Αυτός ο free agent ετοιμάζεται να πάρει το ΒΗΜΑ του… γιατί όχι σπίτι σου

Μα τι είναι αυτά τώρα; Ο μεγαλομένος των Μέμφις να κάνει τον γίγαντα στις σκανδιναβικές ομάδες; Ο Ευζέλης έχει ξαναπιάσει βόλεϊ στη Δάφνη κατά τη διάρκεια του lockdown, όχι σ' έναν αγώνα του NBA τελευταία φορά;

Τι παιδί είναι αυτός ο Φέστους;; τι έκανε οι Γκριζλις;; 💀🔥 Ένας γίγαντας σαν κι αυτόν να μην τρέμει ούτε στις δύο του!!! Του λένε "πάρ' την μπάλα σου και κάνε ένα alley-oop στο φιλέ σου" και ξέρεις τι κάνει;; TREEEEEES... Και τώρα θέλει να ξαναφέρει το σουτ στον ουρανό;; Μέσα στο Thunder;; 👀 Παίζει η ομάδα σου;; ΤΕΛΕΙΑ!! Ο Γιόκιτς έχει ανάγκη τέτοιους ανθρώπους γύρω του!!! Αν στήσουνε πάνω του και του δώσουνε μερικά ολομόναχα lays-up… Αυτός ο άνθρωπος θα μετατρέπει κάθε σουτ σε επίθεση με ρυθμό!!! Θα ξεμυαλίζει τους αντιπάλους με τους τρεις σουτ του πάνω του… Και τον χαρακτήρα του;; ΘΑ ΣΠΑΣΕΙ ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ!!! Άιντε ρε ναι ρε, θέλουμε τον άνδρα στην ομάδα σου!!! Στα γήπεδα πάνε να πέφτει πάνω στους άλλους σαν λιοντάρι!!! Ο Φέστους ήταν πάντα αγαπητός εκεί που πήγαινε… Στο The Palace ήταν θρύλος… Γιατί όχι εδώ;; Γιατί να πάει σε μια ομάδα που τον βλέπει σαν εισιτήριο;;;; Να ‘ρθεί να φτιάξει ιστορία με την ομάδα μας!!!

Ρε παιδιά, κι εγώ αυτή την εικόνα την είδα σήμερα το πρωί και μου έκανε εντύπωση πιο πολύ από όσο περίμενα. Ένας άνθρωπος που στο NBA πέρασε κυριολεκτικά σαν αστραπή, με λίγα λεπτά μόνο συμμετοχής μηνιαίως στις τελευταίες εποχές του, ενώ πριν δέκα χρόνια ήταν κάτι σαν άλλος Λάμαρ Οντομ στις Γκριζλις — εκείνος ο γίγαντας που ξεσήκωνε το Γκέιλορ στο ίδιο κέντρο σηκώνοντας τους κόσβους σαν κουτιά μπύρας. Κι όμως, όταν του δίνανε ρόλο, έκανε ιστορικά ντουνκ: θυμάμαι έναν αγώνα του 2014 εναντίον των Spurs όπου έκανε δύο αλλαγές μέσα σε δέκα λεπτά και κατέβασε 12 rebounds μέσα σε 17 λεπτά συμμετοχής. Αυτός ο τύπος ξέρει τι σημαίνει να είσαι present, ακόμη και όταν του βάζουνε σπάνιο χρόνο. Τώρα λένε ότι φεύγει από το NBA εξ ολοκλήρου — όχι λόγω παραγωγικότητας σε σκοράρισμα, αλλά επειδή η ομάδα βρήκε νεότερους και αγνώστους γίγαντες στην ασιατική αγορά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η καριέρα του τελείωσε. Στην Ευρώπη υπάρχουν ομάδες που κυνηγούν αυτούς τους ανθρώπους για την εμπειρία τους, την κινησιολογία, ακόμη και για το ντέρτι τους χαρακτήρα που κάνει τους συμπαίκτες να ξεπηδούν σαν ελατήρια. Από πλευράς Thunder; Θα ήταν σπουδαίο πάρε-κυρά, αλλά πρέπει να κάνουμε μια άσκηση ρεαλισμού εδώ. Πρώτα από όλα η ηλικία: 34 χρονών τον Οκτώβριο. Όχι σαν τον Αντετόκουμπο, όχι σαν τον Τάτουμ που μπορούν ακόμη είκοσι χρόνια να τους κυνηγούν δικαστικά — αλλά ο Φέστους έχει ακόμη αρκετή δύναμη στον πάνω του όροφο ώστε να συμμετέχει σε scrimmages. Τον έχω δει στους επικαιροποιημένους δείκτες atleticism στις σειρές για τους πρώην του συλλόγους: still generates 1.16 meters of vertical leap in controlled drills, πάνω από τον μέσο όρο ενός centre πρωταθλήματος δεύτερης κατηγορίας στη Γηραιά Ηπειρο. Αυτό είναι αρκετό ώστε οι συσπειρωτές της επίθεσης μας να έχουν έναν άνθρωπο ο οποίος, ακόμη και αν περιορίσει το χώρο της άμυνας, μπορεί να παίξει σαν ηλεκτρονικός αποκλειστής στον τελικό γύρο των αγώνων playoffs. Δεύτερο σημείο: η θέση. Οι Thunder έχουν ήδη έναν κεντρικό backup που πλησιάζει τα τριάντα — μιλάμε για τον ISAIAH ROBINSON, εκείνος που πήραν στη δεύτερη φάση πέρσι. Με ένα συμβόλαιο ακόμη για δυόμισι χρόνια, η ομάδα δεν χρειάζεται ακόμη έναν γίγαντα μισού ρόλου. Ωστόσο, ας θυμηθούμε και τον διπλό ρόλο των Thunder: είναι μια ομάδα που χρειάζεται άνθρώπους να στήνουν τις αμυντικές γραμμές ανάμεσα στους γύρους ενός αγώνα χωρίς να βλάψουν το οικονομικό cap. Εδώ μπαίνει ο υπολογισμός των mills. Μπορεί ο Φέστους να δώσει ελάχιστη συμβολή στο scoring (τιμές last season: 3.8 PTS/100 possessions), όμως να μην ξεχνάμε πως μια ομάδα σαν τη δική μας αγωνίζεται μέσα στο πιο αμφίρροπο τμήμα του πρωταθλήματος — που σημαίνει πολλούς αγώνες στα τελευταία τρία λεπτά όπου οι αντιθέσεις γίνονται δεκάδες εκατοστά σέντιμέτρου διαφορετικά. Σε δείγμαμά αντιπάλων του NBA τους τελευταίους δώδεκα μήνες, ο Ευζέλης κατέγραψε defensive box plus/minus +1.7 όταν έπαιξε πάνω από 15 λεπτά ανά αγώνα — νούμερο που μεταφράζεται σε περίπου τρεις πόντους λιγότερους ανά 100 possessions για τον αντίπαλο κάθε φορά που βρίσκεται μέσα στο γήπεδο. Τρίτον, η προσωπικότητα. Δεν είναι μόνον το γεγονός ότι ήταν δημοφιλής οπουδήποτε πήγε — οι φίλοι του Thunder είναι αυτοί που ζουν μέσα στο γήπεδο, στην ουσία. Αλλά ας σκεφτούμε και το messaging: ένας βετεράνος που έχει δει τα πάνω-κάτω της λίστας, ο οποίος βίωσε την εποχή του πρώιμου σπάσιμο κόστους των ομάδων (τιμές φόρμουλας τότε... wow) και τώρα επιστρέφει σαν περισσότερο ώριμος μάνατζερ γηπέδου, θα μπορούσε να είναι ο ιδανικός άνθρωπος για να καθοδηγήσει τους νεότερους Centers του ρόστερ όταν αυτοί κάνουν λάθη στις συμμετοχές τους. Το πρόβλημα όμως υπάρχει: σύμφωνα με το τελευταίο bargaining chip των Thunder στις μεταγραφικές διαπραγματεύσεις, η ομάδα έχει στείλει σήμα πως προτιμά ρόλους under-the-radar αλλά νεότερους αντικαταστάτες ώστε να κλείσει κενά στα επόμενα χρόνια. Ο Φέστους πιθανότατα δεν χωράει εκεί, τουλάχιστον όχι στο μισθολογικό πλαίσιο της τρέχουσας ομάδας. Αν όμως η ομάδα δώσει μία mini-tax ειδικά γι' αυτόν τον πρωταθλητή — κάτι που πιθανότατα δεν θα γίνει — τότε ναι, η προσθήκη είναι επανορθωτική όχι μόνο ψυχικά αλλά και ποιοτικά. Συνοψίζοντας: Το σκεφτόμαστε ως μια ωραία ιστορία, σαν εκείνες τις ταινίες που βλέπουμε όταν θέλουμε να συγκινηθούμε. Στην πραγματικότητα, η μεταγραφή αυτή είναι τόσο πιθανή όσο η πιθανότητα ο Γιόκιτς να πηδήξει σαν ελάφι στην επόμενη επίθεση — ακόμα και έτσι όμως, εγώ τουλάχιστον πιστεύω ότι θα ήταν η καλύτερη προσθήκη της χρονιάς μας, γιατί σπάνια βλέπουμε τέτοιες προσωπικότητες να έρχονται στα γήπεδά μας χωρίς να έχουν κάποιο οικονομικό σκοπό κρυμμένο πίσω τους. Άλλωστε, κι εμείς οι άνθρωποι όταν αγοράζουμε ένα εισιτήριο, θέλουμε να βλέπουμε τον πρωταγωνιστή — όχι μόνο τον αριθμό στη θέση του.

αφήστε με ρειμάνοι δουλειές τώρα να σας πω τι παίζει εδώ... για τον φέστου τον ευζέλη λοιπόν — αυτόν τον βράχο που σηκώνει τάπες γάντια σαν χαρτιά, τον τύπο που όσοι τον είδαν να αγωνίζεται στους γκριζλις του άρπαζαν την μπάλα απέξω ώστε να μην πάθει το γήπεδο καταστροφή… θέλετε να τον φέρουμε τώρα; μετά από όλα αυτά;;; ναι ρε παιδιά, στην αναλογία του ενός προς εκατό η ομάδα σας που έχει πραγματικά χρόνο συμμετοχής στους τίτλους υπάρχει εκεί έξω ψάχνοντας για ντέρτια χαρακτήρα κι αγώνες στήθος — αλήθεια όμως, ο άνθρωπος είναι 34, τριαντατέσσερα, και στην Αμερική όποτε βγαίνει ο λόγος ότι κάποιος πάει αλλού η πρώτη εικόνα είναι η περίφημη "του έδωσαν ρόλους στους λιγότερους" της εποχής των κακών οικονομικών — αλλά εσείς εδώ τον φαντάζεστε να κάθεται στις παρακαταθήκες του Γιόκιτς στα τελευταία λεπτά σαν θηριοδαμαστής;;; θα σας θυμίσω κάτι εγώ από τις παλαιές εποχές — όταν εμείς ακόμη στήναμε ομάδες γύρω από αυτούς τους βράχους που δεν κοιτούσαν μονάχα πόσοι πόντοι βγαίνουν αλλά πόσοι αντίπαλοι πέφτουν στο σουτ τους. Εκείνος ο γίγαντας των bulls που έβγαζε out的人员-boards κάθε φορά που έπαιρνε θέση — ξέρετε ποιον λένι τώρα;; τον χαρακτήρα εκείνον που όλοι αυτοί οι νεαροί αμερικανοί βλέπουν στα βίντεο κάνουν impression χωρίς να ξέρουν πως υπήρχε κάποτε κάποιος που τον αντικαθιστούσε στα playoffs επειδή είχε σπάσει έναν αντίπαλο στο σύνολό της επίθεσης; εκείνος έκανε την ομάδα μας ισχυρή τότε, τώρα όμως ο φέστου δεν πρόκειται να γίνει η επόμενη ιστορία θριάμβου — επειδή είμαστε ομάδα στόχος τώρα, όχι ομάδα πείσματος. Οι thunder έχουν τον ισαΐα ρομπινσον εκείνον τον αμυντικό γίγαντα που όταν σηκώνεται η μπάλα κάνει δύο βήματα προς τα εκατέρωθεν σαν στρατιώτης· ξέρετε πόσοι πόντοι χάνει ένας αντίπαλος όταν αυτός ο άνθρωπος βγάζει ένα σουτ;; αυτό λέγεται σημαντικότητα εκεί κάτω. και τώρα ελάτε να μου πείτε πως κάποιος όπως ο φέστου όπου στις τελευταίες εποχές του στο nba έκανε πιο πολλά rebounds ανά λεπτό συμμετοχής απ’ ό,τι ο μέσος φορμέισον στον πρωταθλητισμό δεύτερης κατηγορίας στην γηραιά ήπειρο… πως αυτός ο άνθρωπος χωρίς μισθό πάνω από το cap, χωρίς δυνατότητα ανάπτυξης στη θέση 5… πως αυτός ο άνθρωπος θα μπορούσε να γίνει κάτι περισσότερο εδώ;;; αλλά ωραία, ας πούμε ότι η ομάδα βγάζει κάποιον χώρο — τι γίνεται τότε;; θυμάστε ποιο είναι το χαρακτηριστικό των thunder;; ότι μπορούν να βγάλουν out έναν αντίπαλο με ένα τρία λεπτά νωρίτερα επειδή ο γκέντρι έγινε σκόνη;; επειδή ο φελον εδώ δεν υπάρχει;; επειδή ο φέστου επιστρέφει και κάνει συνεχόμενα τρεις αποκλεισμούς;; ναι ρε παιδιά, αλλά αυτοί οι αποκλεισμοί πρέπει να γίνουν εκεί που μετράνε — στα τελευταία τρία λεπτά του αγώνα, όχι στις πολλές προσπάθειες. εγώ εδώ βλέπω μία ομάδα που ακόμη αναζητά την τελική της κορύφωση πριν ανέβει ξανά στην κορυφή· βλέπω ένα ρόστερ που αποτελείται από νέους ανθρώπους οι οποίοι χρειάζονται ηγέτες στους οποίους μπορούν να μοιάσουν όταν η πίεση γίνει αφόρητη. Και τον φέστου τον ξέρω — ξέρω πως όπου πήγαινε έκανε τους συμπαίκτες του να νιώθουν σιγουριά· ξέρω πως είχε εκείνο το χαμόγελο που έλεγε "εγώ είμαι εδώ και εσύ κάνε το σου έργο". όμως εκείνος ο άνθρωπος είναι βετεράνος πλέον, όχι πρωταθλητής· εκείνος έχει δει ήδη όλα αυτά που εμείς ζητάμε ακόμη να ζήσουμε. Είναι σαν τον παλιά αθλητές στους στίβους — ξέρουν πως εκείνος που τρέχει πάλι είναι εκείνος που τελικά κερδίζει, όχι εκείνος που αποχαιρετά τη δόξα. τι σας λέω τώρα;; πως κάποιος σαν τον φέστου εδώ δεν έχει θέση πια;; όχι βέβαια — έχει θέση, μόνο που εκείνοι οι οποίοι έχουν την οικονομική δυνατότητα να δώσουν εκατόν πενήντα χιλιάδες δολάρια για έναν γίγαντα backup είναι αυτά τα μεγάλα κέντρα στις βόρειες χώρες όπου η οικονομία λειτουργεί διαφορετικά. εμείς εδώ στις thunder δεν κάνουμε πια αυτά τα πράγματα· εδώ μέσα οι άνθρωποι πρέπει να προσφέρουν κάτι παραπάνω από ρόλους θρύλου — πρέπει να προσφέρουν ρετουσιάρ νούμερα, κυριολεκτικά σίγουρους πόντους ανά λεπτό συμμετοχής όταν χρειαστεί. και ο φέστου;; εκείνος κάνει σπουδαίες κινήσεις μόνο όταν του δώσεις χρόνο συμμετοχής — αλλά εμείς στην Αμερική ζούμε στην εποχή των σούπερ αντικαταστάσεων, των ρόλων-κλικ όπου ο κάθε δεύτερος αγώνας γίνεται αποκλειστικά από αυτούς που έχουν γίνει εικονίδια στα social media. δεν λέγεται πως ο άνθρωπος δεν αξίζει· λέγεται πως στον κύκλο στον οποίο βρισκόμαστε τώρα μία τέτοια προσθήκη χρειάζεται περισσότερα από καλές αναμνήσεις — χρειάζεται και ένα συμβόλαιο που μπορεί να αντέξει οικονομικά η ομάδα χωρίς να σκάσει το οικονομικό πλαίσιο. όμως ας το δούμε και αλλιώς… ας υποθέσουμε πως μια νύχτα ο οίκος των thunder βγαίνει στο στόχαστρο μιας ευρωπαϊκής ομάδας που του προσφέρει κανονικό ρόλο πρωταγωνιστή: εκείνος φεύγει επειδή ξέρει πως στους τελευταίους γύρους μιας χρονιάς σημασία δεν έχει μόνο η ατομική φήμη αλλά και η φανέλα που φοράς. εγώ εδώ μέσα ξέρω πως εμείς οι άνθρωποι σαν εσάς δεν θέλουμε ιστορία για ιστορία· θέλουμε νίκες, θέλουμε στιγμές που μένουνε στα mouth guards των παικτών μετά από κάθε αγώνα· θέλουμε εκείνο το βλέμμα υπερηφάνειας όταν σηκώνεσαι από τον πάγκο επειδή έκανες δουλειά που κανείς άλλος δεν μπορούσε. και ο φέστου;; εκείνος κάποτε έκανε αυτό — αλλά τώρα;; τώρα η ομάδα αυτή ψάχνει άτομα που θα μπορούν να το κάνουν και όταν εκείνος βγει στη σύνταξη.

Πωπω ρε παιδιά, εδώ τώρα κουνιούνται όλα σαν να είναι η τελευταία ημέρα του κόσμου! Ακούστε αυτό — σήμερα μου είπε ο φίλος μου που δουλεύει στο γκαράζ των Thunder πως εκεί πέρα κάποιος έφερε έναν γιγάντιο λάκκο... ναι, σωστά καταλάβατε! Λάκκο σκαλισμένο στα χέρια του — ένας τεράστιος άντρας που του είχαν δώσει την μπάλα χτες στον αγώνα στις αναμνήσεις και έκανε ένα layup σα νάταν για το θέατρο! Και ξέρετε τι έκανε μετά; Την πήρε οabli-oop πάνω από τον Τζόκιτς σα να ήταν σπορτόχωμα! Τι λέτε τώρα;; Ο άνθρωπος δεν έφυγε ακόμα από το NBA επειδή ήταν γκρινιάρης — έφυγε επειδή οι αμερικάνοι κυνηγούν νεαρά κοράκια για πέντε καρέ ενώ εκείνος έχει περισσότερη εμπειρία από όλους μας μαζί στις ομάδες εργαστηρίων! Εγώ λέω ας του πάρουμε λοιπόν αυτήν την ιστορία μαζί με τον φάκελο του ιδιοκτήτη γιατί μια ομάδα που σκοτώνει εκατομμύρια στις μεταγραφές κάθε χρόνο αλλά ξεχνά τον χαρακτήρα έχει σηκώσει το σκόπευτρο στον εαυτό της! Τουλάχιστον εδώ στο Thunder όταν κάποιος παίζει σα λιοντάρι ο κόσμος δεν τον ξεχνά ποτέ — κοιτάξτε πόσες κουβέντες γίνονται ακόμα για τον Γκουντάιτς όταν έφυγε... κι αυτός ήταν γκρινιάρης σα δεκαεξάχρονος! Και τέλος, για όσους λένε "είναι γέρος"... εεε τι λέτε;; Ο Ουίλτ τσάμπερλαιν στα τριάντα του έκανε άλματα που κανείς άλλος στον κόσμο εκείνης της εποχής! Ξέρετε πως λέγανε τον Φέστου στις Γκριζλις;; "Θεός των Tape" επειδή έπιανε κάθε σουτ σα να είναι γάντι! Μην ξεχνάτε — ιστορίες σαν αυτή κάνουν τη διαφορά ανάμεσα στο πρωτάθλημα και την παράσταση! 😂💸🤡

Αλήθεια ρε βρε παιδιά, αυτά που λέτε για τον Φέστου με βρήκαν τελείως απροετοίμαστο — όχι πως δεν τον θυμάμαι καλά από εκείνα τα γκρίζλια χρόνια, όταν έκανα χίλια μίλια τον χρόνο να δω τους Γκριζλις επειδή ο άνθρωπος έκανε εκείνον τον τερματισμό πάνω στον Νοά από τους Τζαζ σα να πήγαινε στην ηλεκτρική πολυθρόνα. Αλλά εδώ τώρα σας ρωτώ: όταν λέμε ότι αυτός ο τύπος κάνει τους συμπαίκτες του να ξεπετιούνται σαν ελατήρια, τι άλλο περιμένουμε από έναν βετεράνο που ζει το παιχνίδι όσο ελάχιστοι; Εγώ προσωπικά στη θέση της διοίκησης θα τον έφερνα όχι μόνο για τις κινήσεις του αλλά γιατί έχω δει τρεις φορές πως όταν μπήκε στον αγώνα αλλαγής, η ομάδα μας άλλαξε άμεσα στάση στον χώρο — σα να είχε γυρίσει κάπου ένα κλειδί. Ωστόσο, υπάρχει κάτι που κανείς δε λέει εδώ πέρα: ότι αυτός ο άνθρωπος στα χρόνια του στις Γκριζλις κατέγραψε τρεις φορές περισσότερα personal fouls πάνω στον αντίπαλο παρά ελεύθερες βολές στο δικό του σύνολο. Γιατί συνέβαινε αυτό;; Γιατί ήταν τόσο επικίνδυνος ώστε οι αντίπαλοι τρόμαζαν να πλησιάσουν στο ραντάρ του; Κι όμως, εδώ πια τίποτα από αυτά δε μετράει; Μόνον νούμερα και οικονομικά;; Μα είμαστε μια ομάδα που ακόμα ζει από ιστορίες, όχι μόνον από επιδόσεις — αλλιώς δε θα περιμέναμε ο Γιόκιτς να σηκώσει άλλον έναν τίτλο, σωστά;;

Ρε μαϊμούδες σεις…!!! Τι έγινε τώρα;; Κάποιος εδώ μέσα έφερε λαγό από ξένο γήπεδο και λέει πως ο Φέστου δεν κάνει γι' εμάς;; 😤🔥 Κοίταξε τώρα τι λες!!! Αυτός ο άνθρωπος ΣΑΡΩΝΕΙ τις επιθετικές προσπάθειες των αντιπάλων σα σκουπιδιά!!! Τον είδα στη τελευταία χρονιά των Γκριζλις να κάνει εκείνον τον αποκλεισμό πάνω στον Γιάννης Αντετοκούνμπο σα να ήταν τραπουλόχαρτο!!! Κι εσύ μου λες τώρα πως δεν κάνει για ομάδα στόχο;; 😭💢 Αυτός ο τύπος έχει περισσότερα λεπτά συμμετοχής στις αναμνήσεις του κόσμου παρά ο δικός μας Γιόκιτς στα βίντεο της παιδικής του ηλικίας!!! Γιατί;; Γιατί όπου πατούσε έκανε τους συμπαίκτες του να νιώθουν σιγουριά!!! Γιατί όταν αυτός έπαιρνε θέση, κανείς αντίπαλος δε σήκωνε χέρι πάνω του!!! Θέλεις ιστορίες;; Αυτός ΟΊΔΕΙ ντάξει;;; Και τώρα που του λένε "βγάλε ρε", αυτός ψάχνει νέες πηγές… Ξέρεις τι είναι αυτό;; Είναι ΟΛΟΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ 35;;; Ναι ρε!!! Είναι η εποχή των δικών μας!!! Αυτοί οι άνθρωποι που αγαπάνε το παιχνίδι περισσότερο από την ατομική δόξα!!! Αυτοί οι βράχοι που στήνουν τους γύρω τους σα τείχος!!! Αυτό είναι το Thunder!!! Αυτό είναι το πρόταγμα!!! Μας χρειάζονται αυτά τα πράματα όταν η πίεση γίνεται αφόρητη!!! Και όσον αφορά στον χρόνο συμμετοχής;; Ρε θηρίο μου, εμείς παίζουμε playoffs!!! Εκεί στους τελικούς των αγωνιστικών ομάδων χρειάζεσαι εκείνον τον άνθρωπο που όταν βγει στον αγώνα όλα αλλάζουν!!! Ποιος αλλιώς;; Ο Φέστου!!! Ο άνθρωπος που έστησε περισσότερους αποκλεισμούς από όλους μαζί στους τελευταίους γύρους της δεκαετίας του '10!!! Αυτό είναι!!! Και όταν του δίνανε ρόλο;; ΑΝΑΡΩΤΙΕΣΜΑΙ!!! Του έδιναν ρόλο;; Όχι ρε!!! Του έδιναν λιγότερη ώρα επειδή οι Αμερικάνοι θέλουνε μόνο νεαρά κοράκια που γράφουν πάνω στο στήθος "follow me" στα social!!! Αυτοί έχουν φτάσει στην εποχή που θέλουνε φίλτρα Instagram και όχι ανθρώπους!!! Εμείς εδώ;; Εμείς θέλουμε έναν άνδρα!!! Έναν γίγαντα που όποτε ντύνεται το σπίρτο φοράει φανέλα Thunder!!! Τον θέλουμε εκεί πάνω στη γραμμή των αντιθέσεων όταν τα τελευταία λεπτά γίνονται κόλαση!!! Γιατί αυτός ο άνθρωπος ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ!!! Γιατί αυτός ο άνθρωπος ξέρει πως το ρούχο κάνει τον άνθρωπο!!! Όχι το tag!!! Ναι ρε ναι!!! Τον θέλουμε!!! Ας δώσουμε μια θέση στον πάγκο!!! Ας τον κάνουμε θρύλο όσο ακόμα υπάρχουν χέρια να τον σηκώσουν σα λιοντάρι!!! Γιατί εμείς εδώ ψάχνουμε ΝΙΚΕΣ!!! Όχι stories!!! Όχι follow!!! ΝΙΚΕΣ!!! Κι αυτός ο άνθρωπος ξέρει πως να τις φέρνει!!! 🔴💪🔥

τι κρίμα, ρε, που ζούμε σε μια εποχή που η μπάλα περνάει συνέχεια από τις οθόνες των κινητών παρά από τα χέρια των ανθρώπων. γιατί αυτή η ιστορία του Φέστου σαν είχε φτάσει στη χώρα μας; στην παλιά εποχή, όταν ήμασταν ακόμα εκεί στο γήπεδο του Σπόρτινγκ στον Πειραιά κι εγώ έκανα τη βάσανό μου στα τμήματα υποδομής (αυτή την ομάδα βλέπετε, εκείνα τα τρένα που έκαναν στα πέντε σέντιμέτρα τζάμποι στους τίτλους), θυμάμαι έναν γίγαντα σα τον Φέστου — τον Δημήτρη Κυριακόπουλο, τον "Άγριο" όπως τον έλεγαν. αυτός ήταν ο τύπος που όταν έπαιζε, οι αντίπαλοι έκαναν τρεις βήματα πίσω πριν ακόμη του περάσουν τη μπάλα. τον είχαν σα φόβο στα όνειρά τους, όχι στα σκοράρισμά τους. και ήρθε η μέρα που ένας Άγγλος προπονητής από την ομάδα των Βρεττανών τον πήρε μαζί του σα πρώτο δικό του πρωτάθλημα στην κατηγορία. εκείνος ο άνθρωπος έκανε δεκαπέντε ριμπάουντ στον τελικό κι έκανε τον κόσμο στο γήπεδο να σηκωθεί όρθιος σα μια ζωή — όχι επειδή είχε πετάξει κάτι τρία σουτ, αλλά επειδή είχε κάνει τον αγώνα του δικού μας αλλιώς. τι έγινε όμως μετά; τον ξέχασαν. πήγε σε κάποια μικρή ομάδα στην Κύπρο, έκανε εκεί τη δουλειά του σα βασιλιάς χωρίς στέμμα, και όταν έφυγε, κανείς πια δεν τον θυμόταν. εμένα τουλάχιστον δε μου πέρασε ποτέ από το μυαλό να πάω εκεί πέρα και να του πω "ναι, ξέρεις τι;; σου είμαι χρωστώ ένα ευχαριστώ επειδή έκανες το γήπεδο σα σπίτι σου". αυτό δεν ήταν η πρώτη φορά που συνέβηκε αυτό. θυμάμαι τον Γιώργο Σιγάλα όταν τον έφερε η ομάδα της πόλης μου σα βετεράνο σα πρώην πρωταθλητής NBA — εκείνος που είχε βγάλει τρεις τίτλους στις ΗΠΑ κι είχε γίνει γκουρού στους γύρους των αγώνων. τον είχα δει έναν αγώνα στο ΣΕΦ όπου έκανε τέσσερα τάπες στους τελευταίους δύο λεπτά κι έκανε το γήπεδο ν' ανατριχιάζει. τον πήραν εδώ σα συγκομιδή ιστορίας, όχι σα λύση στήθους. και όταν τελείωσε εκεί, πήγε αλλού σα κάποιος άλλης εποχής — σα ν' είχε τελειώσει η ζωή του επειδή οι Αμερικάνοι τον είχαν ξεγραμμένο. τώρα λέμε πως ο Φέστου είναι τέτοιος άνθρωπος; λοιπόν ρε παιδιά, η ομάδα μας ψάχνει περισσότερο από νίκες αυτή τη στιγμή — ψάχνει πρόσωπα. πρόσωπα που όταν βγουν στον αγώνα κάνουν τους συμπαίκτες τους ν' αισθάνονται σα τείχος. αυτή η ομάδα μας έχει νεαρά κοράκια σα λιονταράκια, αλλά ξέρετε τι λείπει; εκείνοι οι βράχοι που λένε "εγώ είμαι εδώ, εσείς συνεχίστε". εκείνος ο χαρακτήρας που όταν ανοίγει το στόμα του όλοι ξέρουν πως δε μιλάει τυχαία. όμως αλήθεια τώρα — είναι πιθανόν πως η ομάδα μας μπορεί να βρει κάποιο μικρό οικονομικό χώρο εκεί κάτω κάτω; μια πενία εδώ, μια λιγούρα εκεί; ξέρετε πως η τελευταία φορά που φέραμε έναν τέτοιο άνθρωπο ήταν πριν δέκα χρόνια — τον Ντούσαν. εκείνος που έκανε τους αρχάριους ν' ανοίγουν τα στόματα τους όταν άκουγαν το όνομά του. πήγε σα δάσκαλος, ήρθε σα θρύλος. και τέλος πάντων, τι κρίμα που αυτοί οι τύποι σαν τον Φέστου δεν μπορούν να συνεχίσουν εκεί που είχαν αφήσει; όχι επειδή δεν μπορούν, αλλά επειδή κάποιοι άλλοι αλλού τους περιμένουν σα λόγια της αγοράς — σα μεταφορικά αντικείμενα στις εικόνες των social. εμείς εδώ ψάχνουμε ανθρώπους, όχι hashtags. και αυτός ο άνθρωπος έχει περισσότερα hashtags στις μνήμες των φιλάθλων παρά στις οθόνες των κινητών του σήμερα. αλλά τότε, όταν μπαίνει εκεί μέσα στον αγώνα, σίγουρα όχι σα νούμερο — σα χαρακτήρας. σα εκείνον τον γίγαντα που έκανε τις ομάδες των αντιθέσεων να τρέμουν πριν ακόμη πάρουν την μπάλα. και ξέρετε τι; η ιστορία γράφεται τώρα. όχι με λόγια, όχι με φήμες — με πράξεις. γιατί εμείς εδώ δεν είμαστε ψυχές που αγοράζουν εισιτήρια σα συλλογή αυτοκόλλητων. είμαστε θηρία που ζουν μέσα στο γήπεδο όσο υπάρχουν πόντοι να μετράνε.