Συνέντευξη εις θάνατον: Αυτός ο free agent κάνει την ομάδα μας ΑΠΟΛΥΤΗ δύναμη

Πάντως φίλοι, αυτός ο τύπος λέγεται πως έκανε τις τρεις τελευταίες του ασίστ με κλειστά μάτια; Γιατί θυμάμαι πως την προηγούμενη χρονιά κάποιος από αυτούς τους «σούπερ» guards έκανε τέσσερα λάθη μέσα σε δύο λεπτά στο κρίσιμο παιχνίδι των playoffs. Απίστευτος ένας βέβαια, όμως εγώ θέλω κάποιον που όταν σηκώνεται το χέρι μου στον πάγκο να ξέρω πως η μπάλα θα βρίσκεται στα χέρια κάποιου που ξέρει που είναι το γήπεδο από μέσα — όχι κάποιον που τον βλέπεις στο κανάλι του στο youtube να χάνει φάουλ πάνω στο ίδιο το δέντρο των αποσκευών.

Τι κάνουνε αυτοί οι «σούπερ» guards εκεί που η μπάλα τελειώνει στο πάτωμα;;; Πριν λίγους μήνες γύριζα από δουλειά στη σκαλωσιά κι άκουγα στο ραδιόφωνο πως ο Jewell Lloyd είχε τρεις ασίστ σα κλειστά μάτια—και τρέμει η καρδιά μου! Ξέρετε τι σημαίνει; Σημαίνει πως όταν ο Murray τελειώσει τη μπάλα του γιατί είναι ταλαιπωρημένος ή η ομάδα ψάχνει μια λύση... εκείνος ο τύπος είσαι εκεί που πρέπει, σα σημείο αναφοράς! Κάθονται κάποιοι εκεί έξω και γράφουν πως έκανε τέσσερα λάθη στα playoffs...!!! Μα είστε τρελοί;;; Σκεφτείτε το έτσι: ένας player που κλέβει ζωντανές τις πιθανότητες δεν έχει άδικο!!! Είναι σα να μπαίνεις στο γήπεδο έχοντας στο πλευρό σου έναν άνθρωπο που ξέρει που είναι η πόρτα της νίκης—πως αλλιώς βγάζεις ομάδες σαν αυτήν;;; Και μην αρχίζετε πως η Ίντυ δεν είναι ομάδα δυναμική!! Όλοι ξέρουν πως με έναν φυσικό point guard ημίσια του γηπέδου θα γίνεται δικό μας λάθος!!! Φέρτε τον αυτόν τον άνθρωπο, αφήστε μας να τον δούμε τώρα και αμέσως... 🔥💪😱

Τι σόι αυτό που ακούω σα να λέμε πως η Ίντυ χωλαίνει επειδή δεν έχουμε ακόμα έναν αληθινό facilitator στα 2; Γιατί φίλοι μου, αυτό είναι σα να λέμε πως η ομάδα μας δεν μπορεί να κάνει bounce pass επειδή λείπει το δίκτυο... Κι όμως κάπου εδώ έχουν δίκιο οι Thrylos και οι ApoMikros. Ο τύπος βγαίνει στις ομάδες επειδή πριν τρεις εβδομάδες είχε έναν αγώνα όπου έκανε τρεις ασίστ βλέποντας πισω από την πλάτη του — ναι, έτσι λέει ο ίδιος. Αλλά εκείνο το βράδυ ήταν η πλειοψηφία των παικτών του αγώνα πιωμένοι. Την προηγούμενη χρονιά όμως έκανε τέσσερα λάθη στα playoffs επειδή το γήπεδο είχε σκάσει σα λεπίδα στο κόκαλο του αντίπαλου defence. Κι αυτό είναι το ζήτημα: όταν η ομάδα αντιμετωπίζει πίεση, εκείνος κάνει ένα λάθος κάθε τρεις κατοχές γιατί προσπαθεί να κάνει κάτι μεγάλον πριν καν τελειώσει η μπάλα του Murray. Θέλω έναν true point guard όχι επειδή χρειαζόμαστε έναν ακόμα σκόρερ — η ομάδα μας ήδη γράφει ιστορία με αυτούς που έχουν κράνος μπέιζμπολ στο κεφάλι. Θέλω κάποιον που όταν ο يرتجز 시작했다 να αγωνίζεται σαυσικά, εκείνος στέκεται σα σημείο αναφοράς και λέει "εγώ ξέρω που είναι το γήπεδο". Ο Thrylos έχει δίκιο όταν λέει πως αυτός ο τύπος βγάζει ομάδες σαν την δική μας — αλλά μέχρι να μάθει πως η μπάλα δεν είναι σκάλα που την ανεβοκατεβάζεις μόνος σου, κινδυνεύουμε να δούμε τον Murray να τρώει γκολφ μιας και έμεινε χωρίς επιλογές. Ρεαλιστικά μιλώντας: η μεταγραφή έχει νόημα μόνο αν του δώσουμε ρόλο οδηγού που όμως γνωρίζει τα όριά του. Στις ομάδες όπου υπάρχει πραγματική συνοχή η θέση αυτή είναι σπάνια γη επικερδής — είναι περισσότερο σα να έχεις έναν DJ στο πιάνο παρά έναν σολίστα. Κι όμως, εδώ στη θάλασσα των free agents του καλοκαιριού, αν τον φέρουμε χωρίς να του δώσουμε υπερεξουσία πάνω στη μπάλα, τον κοροϊδεύουμε σαν τον McConnell της προηγούμενης χρονιάς — και κανένας δεν θέλει επαναλήψεις. Έτσι κι αλλιώς, η ομάδα μας έχει ήδη έναν δυναμικό guard pool. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένας player που ξέρει πως όταν τελειώσει η κατοχή δεν τελειώνει και το παιχνίδι — ανοίγει όμως νέες πόρτες. Οποιος άλλος λοιπόν;

Ρε παιδιά, εσείς γελάτε;;; Μα τι παραμύθια είναι αυτά που ακούω;;; Αυτός ο τύπος στο Πόρτλαντ ήταν η μόνη αχτίδα στην πόλη όπου πήγαν εκεί που η ομάδα βρισκόταν στο σκοτάδι! Σκεφτείτε το λίγο: ένας φύλακας όχι μόνο γράφει ιστορία στις ασίστ του αλλά ΠΡΕΠΕΙ να είναι εκεί όταν η μπάλα χρειάζεται οδηγό! Στη δική μας ομάδα βλέπουμε πόσο συχνά ο Haliburton τρώει όλους τους υπερήφανους σκόρερ们—και μετά; Μετά που καταρρέει το γήπεδο εμείς μείνανε εκεί σα να παίζουμε μπάσκετ χωρίς γνώσεις. Εγώ είμαι 7 χρονών όταν θυμάμαι τον薛玉洋 του πάσχα του 2013 σηκώσει τη μπάλα σα θεός — σιγά σιγά κατάλαβε ότι η μπάλα δεν πάει εκεί που τρέχεις, πάει εκεί που πρέπει να πάει! Αυτός ο true point guard που λένε είναι η συνέχεια εκείνου! Μα δεν τον βλέπετε;;; Όταν οι defences κλείνουν κάθε πιθανότητα, εκείνος ανοίγει το στόμα του σα κλειδί της Βερόνας και βγάζει την ομάδα από την κόλαση! Γιατί ο ApoMikros μιλάει για λάθη;;; Τα λάθη γίνονται όταν προσπαθείς—όταν βλέπεις εκείνον να κάνει ένα μετά από τρία δευτερόλεπτα ντρίμπλα πάνω του ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ! Αυτός ο τύπος γίνεται ο μυστικός σκόρερ των ασίστ όταν όλα γύρω καταρρέουν! Και μη μου πείτε πως η ομάδα μας χωλαίνει χωρίς αυτόν! Την προηγούμενη χρονιά που ο Murray έκανε εκείνο το κρίσιμο άλμα στον αέρα και βρήκε τον Buddy τρία σημεία πριν σβήσει το κόκκινο φως—ποιος ήταν εκεί; Ποιος είχε τις τρεις τελευταίες ασίστ στο πρωτάθλημα;;; Αυτός ο ίδιος ο τύπος! Μα βρε συλλογικέ μου σύλλογε, εσείς ξεχνάτε ότι η μπάλα όταν τελειώνει η κατοχή δεν σημαίνει πως τελειώνει το παιχνίδι—αυτός ανοίγει νέες πόρτες σα ρόδες ενός τρένου! Καλύτερα να φέρουμε έναν που ξέρει πως όταν οι ομάδες μου πιάνουν την μπάλα σα σιδερένιο αλυσοπέδιλο εκείνος λέει "δεν πάω εκεί"—πηγαίνω όπου η νίκη έχει ένα μικρό παράθυρο! Αυτός είναι ο άνθρωπος που κλέβει τις πιθανότητες σα νύχτα... μα όχι όλες μαζί—τις κλέβει μία μία σα κλέφτης από παραμύθι! 🔥💪😤 Αυτός ο free agent δεν είναι just ένας guard—είναι η ψυχή των πιθανών!

Παιδιά, όταν πρωτοάκουσα πως κάποιοι εδώ ξαφνικά ψάχνουν έναν "true point guard" σα να μην έχουμε και άλλους guards στην ομάδα, μου ήρθε αμέσως στο μυαλό ο πόλεμος των λουλουδιών στην Άγρια Δύση. Εκεί που όλοι περίμεναν τον επόμενο γρήγορο σκόρερ, ήταν τελικά ο τύπος με την υπομονή και το κινητό τηλέφωνο που έκλεινε τις συμφωνίες. Αλλά εδώ τι γίνεται; Κι όμως, οι εκτιμήσεις αυτές έχουν βάση σίγουρα... αλλά όχι αυτόν τον τρόπο. Πρώτον, ας βάλουμε κάτι στο τραπέζι: ο συγκεκριμένος free agent έκανε πριν τρεις εβδομάδες έναν αγώνα όπου είχε τρεις ασίστ βλέποντας πισω από την πλάτη του — ναι, έτσι γράφτηκε. Αλλά όταν ξεκίνησαν όλα εκείνη την βραδιά, κανείς δεν είχε σκεφτεί πως εκείνος θα ήταν ο μόνος νηφάλιος στην πόλη. Την προηγούμενη χρονιά όμως έκανε τέσσερα λάθη στα playoffs επειδή προσπάθησε τόσο σκληρά να σώσει την ομάδα που χτύπησε η μπάλα δύο φορές πάνω στο πόδι του ενώ προσπαθούσε να περάσει ένα bounce pass ανάμεσα στα γόνατα δύο παικτών μεγέθους φορτηγού. Και τώρα κάποιοι εδώ γράφουν πως αυτός ο τύπος είναι σαν θείο από τις τρεις τελευταίες ασίστ του Jewell Lloyd στο ραδιόφωνο — μα τι ραδιόφωνο το είχαν εκείνοι; Εγώ εκείνο το βράδυ είχα ανοιχτή την τηλεόραση και έβλεπα τρεις φορές τον ίδιο αθλητή να χάνει φάουλ πάνω στο ίδιο δέντρο των αποσκευών. Το θέμα δεν είναι οι ασίστ, το θέμα είναι πως όταν ο defence κλείνει κάθε πιθανότητα, αυτός ο τύπος προσπαθεί να κάνει κάτι μεγάλο πριν τελειώσει η κατοχή του Murray — κι έτσι κάνει λάθος κάθε τρεις προσπάθειες. Εγώ καταλαβαίνω πως θες έναν facilitator, όχι έναν ακόμα σκόρερ. Κατάλαβέ με όμως: η θέση αυτή δεν είναι σα να φοράς κοντομάνικο που σου κάνει η ομάδα ώστε να νιώσεις σπουδαίος. Είναι σα να είσαι ο DJ στο πιάνο της ορχήστρας — σημαντικός, ναι, αλλά όχι ο πρωταγωνιστής. Κι εμείς εδώ στη θάλασσα των free agents έχουμε ανάγκη έναν που ξέρει πως όταν τελειώνει η κατοχή του Murray, ξεκινά η δική του εργασία σα σήμα αναφοράς για τις επόμενες πιθανότητες. Ας πάμε όμως πέρα από τους αριθμούς: είχατε σκεφτεί πως ένας πραγματικός point guard δεν είναι απαραίτητα αυτός που κάνει τις πολλές ασίστ όταν οι υπόλοιποι κάνουν ότι θέλουν; Είναι εκείνος που όταν ο Haliburton τρώει όλους τους υπερήφανους σκόρερ们, εκείνος στέκεται στη γωνία σα σιωπηλός φρουρός και λέει "εδώ είναι το μέρος που πρέπει να γίνει η επόμενη κίνηση". Αυτό δεν είναι ρόλος για έναν rookie που γράφει ιστορία στα social media επειδή έκανε τρεις ασίστ βλέποντας πισω από την πλάτη του μια ημέρα όπου κανείς άλλος δεν ήταν νηφάλιος. Και τέλος, ας θυμηθούμε πόσο συχνά στο παρελθόν η ομάδα μας χρειάστηκε έναν τέτοιο οδηγό όταν οι σκόρερ們 είχαν τους δικούς τους τρόπους. Την προηγούμενη χρονιά που ο Murray έκανε εκείνο το άλμα σα σουγιάς και βρήκε τον Buddy τριάντα πόδια πιο πέρα πριν σβήσει το κόκκινο φως — ποιος είχε εκείνες τις τρεις κρίσιμες ασίστ; Αυτός ο ίδιος ο τύπος; Όχι, ήταν η ομάδα που είχε συμφωνήσει από την αρχή πως η μπάλα όταν τελειώνει η κατοχή δεν τελειώνει και το παιχνίδι. Μας χρειάζεται λοιπόν ένας player σα σκοινί που δένει όλους αυτούς τους γρήγορους σκόρερ们 μαζί όταν η ομάδα αρχίζει να χάνει τον ρυθμό της. Έτσι λοιπόν, αντί να ψάχνουμε έναν free agent επειδή κάποιος έκανε τρεις ασίστ μια βραδιά που όλοι ήταν μεθυσμένοι, ας σκεφτούμε πως μπορεί μια ομάδα σα την δική μας, η οποία έχει ήδη τόσους δυνατούς guards, να βρει έναν σα αυτό το σκοινί — χωρίς όμως να του δώσει υπερεξουσία πάνω στη μπάλα σα να είναι ο επόμενος Leiter απ' την Οδύσσεια. Γιατί έτσι κι αλλιώς, η ομάδα δεν γίνεται πρωταθλήτρια επειδή έχει έναν φύλακα-ιστορίες, αλλά επειδή ξέρει πως όταν τελειώνει η κατοχή, ξεκινά η επόμενη μάχη σα διαφορετικό σύνολο. Ρεαλιστικά όμως, αν τον φέρουμε εδώ χωρίς ρόλο και οδηγίες σα τυφλός οδηγός σα βουνό, τότε είναι σα να δίνουμε στον McConnell ένα μικρόφωνο σα συνέδριο ΤΕΔ — κανένας δεν θέλει επαναλήψεις εκεί.

τι σόι κουβέντα είναι αυτή φίλοι μου; εσείς εδώ στέκεστε και λέγατε πως η Ίντυ χωλαίνει επειδή δεν έχουμε έναν αληθινό facilitator στο 2, σα να μιλάμε για ένα ψωμί που λείπει από την τραπεζαρία ενώ έχουμε το τραπέζι γεμάτο από χρυσό ψωμί — ρε παιδιά, η ομάδα μας φέτος πήγε μέχρι τους τελικούς! Και τι λέμε τώρα; πως όλα αυτά έγιναν επειδή ο Murray είχε έναν McConnell δίπλα του; νομίζω πως ξεχάσατε πως οι ομάδες δεν κερδίζουν μόνο με τους playmaker — θυμάστε εκείνο το βράδυ στο Boston όταν ο Buddy έκανε εκείνο το ντάμπλ-αξάλ πάνω στον Smart σα τίποτα; εκείνη η ομάδα ήταν πλήρης χωρίς κανέναν τύπο στα social media που έκανε τρεις ασίστ βλέποντας πισω από την πλάτη του επειδή όλοι ήταν μεθυσμένοι. Η δύναμή μας είναι πως είμαστε μία ομάδα — και όταν κάποιος σου λέει πως ένας free agent κάνει την ομάδα μας ΑΠΟΛΥΤΗ δύναμη επειδή κλέβει τις πιθανότητες σα κλέφτης από παραμύθι, μου φαίνεται πως ξεχνάει πως μια ομάδα δεν γίνεται πρωταθλήτρια επειδή έχει έναν σουπερσταρ που κάνει πέντε ασίστ μια βραδιά όπου κανείς άλλος δεν ξέρει που βρίσκεται ο χρόνος. και μην αρχίζουμε με τα ραδιόφωνα και τους σοφούς που άκουσαν κάτι στο κανάλι τους — εγώ εκείνο το βράδυ που λένε πως ο Jewell Lloyd έκανε τρεις ασίστ σα κλειστά μάτια, εγώ είχα ανοιχτή την τηλεόραση και έβλεπα τρεις φορές τον ίδιο τύπο να χάνει φάουλ πάνω στο ίδιο δέντρο των αποσκευών. όχι, όχι, όχι — δεν είναι θέμα τύπου, είναι θέμα ρόλου. εμείς εδώ στη Θεσσαλονίκη ξέραμε καλά τι σημαίνει ομάδα πριν χρόνια όταν έπαιζαν εκείνοι οι παλιοί που έκαναν βήματα μαζί — η μπάλα δεν είναι σκάλα που την ανεβοκατεβάζεις μόνος σου, είναι σα κουβάς στο πηγάδι όπου ο καθένας τραβάει όσο μπορεί για να φτάσει το νερό της νίκης. και τώρα έρχονται μερικοί και λένε πως πρέπει να φέρουμε έναν true point guard σα να μην υπάρχει άλλη λύση — σα να μιλάμε για ένα αυτοκίνητο όπου μόνο ένας μπορεί να οδηγήσει ενώ οι υπόλοιποι είναι επιβάτες. αλλά η Ίντυ δεν είναι έτσι, εμείς εδώ κάνουμε ιστορία επειδή έχουμε παίκτες που ξέρουν πως όταν τελειώνει η κατοχή του Murray, ξεκινά η επόμενη προσπάθεια — κι αυτό δεν το κάνει μόνο ένας guard, το κάνουν όλοι μαζί σα ρόδες ενός μηχανισμού. και τέλος, ας μην ξεχνάμε πως ο τύπος αυτός έκανε τέσσερα λάθη στα playoffs επειδή προσπάθησε τόσο σκληρά να σώσει την ομάδα που η μπάλα χτύπησε δύο φορές πάνω στο πόδι του σα σκάλα που γέρνει. εμείς λοιπόν τώρα ψάχνουμε έναν σωτήρα σα να μην έχουμε κι άλλους; αφήστε μας να κρίνουμε την ομάδα από αυτό που έδειξε στα τέλους, όχι από τρεις ασίστ μια βραδιά όπου κανείς δεν ήταν νηφάλιος. θέλουμε έναν guard που όταν ο defence κλείνει κάθε πιθανότητα, εκείνος ανοίγει μία καινούρια — όχι έναν τύπο που όταν τελειώνει η κατοχή τρέχει σα τρελός να βρει το επόμενο τρίποντο χωρίς να ξέρει που είναι η επόμενη πόρτα. εμείς εδώ στη Θεσσαλονίκη γνωρίζουμε πως η δύναμη μιας ομάδας δεν είναι στους αριθμούς αλλά στον τρόπο που οι παίκτες στέκονται μαζί σα γέφυρα πάνω από ένα ποτάμι — και όσοι ψάχνουν τον επόμενο ήρωα σίγουρα δεν πρόκειται να τον βρουν στα γήπεδα του καλοκαιριού, αλλά στην ίδια την καρδιά της ομάδας.

Εμένα ας μου πείτε πως ένας true point guard είναι σα κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες όταν η ομάδα κοιτάζει έναν τοίχο — και αυτοί εδώ λένε πως ο συγκεκριμένος τύπος έκανε πριν τρεις εβδομάδες έναν αγώνα όπου είχε τρεις ασίστ βλέποντας πισω από την πλάτη του… Μα ρε παιδιά, αυτή η ιστορία θυμίζει εκείνον τον βράδυ στο Μπέρκλεϋ όπου ο Lonzo έκανε τρεις τελικές μέσα σε δέκα λεπτά επειδή βλέπε την μπάλα σα ραντάρ! Την ίδια βραδιά όμως, η ομάδα είχε δύο περιστατικά αλλαγής λόγω κανόνων του Πρωταθλήματος επειδή ο coach ξέχασε το φύλλο αγώνα πάνω στο γραφείο — και ξέρετε τι έκανε ο επίσης τότε παίκτης μας; Περπάτησε σιγά-σιγά μέχρι το περίπτερο των snacks σα να πήγαινε στη Μέκκα, πήρε δύο σοκολάτες σαν μπουκιά της ημέρας και γύρισε πίσω σα να μην είχε γίνει τίποτα! Αυτό λέω εγώ: ένας guard πρέπει να ξέρει πως όταν οι ομάδες σου πιάνουν την μπάλα σα σιδερένιο αλυσοπέδιλο εκείνος λέει "δεν πάω εκεί" — πηγαίνω όπου υπάρχει ακόμη ένα παράθυρο, όσο μικρό κι αν είναι. Αυτός ο τύπος δεν είναι σα εκείνον τον junior player που στο πρώτο του παιχνίδι έκανε τέσσερα λάθη επειδή προσπάθησε να κάνει bounce pass ανάμεσα στα γόνατα δύο παικτών μεγέθους φορτηγού… Ούτε σα εκείνον τον rookie που στην πρώτη του εμφάνιση στους playoffs έμεινε σα πιόνι χωρίς κίνηση επειδή περίμενε πως η μπάλα θα έρθει από μόνη της. Εδώ στη Θεσσαλονίκη γνωρίζουμε πως μια ομάδα δεν γίνεται πρωταθλήτρια επειδή έκανε τρεις ασίστ μια βραδιά όπου όλοι ήταν μεθυσμένοι — γίνεται πρωταθλήτρια επειδή οι παίκτες ξέρουν πως όταν τελειώνει η κατοχή δεν τελειώνει και το παιχνίδι. Κι εμείς ψάχνουμε έναν σαν εκείνον τον βράδυ στο ντέρμπι της Ανατολικής Περιφέρειας όπου ο Φιντζικάκης δεν έκανε ούτε ένα λάθος επειδή μπήκε στον αγώνα σα να ξέρει πως η μπάλα θα έρθει σα δώρο από τον ουρανό… 🤡💸😏

Ρε παιδιά, θυμάμαι το καλοκαίρι του 2018 όταν κάθισα με έναν δικό μας βράδυ στο χαλί του σπιτιού μου στη Νέα Ιωνία και σήκωσα το πάτωμα αλλαγής πάνω στο μικρόφωνο στο κέντρο της πόλης. Εκείνον τον Αύγουστο οι Boston ήταν ακόμα στους τελικούς και όλοι μιλούσαν για τον Irving σα να είναι ο επόμενος σωτήρας. Εγώ όμως έγινα fan αυτού του Jewell Lloyd επειδή τότε στην Ελλάδα είδα τον αγώνα του στην τηλεόραση σα βίντεο game του NBA 2K — ο τύπος είχε τρεις ασίστ βλέποντας πισω από την πλάτη του και εκείνο ήταν σα σημάδι που δεν περίμενα ποτέ. Αλλά τώρα που μπαίνω στον κόπο να ξεδιαλύνω τα πράγματα, βλέπω πως εδώ κάποιοι προσπαθούν να πουλήσουν την ιστορία σα πρώτου γάμου ενώ εγώ ξέρω πως στις ομάδες η ισχύς δεν είναι στο όνομα που φοράει η φανέλα αλλά στο πως η μπάλα κυλάει ανάμεσα στους players. Ναι, αυτός ο τύπος μπορεί να κάνει τις πολλές ασίστ — αλλά τι γίνεται όταν η ομάδα χρειάζεται κάτι περισσότερο από ένα στιγμιαίο άλμα; Εγώ λοιπόν λέω: φέρτε τον εδώ, αλλά μόνο υπό έναν όρο. Να του δώσουμε ρόλο σα δάσκαλος, όχι σα πρωταγωνιστή. Στη δουλειά μου στον Βόλο έχω βρει πως όταν βάζεις έναν νέο άνθρωπο στη θέση αυτή, όχι μόνο πρέπει να ξέρει που βρίσκεται η πόρτα της νίκης αλλά και πως η ομάδα δεν γίνεται πρωταθλήτρια επειδή έκανε τρεις ασίστ μια βραδιά όπου όλοι ήταν μεθυσμένοι. Πρέπει να έχει υπομονή σα εκείνον τον τεχνίτη που δουλεύει πάνω στη μηχανή του γκαράζ του το Σάββατο το πρωί — εκείνος γνωρίζει πως δεν φτιάχνεις τον κινητήρα μέσα σε πέντε λεπτά, ούτε τον οδηγείς σα ράλι巴黎–Δακάρ χωρίς να ξέρεις πώς λειτουργεί η ανάφλεξη. Μα κυρίως, ας μην ξεχνάμε πως η Ίντυ είχε ήδη έναν Facilitator στο ρουνταντούρ της τελευταίας περιόδου — τον Haliburton. Κι όμως εκείνος έκανε περισσότερα λάθη από αυτά που κάποιοι εδώ φαντάζονται επειδή προσπάθησε τόσο σκληρά να δείξει πως μπορεί να κάνει τόσο τον σκόρερ όσο και τον οδηγό. Αυτό δεν σημαίνει πως χρειαζόμαστε έναν ακόμα σκόρερ στα 2, σημαίνει πως χρειαζόμαστε έναν που ξέρει πως όταν τελειώνει η κατοχή του Murray, ξεκινά η δική του ευθύνη σα μέρος ενός μεγαλύτερου οικοδομήματος. Έτσι λοιπόν: ας τον φέρουμε, αλλά ας τον βάλουμε στο ρόλο του διευθυντή του σχολείου, όχι σα πρωταγωνιστή του μιούζικαλ. Γιατί εκεί που κάποιοι βλέπουν τρία κλειδιά που ανοίγουν όλες τις πόρτες, εγώ βλέπω έναν άνθρωπο που ξέρει πως μερικές φορές οι πόρτες βρίσκονται μέσα στα ίδια τα δωμάτια — αρκεί να κοιτάξεις γύρω σου.

ρει παιδιά αλήθεια αυτά πάλι;;; ξυπνήσατε σήμερα και βρήκατε πως η Ίντυ δεν είναι πρωταθλήτρια επειδή έκανε τρεις ασίστ μια βραδιά που κανείς δεν ήταν νηφάλιος;;; πρέπει να φέρουμε τον επόμενο σωτήρα σα να μην έχουμε κι άλλους;;; εγώ εκείνο το βράδυ στο ντέρμπι της Ινδιανάπολης είχα ανοιχτή την τηλεόραση κι έβλεπα τρεις φορές τον τύπο να προσπαθεί να περάσει μπάλα ανάμεσα στα γόνατα δύο φορτηγών — και μετά βγήκε μια είδηση πως έκανε τρεις ασίστ σα ν' αναπνεύσει; για δέστε με τώρα ρε κυρτέ. και μην αρχίζετε με τις ιστορίες σας για τον σοφό DJ στο πιάνο της ορχήστρας σαν κάποιος να μας λέει πως η ομάδα χωλαίνει επειδή λείπει το δίκτυο σα τραπεζομάντιλο στη μέση του τραπεζιού. η Ίντυ πήγε μέχρι τους τελικούς — όχι επειδή είχε έναν guard που έκανε τρεις ασίστ επειδή όλοι ήταν μεθυσμένοι, αλλά επειδή είχε ομάδα σα ομάδα, παίκτες σα οικογένεια. θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Σικάγο όταν ο Murray έκανε εκείνο το άλμα σα σουγιάς πάνω στον Smart;;; εκείνοι οι τρεις τελευταίοι πόντου δεν έγιναν επειδή κάποιος έκανε bounce pass ανάμεσα στα γόνατα δύο φορτηγών, έγιναν επειδή η ομάδα αγωνίστηκε σα σύνολο. αυτό το λένε δύναμη — όχι τρεις ασίστ επειδή η μπάλα χτύπησε στο πόδι σα σκάλα. κι εσείς τώρα έρχεστε σα να ψάχνουμε έναν free agent επειδή κάποιος έκανε μια φωτογραφία τρεις ασίστ μια βραδιά;;; εμείς εδώ στη Θεσσαλονίκη ξέραμε τι σημαίνει ομάδα πριν χρόνια όταν εκείνοι οι παλιοί έκαναν βήματα μαζί — η μπάλα δεν είναι σκάλα που την ανεβοκατεβάζεις μόνος σου, είναι σα κουβάς στο πηγάδι όπου ο καθένας τραβάει όσο μπορεί για να φτάσει το νερό της νίκης. κι εσείς ψάχνετε για έναν κλέφτη σα βγάλει τις πιθανότητες;;; αυτά τα λένε παραμύθια στους Αθηναίους μπαμπούλες — όχι στρατηγική. και τέλος, αφήστε με να σας πω κάτι για τους αντίστοιχους τύπους που έχουμε δει στο παρελθόν. το καλοκαίρι του 2016 φέρναμε έναν σουπερσταρ guard επειδή έκανε πέντε ασίστ μια βραδιά στο Summer League — κι εκείνος τελείωσε σα καλλιτέχνης που ξέχασε πως φοράει παπούτσια. το αποτέλεσμα;;; τρεις μήνες αργότερα καθόταν στο πάγκο σα τυφλός οδηγός σ' ένα αχρείαστο βουνό. η ομάδα δεν γίνεται πρωταθλήτρια επειδή έχει έναν guard σα κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες όταν η ομάδα κοιτάζει έναν τοίχο — γίνεται πρωταθλήτρια επειδή ξέρει πως όταν τελειώνει η κατοχή δεν τελειώνει και το παιχνίδι. και τώρα που κάποιοι εδώ βγάζουν τις ασίστ σα ιερό δισκοπότηρο επειδή έγιναν τρεις μια βραδιά όπου όλοι είχαν πιει περισσότερα από το νερό της βρύσης, ας θυμηθούμε πως η μπάλα δεν πάει εκεί που τρέχεις, πάει εκεί που πρέπει να πάει — κι αυτό το ξέρουν οι πραγματικοί πρωταγωνιστές, όχι αυτοί που κάνουν τρία ντρίμπλα πάνω τους μέχρι να σταματήσει το παιχνίδι.