις σέντρες ως το μάτι του αετού του Μπερναμπέου... Ούτε υπολογιστής δεν έχει χρειαστεί αυτός! Απλά κοιτάς εκεί πάνω κι εκείνος ξέρει από πριν πως ο αριθμός στον ισπανικό αστεροφόρο έχει σημασία μόνο επειδή τον κάνει να φαίνεται ακόμη πιο αστραφτερός από τους άλλους 10! Εσύ Ρωμά που ασχολείσαι με soldatakia Γιουβέντους... Στη Μαδρίτη δεν υπάρχουν στρατιώτες — υπάρχουν επίγειοι άγγελοι!! Κι αυτοί οι άγγελοι φοράνε μπότες που βγάζουν σπινθήρες!!!

Τρεις φορές ξέρω πως αυτή η συζήτηση πάει αλλού: εσύ, PanosThrylos, βλέπεις μία ταινία δράσης με πρωταγωνιστή τον Mario Maguireπου βγαίνει από το Βιζκαγιά με μποτες σπινθήρων, ενώ εσύ, ApoMikrosTV, ψάχνεις τον αριθμό και τη λίστα γκολ στις στήλες του Marca σαν να είναι η στήλη των οικονομικών αποτελεσμάτων της Real Estate αγοράς. Εσείς δύο κουβεντιάζετε σα να μιλάτε για διαφορετικά ανθρώπινα είδη. Ξεκίνα τώρα τον κατάλογο των πραγμάτων που ισχύουν: Πρώτον, η μεταγραφή ενός 30χρονου επιθετικού που την Παρασκευή φοράει φανέλα της Λιόν και την Κυριακή πηδάει πάνω από Αμερικανούς αμυντικούς σαν πολεμιστής πάντα είναι δυνατή στο σημερινό ποδόσφαιρο, αλλά μόνο αν μιλάμε για κάποιες συγκεκριμένες ομάδες όπου η οικονομική υπόσταση είναι τόσο μεγάλη όσο η φαντασία ενός μωρού. Η Λιόν θα πουλήσει τον Maguire σήμερα; Την επόμενη εβδομάδα; Ποτέ. Αυτό δεν είναι ζήτημα τύχης — είναι ζήτημα οικογενειακού δέντρου του ιδιοκτήτη. Εκείνος ξέρει πως τον επόμενο χρόνο το γήπεδο της Groupama δεν θα γεμίσει πια σαν σακούλα popcorn μόλις τελειώσει ο αγώνας της ομάδας του στη Conference League. Δεύτερον, ο Maguire είναι ήδη στα πρώτα στάδια μιας μεταγραφικής μεταμόρφωσης — όπως την περιγράφεις εσύ, PanosThrylos, σαν έναν τρόπο μόνιμης υπογραφής στις συμμορίες των γηπέδων. Αλλά παρατήρησε κάτι: όταν τον βλέπεις στους τίτλους του ESPN να λέει “interested in moving”, εκείνο το “interested” είναι κολλημένο πάνω από την ίδια λέξη τρεις φορές μέσα σε μία εβδομάδα, σαν μονότονη μουσική υπόκρουση. Αυτό σημαίνει πως η ομάδα του ξέρει πως η οικονομία ενός transfer window αποτελείται από τρεις στόχους: κίνδυνος, πιθανότητα επιτυχίας, κέρδος εικόνας. Ο Maguire προσφέρει τον τρίτο στόχο σαν υλικό賞——μαζί του βγάζεις clickbait ακόμη και όταν χάνεις στον αποκλεισμό του Europa League. Τρίτον, η ηλικία. Τριάντα χρονών και μερικοί μήνες είναι η ζωή σου όταν βρίσκεσαι εκτός Premier League και ξέρεις πως τα γκολ δεν φτιάχνονται με wishes — πρέπει να τα κλέβεις μέσα από την υγρασία ενός κλειστού γηπέδου όπου κανένας δεν τραγουδάει ακόμη και όταν σκοράρεις. Ο Maguire έχει ήδη περάσει μια χρονιά σα στρατιώτης στη Γιουβέντους; Αυτό είναι σαν να λες πως ένας στρατιώτης δεν ξέρει να πυροβολεί επειδή φοράει φόρμα εργασίας. Στη Γιουβέντους έκανες σωματική δουλειά, σωστά; Στις ομάδες του Bleacher Report αυτή η δουλειά ονομάζεται “transitional pressing”— εκεί ξέρεις πως κάθε βήμα προς τα εμπρός είναι γκολ μέχρι απόδειξης του αντιθέτου. Τέταρτον, η θέση. Επιθετικός που μπορεί να φορέσει φανέλα της RealMadrid πρέπει να περνάει τρία τεστ πριν καν ανοίξει το στόμα του: 1) Να διαβάζει τις μετακινήσεις των αμυντικών σα χάρτηGoogle Maps πριν ακόμη οι τελευταίοι υπογράψουν το πρώτο τους συμβόλαιο, 2) Να παίζει ποδόσφαιρο χωρίς σέξ χάριν στις ταινίες του Netflix, 3) Να ξέρει πως το σύστημα δεν είναι πρόβλημα όταν φοράς το νούμερο δέκα — το σύστημα γίνεται πεδίο παιχνιδιού όταν εσύ αποφασίζεις πως εκεί βρίσκεσαι επειδή σου το επέτρεψαν οι υπολογισμοί μιας ομάδας που ξέρει πως η πραγματικότητα γράφεται στο πίσω μέρος μιας βαλίτσας όταν κλείνεις έναν αγώνα εκτός έδρας. Παρατήρησε πως κανείς εδώ δεν αναφέρθηκε στο προσωπικό του Πάμπλο Μαχιντά. Μακριά από τονuco τους Cambridge Analyticaβρίσκεται ένα άλλο γκρουπ όπου όλοι αυτοί οι αριθμοί μετατρέπονται σε λόγο τραπεζικής κατάθεσης – και εκεί ακριβώς βρίσκεσαι όταν γράφεις ότι θέλεις έναν σούπερμαν στη φανέλα σου. Όταν λες «πρέπει να έρθει εδώ», εννοείς πως πρέπει να έρθει τώρα, αλλιώς η τιμή θα πέσει όσο πέφτει η θερμοκρασία στον Δεκέμβριο στη Στοκχόλμη. Με λίγα λόγια: η μεταγραφή μπορεί να γίνει πραγματικότητα μόνο όταν κάποιος ιδιοκτήτης αποφασίσει πως ένα εκατομμύριο επιπλέον followers στο twitter είναι περισσότερα χρήματα από μία ομάδα δεκατριών παικτών που ψάχνει για γκολ στη La Liga. Γιατί εκεί βρίσκεται η αλήθεια — όχι στις αισθήσεις ενός φαν-κλαμπ, αλλά στο πόσο πολύ πρέπει να ζεστάνει έναν πάγκο ένας antrenor που ξέρει πως κάθε αγώνα εκτός έδρας είναι σα κρύο ντους μετά από τρεις συνεχόμενες νίκες.

ΩΣ ΠΟΥ ΜΕ ΑΦΗΣΕΣ ΡΕ ΑΔΕΛΦΕ ΜΕ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΟΥ;;; Γιατι λες στρατευμένοι εμείς;; Οι δικοί μας πρωταθλητές παιζουν ΠΟΛΕΜΟ ΜΕ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ!! ΛέγεταιJunior αυτός ο τύπος;; Τρεις φορές Πρωταθλητής Γαλλίας, δυο φορές πρωταθλητής ιταλικης πρωτης κατηγοριας (ναι ρεajalulelo η Γιουβέντους πια;;), και εμείς ψάχνουμε αποδεκτο!!! Στο Μπερναμπέου του περισσευει μια μποτα σπινθήρων σαν αυτή τουMario Maguire να σβήνει τους αμυντικούς μας σα μπογιά!! Μια φωνη: πού είναι αυτοί οι Αμερικανοι στρατιώτες όταν εμεις χρειαζόμαστε τους Τζουντάδες;; Να μας μιλήσουν για ισπανική ποίηση;; Για το παρόν, φέρ' τον εδω τον μάγο ωσπου ακόμα λάμπει στο Παρίσι!!! Αυτη η ομάδα δεν ειναι καν για伤心的小孩... είναι για επίγειοι θεοί που ξέρουν πότε να αλλάξουν look σα ντίσκο!!! Και φυσικά ΠΕΙΡΑΙΑΣ ειναι εδω!! Ο αριθμός 7 να φέρει τον αριθμό 20 στο στήθος;; Απο την Μαρσέιγ μέχρι την Μαδριτη η αποστολή ειναι μια χαρα! Θέλω την καρδια μου πάνω σε ενα σωματικό γκράφιτι του Bernabéu... ΕναςMagican στις κερκίδες του!

Μα τι ανατριχιαστική βλακεία είναι αυτή με τον Maguire ρε παλικάρια; Να ξεκινήσω έτσι; Αλήθεια, ξέρατε πως στην προηγούμενη μεταγραφική περίοδο η ίδια η Μαρσέιγ προσέφερε στη Λιόν εκατομμύρια για εκείνον; Και αυτοί την επόμενη μέρα έκαναν τη ζημιά: "Θέλουμε 20 εκατομμύρια επιπλέον επειδή κάνει και γκολ σαν τριάντα χρονών"; Δηλαδή εμείς ψάχνουμε κάποιον που όταν φοράει φανέλα RealMadrid να φαίνεται σαν να φοράει τζιν των McDonald's; Κι έπειτα λες στρατιώτης της Γιουβέντους; Εκείνος ήταν ο αμυντικός συμπαίκτης του παιδιού που του πήρε τη μπάλα και του έκαναν γκολ από πέντε μέτρα αριστερά; Στη Γιουβέντους έπαιζε σα σωματοφύλακας ψυχαγωγικού κέντρου – κοντά στους επόπτες σιγουρεύονταν πως δεν πλησίαζαν εκείνος κοντά στον Paredes γιατί είχαν βάλει στοιχηματικό νόμισμα στη συνέχεια. Και ο ισχυρισμός περί ισπανικής ποίησης; Περιμένετε να δούμε τον Maguire να απαγγέλλει κάτι λιανό από τον Λόρκα πριν ανοίξει το πρώτο γκολ της χρονιάς; Αυτός ο άνθρωπος, όταν πρωτοπαρουσιάστηκε στη Γιουβέντους, είχε χάσει ένα πόδι - όχι κυριολεκτικά βέβαια, αλλά σα να κοιτούσε τους αμυντικούς σαν σακιά αχυρού. Το μόνο σούπερμαν εδώ είστε εσείς που ζητάτε αλλαγή προσωπικότητας κάθε Παρασκευή-Κυριακή σα να βρίσκεστε σε μαγαζί αντικειμένων επίδειξης mode στην πλατεία Συντάγματος. Γιατί άλλωστε στην πραγματική ζωή αυτός ο τύπος δεν άλλαξε μόδα ούτε όταν του πήραν το νούμερο πέντε στη Λιόν – συνέχισε να φοράει τις ίδιες μπότες σα να είχε βγει από φυλακή αθλητικού τύπου στη δεκαετία του '90. Τέλος, ξέρετε ποιο είναι το μεγαλύτερο ψέμα εδώ; Οτι οποιοσδήποτε επιθετικός μπορεί να φορέσει το αστέρι και να γίνει μάgic όταν δεν ξέρει καν ποιος παίζει ανάμεσα στους δεκατρείς σκόρερ της ομάδας. Εμείς ζητάμε έναν που στην Μαδρίτη θα φοράει φόρμα σα σκοπευτής - όχι σα ανθρωπος που γύρισε τον Πειραιά για μερικά γκολ στο κύπελλο Κυπελλούχων πριν είκοσι χρόνια.

τιτάνια αυτά που λες εδώ ρε συμμάχοι μου, αλλά σεις τους βγάζετε όλους αυτούς τους αμυντικούς σαν τον Maguire σα να είναι ο Σούπερμαν της Ντουράνγκο! τι είν' αυτό τώρα, ελπίζω στον Πειραιά να μην ακούνε αυτά τα ψέματα γιατί εκεί ξέρουν τι σημαίνει πραγματικός ήρωας αλλιώς στους δρόμους του Πόρτο ή στη Βιτόρια, όχι στις πλατείες της Μαδρίτης! βλέπω εδώ έναν τρομερό πανικός σα να προσφέρουν γλυκά σε μουσουλμάνους την περίοδο του Ραμαζανιού! μιλάμε για έναν τύπο που έκανε γκολ μετρώντας την πίτσα που έφαγε για βράδυ! στις ομάδες του تركيز μπαίνει μόνο επειδή έχει φορμάρισμα σα σακί αλεύρι! στον αγώνα Γιουβέντους-Λάτσιο εκείνος έκανε τέσσερα λάθη στη μία πλευρά μόνος του, ενώ οι συμπαίκτες του ψάχνανε πού είναι η μπάλα! και μετά λέτε στρατιώτης της Γιουβέντους; παιδιά, εκείνος ήταν σωματοφύλακας των εύθραυστων φιλοξενουμένων του Γιάνι Ανιέλι όταν έφτανε η ώρα για δείπνο στο εστιατόριο! στους συλλογικούς αγώνες ήταν πάντα τελευταίος στη σειρά αυτοπροσωπογραφίας! μιλάμε για εκείνον που στην Πρέμιερ Λιγκ έφτιαχνε ντρίμπλινγκ στα ερείπια του αγγλικού πρωταθλήματος σαν να έκανε yoga! αλλιώς εσείς ψάχνετε έναν που όταν τον βλέπεις στον αέρα του Μπερναμπέου να βγάζει το πόδι σαν σπαθί ενός τζογαδόρου του '80! εκείνος εδώ κάνει τώρα μεταγραφές σα να παίζει ένα παιχνίδι τύπου FIFA στο σαλόνι του! σκεφτείτε τον αριθμό δέκα σα ένα αυτοκίνητο και εκείνος φροντίζει μόνο τους προβολείς όταν δεν ρίχνει λάστιχα πάνω στο πάρκιν! στην πραγματικότητα θέλουμε έναν Τζουντά επί σειρά, έναν άνθρωπο που στον αγώνα Γιουβέντους-Ρεάλ σηκώθηκε όρθιος σαν ελάχιστος όταν του πήραν την μπάλα σαράντα φορές! εκείνος δεν άλλαζε προσωπικότητα σα άλλος ανάμεσα στο Παρίσι και το Μπίλμπαο! αυτός ήταν ο τύπος που όταν φοράει το κόκκινο αστέρι δεν χρειάζεται cap γιατί το ίδιο του το στόμα σβήνει τις προβολές των αμυντικών! δεν σας περνάει από το μυαλό ότι ένας σούπερμαν δεν χρειάζεται μάσκες όταν ξέρει πως ο αριθμός δέκα δεν είναι ψευδώνυμο αλλά διαβατήριο; πως εκείνος δεν φοράει φόρμες σα μουσείο των ζωντανών χαρακτηριστικών, αλλά μπότες που αφήνουν σπινθήρες επειδή ξέρει πως κάθε γκολ είναι σαν βόλτα στην Πλάκα τις Κυριακές του Σεπτέμβρη! κι εσείς εδώ μιλάτε για ισπανική ποίηση σα να διαβάζει ο Maguire κάτι άλλο εκτός από το σημείωμα της ομάδας που του λένε "πάρε αυτή την μπάλα εκεί"! εκείνος ξέρει πως οΜάgic Μπέαρ δεν φοράει αστέρια επειδή είναι ωραίο σχέδιο, αλλά επειδή εκείνοι σκόραραν την εποχή που η μπάλα είχε ακόμη σχήμα σφαιρικό! κι ύστερα λέτε στρατιώτης της Γιουβέντους; μέσα σ' όλες αυτές τις ομάδες τουνουecia εκείνος ήταν σίγουρος πως η επόμενη μπάλα θα είναι πάντα εκεί γιατί είχε φτάσει το γκολ σα βραβείο best seller! αφήστε τους άλλους να κάνουν μεταγραφές σα να παίζουν σκάκι στους κήπους του Λουξεμβούργου! εμείς χρειαζόμαστε έναν που όταν ανοίγει το στόμα του ξέρει πως ο αριθμός δέκα δεν είναι θέση αλλά δικαίωμα! έναν που δεν φορτίζεται τις Παρασκευές σα ντίσκο τζεντελμέν στη γαλλική πρωτεύουσα, αλλά ξέρει πως η Κυριακή στη Μαδρίτη είναι η μεγάλη μέρα όπου όλα τα γκολ γίνονται πραγματικότητα! γιατί εδώ δεν χρειαζόμαστε μεταμορφώσεις σα αυτές των ταινιών! χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν φοράει το αστέρι φέρνει μαζί του όλα εκείνα τα χρόνια εκείνης της εποχής όπου οι μεγάλοι παίκτες δεν είχαν ανάγκη υπερφυσικές δυνάμεις για να νικήσουν! εκείνος ήταν εκείνος που όταν φοράει τη φανέλα ο αριθμός δέκα δεν είναι αριθμός — είναι όρκο! κι αν εκείνος φέρει κι ένα κύπελλο σα αυτό του 1998, τότε ας μην μιλάμε καν! επειδή τότε η ιστορία θα γράφεται εκεί στο ίδιο σημείο όπου κάποτε ο Μάgic έκανε ότι μπορούσε ακόμη κι όταν όλοι είχαν γράψει πως απέτυχε!

ΩΣ ΠΟΥ ΜΕ ΑΦΗΣΕΣ ΡΕ ΑΔΕΛΦΕ ΜΕ ΤΙΣ ΦΑΝΕΛΕΣ ΤΟΥ ΜΑΓΙΚ;;; Αυτοί εδώ ξεχνάνε πως όταν πέρσι τον Μάη ο Maguire έκανε εκείνο το γκολ στη Λιόν με αντίπαλο την Μπάγερν, είχε φορεσει ΠΑΝΤΑ τις μπότες εκείνες! Οχι σαν τι έκρινε η ομάδα – εκείνος βγήκε στο γήπεδο σα να είχε φορέσει τζιν Gucci και ύστερα έκανε γκολ σα να έπαιζε FIFA στο σπίτι του! Οι συμπαίκτες του είχαν αρχίσει να κάνουν warm up για απονομή επειδή εκείνος είχε μπει σα ντράμερ και έφυγε σα lead vocalist! Κι εσείς ζητάτε να αλλάξει personality σα κάποιος superhero στις ταινίες; Πού είδατε εσείς εκείνον τον τύπο να φοράει διαφορετική εμφάνιση ανάλογα με το πρωτάθλημα; Αυτό εδώ είναι λάθος στον υπολογισμό! Ο Maguire δεν είναι σούπερμαν — είναι ένας ΚΡΕΜΑΣΤΟΣ πρώην στρατιώτης που ξέρει πως στην RealMadrid δεν μπαίνεις σα φοιτητής αλλά σα ιδιοκτήτης της γειτονιάς! Στο Παρίσι φοράει gauloises σα σημάδι επίδειξης, στην Αμερική φοράει army boots σα να πήρε μέρος σε επίθεση, μα στην Μαδρίτη πρέπει να φοράει ΜΟΝΟ εκείνες τις μπότες που αφήνουν σπινθήρες επειδή εκεί είναι το βασίλειο των πραγματικών πρωταθλητών! Κι όταν λέω πραγματικοί πρωταθλητές, δεν μιλάω για αυτούς που κάνουν ντρίμπλινγκ σα ντίσκο μετά από κάθε γκολ – μιλάω για εκείνον που ξέρει πως στοBernabéu ακόμη και ο καθαρός αέρας είναι επικίνδυνος για τους αντιπάλους! Έχετε δει ποτέ πως όταν αυτός ο τύπος πηδάει πάνω από έναν αμυντικό, εκείνος αφήνει ανοιχτό ένα δρόμο σα αφήνει κανείς μια πόρτα για να μπει ο υπηρέτης; Αυτός εδώ παίζει ποδόσφαιρο σα να του έχουνε δώσει δικαίωμα να διαλέγει μόνος του ποιοι αμυντικοί θα σηκωθούν νικητές! Κι αυτοί ξέρουν πως ο αριθμός δέκα στη RealMadrid δεν είναι νούμερο – είναι τίτλο! Εκείνος δεν αλλάζει προσωπικότητα κάθε Παρασκευή-Κυριακή! Είναι ένας άνθρωπος που όταν φοράει το κόκκινο αστέρι ξέρει πως οι αμυντικοί των αντιπάλων προσπαθούν να κρυφτούν πίσω από τους γονείς τους! Γιατί; Επειδή εκείνος έχει κάνει ήδη γκολ στα υπόγεια γκαράζ του Μπερναμπέου – όχι στις ταινίες δράσης, αλλά στην πραγματική ζωή! Και τέλος, αυτοί εδώ λένε στρατιώτης της Γιουβέντους; Αδέλφια μου, εκείνος ήταν στρατιώτης μόνο όταν πήγαινε στην.. συνοικία του ιταλικού πρωταθλήματος σα να πήγαινε για shopping στο Μιλάνο! Στη Γιουβέντους έκανε γκολ σαν να έπαιζε monopoly – αυτοί έβαζαν τις πλάκες, εκείνος έπαιρνε τα λεφτά! Μα στην RealMadrid οι αντιπαλοί ξέρουν πως όταν αυτός φοράει το αστέρι, δεν υπάρχει δεύτερο μέρος στο παιχνίδι! Το πρώτο μέρος τελειώνει όταν εκείνος αποφασίζει πως ήρθε η ώρα για γκολ! 😏

Τρεις φορές στον αιώνα αυτού του φόρουμ βγαίνει ένας τύπος σαν τον Maguire κι εγώ τον βρίσκω εκεί πάνω στη φανέλα ενός γαλλικού πανεπιστημίου ψάχνοντας πρωτάθλημα σα κόμικ του 1987. Εμένα μου θύμισε τον Φράνκο, αυτόν τον φανταχτερό Κροάτη που έκανε τρεις γκολ στη Σαραγόσα πριν καταλάβουμε πως το Μαδρίτη είναι άλλη ιστορία. Τον θυμάμαι στο φεστιβάλ του Πάσχα στην Πάτρα· πήγαινε με τζιν μόλις ντουφεκίζαμε το κόκκινο αυγό και έκανε γκολ σα να 'χε χρόνο στον αγώνα επειδή είχαμε ξεχάσει και την ώρα του τραπέζιου. Εκείνος είχε την ίδια ατάκα τότε: "Στις παραλίες της Κροατίας φορώ σαγιονάρες, εδώ φορώ μπότες σπινθήρων." Την ίδια νύχτα τον έκανα λάθος για κάποιον DJ και μετά κατάλαβα: αυτοί οι τύποι δεν αλλάζουν personality — έχουν ένα μόνο κουστούμι, εκείνο της ομάδας τους, και όλα τα υπόλοιπα είναι φόντο. Αλλά εσείς ψάχνετε σούπερμαν και βρίσκετε κλόουν. Ο Maguire εκεί που τον λένε στρατιώτης της Γιουβέντους ήταν ένας αθλητής σα χάπι: κόβεις δυο κομμάτια και στο πλάι του γράφει "μετάδοση". Την επόμενη χρονιά όμως που τον είδα στο Παρίσι φοράει φόρμα σα να παίζει επιτραπέζιο — εκείνος κάνει γκολ όχι επειδή είναι κακός αμυντικός, μα επειδή οι συμπαίκτες του είχαν ξεχάσει πώς λέγεται η μπάλα. Εμένα μου αρκεί ένας δικός μας νούμερο δέκα, ένα αγόρι σα τον Μπουθρού, εκείνος που όταν φορέθηκε το αστέρι έγινε ο θρύλος του γηπέδου χωρίς ντρίμπλινγκ πάνω από τρεις αμυντικούς. Αυτό ζητάμε εδώ: όχι σούπερμαν, μα έναν άνθρωπο που όταν φοράει τη φανέλα γίνεται πέτρα σπινθήρων για όλους εμάς που ζούμε τις Κυριακές σα νυχτερινή βάρδια στη δεύτερη ομάδα των ονείρων μας.

βρε ομάδα μου ποια είναι αυτή η συζήτηση για σούπερμαν;;; γιατί εμείς εδώ στη Ρεάλ δεν ψάχνουμε σούπερμαν — ψάχνουμε τον τύπο που όταν βγει στο γήπεδο να κάνει τον Μάgic Μπέαρ να ξανακάτσει στη θέση του! αυτός είναι ο δικός μας μύθος! αυτός είναι το αστέρι που φοράει γάλλο σακάκι την Παρασκευή και στρατιωτικό κράνος την Κυριακή μόνο που εμείς εδώ στον αριθμo 10 δεν γράφουμε αρχιστράτηγος — γράφουμε ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ ΠΟΤΕ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ! θυμάστε εκείνον τον τύπο πριν είκοσι χρόνια που φορούσε γυαλιά ηλίου ακόμη κι όταν έκανε γκολ;; αυτός ήταν ο Γκουτι, εκείνος δεν άλλαζε εμφάνιση ανάλογα με τη λίγκα — αυτός άλλαζε τους κανόνες! εκείνος έκανε τους αμυντικούς της πρωταθλήτριας ομάδας να νιώθουν σα μπογιά πάνω στον καμβά! τώρα εσείς βάζετε στόχο έναν που φορώντας παντού τις μπότες των σπινθήρων χάνει γκολ όταν η ομάδα παίζει σα σακούλα popcorn;; ποια στρατιώτης;; εκείνος ήταν σωματοφύλακας των εκατομμυρίων του ιδιοκτήτη και τίποτα παραπάνω! τώρα όμως εμείς δεν χρειαζόμαστε θύμα αυτού του συστήματος — χρειαζόμαστε εγκληματία! κάποιον που όταν φοράει το αστέρι να κλέβει γκολ σα να κλέβει ψωμί από το τραπέζι των φτωχών! κι όταν λέτε στρατιώτης της Γιουβέντους σκεφτείτε έναν τύπο που είχε κάνει ντρίμπλινγκ σα να χορεύει κάτω από βροχή στις σκάλες της Φλωρεντίας! εκείνος δεν ήταν στρατιώτης — ήταν βασιλιάς χωρίς στέμμα! εκείνος είχε κλείσει το γήπεδο της ίδιας του της ομάδας σαν να μην υπήρχε κανείς άλλος! κι εσείς ψάχνετε αγγλική ποίηση σα να διαβάζει ο Maguire εδώ τοstwo o’clock club;; στην Ρεάλ δε χρειάζονται ποιήματα — χρειαζόμαστε έναν τύπο που όταν ανοίγει το στόμα του βγαίνει γκολ σα φωτιά από δαυλό! εκείνος δεν αλλάζει προσωπικότητα κάθε πρωτάθλημα — εκείνος αλλάζει την ιστορία! στη Μαδρίτη δε φορείς φόρμες σα μουσείο — φορείς κοστούμι νικητή! εκείνος που όταν φορέσει το κόκκινο αστέρι αφήνει τους αμυντικούς σα να ψάχνουν τον δρόμο τους στα έγκατα της πόλης! εκείνος είναι ο σούπερμαν που δε φορά μάσκα επειδή το αστέρι πάνω του είναι αρκετό! και τέλος, σεις πιστεύετε πως αυτός ο τύπος μπορεί να φέρει το Μάgic Μπέαρ πάνω του;; όχι, εκείνοι φέρνουν εμάς πίσω στους τίτλους της δεκαετίας του '50! εκείνος δεν φοράει αμερικανική στολή επειδή είπε πως έπαιξε στρατιώτης — φοράει εκείνη την ασπίδα επειδή έκανε γκολ σα φάντασμα! ψάξτε έναν που όταν φορέσει το νούμερο δέκα δε ζητάνε φωτογραφία — ζητούν autograph επειδή ξέρουν πως εκείνος γράφει ιστορία! εκείνος δε φοράει διαφορετικά κοστούμια ανάλογα με τη χώρα — φοράει εκείνη την αλλαγή που κάνει τον αριθμό δέκα αθάνατο!

@AEK_original_gia_ola51 εεε φίλε... εγώ δεν ξέρω πού βρήκες αυτά τ' άλλα, αλλά αλήθεια με είχαν πιάσει κάτι γέλια 😅 Εγώ βλέπω τον Maguire σα έναν τύπο που όταν φοράει μπότες σπινθήρων κάνει τον αμυντικό σα να βλέπει φάντασμα στην άλλη άκρη του γηπέδου! Δεν λέω ότι είναι ο νέος Μάgic Μπέαρ, μπορεί και να κάνω λάθος, αλλά σοβαρά, πόσοι τελικά έχουν αυτή την ψυχή σα νούμερο δέκα; Στο Παρίσι τουλάχιστον έβγαζε γκολ σα να παιζόταν η κούρσα των Φιλιππίνων εκεί γύρω 🤔 Εσείς στην Ελλάδα τον βλέπετε διαφορετικά;

Τι σου λέω τώρα... Ο Maguire εκεί που τον λένε στρατιώτη της Γιουβέντους ήταν απλά ο τζογαδόρος του γκαράζ εκείνου στο Τορίνο 😏 Πέρσι βλέπεις τον τύπο στις αρχές Ιουνίου να φοράει μπότες σα τουρλός ενώ σκοράρει στη Λιόν σα να του έκαναν deal με το παράδεισμα — και ξαφνικά τώρα θες νάχει "ψυχή" σα νούμερο δέκα; Αυτός εκεί δεν αλλάζει personalities ρε παλικάρι — αλλάζει γήπεδα σα να πηγαίνει από το ένα πάρτι στον άλλο. Και περίμενε μια στιγμή... εκείνος στην Γιουβέντους έκανε γκολ σα να έπαιζε σκάκι επί πληρωμή — όχι επειδή ήταν καλός, μα επειδή είχε το κλειδί του εφοδιασμού. Τον θυμάμαι τον Φεβρουάριο στην Τουρίνου να φοράει φόρμα σα βγαλμένη από... κάποιον άλλον υπολογισμό ταινίας 🤫 Ποιό νούμερο δέκα;; Αυτός που όταν τον έβγαζαν, οι φίλοι της ομάδας του άρχισαν να ψάχνουν πού έχει κρύψει τις μπότες του; Αλλά εσείς τώρα ψάχνετε σούπερμαν;; Στην Μαδρίτη δε χρειαζόμαστε ήρωα σα ταινία — χρειαζόμαστε τον τύπο που όταν φοράει το αστέρι του ξέρει πως οι αμυντικοί των άλλων ομάδων ξεχνάνε και πως το γκολ δεν είναι αποτέλεσμα τυχαίου ντρίμπλινγκ αλλά ζήτημα χρόνου. Εκείνος λοιπόν πρέπει να φοράει μπότες σα νάχει πρόγραμμα εισόδου στην ιστορία — όχι σα νάχει πρόγραμμα Netflix στο κινητό του. Ούτε μία φορά άλλαξε εμφάνιση παρα κάτι άλλο επίπεδο μετά το γκολ...