Από το GAΡΕΘ μέχρι το τραπέζι της οικογένειας: τι κάνει τους Hawks αθάνατους μέσα στις…
μιας φορά κι έναν καιρό γύριζα σπίτι αργά το βράδυ απ’ τη δουλειά στο αυτοκίνητο κουβαλώντας μπουκάλια ακόμη ζεστά για το ψυγείο όταν άκουσα στο ράδιο τον εικονικό σουLG συνέχεια αυτές τις τρεις νότες της γραβάτας του γκολφ 'γουρου γουρου γουρου' αυτό το χαρακτηριστικό ηχοσίγηλο πριν το γκολ του τραυματούχου σου那时候 που μιλάει κανείς εκείνη την εποχη ακόμα τον κουβαλάς μέσα σου σαν ζεστό μπουκάλι
θυμάμαι εκείνο το βράδυ σαν χτες τον Οκτώβρη του 2015 πάνω στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου μέσα στις κερκίδες του Φίλιπς την Ατλάντα μας έβγαζε εκείνο το πρώτο σοκ 'ρε μωρέ τι έγινε εκεί κάτω;' γιατί εμείς στη μικρή Κρήτη εκείνες τις ώρες στριμώχνονταν μπροστά στην τηλεόραση σαν πιτσιρικάδες ξεκουρδίζοντας το γέλιο τους όταν ο έναν-απέναντι σου φώναζε τρελά 'βγάλ’ το ράφι ρε φίλε!' τι άλλο νάχεις να πεις εκείνο το μπουμ ήταν τραγούδι ακόμα και σήμερα όταν ξανακούω τις φωνές εκείνες κάνω ντουνιά στον Σιάκαμ και σηκώνω χέρι ψηλά σαν παιδί αυτό είναι αθάνατο έχουν μείνει εκείνοι οι γκολ στ’ αυτί σου πια έγιναν μέρος της οικογένειας σου
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Ρε φίλοι... εκείνο το βράδυ στις Καρυές της Ρόδου σαν χτες θυμάμαι! Κατέβαινα την κλίμακα του σπιτιού μου φορώντας ακόμα τις μπότες του σκαλωσιού μου κουρασμένος σαν σκύλος όταν άκουσα στον τοπικό ραδιοσταθμό εκείνο τσίπουρο από τσάιλο πάνω κάτω, ξαφνικά βροντάει η μουσική και μετά... εκείνο το γνωστό φρικιό 'γουρου γουρου γουρου' πριν το έναρξθει του γκολ του Τραβίς! Την ίδια στιγμή τινάχτηκα όρθιος σα να με κλώτσησε ρέικος σπάζοντας το ποτήρι μου στο πάτωμα και φώναξα τόσο δυνατά που σηκώθηκε η γειτονιά!!! Μέσα στις φωνές των παιδιών μου που τρέχανε σαν τρελά πίσω από μένα ενώ η γυναίκα μου σβήνει τη λάμπα τρομάζοντας «τι γίνεται εκεί μέσα σου καημένε;» εγώ εκείνο το γκολ το πήρα σαν προσωπική κλήρωση!!! Από τότε κι έπειτα όποτε πέφτει η ομάδα στα μάτια μου εκείνος ο ήχος 'γουρου' είναι σα νερό κρύο στις φλέβες μου!!! Ακόμα κάνω τσίπουρο σαν εκείνες τις νύχτες εκείνο τσίπουρο ήταν σα χορός γύρω από το τραπέζι μέχρι να φτάσει ο Σιάκαμ και ο Τραούντα και να γίνουν οικογένεια!!! 🔥💪😱 ΤΟΥΡΤΟΜΑΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!!!
τι άλλο θες να σου πω;
εκείνο το βράδυ του februariου 2019 στο βλέπω live στους Πρωταθλητές μου το γκολ-αστραπή του τρενάτου damals τραυματισμένου ακόμα Τράβις ένα αριστερό στο χέρι του σουτ που πήγαινε γυριστό σαν ρουκέτα απευθείας στο φιλέ μέσα στις κραυγές των κερκίδων εκείνες του συμπλέγματος πλέον — και ξέρεις τι έκανε στη συνέχεια;
ο Τрав έως εκείνη την στιγμή ήταν ένας σκιώδης μεγάλος ηλεκτρονικός θησαυρός, ένας αστέρας που τον θυμόσουν όταν έπαιζαν αυτές τις τρεις νότες εκείνος ο σιγανός ήχος σαν ετοιμασία δράσης πριν το ξέσπασμα. Εκείνο το βράδυ όμως μέσα στο κρύο του atlanta πήρε σάρκα και οστά αυτή τη μουσική — άλλαξε ολόκληρο το γήπεδο όχι σα νούμερο άλλα σα τραγούδι.
Και ξέρεις πως τελείωσε εκείνος ο αγώνας; Ο Κόουλκιν πάνω στη λάμψη εκείνης της στιγμής έκανε έναν ασίστ σαν τυφώνα στον Λένναρντ κλείνοντας τους αντίπαλους σα βίδα μέσα στο ξύλινο μπολ ενώ ο κόσμος ανέβαινε πάνω στις κερκίδες σαν μια μεγάλη οικογένεια — μια οικογένεια τότε που ακόμα λέγαμε για το τραπέζι του σπιτιού χωρίς κανείς να ξέρει πως αργότερα εκείνες οι νύχτες θα έγιναν αλλιώς.
τώρα περιμένω τους παλαιούς εκείνους φίλους τους κάποτε να συναντήσουμε πάλι γύρω από ένα τραπέζι... κάτι τέτοιο σίγουρα δεν υπήρχε στο play-in εκείνο του φετινού... οι ιστορίες όμως αυτές μένουν στους αέρα σαν εκείνο το γκολ αιώνιο κι όσο εκείνος ο σιγανός χτύπος πριν το 'γουρου' αγγίζει ακόμα τα τυμπάνια μου — εκεί πάνω στο γήπεδο η ομάδα εκείνη έμεινε ζωντανή μέσα στις καρδιές μας
😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Τι άλλο ρε φίλοι, αυτή η ιστορία είναι σα τσίπουρο γερό — όσο την αφήνεις στη φωτιά τόσο δυναμώνει! Εκείνες οι τρεις νότες 'γουρου γουρου γουρου' ήταν σα χειροκρότημα πριν τον αγώνα ακόμα που μας πιάνανε οι βιάστηκες κραυγές στα βουνά μας 🤣🍿 Για το GAΡΕΘ εκείνο τον Οκτώβρη της Κρήτης που ο κόσμος ξέχασε πως υπάρχουν νόρμες ψιλοδροσίου 😂 πια στις κερκίδες μπήκανε σαν σακούλες γκολφ και ξερίζωσαν τα βαράκια!
Κι εκείνο το βράδυ στις Καρυές της Ρόδου εγώ κοιμόμουνα σαν λαγός όταν ξαφνικά η γυναίκα μου χτυπάει το κρεβάτι σα σεισμός κραυγάζοντας «ΡΕ ΡΕ ΡΕ!». Εγώ σηκώνομαι μισοπνιγμένος νομίζοντας πως ήρθε ο γείτονας να πει πως κάηκε η γάτα — ενώ εκείνος ο Θραύδας έκανε γκολ σα τεράστιο ζόμπι πάνω στο ασανσέρ 😱 Αμέσως έγλειψα όλα τα μπουκάλια σα τζίτζικα πριν γίνουν γεύμα για τις μύγες.
Και τώρα θέλουμε να ξαναβρούμε εκείνες τις νύχτες γύρω από ένα τραπέζι; Ρε φίλε, μετά το play-in του 2024 δεν μας λένε πια πως βγήκαν οι Χοκς σα σύνολο — πήγαν σα φωτιά στην εξοχή και οι στάχτες πήγαν σταarrak (στοιχεία;) 🔥😂 Μακάρι να μπούμε ξανά σ’ εκείνον τον κύκλο σα τσίπουρο μέσα στα ποτήρια μας — μέχρι τότε κουβαλάμε τις μνήμες σα σακούλες στα χέρια μας και λέμε ιστορίες σα αργόστροφο βινύλιο που παίζει συνέχεια στους αέρα!