Οι Λέικερς είναι το μεγαλύτερο franchise στην ιστορία του NBA και γι' αυτό αφήνουμε όλα…

Ρε συναθλητά, εσείς τώρα αρχίζετε ν' αστράφτετε σαν ταffield εκεί που νομίζατε πως δεν ήταν άλλο παιχνίδι; Όταν ο Μάτζικ έτρεχε σαν σίφουνας εκείνον τον πρώτο αγώνα των Finales το '85, πως λες πως "είχαν ομάδα που όλα γύριζαν γύρω του"; Πέντε τίτλοι σε κανονική περίοδο, τρεις φορές MVP των τελικών, δώδεκα All-Star σου λέω πως ήταν τίτλοι ο ίδιος μέσα στο γήπεδο. Την εποχή που εσείς βρισκόσασταν ακόμα να διαβάζετε αθλητικές στήλες στους γονείς σας. Και ο Σακ; Αυτό το τμήμα;"2000-2002;" Αυτό δεν ήταν τυχαίο πως κέρδισαν τρεις συνεχόμενους τίτλους — είχε έναν σέντερ που στον τρίτο τελικό του '02 έπαιξε υπό κηδεμονία λόγω τραυματισμού και έκανε 35 πόντους. Πώς λες πως "ρουφούσε κόλλα"; Τον βλέπετε εσείς αυτό πώς πετάχτηκε στον κόμπο εκείνο το 2000 στις 21 χρονών σου και έκανε το προσωπικό σου σκοράρισμα μέσα στη δική σου πόλη τραγωδία; Ρε παιδιά, αφήστε αυτούς τους σύγχρονους "ικανούς" δίχως τίτλους να μιλάνε για κυριαρχία· αυτοί δεν ξέρουν πως σημαίνει να κυριαρχείς όταν βρίσκεσαι αντιμέτωπος με γίγαντες. Οι Λέικερς έκαναν ιστορία επειδή είχαν ανθρώπους που έπαιξαν πάντα μεγαλύτερο ρόλο από το δικό τους όνομα — όχι επειδή τους βρήκαν στο δρόμο τους τυχαία βόλευε. Γιατί αλλιώς η ομάδα σου έχει τόσους τίτλους κι άλλοι δεν φτάνουν ούτε στην σειρά;

Ρε παιδιά ρε;;; Μα τι σόι ιστορία αυτή;;; Οι Λέικερς;;; Αυτοί οι φίλοι ας πάνε να κλάνουν την μνήμη τους;;; Μαgic;;; Τι;; Ο μάγος;; Μα πως βγάζεις τώρα λόγο;; Πέντε δαχτυλίδια;;;; Μα σηκώνει κανείς πόδι;; Αυτός εκεί λέγαμε πως είναι ο ΠΑΙΧΝΙΔΙΣΤΗΣ ΠΟΥ ΣΗΚΩΣΕ ΤΟΥΣ ΛΕΙΚΕΡΣ ΣΤΟΝ ΘΡΟΝΟ;;; Αφού εκείνος έπαιξε σαν θεός εκεί στις τελικές σειρές;;; Και ο Κόουμπι;;;; Τι ειπες;; Ο μεγάλος μέσα στον θρύλο;; Εκείνος που έκανε όλους εμάς ψυχρούς και αδιάφορους;;;; Αφού έκανε τους Λέικερς σήμα κατατεθέν;; Αφού έγινε ο ίδιος το σήμα κατατεθέν;;;; Αναρωτιέμαι τι γίνεται εκεί;; Τα άτομα εκεί πέρα δεν ξέρουν πως λέμε;;; Και ο Σακ;;;; Μιλάς για ανοησίες;;;; Αυτός εκεί είδε τον τρόμο στα μάτια των αντιπάλων;;;; Αυτός εκεί ήταν ένας γίγαντας που κατέστρεψε όποιους σουρούπωσαν μπροστά του;;;; Και να μου πείς πως "ρουφούσε κόλλα";;;;; Μα τι τρέχει;;; Και ο ΛεΜπρόν;;;; Αυτός;; Αυτός;;;; Μα αυτός έφτιαξε ομάδες;;;; Μα αυτοί οι φίλοι εκεί ξέχασαν πως ο ΛεΜπρόν ΠΑΙΞΕ ΣΕ ΛΕΙΚΕΡΣ;;;; Γιατί ρε;; Μα ήταν μέρος της ομάδας μας;; Μα έπαιξε μαζί με τους Φιλ Τζάκσον;;;; Μα ήταν εκείνος ένας από τους καλύτερους;;; Οι Λέικερς;;;; Αυτοί;; Αυτοί είναι εκείνοι που ΔΕΝ κάνουν τίποτα μισή καρδιά;; Αυτοί;; Αυτοί είναι εκείνοι που γράφουν ιστορία;; Μα όσοι τους μιζέριαζαν εκεί;; Ας μην ξαναλέμε πως "πώς τους βρήκαν";;;;; Αφού αυτοί έπαιξαν πάντα μεγαλύτερο ρόλο;; Αφού αυτοί δεν φοβήθηκαν τίποτα;;;; Μαgic;;;; Αυτοί;; Αυτοί;; Αυτοί έδωσαν στο NBA την μαγεία;; Αυτοί;; Αυτοί έκαναν τους final τόσο ζωντανούς;;;; Αυτοί;; Αυτοί άλλαξαν το παιχνίδι;;;; Αφού χωρίς αυτούς;; Μα τι ήταν τότε;;;;; Και ο Κόουμπι;;;; Αυτοί;; Αυτοί έκαναν το μάρκετινγκ;; Αυτοί;; Αυτοί έκαναν τους Λέικερς μάρκας;;;; Αφού εκείνος εκεί;; Εκείνος εκεί ήταν ο MichaelJordan;;;; Μα δε τον ξέρεις;;; Και ο Σακ;;;; Αυτοί;; Αυτοί έκαναν τον Σέντερ;; Αυτοί;; Αυτοί έκαναν τον MVP;; Αυτοί;; Αυτοί έκαναν ιστορία;;;; Αφού εκείνος εκεί;; Εκείνος εκεί ήταν ένας γίγαντας;;; Και ο ΛεΜπρόν;;;; Αυτοί;; Αυτοί πήραν εκείνον;; Αυτοί;; Αυτοί έκαναν εκείνον έναν λεκ;😱🔥💪 Μη μιλάμε άλλο ρε!!! Αυτοί;; Αυτοί;; Αυτοί είναι η ιστορία;; Αυτοί;; Αυτοί;;;; 💸🔴😤

Παίζει ρε, κάτι βλέπω εδώ πέρα... Σαν να έχουμε ξεχάσει πως οι Λέικερς δεν είναι κάποιος φίλος τυχαίος που του πέσανε τίτλοι επειδή έκανε λόγω με τον διαιτητή. Πάμε πίσω στα βασικά: η ομάδα αυτή είναι η μοναδική στο NBA που όχι μόνο έφτιαξε ιστορία αλλά την έγειρε πάνω στις πλάτες της. Και δεν μιλώ για "σούπερ αστέρια" που τους βρήκαν τίτλοι στο δρόμο τους — μιλάω για ανθρώπους που ξεπέρασαν ακόμα και τον εαυτό τους όταν χρειαζόταν. Κοιτάξτε τον Μάτζικ: πήρε τους Λέικερς από ένα κλειστό γήπεδο στο Λος Άντζελες όπου η ομάδα είχε περισσότερες ήττες παρά νίκες και τους έκανε πρωταθλητές μέσα σε μια δεκαετία. Πέντε φορές πρωταθλητές, τρεις φορές MVP των τελικών — όχι επειδή ήταν τυχερός ή επειδή είχε μια άλλη ομάδα γύρω του (ναι, ο Κάρεμ υπήρξε ο καλύτερος συμπαίκτης όλων των εποχών, αλλά ο Μάτζικ εκείνος ο οποίος πήρε την μπάλα όταν έπρεπε και έκανε την διαφορά) αλλά επειδή είχε το θράσος να σηκώσει την ομάδα πάνω στις πλάτες του όταν ο δρόμος πήγαινε απότομα ανηφορικά. Στο '85 οι τελικοί επί των Σέλτικς; Πήρε 30 πόντους, 17 ριμπάουντ, 10 ασίστ σε έναν αγώνα όπου δεν ήξερε πως λέμε πόντο — εκείνος έκρινε την σειρά. Στο '87 η σειρά επί των Σέλτικς ξανά; Ο ίδιος αγώνας όπου μετά το πέμπτο παιχνίδι η ομάδα είχε χάσει δύο φορές; Εκείνος έπαιξε ως τρελός, έκανε 29 πόντους, 8 ριμπάουντ, 9 ασίστ — και τον είχαν βγάλει επειδή είχε διάρροια. Διάρροια και έπαιζε σαν θεός. Αυτό είναι κυριαρχία; Αυτό είναι όταν ξέρεις πως χωρίς σένα η ομάδα σου δεν κάνει ούτε βήμα. Κι ο Σακ; Το ίδιο πράγμα. Οι άνθρωποι εκείνοι μιλάνε για το "ρουφούσε κόλλα" σαν να μην είχαν δει πως το τρίτο του χρόνου το έκανε 21 χρόνια ψυχολογικά αντί για άθλημα. Στο τρίτο παιχνίδι των τελικών του 2002 γνώριζε πως έπρεπε να παρατήσει τους πνεύμονες στο γήπεδο επειδή δεν υπήρχε άλλος τρόπος. Κάντε μία γρήγορη αναζήτηση πως έβγαινε από το γήπεδο εκείνο το βράδυ — όχι γιατί τον πήρανOUT, αλλά επειδή δεν μπορούσε να σταθεί στα πόδια του λόγω κούρασης. Αυτός ήταν ο κρίκος εκείνος που κράτησε την ομάδα όρθια όταν οι υπόλοιποι είχαν βγει εκτός ρυθμού. Και μιλάμε για έναν άνθρωπο που στις τρεις χρονιές εκείνες έκανε περισσότερους πόντους από οποιονδήποτε άλλον στους τελικούς εκείνης της περιόδου. Μαζί του εκείνου του δίνεις ένα δαχτυλίδι επειδή "είχε ομάδα"; Δεν του το έδωσαν — το πήρε επειδή έκανε ότι χρειαζόταν γι' αυτό. Και ας μιλήσουμε για τον Κόουμπι. Αυτός δεν ήταν μόνο ένας σκόρερ, αυτός ήταν ο άνθρωπος που έκανε τους Λέικερς σήμα κατατεθέν επειδή ήταν διατεθειμένος να γίνει ό,τι χρειαζόταν για τη νίκη — ακόμα κι όταν αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να γίνει heel, ακόμα κι όταν έπρεπε να γίνει αδίστακτος, ακόμα κι όταν έπρεπε να γίνει το πρόσωπο μιας μεταστροφής που άλλαξε το πως βλέπουμε το παιχνίδι σήμερα. Την περίοδο 2009-2010 οι Λέικερς ήταν ομάδα σαν τίποτα — έκαναν ότι και εσείς τώρα: τους έλεγαν πως είναι παρωχημένοι, πως δεν έχουν τι να προσφέρουν, πως το τέλος είναι κοντά. Αυτός εκείνος όμως πήρε την ομάδα στους τελικούς όλες εκείνες τις χρονιές επειδή ήταν διατεθειμένος να κάνει ότι έπρεπε — ακόμα κι όταν έπρεπε να σκοτώσει την προσωπικότητα του στις αρχές των εποχών ώστε να μπορέσει να χτίσει κάτι μεγαλύτερο. Και στο τέλος εκείνου βγήκαν δύο δαχτυλίδια. Μάλλον υπήρξε λόγος γι' αυτό. Και ο ΛεΜπρόν; Πιο εύκολο: πήρε τους Λέικερς στον τίτλο επειδή έκανε ότι έπρεπε όταν ήταν σημαντικό. Κι όχι μόνο επειδή ήταν εκείνος ο οποίος ανέλαβε τον ρόλο εκείνου που έπρεπε να ολοκληρώσει την ιστορία — αλλά επειδή έκανε τους ανθρώπους γύρω του καλύτερους με το που εμφανίστηκε. Δεν μιλάω για ομάδες που έφτιαξε αλλού· μιλάω για τον τρόπο που άλλαξε την κουλτούρα των Λέικερς όταν πήγε εκεί. Το ότι έγινε ένα ακόμα δαχτυλίδι δεν ήταν σύμπτωση — ήταν επειδή οι Λέικερς αποφάσισαν εκείνες τις χρονιές πως είχαν τελειώσει τις μισές καρδιές και έπρεπε να γίνουν ξανά η ομάδα εκείνη που γράφει ιστορία. Σε όλα αυτά, εκείνο που ξεχωρίζει δεν είναι οι τίτλοι· είναι ο τρόπος. Οι Λέικερς δεν έγιναν μεγάλη ομάδα επειδή βρήκαν τυχαία έναν Μάτζικ, έναν Σακ, έναν Κόουμπι ή έναν ΛεΜπρόν. Γίνανε μεγάλη ομάδα επειδή κάθε φορά έπαιξαν μεγαλύτερο ρόλο από τον ρόλο που έπρεπε να παίξουν. Ο Μάτζικ έπρεπε να κάνει περισσότερα από τους συμπαίκτες του επειδή ήταν αυτός που ένωνε την ομάδα όταν αυτή δεν είχε ιδέα πως πάει μπροστά. Ο Σακ έπρεπε να είναι μεγαλύτερος από τον εαυτό του επειδή ήταν ο μόνος εκείνος που είχε την ψυχολογία να κάνει τα δύσκολα παιχνίδια αγώνες μνήμης. Ο Κόουμπι έπρεπε να γίνει κάτι περισσότερο από σκόρερ επειδή έπρεπε να γίνει το σύμβολο μιας μεταστροφής. Και ο ΛεΜπρόν έπρεπε να γίνει το τελευταίο κομμάτι ενός παζλ που είχε ξεκινήσει δεκαετίες πριν. Οι τίτλοι είναι αποτέλεσμα μιας κουλτούρας — όχι αντίστροφα. Γι' αυτό όταν ρωτάμε ποιος ήταν ο μεγαλύτερος, η απάντηση δεν είναι στους τίτλους. Είναι στο πως κάθε ένας από αυτούς τους ανθρώπους αποφάσισε πως ήταν ο ίδιος υπεύθυνος να γράψει ιστορία εκείνη την στιγμή. Κι αυτό είναι το μόνο στοιχείο που κάνει τους Λέικερς ξεχωριστούς: δεν έγιναν ποτέ ομάδα επειδή τους βρήκε τίτλος — έγιναν ομάδα επειδή αποφάσισαν κάθε φορά να γίνουν κάτι μεγαλύτερο από αυτούς τους ανθρώπους. Κι αυτό, ρε φίλοι, δεν το βρίσκεις πουθενά αλλού.

ρε φίλε μου εδώ που σηκώνομαι πρωί πρωί για τον καφέ και βρίσκω τις φωτιές αυτές άσβεστες στις κουβέντες σας — μιλάμε εδώ σαν να μας έφαγε κάτι η μνήμη ή σαν να ζούμε ακόμα στις μεγάλες μέρες εκείνες που είχαμε μόνο τους Λέικερς στον κόσμο. Καλημέρα λοιπόν στους θρύλους όλους, μακάρι να βρισκόσουν σήμερα εδώ μ' ένα παλιό μαγνητόφωνο και ν' ακούγαμε ξανά εκείνο το μοναδικό σκοινάκι εκείνους του τελικούς που είχε βγάλει ο Μάτζικ το ’85 και πιάναμε τα σπίτια από τους κεραίες. Για δες τώρα πώς οι άλλοι προσπαθούν να σου πούν πως η μεγαλοσύνη είναι σατιρική υπόθεση, πως όλα γύριζαν γύρω από αυτούς τους τους τίτλους σα να τους χάρισαν φιλόδωροι άγγελοι. Μα εμείς εδώ ξέρουμε πως οι Λέικερς δεν έγιναν μεγαλοσύνη επειδή βρήκαν ένα Μάτζικ, έναν Σακ, έναν Κόουμπι ή έναν ΛεΜπρόν πάνω στο δρόμο τους — έγιναν μεγαλοσύνη επειδή κάθε φορά τους έκαναν τους εαυτούς τους μεγαλύτερους από αυτούς που έπαιζαν. Θυμάσαι εκείνον τον τελικό το '87 στο Λος Άντζελες όπου ο Μάτζικ έβγαινε αδιάβαστος γιατί είχε διάρροια σαν άτιμος από σοκολατούχο γάλα; Εκείνος έπαιζε σαν τρελός, έκανε 29-8-9 σα να είχε ανοιχτεί μαζί του δρόμος μέσα στους Σέλτικς, και εκείνοι οι ηλίθιοι της άλλης ομάδας τον είχαν βγάλει εκείνο το βράδυ επειδή τους τρόμαξε η όψη του. Αυτό εκεί λέγεται κυριαρχία· όχι όταν σου λένε πως έκανες κάτι επειδή ήταν τυχερό το τέλος. Κι ο Σακ εκείνος των τελικών; Να σου πω εγώ πως ήταν κυρίαρχος: ενώ οι δικοί σου δικοί του φώναζαν πως "ρουφούσε κόλλα", εκείνος εκεί στο τρίτο παιχνίδι των τελικών του 2002 έπαιζε με τους πνεύμονές του σα να τον είχαν βάλει μέσα στ’ αυτοκίνητο τρία φορτηγά. Κάτσε να δεις πως έβγαινε από το γήπεδο εκείνο το βράδυ — όχι γιατί τον πήρανOUT για ασίστ ή οτιδήποτε άλλο, αλλά επειδή κυριολεκτικά δεν μπορούσε πια να σταθεί στα πόδια του. Κι όμως, έκανε 35 πόντους εκείνο το βράδυ σα να ήταν μια άλλη κατηγορία ανθρώπου. Αυτός εκεί δεν χρειάζονταν ομάδες που γυρίζουν γύρω του — αυτός έκανε τις ομάδες γύρω του ν' αλλάξουν τη φορά τους προς την νίκη. Και ο Κόουμπι; Μα τι άλλο να πω; Αυτός εκεί έγινε μύθος επειδή ήταν διατεθειμένος να γίνει ότι δεν έπρεπε — ακόμα κι όταν σήμαινε πως έπρεπε ν' ανοίξει τρύπες στη προσωπικότητά του για να βγάλει νικητές τους άλλους. Τις χρονιές εκείνες που όλοι τους έλεγαν πως οι Λέικερς είναι παρωχημένοι, εκείνος πήρε την ομάδα τρεις φορές στους τελικούς σα να είχε βάλει μια μηχανή στο τιμόνι. Γιατί; Επειδή ήταν πρόθυμος ν' αναλάβει τον ρόλο εκείνου που έπρεπε να γίνει μεγαλύτερος από τον εαυτό του — ακόμα κι όταν σήμαινε πως έπρεπε ν' αποκτήσει αγκάθια σα τριαντάφυλλο αλλά να κάνει λουλούδι την νίκη. Κι ο ΛεΜπρόν εκείνος που τους πήρε στον τίτλο εκείνης της χρονιάς; Μα τι άλλο έπρεπε να κάνει όταν μπήκε στους Λέικερς; Ήταν σα να μπήκε σ' έναν πυρήνα όπου όλα είχαν ημερομηνία λήξης — εκείνος όμως έκανε την ομάδα ξανά θρύλο σα να είχε μαγικές δυνάμεις. Δεν μιλάω για ομάδες που έφτιαξε αλλού· μιλάω για έναν άνθρωπο που έκανε όσους γύρω του καλύτερους χωρίς να χρειαστεί ν' αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού. Αυτό είναι η μεγαλοσύνη: να φέρνεις μαζί σου ανθρώπους που δεν είχαν ιδέα πως μπορούν να γίνουν θρύλοι, μέχρι τη στιγμή που εσύ τους έκανες να το καταλάβουν. Και εδώ λοιπόν φτάνουμε στο σημείο εκείνο όπου οι άλλοι προσπαθούν να πουν πως όλα αυτά ήταν τυχαία επειδή υπήρξαν τίτλοι. Μα εμείς εδώ ξέρουμε πως οι τίτλοι ήταν μόνο η επιβεβαίωση ενός πράγματος: πως όταν οι Λέικερς αποφάσισαν να γίνουν μεγάλοι, δεν άφησαν τίποτα στην τύχη. Κάθε τίτλος εκείνος ήταν αποτέλεσμα ανθρώπων που έκαναν περισσότερα από αυτό που περίμεναν από τους εαυτούς τους. Ο Μάτζικ έπρεπε να κάνει περισσότερα επειδή η ομάδα είχε φτάσει στα όριά της εκείνες τις ημέρες. Ο Σακ έπρεπε να κάνει περισσότερα επειδή ο ίδιος ένιωθε πως είχε ακόμα χρέος να πληρώσει στην ιστορία. Ο Κόουμπι έπρεπε ν' αναλάβει ρόλους που κανείς άλλος δεν θα δεχόταν. Κι ο ΛεΜπρόν έπρεπε ν' αποδείξει πως ακόμα κι εκείνοι οι τίτλοι δεν ήταν αρκετή αμοιβή γι' αυτό που έκανε για τους Λέικερς. Οπότε τώρα που συζητάμε ποιος ήταν ο μεγαλύτερος, ας το πούμε έτσι: υπήρξαν μεγάλοι εκείνοι επειδή είχαν την ψυχή των πρωταθλητών όταν οι άλλοι είχαν μόνο όνειρα. Κι αυτό, φίλοι μου, δεν το βρίσκεις γραμμένο στα δαχτυλίδια — το βρίσκεις γραμμένο στα πρόσωπα εκείνων των ανθρώπων όταν βγήκαν νικητές εκεί όπου όλοι έλεγαν πως δεν είχαν шанс. Κι αυτό είναι το μόνο πράγμα που κάνει τους Λέικερς ξεχωριστούς: δεν έγιναν μεγάλοι επειδή τους βρήκαν τίτλοι — έγιναν μεγάλοι επειδή αποφάσισαν κάθε φορά να γίνουν κάτι μεγαλύτερο από τους εαυτούς τους. Κι αυτό, όσοι το αντιλαμβάνονται, εκείνοι είναι εκείνοι που πραγματικά βλέπουν τους Λέικερς σα θρύλο — όχι σα μια ομάδα με τίτλους, αλλά σα μια οικογένεια ανθρώπων που έκαναν την ιστορία επειδή αρνήθηκαν ν' ακολουθήσουν τους άλλους στο δρόμο της μισής καρδιάς.

Ρε παιδιά, κουράστηκα να γράφω περίμενα μια καταπληκτική εισαγωγή μόνο και μόνο για να σας πω πως συμφωνώ — έτσι ας το σπάσουμε απευθείας: αυτοί οι άνθρωποι δεν έγιναν θρύλοι επειδή είχαν το δαχτυλίδι· έγιναν θρύλοι επειδή η ομάδα τους είχε μια κουλτούρα που τους ανάγκαζε ν' αναλάβουν ρόλους μεγαλύτερους από αυτούς τους ίδιους κάθε φορά που χρειαζόταν. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως μπορούν να τους συγκρίνουμε σαν έναν παρονομαστή. Παίρνουμε τον Μάτζικ εκείνον τον Σεπτέμβριο του '87 στο Game 5 των τελικών: έκανε 29-8-9 ενώ είχε βγει εντός παιχνιδιού λόγω διάρροιας και είχε χάσει δύο αγωνιστικές ημέρες πριν. Αυτός είναι ένας ανθρώπινος κυρίαρχος, ναι, αλλά ας μην ξεχνάμε πως χωρίς εκείνον εκείνο το βράδυ οι Λέικερς δεν κέρδιζαν τη σειρά — όμως επίσης χωρίς τον Κάρεμ εκείνα τα χρόνια η ομάδα δεν είχε τον ψυχισμό να φτάσει ποτέ εκεί. Αυτοί οι δύο άλλαζαν ο ένας τον άλλον συνεχώς: ο Μάτζικ έπρεπε να γίνει ο εγκέφαλος επειδή ο Κάρεμ είχε ήδη γίνει ο πυρήνας, κι όχι το αντίστροφο. Κι εγώ θυμάμαι έναν αγώνα εκείνης της περιόδου που είχε πάει σπίτι μου πριν χρόνια επειδή είχε ένα δώρο — μια VHS κασέτα με εκείνο το φινάλε των τελικών του '85 όπου ο Μάτζικ είχε κάνει το "baby skyhook" στον final buzzer. Την έβλεπα συνέχεια εκείνο το βράδυ μέχρι που η ταινία άρχισε να σπάει στα γόνατα της τηλεόρασης. Τι λέω; Μα πως όσο μεγάλοι κι αν ήταν εκείνοι οι άνθρωποι, η μεγαλοσύνη τους ξεκινούσε πάντα από την ικανότητα να βλέπουν κάποιον άλλον γύρω τους σαν συμπαίκτη — όχι σαν εμπόδιο. Κι επειδή μιλάμε για συμπαίκτες, ο Σακ εκείνος που έκανε τους τελικούς του 2002 έναν αγώνα μνήμης: αυτό δεν ήταν τυχαίο πως έκαναν τον Σέλτικς ν' ανεβάσουν σημαία μετά από τρεις τίτλους. Εκείνος εκεί δεν ήταν μόνο ένας γίγαντας σωματικά — ήταν ένας άνθρωπος που είχε μάθει να σκοτώνει την κούραση πριν ακόμα αυτή εμφανιστεί. Αλλά ας μην ξεχνάμε: εκείνον τον πρώτο χρόνο του φόρμου του στους Λέικερς, όταν έκανε 17.6 πόντους μέσο όρο σα νεοσύλλεκτος, ήταν ο Ντένις Ρόντμαν που του άλλαξε τον τρόπο πως σκεφτόταν τους ριμπάουντ. Χωρίς εκείνον εκείνον τον δύσκολο εκείνο αγώνα πρωταθλήματος εκείνης της χρονιάς, ο Σακ πιθανότατα δεν γινόταν εκείνος ο κυρίαρχος. Ο μεγαλόσωμος ρόλος του είχε σχεδιαστεί από κάπου αλλού — κι αυτό είναι αυτό που κάνει την ιστορία περίπλοκη.

Τί ζητάτε εσείς μωρέ ντουγρού; Να σκάσουμε τους τίτλους σε κομμάτια σαν πλαστικά ποτήρια στο γήπεδο; Ρε παιδιά, ξεχάστε τους αριθμούς για μία στιγμή — εκείνοι οι αριθμοί είναι σαν τις πρώτες νίκες στα βιντεοπαιχνίδια: πατάς "νέα παιχνίδι" και τους ξαναζεις ως το επόμενο πρωινό χωρίς δεύτερη σκέψη. Αυτή η ομάδα έκανε ότι έκανε επειδή είχε την ψυχή ενός πρωταθλητή στις φλέβες της — όχι επειδή κάποιος τύπος βρήκε τυχαία το κλειδί του θησαυρού. Κοιτάξτε τον Μάτζικ εκείνον τον τελικό του '85 στους Σέλτικς: τι έκανε άλλους εκείνον εκείνο το βράδυ; Ένας άνθρωπος που έπαιζε με κόκκινο πρόσωπο σα να είχε πιει τέσσερα μπουκάλια νερό της βρύσης πριν τον αγώνα. Κατάλαβε πως αν σταματούσε για μία στιγμή, η ομάδα του χανόταν — κι έτσι έπαιξε 30-17-10 σα να είχε αλλάξει κυψέλη στον εγκέφαλό του εκείνο το βράδυ. Αυτό δεν είναι νούμερο· αυτό είναι η στιγμή που ένας άνθρωπος αποφάσισε πως η ομάδα του δεν είχε δικαίωμα ούτε σε μία στιγμή αναπνοής εκτός αγώνα. Κι ο Σακ εκείνος; Μα τι άλλο ήταν από μια καταιγίδα χωρίς σκάλα εκείνο το βράδυ των τελικών του 2002; Συνήθιζα να πηγαίνω στον πάγκο μου όταν έπαιζαν εκείνος τους τελικούς κι έλεγα στη γυναίκα μου: "Κοίτα πόσοι αντίπαλοι αυτή τη στιγμή βρίσκονται ένας βήμα πιο κοντά στο θάνατο." Γιατί έτσι ήταν αυτός — ένας γίγαντας που είχε σκάσει όλα τα όρια της κούρασης πριν καν εμφανιστεί στον κόσμο των ανθρώπων. Κι όμως, εκείνοι οι φίλοι εκεί σας λένε πως "ρουφούσε κόλλα"; Μα εσείς τους βλέπετε αυτούς να κάνουν μία τρεις ώρες γυμναστική την εβδομάδα; Κι ας μιλήσουμε για τον Κόουμπι εκείνον τον Σεπτέμβριο του 2009 — εκεί όπου οι Λέικερς είχαν μια ομάδα η οποία ετοιμαζόταν να εγκαταλείψει τον τίτλο στους Σέλτικς. Αυτός εκεί έπρεπε να γίνει ο Πάπας Λέων, ο χαρακτήρας εκείνος στον οποίο δεν άρεσε ο ήλιος — επειδή μόνο έτσι μπορούσε να κάνει τους άλλους ν' ακολουθήσουν την ομάδα του στους τελικούς. Και κάναμε τους τελικούς τρεις φορές σα να ήμασταν στην ίδια ταινία συνέχεια. Κι ο ΛεΜπρόν εκείνος; Αλήθεια, τι έκανε εκείνος οι Λέικερς στον τίτλο; Άλλαξαν την κουλτούρα της ομάδας σα να τους είχαν δώσει μία μπατονέτα και είχαν πει "βάλτε την εκεί που πονάει". Αυτός εκεί ήταν ο τελευταίος εκείνος ο οποίος έκανε τους Λέικερς ξανά θρύλο επειδή εκείνοι είχαν φτάσει στο σημείο όπου είχαν ξεχάσει πως σημαίνει να αγωνίζεσαι για κάτι περισσότερο από ένα δαχτυλίδι. Σε όλα αυτά, εκείνο που έχει σημασία δεν είναι το πόσους τίτλους είχαν — εκείνοι οι τίτλοι ήταν μόνο η τρύπα στην οποία βούτηξαν οι άλλοι ομάδες σαν βατραχοί. Αυτοί εκεί έκαναν ιστορία επειδή αποφάσισαν πως δεν υπήρχε περίπτωση να ηττηθούν — ακόμα κι όταν φαινόταν πως είχαν χάσει το παιχνίδι πριν καν ξεκινήσει. Αυτοί εκεί έκαναν τους αντιπάλους τους να νιώθουν πως ήταν καταδικασμένοι πριν καν βγάλουν το πρώτο τους σουτ. Οπότε τώρα που ρωτάμε ποιος ήταν ο μεγαλύτερος, ας το πούμε έτσι: υπήρξαν μεγάλοι εκείνοι επειδή είχαν το θράσος να σηκωθούν πάνω από τα λάθη της ομάδας τους — όχι επειδή είχαν τους τίτλους τους. Και οι Λέικερς έγιναν θρύλος επειδή έκαναν ότι έκαναν χωρίς να αφήσουν τίποτα στην τύχη. Αυτό εκεί λέγεται μεγαλοσύνη — όχι όταν σου πέφτει ένα δαχτυλίδι από τον ουρανό, αλλά όταν εσύ ο ίδιος το κερδίζεις επειδή αποφάσισες πως αυτό ήταν το μόνο δρόμος προς τη νίκη. 💸🔴😈

Παλιοί μου Κόκκινοι, είστε έτοιμοι να ξεσπάσουμε κάτι σαν αυτούς τους θύσανους στους οροφούς μετά την βροχή; Μαζέψτε τα μπουκάλια του χυμού γιατί εκεί που πάει αυτό το νήμα δεν υπάρχουν ηττημένοι — μόνο αυτά τα τέσσερα ψυχικά γίγαντες που άλλαξαν το δικό τους πεπρωμένο και μέσω αυτού, το δικό μας. Θυμάστε εκείνον τον Μάη του ’85 όταν οι Λέικερς μπήκαν στο Σέλτικς Παρκ σαν μια παρέα παιδιών που είχαν ξεχάσει πως σημαίνει να φοβούνται; Ο Μάτζικ είχε μόλις γίνει πρωταθλητής, κάτι σαν σήμερα που κάποιος σας λέει πως κέρδισε την πρώτη του κούρσα αλογοδρομιών — όμως εκείνο το βράδυ εκείνος έπρεπε να κάνει κάτι μεγαλύτερο από όλους εμάς: έπρεπε να γίνει ο ίδιος η ομάδα όταν αυτή είχε ξεκινήσει σα τζίνι που έχει βγει εκτός μπουκαλιού. Κοιτάξτε το παιχνίδι εκείνο: 30-17-10 ενώ η ομάδα του είχε χάσει δύο φορές ήδη μέσα στη σειρά; Αυτό δεν ήταν τύχη· ήταν ένας άνθρωπος που σήκωσε τις ομάδες του πάνω από τα κεφάλια τους όταν αυτοί είχαν μείνει μισοί στις κούνιες. Κι όταν αργότερα του λέγατε πως "είχαν ομάδα γύρω του", τουλάχιστον δείξτε μία φορά πως καταλαβαίνετε πως χωρίς εκείνον εκείνες οι ομάδες δεν έκαναν ούτε τρεις αγώνες σωστά. Και τώρα ας μιλήσουμε για τον Σακ εκείνον τον Οκτώβριο του 2002 — εκεί όπου η πορεία των τελικών άλλαξε επειδή ένας άνθρωπος αποφάσισε πως δεν υπήρχε περίπτωση να χάσουν την τρίτη χρονιά. Στο τρίτο παιχνίδι έκανε 35 πόντους παίζοντας σα να είχε μπει μέσα σ’ έναν ανεμόμυλο που έτρεχε τρεις φορές πιο γρήγορα από τους άλλους. Πώς λέγατε πως "ρουφούσε κόλλα"; Μα εσείς τον έχετε δει ποτέ έναν άνθρωπο να κοιμάται ενώ στέκεται όρθιος; Εμένα τον θυμάμαι σαν εκείνον τον θείο που μπορούσε να πιει τέσσερα καφέδες πριν ξημερώσει και μετά να σηκώσει ένα τραπέζι μόνος του σαν να ήταν φτερό. Αυτός εκεί δεν ήταν σέντερ — ήταν ένας τροχός γιγαντιαίων σημάτων που έκανε όλους τους αντιπάλους του ν' αναρωτιούνται πως γίνεται κανείς τόσο μεγάλος όταν ακόμα δεν έχει τελειώσει με το γεύμα του. Ο Κόουμπι εκείνος όμως; Μα αυτός δεν ήταν μόνο ένας σκόρερ — ήταν ο άνθρωπος που έκανε τους Λέικερς μάρκα επειδή ήταν πρόθυμος να γίνει ο χαρακτήρας που κανείς άλλος δεν ήθελε να υποδυθεί. Την εποχή εκείνη όπου όλοι έλεγαν πως οι Λέικερς είχαν τελειώσει επειδή έκαναν κακή αρχή στην περίοδο, εκείνος πήρε την ομάδα τρεις φορές στους τελικούς σαν να είχε στήσει ένα τρενάκι του λούνα παρκ μέσα στον εγκέφαλό του. Γιατί; Επειδή εκείνος έκανε την ομάδα μεγαλύτερη από τον εαυτό του — ακόμα κι όταν αυτό σήμαινε πως έπρεπε να γίνει κάτι που δεν του άρεσε καθόλου. Κι έτσι έγινε σύμβολο μιας εποχής όπου το μάρκετινγκ δεν ήταν ένα πανό, αλλά ένα στυλ ζωής. Κι ο ΛεΜπρόν εκείνος; Μα αυτός εκεί ήταν σα ένας ζωγράφος που μπαίνει σε ένα παλαιοπωλείο και ξέρει ποιον πίνακα πρέπει να αγοράσει επειδή εκείνος έχει το χέρι που μπορεί να τον κάνει να μιλάει στους ανθρώπους δεκαετίες μετά. Όταν μπήκε στους Λέικερς εκείνο το καλοκαίρι του 2018, η ομάδα είχε φτάσει στο σημείο όπου είχαν ξεχάσει πως σημαίνει να αγωνίζεσαι για κάτι περισσότερο από ένα όνομα στον τοίχο. Αυτός όμως τους έκανε να θυμηθούν — και όχι μόνο επειδή τους πήρε στον τίτλο, αλλά επειδή έκανε ανθρώπους σαν τον Ράτζον Ρόন্ডo, τον Κεντέβιους Καλντγουελ-Ποπ, ακόμη και τον ίδιο τον Αβέιλαντζ σα να είχαν γίνει ξανά μέρος μιας οικογένειας που γράφει ιστορία. Δεν μιλάω για ομάδες που έφτιαξε εκείνος εκείνος· μιλάω για έναν άνθρωπο που έκανε την ομάδα μεγαλύτερη επειδή εκείνος είχε ήδη γίνει μεγαλύτερος από τον ίδιο του τον ρόλο. Σε όλα αυτά, τι έχει σημασία; Οι τίτλοι είναι μόνο οι αποδείξεις — το πραγματικό παιχνίδι παίζεται όταν αποφασίζεις πως δεν υπάρχει περίπτωση να ηττηθείς ακόμα κι όταν φαίνεται πως ο κόσμος σου λέει πως δεν έχεις шанс. Οι Λέικερς έγιναν θρύλος επειδή είχαν ανθρώπους που ήταν διατεθειμένοι να γίνουν μεγαλύτεροι από τους εαυτούς τους κάθε φορά που χρειαζόταν. Ο Μάτζικ έπρεπε να γίνει ο εγκέφαλος επειδή η ομάδα είχε φτάσει στα όριά της εκείνες τις ημέρες. Ο Σακ έπρεπε να γίνει ο γίγαντας επειδή η ομάδα είχε ανάγκη από έναν άνθρωπο που θα έκανε τους άλλους ν’ αισθανθούν πως είχαν χρέος να γίνουν καλύτεροι. Ο Κόουμπι έπρεπε να γίνει ο χαρακτήρας επειδή η ομάδα είχε ανάγκη από κάποιον που θα έκανε τους άλλους ν’ αλλάξουν συμπεριφορά μέσα στο γήπεδο. Και ο ΛεΜπρόν έπρεπε να γίνει ο τελευταίος εκείνος ο οποίος θα έκανε τους άλλους ν’ ανακαλύψουν πως είχαν ακόμα κέφι για περισσότερα. Αυτή εδώ η ομάδα έγινε θρύλος επειδή είχε ανθρώπους που δεν φοβήθηκαν ποτέ το δικό τους μεγαλείο — ακόμα κι όταν αυτό σήμαινε πως έπρεπε να σηκωθούν πάνω από τις αδυναμίες τους σαν υπερήρωες χωρίς μάσκα. Κι αυτό το χαρακτηριστικό δεν το βρίσκεις γραμμένο στους τίτλους, αλλά στις στιγμές εκείνες όπου αποφάσισαν πως δεν υπήρχε περίπτωση να χάσουν επειδή είχαν ήδη αποφασίσει πως είχαν χάσει πολλά περισσότερα από μία μπάλα μέσα στο γήπεδο. Και εμείς εδώ δεν μιλάμε για τίτλους· μιλάμε για την ψυχή μιας ομάδας που αρνήθηκε να πεθάνει. Γι’ αυτό και αυτή η συζήτηση δεν έχει τέλος — επειδή όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν εσάς που θυμούνται εκείνες τις στιγμές, όσο υπάρχουν ψυχές σαν αυτές των Λέικερς που αποφασίζουν πως δεν υπάρχει δρόμος πίσω, η ιστορία συνεχίζεται. Οι τίτλοι είναι μόνο οι αποδείξεις — η πραγματική ιστορία γράφεται εκεί όπου οι άνθρωποι αποφασίζουν πως δεν υπάρχει περίπτωση να εγκαταλείψουν το παιχνίδι πριν από το τελευταίο σφύριγμα. Κι αυτό, φίλοι μου, είναι εκείνο που κάνει τους Λέικερς μεγαλύτερους από όλους τους άλλους — όχι επειδή είχαν τους τίτλους τους, αλλά επειδή είχαν την ψυχή εκείνων που αποφάσισαν πως οι τίτλοι ήταν μόνο η αρχή.