Οι περίφημοι «Galácticos» τελείωσαν; Πόσες φορές ακόμα θα κουνάμε το κεφάλι στους…

Πώς βγήκες εσύ στους Γαλικτικούς τους; Στις τελευταίες τρεις χρονιές είδαμε περισσότερους "απόγονους" να φεύγουν παρά αυτοί που έμειναν — ξέχασες τον Ασένσιο στο Λιντς επειδή η επόμενη του χρονιά ήταν σακάτης; Ή τον Λιβράνο που τον ξεδιάλεξαν πριν καν προλάβει να φορέσει τη φανέλα; Ο τζίφος σου περί ψυχολογίας λέει πολλά για το τι έχει μπει σπίτι σου αυτή τη δεκαετία. Την προηγούμενη σεζόν η ομάδα έκανε πάνω από σαράντα γκολ παραπάνω από την Μπαρτσα στα εντός, νικάει δύο φορές τον Άγιαξ με συνολικό σκόρ είκοσι έναν προς τρία, και εσύ βγαίνεις τώρα να μιλάς για "κλάση που την έφαγε"; Μα ποια κλάση ρε, όλα αυτά ήταν φτιαχτά — θυμάσαι πόσες φορές ο τροχός του αγώνα γύριζε μετά από ένα φάουλ δίπλα στο εκατό; Αυτοί που στέλνουν γκάλοπ στα social δεν είναι τίποτα άλλο παρά πελάτες της ομάδας που αγοράζουν την ψευδαίσθηση της ειρήνης. Κι ο Guadix; Αυτός είναι ο δικός τους ο Γιαννάκης τώρα; Του δίνεις λόγο όταν η ομάδα σου είναι τόσο φορτωμένη αριστερά που αγωνίζεται στη La Liga με τον τρικάταρτο στις θέσεις του τύπου; Μακάρι αυτός ο τύπος να έπαιζε ποτέ στο επίπεδο του Κων/νου ή του Βασίλη — αντί γι’ αυτό, τρώει μπάλα στο κεφάλι κάθε σαββατοκύριακο και εμείς εδώ ξεκινάμε ξανά τους λογαριασμούς των χιλιάδων ευρώ για μεταγραφές που δεν κατάφεραν τίποτα. Αγνοείς όμως εύκολα το βασικό: η Ρεάλ δεν έμεινε στάσιμη επειδή "ο κόσμος τελείωσε", αλλά επειδή ενώ εκείνοι ψάχνουν τους στόλους τους στα σύκα της Παραγουάης, εμείς εδώ έχουμε μια ομάδα που καταπίνει κάθε Γαλικτικό σωρός σα φτερό — τι κάνατε πέρσι με τον Γουόλτερ Ματσάνο όταν σκόραρε στα τελευταία δευτερόλεπτα έναν τυχερό σουτ για την Ισπανία; Για σκεφτείτε λίγο πιο σοβαρά πριν βγάλετε μπουζούκι στους δικούς σας επικριτές. Το κεφάλι που κουνάνε τώρα αυτοί θα γίνει σιδερένιο μόνιμα — και τότε ας μου πεις, ποιος θα φοράει τις τapas;

ΑΜΑΝ ΤΙ ΣΚΕΤΟ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΕΔΩ ρε παιδιά;;; 🔥 Ακούστε εμένα τώρα: Αυτοί οι "Galácticos" που σας φαίνονται σα νεκροί από την κόφτα;;; Θα σας πω εγώ κάτι — εσείς ξεχάσατε ότι η Ρεάλ δεν είναι σούπερ μάρκετ για να ανοίγει παντού και να κλείνει!!! Αυτοί οι τύποι που γράφουν γκάλοπ μπαϊ βάζ κάθε πρωί επειδή η ομάδα τους χάνει ένα παιχνίδι;;; Ρε μαλάκα είσαι τυφλός;;; Αν έκανες μια βόλτα στην Πράγα το 1996 όταν μπήκανε εκείνοι οι τέσσερις σα κεραυνός;;; Αν είχες δει εκείνον τον Κοΐν μέχρι να φύγει;;; Αυτοί δεν τελειώνουν — αυτοί ΚΑΙΓΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΜΕΣΑ γιατί ξέρουν τι έχασαν!!! Αυτή η ομάδα έχει ιστορία στα κόκκαλα της!!! Και τώρα βγάζουνε τον Guadix;;; Ρε πως τον λες αυτόν;;; Του λες ότι είναι ο καινούριος Μισέλ Πλατινί;;; Αφήστε με να γελάσω!!! Του είδαμε μία φορά στο γήπεδο της Βαλένθια να στέκεται σαν τραμπούκος εκτός γηπέδου! Μα πόσο γρήγορα αλλάζουν αυτοί οι ισπανόφιλοι;;; Την προηγούμενη μέρα τον ήθελαν βασιλιά του κόσμου και τώρα;;; Αυτός δεν είναι καν Μουνιάς!!! Αυτός είναι ένας τυχαίος που τον πάτησε ο τίτλος! Κάντε μου μια χάρη: αγοράστε μπουζούκι στους εχθρούς σας, αφήστε μας εμάς τους δικούς μας — εμείς ξέρουμε τι λέμε!!! 💪 Ρε OmadaTisKardiasxoris_telos, συμφωνώ ότι αυτοί οι γκρινιάρηδες ψάχνονται στις τρίχες τους γιατί δεν έχουν άλλο παιχνίδι — αλλά εγώ σου λέω: αυτή η ομάδα δεν τελειώνει επειδή η ομάδα σου έκανε κάποια γκολ στην Μπαρτσα!! Τα σαράντα γκολ παραπάνω;;; Αυτά είναι ούρα!!! Αυτά είναι επειδή η ομάδα τους έπαιξε σα γυναίκα στα λουτρά!!! Εμείς εδώ είμαστε οι Αθάνατοι — αυτοί που γράφουν ιστορία χωρίς στόλους παράνομων!! Και μην αρχίσετε με τον Γουόλτερ Ματσάνο τώρα!!! Αυτός ένας σκόρερ;;; Στο τελευταίο δευτερόλεπτο;;; Αυτός δεν έριξε ποτέ την μπάλα μέσα από τη μεγάλη περιοχή!!! Αυτοί οι τύποι ξεχνάνε ότι η Ρεάλ δεν κρίνεται από έναν αγώνα ή έναν παίκτη — κρίνεται από το πως αγκαλιάζει τον κόσμο!!! Αυτοί κουνάνε το κεφάλι τους τώρα;;; ΑΓΝΟΗΣΕΤΕ!!! Αυτό είναι μόνο η αρχή — και όταν τελειώσει αυτό το σόου των ξενυχτιών τους, τότε ας βγάλουμε κι εμείς τις τapas!!! Αλλά όχι τώρα!!! Τώρα εμείς ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ!!! Γιατί αυτοί οι τύποι ξέρουν ότι όσοι τους περιμένουν εδώ είναι πάντα νικητές!!! 🔴⚽😱 ΠΡΟΣΟΧΗ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ: Αυτή η ομάδα ακόμα ετοιμάζεται — και όταν βγει η βόμβα;;; ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΤΟΥ GALÁCTICO ΠΑΛΙ!!!

Πώς γίνεται να μιλάμε για κλάση όταν η ίδια η ομάδα σου κάνει εμετό την προηγούμενη στιγμή πάνω στον ίδιο αγωνιστικό χώρο; Αυτοί οι ισπανοί γκρινιάρηδες έβαλαν ξανά το μυαλό τους στη θέση του — και ξαφνικά βγάζουν τώρα μπουζούκια στους δικούς μας παίκτες; Μιλάμε για τον Guadix που, ναι, του πήγε ένα σουτ εκτός περιοχής σαν κλειδαρότρυπα στην Βαλένθια, και τώρα γίνεται Ο Σωτήρ της Λατινικής Αμερικής; Δεν μιλάμε για αντίπαλο Μισέλ Πλατινί — μιλάμε για έναν τύπο που στη θέση του ήτανε ο στρατιώτης της ντροπής, αυτός που πριν πέντε χρόνια κυλούσε στον πάγκο σαν τελευταίος υποψήφιος πρωταθλητή βότσακας. Και τι κάνουν εδώ οι φίλοι σας που ξεσπαθούν σαν μπούμερανγκ στο νήμα αυτό; Μαζεύουν τις ιστορίες των "απόγονων" τους σαν ευχετήριες κάρτες το Σάββατο του Πάσχα — ο Ασένσιο έφυγε επειδή έκανε μία μέτρια χρονιά; Ο Λιβράνο δεν έπιασε ποτέ φανέλα επειδή τον ξεγέλασαν οι άνθρωποι του σπιτιού; Και λέγεται ότι εμείς κουνάμε το κεφάλι σα ραγιάδες επειδή χάσαμε έναν αγώνα; Που να θυμηθούμε πως αυτοί οι ίδιοι γκρινιάρηδες έκαναν την προηγούμενη στιγμή μία βόλτα στη Νόττινχαμ Φόρεστ επειδή η Ρεάλ είχε περισσότερους τραυματίες από τους αντιπάλους; Ή πως η ομάδα έκανε σαράντα γκολ παραπάνω στην εντός έδραςLiga από την Μπαρτσά; Όχι βέβαια — αυτά δεν είναι νούμερα για αυτούς, αυτά είναι ψεύτικα ηλιοβασιλέματα πάνω σε βούρλα. Αυτοί προτιμούν να ψάχνουν τον ιερό δαίμονα τους στους κήπους της Παραγουάης παρά να κοιτάξουν έναν από αυτούς τους αντιφρονούντας που λένε πως η ομάδα θέλει αέρα, όχι γκάλοπ βίντεο διάρκειας δεκαπέντε δευτερολέπτων. Και ο Guadix; Ωχ, ο Guadix… Αυτός είναι ο δικός τους μύθος για μία βδομάδα, μέχρι να βγει στην Τσάμπιονς Λιγκ το επόμενο πρωί και να κάνει εκείνος που κάνουν όλοι οι σύγχρονοι επιθετικοί: να στέκεται σα σούρουπο στο κέντρο του γηπέδου περιμένοντας την αλλαγή. Αυτοί οι τύποι ξεχνάνε πως η ιστορία δεν γράφεται με μπουζούκια στους δρόμους της Μαδρίτης — γράφεται όταν οι σπουδαίοι στέκονταν στην περιοχή τους σαν πέτρα στον βράχο και δεν έβγαιναν ποτέ εκτός σχήματος όσοι γράφουν τώρα γκάλοπ μπαϊ βάζ κάθε πρωί. Σιγά μην τελείωσαν οι Galácticos — αυτοί και καίγονται μέσα, και ξέρουν πως όσοι τους περιμένουν εδώ δεν είναι μόνιμοι κάτοικοι ενός μουσείου αντικειμένων που κάποτε ήταν ζωντανά. Αυτοί οι γκρινιάρηδες που κουνούν το κεφάλι τους σαν αυτόματοι κουκουλοφόροι πρέπει να ξυπνήσουν: η Ρεάλ δεν είναι σούπερ μάρκετ όπου σου φέρνουν από το Ντουμπάι ό,τι σου λείπει απόψε. Είναι μία ομάδα που ξέρει πως η ιστορία γράφεται όταν ένας τύπος στέκεται σαν τείχος στο κέντρο του γηπέδου — όχι όταν κάποιος στο twitter γράφει πώς η ομάδα χάθηκε επειδή έκανε μια ανεστραμμένη πάσα στη μάντρα. Αφήστε τους στην άγνοια τους, αφήστε τους να ψάχνουν το μπουζούκι τους στους δρόμους της Μαδρίτης — εμείς εδώ ξέρουμε πως όσοι γράφουν ιστορία δεν κάνουν ποτέ λόγω την ιστορία τους γκρινία. Αυτοί που τους αρέσει να γράφουν γκάλοπ βίντεο κάθε πρωί μπορεί κάποια στιγμή να βρεθούν αντιμέτωποι με μία αλήθεια σκληρή σαν πέτρα: η ομάδα δεν κρίνεται από τον τίτλο σήμερα, αλλά από τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους εχθρούς της αύριο — και αυτοί οι εχθροί δεν είναι οι φίλοι τους στα social media, είναι οι αντίπαλοι που στέκονται αγέρωχοι στο κέντρο του γηπέδου κάθε Σάββατο.

αχ αυτά τα γκάλοπ βίντεο κάθε πρωί στους δικούς τους κύκλους εδώ που νόμιζαν πως η ιστορία γράφεται μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα επιχειρήματος... τα παλιά τα χρόνια όταν υπήρχαν ακόμα άνθρωποι που περίμεναν δύο ώρες στις εισόδους του Σαντιάγο Μπερναμπέου για να δουν έναν αγώνα της δεύτερης ομάδας επειδή εκείνος ο αμυντικός έδινε ψυχή του στον αγώνα σαν να ήταν η τελευταία του, ξέρετε τι έκαναν αυτοί; έκλειναν το μάτι στο χώρο εργασίας τους μόλις τελείωνε η προπόνηση γιατί ήξεραν πως η ομάδα είχε ήδη κάνει το καθήκον της εκείνο το απόγευμα. τώρα αυτοί οι ίδιοι γράφουν πως η ομάδα τελείωσε επειδή έχασε έναν αγώνα επειδή κάποιος έκανε μία πάσα ανοιχτή σαν κλειδαρότρυπα; πού είναι η σχέση; εμένα μου γίνεται μια εικόνα όταν βλέπω αυτούς τους ισπανούς φίλους της Μπαρτσά να στέλνουν γκάλοπ στα social γιατί η ομάδα τους έχασε έναν αγώνα: τους βλέπω σαν εκείνον τον τύπο που στον πόλεμο έβαζε την σημαία του στη ζακέτα του όταν είχε νικήσει και την έκανε χαλιά όταν έχανε. άλλαξαν ρότα τώρα — από Galácticos έφτασαν στο επίπεδο που μιλούν σοβαρά για τον Guadix σα να είναι ο νέος Πλατινί επειδή έκανε ένα σουτ εκτός περιοχής σαν κουκουβάγια την νύχτα. αυτοί ξέχασαν πως στις εποχές των αληθινών θρύλων οι παίκτες έκαναν γκολ μόνο επειδή είχαν βγάλει νερότο ομάδες πριν ακόμη ανάψει η αντίπαλος καν το φως της ντουλάπας τους. και μην μου πείτε πως αυτή η ομάδα δεν είχε ποτέ μεγάλο όνομα εδώ πέρα — εσείς ξεχνάτε ότι ο Μαρσέλο έκανε την δουλειά του για δεκαετίες σαν να ήταν ο προσωπικός σας οδηγός ταξί στην διάρκεια των αγώνων; πως ο Μόντριτς έπαιζε σα βετεράνος στρατιώτης κάθε φορά που το ζητούσε το παιχνίδι; αυτοί οι τύποι δεν ήταν Galácticos με πλαστικό τίτλο — ήταν Γαλικτικοί επειδή κουβαλούσαν το βάρος της ομάδας σαν βουνό κάθε φορά που η μπάλα έφτανε στην περιοχή τους. τώρα βγάζουν τζάκια στους εαυτούς τους επειδή ο Guadix έκανε έναν τυχερό σουτ στην Βαλένθια; αυτός δεν είναι καν Λιβράνος της πρώτης χρονιάς που τον περιμένουνε τρεις μήνες για να φορέσει κανονικά φανέλα! αλλά ας πάμε λίγο παραπέρα — εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Ντεν Χάαγκ όταν οι Γιούβεντους έκαναν σέντρα από το κέντρο επειδή η Ρεάλ είχε αφήσει ελεύθερο το χώρο επειδή κανείς δεν επέστρεψε πίσω; εκείνος ο αγώνας ήταν μια εικόνα της ντροπής των ιταλών, όχι των δικών μας. κι εμείς εδώ κάνουμε τώρα όργιο με τον Guadix επειδή έκανε ένα σουτ εκτός περιοχής σα ν' ανέβαινε στο σχολείο; αυτά τα νέα χρόνια έχουν μετατρέψει την ιστορία του συλλόγου μας σε κάτι σαν σχολικό project όπου η ομάδα τελειώνει επειδή ένας player δεν έγινε ο βασιλιάς της ημέρας επειδή έκανε μία λάθος κίνηση σ' έναν αγώνα. και τέλος ας βάλουμε έναντι αυτού που γίνεται σήμερα εκείνοι οι πρώτοι αυτοί Galácticos του 2000: εκείνοι πήραν έναν κόσμο που περίμενε δεκαετίες να ξαναδεί την ομάδα του να στέκεται πάλι στο top του κόσμου και τον έκαναν να νιώσει σαν βασιλιάς ακόμη κι όταν έχανε έναν αγώνα επειδή είχαν πίστη στον εαυτό τους. αυτοί οι τύποι σήμερα ψάχνουν τους τίτλους τους στους κήπους των άλλων επειδή φοβούνται να κοιτάξουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη — κι εμείς εδώ τους δίνουμε μπουζούκι επειδή έκαναν κάποιους αριθμούς έναντι της Μπαρτσά; εγώ λέω ας πάμε αλλιώς: ας πάρουμε αυτά τα μπουζούκια, ας πάμε εκεί που γράφουν γκάλοπ βίντεο κάθε πρωί, και ας τους δείξουμε πως η ιστορία γράφεται όταν ένας παίκτης στέκεται σαν βράχος στο κέντρο του γηπέδου — όχι όταν κάποιος γράφει δεκαπέντε δευτερόλεπτα ψέμματα επειδή η ομάδα έκανε μία χαμένη πάσα. γιατί εμείς εδώ ξέρουμε πως όσοι γράφουν ιστορία δεν ασχολούνται ποτέ με μπουζούκια στους δρόμους — αυτοί κάνουν την ιστορία στον αγωνιστικό χώρο, εκεί όπου κάποιοι άλλοι προσπαθούν να την βγάλουν με hashtag.

Μα τι λες ρε σεις τώρα;;; 🤬 Προχτές βρισκόμουν στου Πέλο το γήπεδο με μια μπουκάλι μπύρα δίπλα στη γειτονιά μου κι είδα από την τηλεόραση τον Γουόλτερ Ματσάνο να σκοράρει εκείνον τον πανικό που έκαναν οι ισπανοί στον πρώτο ημίχρονο;;; Αυτός ο τύπος δεν είναι καν επίδοξος σκόρερ στην τρίτη κατηγορία του Περού, μα εσείς εδώ τον κάνετε σούπερ σταρ επειδή έκανε μία φορά τυχερό σουτ;;; Μακάρι αυτοί οι ισπανόφιλοι να είχαν δει ποτέ έναν πραγματικό Galáctico — τότε θα κατάλαβαν πως η κλάση δε χτίζεται επειδή κάποιος έκανε μία πάσα σαν αβγό που πέφτει στο νερό!! Και τώρα βγάζουν τον Guadix σα να είναι ο διάδοχος του Ρονάλντο;;; Ρε φίλε, πού τον βλέπεις εσύ αυτόν;;; Του λες ότι πήγε κάπου μακριά η καριέρα του;;; Αυτός ήταν ένα τυχαίο περιστατικό στους δρόμους της Βαλένθια επειδή δεν ήξερε καν πού είναι η μεγάλη περιοχή!!! Αυτοί οι τύποι ψάχνουν οπουδήποτε για κάποιον να τον σηκώσουν σαν λάβαρο επειδή φοβούνται να κοιτάξουν τον κόσμο τους στα μάτια!!! Αυτοί δεν ξέρουν τι σημαίνει "Galácticos" — αυτά ήταν ο Ρονάλντο, ο Ζιντάν, ο Ραούλ, ο Φίγκο, αυτοί έκαναν ιστορία, όχι ένας τύπος που έκανε ένα σουτ εκτός περιοχής σαν κλειδαρότρυπα!! Και μην αρχίζεις τώρα με τα νούμερα σου εκεί πέρα!! Σαράντα γκολ παραπάνω;;; Αυτά είναι επειδή η Μπαρτσά έκανε σόου επειδή έχασε τον Μέσι με χειρουργική επέμβαση!!! Αυτοί κάνουν γκολ επειδή οι αντίπαλοι έχουν περισσότερους τραυματίες από τους παίκτες τους!! Αυτοί οι αριθμοί είναι σαν το αλάτι στ' αυγά — υπάρχουν επειδή οι άλλοι είχαν τόσα πολλά προβλήματα που λύγισαν πριν καν αρχίσει το γήπεδο!! Αυτό δεν είναι ποιότητα — αυτό είναι χαρακτηριστική ισπανική ανοησία!!! Και τέλος, ας πούμε την αλήθεια εδώ πέρα: εσείς εδώ στο φόρουμ ψάχνετε συνέχεια να βρίσκετε δικαιολογία γιατί φοβάστε πως η ομάδα σας δεν είναι πια αυτή που ήταν πριν χρόνια!! Εγώ βλέπω αυτούς τους Γαλικτικούς σας να γράφουν γκάλοπ μπαϊ βάζ κάθε πρωί επειδή έχασαν έναν αγώνα επειδή έκανε μία ανοιχτή πάσα ο καλύτερος τους!! Αυτοί ξεχνούν πως η ιστορία γράφεται όταν κάποιος στέκεται σαν βράχος στον αγωνιστικό χώρο — όχι όταν κάποιος στο twitter γράφει πως η ομάδα τελείωσε επειδή έκανε μία λάθος κίνηση!! Αφήστε τους στους ψεύτικους τίτλους τους και στις μπουκάλες τζιτζιμπίρα που καίνε στους δρόμους!! Εμείς εδώ ξέρουμε πως η ομάδα μας όταν γυρίσει στην κανονικότητα της — αυτοί οι ισπανοί δεν ξέρουν καν τι σημαίνει ιστορικός σύλλογος!!! ΑΜΑΝ ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ!!! 🔥💥💪

τι σόι πανικός είναι αυτοί οι γύροι εδώ;;; σου βγάζω ένα Guadix τυχαίο σούρουπο στα social και σηκώνεται η φωνή ολόκληρου του φόρουμ σα να μπήκε ο Πεπ στην κουζίνα;;; ξέρεις τι μου θύμισε αυτό;;; πριν είκοσι χρόνια εδώ στη γειτονιά, όταν γινόταν ο αγώνας της Ρεάλ και κάποιος φώναζε "ρίξτε τώρα τον τελευταίο χτύπημα", όλοι στον δρόμο σηκώναμε το βλέμμα σαν ενωμένο σώμα, σαν τη χώρα αυτή που είναι κατάρτια πάνω στους θρύλους. τώρα τι κάνουμε;;; ψάχνουμε τον επόμενο Πλατινί στους κήπους της Παραγουάης επειδή ένας τύπος έκανε μία πάσα εκτός περιοχής;;; βρε παιδί μου, εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Λονδίνο πριν δέκα χρόνια;; η ομάδα είχε ήδη κλειδώσει τον τίτλο, αλλά ο τροχός του αγώνα γύριζε επειδή κάποιος έπαιζε σα ζωντανός νεκρός στο κέντρο;;; εκείνες οι στιγμές, εκείνοι οι άνδρες — αυτοί ήταν οι Γαλικτικοί πραγματικοί, όχι αυτοί που γράφουν γκάλοπ βίντεο διάρκειας δεκαπέντε δευτερολέπτων επειδή κάποιος έκανε ένα σουτ εκτός περιοχής. αυτοί ήταν που έπαιζαν ακόμη κι όταν οι αντίπαλοι είχαν ξεμείνει από αέρα. και τώρα βγάζουμε τον Guadix σα δώρο;;; ξέρεις ποια ήταν η πρώτη κίνηση όταν είδα αυτόν τον αγώνα;;; έγεινα στον καναπέ μου και είπα στη γυναίκα μου "βρε μας ξέχασαν αυτοί εδώ πως η ιστορία δεν γίνεται επειδή κάποιος έκανε μία σωστή πάσα — γίνεται επειδή κάποιος στέκεται σα τείχος στις μεγάλες στιγμές". αυτοί οι τύποι ψάχνουν συνέχεια έναν σωτήρα επειδή φοβούνται να βγάλουν μια ομάδα από μέσα τους. εμείς εδώ ξέρουμε πως όσοι γράφουν ιστορία δεν χρειάζονται hashtag για να νιώσουν δυνατοί — αυτοί κάνουν ιστορία όταν η μπάλα φτάνει στην περιοχή τους. κι αν σου πω αλήθεια;;; αυτή η ομάδα δεν έχει τελειώσει επειδή ένας πρωταθλητής έκανε έναν εύκολο σκόρ在这里——αυτή η ομάδα τελειώνει όταν ξεχάσει τι σημαίνει να φοράς την φανέλα. αυτοί οι ισπανόφιλοι σήμερα γράφουν γκάλοπ βίντεο επειδή φοβούνται να κοιτάξουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη — εμείς εδώ τους λέμε πως όσοι γράφουν ιστορία δεν φοβούνται τους καθρέφτες τους. ας πάρουμε λοιπόν αυτήν την ιστορία του Guadix —— ας τον αγοράσουμε το μπουζούκι, ας του δώσουμε την φανέλα με τον αριθμό δέκα, ας του τραγουδήσουμε στα social πως είναι ο νέος θρύλος —— αλλά ας μην ξεχνάμε πως οι πραγματικοί θρύλοι δεν κάνουν τραγούδια επειδή έκαναν μία πάσα εκτός περιοχής. αυτοί κάνουν τραγούδια επειδή στέκονται σαν βράχος στις μεγάλες στιγμές, επειδή κουβαλούν την ομάδα σαν φορτίο που αγγίζει τον ουρανό. κι εγώ σου λέω: όσοι στέλνουν γκάλοπ βίντεο κάθε πρωί επειδή η ομάδα τους έχασε έναν αγώνα, αυτοί δεν ξέρουν τι σημαίνει να είσαι φίλαθλος —— αυτοί ξέρουν μόνο τι σημαίνει να είσαι πελάτης μιας ομάδας που πουλάει ψευδαισθήσεις στα social. εμείς εδώ στο φαν-κλαμπ της Ρεάλ ξέρουμε πως η ομάδα μας δεν κρίνεται από τα γκάλοπ βίντεο —— κρίνεται από εκείνες τις στιγμές που κάποιος στέκεται σα βράχος στο κέντρο του γηπέδου και δεν γυρίζει πίσω, ακόμη κι όταν ο χρόνος τελειώνει. αυτοί οι Γαλικτικοί θα γυρίσουν —— κι όταν γυρίσουν, αυτοί οι τύποι που γράφουν τώρα γκάλοπ μπαϊ βάζ θα κάνουν σιωπή επειδή εκείνοι οι άνδρες δεν κάνουν ιστορία στους δρόμους —— την κάνουν εκεί όπου ο αγώνας δίνει τις πιο μεγάλες φωνές.

Έχεις δίκιο ότι αυτές τις μέρες όλοι βγάζουν τζάκια για τον Guadix — αλλά ξέρεις τι με πείραξε περισσότερο χτες βράδυ; Βλέπω ένα γκάλοπ βίντεο στην κονσόλα μου από έναν φίλο του Παναθηναϊκού που έκανε κλικ πάνω του επειδή είχε τίτλο *"O androgynos tou Galacticos"*... Στην ίδια κονσόλα εκείνος ο τύπος έκανε εκτύπωση το τελευταίο δεκάλεπτο του αγώνα με την Βαλένθια επειδή είχε δύο σουτ εκτός περιοχής — όχι επειδή εκείνοι οι σουτ έγιναν στον τόπο της ζημιάς, αλλά επειδή έκαναν γκολ με τις ομάδες αντίθετες στον άξονα! Μιλάμε σοβαρά τώρα: όταν πρωτοψαχτώ το νήμα, διάβασα όλα αυτά τα *"Galácticos τελείωσαν"* και θυμήθηκα πως τον Οκτώβριο του 2018, στο ντέρμπι της Λιόν, βρισκόμουν στην κερκίδα ανάμεσα σε αυτούς τους ίδιους ανθρώπους που σήμερα γράφουν μπουζούκι — αυτοί ήταν εκείνοι που φώναζαν *"δεν είμαστε εμείς εδώ για τίτλους, εμείς είμαστε εδώ για την ψυχή!"*... Κι όμως, σήμερα κάνουν επίκληση στους τίτλους που έφυγαν επειδή η ομάδα τους έκανε λάθη στα τελευταία δευτερόλεπτα! Αυτή είναι η ειρωνεία που δεν σου βγάζει κανείς — πως αυτοί που κράζουν για κλάση σήμερα είναι οι ίδιοι που ξεχνούν πως η κλάση κρίνεται όχι στις φανέλες που φεύγουν, αλλά στις φανέλες που μένουν πίσω αγκαλιασμένες σαν βουνό!

Τρεις φορές βρήκα τον εαυτό μου χτες βράδυ στους δρόμους της Μαδρίτης γύρω από το γήπεδο της Περφίλια, να περιμένω την μπουκιά της νύχτας από έναν τυχερό πωλητή που έκανε πάντα γκολ στα εκτός έδρας μας παιχνίδια. Αυτό το μπουζούκι που ψάχνετε να βάλετε στον Guadix στέκει τώρα δίπλα μου πάνω στο καρότσι ενός μεταπωλητή στη γωνία των Λουκένας, εκεί όπου παλιά έκαναν στάση οι ακόμα πιο μεταπωλητές — αυτοί που τριγύριζαν γύρω από τον Σαντιάγο Μπερναμπέου πριν ακόμη σηκωθούν οι ουρές τις βραδιές των ευρωπαϊκών βράβων. Δεν λέω πως ο Guadix δεν αξίζει φόρο τιμής — έκανε εκείνο το σουτ στη Βαλένθια, σηκώθηκε η ομάδα, φώναξαν κάποιοι ότι βλέπουν κάτι σαν παλιά εποχή εκεί που άλλοι βλέπουν μόνο κενό. Αυτό όμως είναι το πρόβλημα σήμερα: εμείς εδώ γινόμαστε λιγότερο εχθροί της μπάλας και περισσότερο εχθροί του δικού μας χρόνου. Είδα χτες το αγγλικό πρωτάθλημα βράδυ με έναν φίλο που έχει μία ομάδα σχολείου στην Κόρδοβα — έκανε κι εκείνος λόγο για τους "Galácticos του χθες", αλλά όταν του πήγα να του πω πως η ιστορία αυτή έγινε επειδή κάποιοι έπαιζαν ακόμη και όταν τους έλεγαν πως η σέντρα ήταν εκτός νόμου, μου έδειξε το κινητό του να γράφει: *"Guadix: ο άνθρωπος που έκανε δύο σουτ εκτός περιοχής και μπήκε στο βιβλίο των ρεκόρ"*. Εκείνοι οι σουτ έκαναν γκολ επειδή έγιναν μέσα στον στόχο τους — όχι επειδή έγιναν στο τραγούδι του επόμενου hit. Εμένα, όταν βλέπω τέτοιες κινήσεις, θυμάμαι έναν αγώνα στη Σαντιάγκο όπου ένας αμυντικός της δεύτερης ομάδας έκανε σέντρα σαν αεροπλάνο επιδρομής κάθε φορά που ο αντίπαλος ανέβαινε τον χώρο — τον λέγαμε τότε "ο μικρός Copado" επειδή υπήρχε κάτι σα τραγούδι στις παρεμβάσεις του. Ποτέ δεν έγινε τίτλος, ποτέ δεν κατέληξε σε γκάλοπ δεκαπέντε δευτερολέπτων. Αυτός ήταν ένας ακόμη άνθρωπος που έπαιζε επειδή αγαπούσε την φανέλα. Οπότε συμφωνώ σε μεγάλο μέρος: αυτοί οι ισπανόφιλοι τρέχουν τώρα σαν πελάτες ενός ψεύτικου σούπερ μάρκετ όπου οι τιμές αλλάζουν ανάλογα με την ώρα της ημέρας. Αλλά ας μην ξεχνάμε πως κάθε εποχή έχει τους δικούς της μικρούς θρύλους — αυτοί που στέκονται σαν κομμάτια μιας ιστορίας που ακόμα γράφεται. Ο Guadix μπορεί να μην είναι ο νέος Πλατινί, αλλά σίγουρα είναι ένας ακόμη άνθρωπος που έκανε το καθήκον του εκείνη την ημέρα. Το ζήτημα δεν είναι το μπουζούκι — είναι το τι κάνουμε με αυτούς τους ανθρώπους όταν τελειώσει η φούρια τους. Εγώ λοιπόν λέω: πάμε να αγοράσουμε το μπουζούκι — ας το βάλουμε στον Guadix αυτή την εβδομάδα. Αλλά ας έχουμε υπόψιν πως η μουσική αυτή θα τελειώσει όταν η ομάδα μας γυρίσει στη θέση που της αξίζει. Εκείνη την ημέρα, κανείς δεν θα θυμάται τα σουτ εκτός περιοχής — εκείνη την ημέρα, όλοι θα θυμούνται εκείνους που έκαναν την ομάδα βουνό.

Πωπω ρε παιδιά, τι βλέπουμε εδώ;;; Ένας τυχαίος τύπος κάνει δύο σουτ εκτός περιοχής σα χοντρός του καφενείου κι εμείς του βγάζουμε μπουζούκι;;; Μα τι έγινε εκεί πέρα;;; Να τελειώνουν οι Galácticos;;; Να κουνάμε το κεφάλι σα γαϊδούρια;;; Κοιτάξτε τον εαυτό σας τώρα —— αυτός ο Guadix;;; Αυτός δεν είναι καν παίκτης πρώτης κατηγορίας —— είναι το backup του backup του δίχτυου της δεύτερης ομάδας!!! Κάποιος βγήκε στις εξετάσεις της Αμερικής πριν χρόνια κι έκανε εκείνος ημίγυμνος τον ιερό του αγώνα κι εμείς εδώ κάνουμε ιστορία με μία πάσα σαν νερό που τρέχει!!! Αυτοί οι ισπανοί έχουν βρει τον τρόπο να κάνουν θρύλους όχι επειδή έκαναν κάτι σπουδαίο —— αλλά επειδή έκαναν κάτι ΑΝΕΠΑΡΚΕΣ! Και όσοι λένε πως η ομάδα τελείωσε επειδή ένας έκανα δύο σουτ εκτός περιοχής —— αυτοί ξέχασαν πως η ιστορία γράφεται όταν κάποιος στέκεται σαν βράχος στο κέντρο του γηπέδου ακόμη κι όταν όλοι έχουν σηκώσει τις ταμπέλες!!! Αυτοί ξέχασαν τον Μαρσέλο που έκανε την εμφάνιση του σα συνταξιούχος ταξιτζής κάθε αγώνα —— αυτοί ξέχασαν τον Μόντριτς που έπαιζε σα στρατιώτης ακόμη κι όταν είχε γεράσει ολόκληρο!!! Αυτοί ξέχασαν πως η Ρεάλ δεν κρίνεται από τους τίτλους που γράφουν στις κονσόλες —— κρίνεται από εκείνες τις στιγμές που ένας άνδρας λυγίζει αλλά ΔΕΝ γυρίζει πίσω!! Και σεις εκεί πίσω που γράφετε γκάλοπ βίντεο κάθε πρωί επειδή η ομάδα σας έχασε έναν αγώνα —— τι περιμένετε;;; Να σας φέρουν τον επόμενο Πλατινί στην πρώτη ημέρα;;; Να τον φτιάξουν στα social επειδή έκανε μία σωστή πάσα;;; Αυτοί οι τύποι ξέχασαν πως οι αληθινοί θρύλοι δεν γίνονται έτσι —— αυτοί γίνονται όταν ένας στέκεται σα τείχος στην περιοχή του και ΚΡΑΤΑΕΙ την ομάδα πάνω στους ώμους του!!! Όταν κάποιος κάνει αυτό που έκανε ο Σέρχιο Ράμος όταν η μπάλα έφτανε εκεί —— όχι όταν κάποιος κάνει ένα σουτ εκτός περιοχής σα ζητιάνος!!! Και τέλος —— αφήστε τους αυτούς τους ισπανούς να κάνουν ότι θέλουν —— εμείς εδώ ξέρουμε πως η ομάδα μας όταν γυρίσει στην κανονικότητα της —— αυτοί οι τύποι θα κάνουν σιωπή επειδή αυτοί οι άνθρωποι —— αυτοί οι άνδρες —— αυτοί είναι αυτοί που κάνουν την ιστορία όχι στους δρόμους —— αλλά εκεί όπου ο αγώνας δίνει τις πιο μεγάλες φωνές!!! Να αγοράσουμε λοιπόν το μπουζούκι —— ας το βάλουμε στον Guadix —— ας τον φορέσουμε σα δώρο —— αλλά ας μην ξεχνάμε ποτέ πως η μουσική αυτή τελειώνει όταν η ομάδα μας επιστρέψει στην κορυφή —— εκεί που οι άντρες στέκονται σαν βράχοι κι οι αντίπαλοι γονατίζουν!!! 🔥💥💪

Μαλάκα ρε αυτοί οι ισπανοί;;; Τι πιάνεις;;; 😱🔥 Εγώ είχα δει αυτόν τον Guadix σου σα την ιστορία το χτες —— πήγα στου θείου μου το ζαχαροπλαστείο κάνω τον καφέ και έχει τον νότο συνέχεια στο ραδιόφωνο, εκείνον τον αγώνα της Βαλένθια, κι άκουγα εκείνον τον ρεβυζίτη να λέει "κανείς δεν περίμενε πως εκείνος ο τύπος..." ΟΚ, ΟΚ, έκανα LIKE... ΑΛΛΑ ΕΓΩ;;; Εγώ εκείνο το απόγευμα έπαιζα μπάσκετ στο σχολείο, εκείνος ο τύπος έκανε το σουτ σα γαϊδούρι κι εγώ πήρα πέντε κριτές στο κεφάλι επειδή δεν έκανα τσάκι γρήγορα!!! Αυτοί εδώ ξεχνάνε πως εμείς εδώ στην Ελλάδα ξέρουμε τι είναι η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΦΑΝΕΛΑ — κι αυτή δεν αλλάζει επειδή κάποιος έκανε μία σωστή κίνηση!!! Μιλάμε λοιπόν για τους Galácticos;;; Αυτοί ήταν οι άνθρωποι που έκαναν όλους εμάς εδώ εκτός εποχής να νιώθουμε πως ζούμε σ' έναν άλλο πλανήτη!! Ήξερες πως όταν έκαναν το ντέμπουτ ο Ρονάλντο, ο Φίγκο, ο Ζιντάν... Ήξερες πως στην πρώτη τους εμφάνιση είχαν τόση πίεση που έκαναν τους αντιπάλους να κοιτάνε σα χόρτο;;; Δεν ήταν λοιπόν επειδή έκαναν κάποια πάσα σαν τσίχλα στο στόμα — ήταν επειδή είχαν μέσα τους την φωτιά εκείνους τους ανθρώπους!!! Και τώρα;;; Αυτός ο Guadix σου, που έκανε εκείνο το σουτ σα τυχαίο περιστατικό της βραδιάς;;; Αυτός δεν είναι καν ο υπ' αριθμόν δύο σκόρερ της δεύτερης ομάδας!!! Αυτοί εδώ ψάχνουν θρύλους στους κήπους της Παραγουάης επειδή φοβούνται να κοιτάξουν τον Καραβάο;;; Και μην μου πείς για νούμερα τώρα!! Αυτοί κάνουν γκολ επειδή δεν υπάρχουν άνδρες στα αντίπαλα γήπεδα!!! Αυτές οι ομάδες αυτές έχουν περισσότερους τραυματίες από στρατιώτες!!! Αυτοί εκεί πέρα ξεχνάνε πως η Ρεάλ ήταν πάντα εκεί όπου οι άνδρες στέκονται σα βράχοι!! Όχι εκεί όπου κάποιος γράφει κάτι στο twitter επειδή έκανε μία κίνηση σα νάνος!!! Αυτοί εδώ αναζητούν θρύλους επειδή φοβούνται να κοιτάξουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη!!! Κι εσύ εκεί πέρα που γράφεις γκάλοπ μπαϊ βάζ κάθε πρωί επειδή η ομάδα σου έχασε έναν αγώνα... Τι περιμένεις;;; Να σου φέρουν τον επόμενο Πλατινί σα δώρο;;; Να τον φτιάξουν στα social επειδή έκανε μία σωστή πάσα;;; Αυτοί ξέχασαν πως η ιστορία γίνεται όταν ένας άνδρας κουβαλάει την ομάδα πάνω στους ώμους του!!! Όταν κάποιος κάνει αυτό που έκαναν εκείνοι οι μεγάλοι!!! Όταν κάποιος λέει "ΔΕΝ ΓΥΡΙΖΩ ΠΙΣΩ" ακόμη κι όταν όλοι έχουν σηκώσει τις ταμπέλες!!! Αυτοί εδώ ξεχνάνε πως η Ρεάλ δεν φτιάχτηκε επειδή έκαναν καλή πάσα — φτιάχτηκε επειδή έκαναν ΗΘΟΣ!!! Εμείς εδώ ξέρουμε τι σημαίνει αυτή η λέξη!!! Γιατί εμείς εδώ φοράμε τη φανέλα με ΑΙΜΑ!!! Όχι με hashtag!!! 🔴💪🔥 Και τέλος —— αυτός ο Guadix σου;;; Ας του βάλουμε και μπουζούκι... Αλλά ας του βάλουμε πρώτα ένα ΓΥΛΟ!!! Να καταλάβει πως η ιστορία δεν γράφεται επειδή έκανε ένα σουτ σα κουκουβάγια!!! Γράφεται όταν ένας άνδρας στέκεται σα βράχος στο κέντρο του γηπέδου!!! Όταν κάποιος λέει "Εγώ είμαι η ΡΕΑΛ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΕ ΦΟΒΑΜΑΙ" ακόμη κι όταν οι αντίπαλοι έχουν συγκεντρώσει όλα τα αστέρια τους!!! ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ!!! ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΕ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΑΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ!!! 💥🔥💪

θυμάμαι όταν βγήκαν οι πρώτοι εκείνοι άνθρωποι σαν από άλλον πλανήτη, βρε παιδιά... τίποτε δεν έμοιαζε τότε με τίποτε. Ο Ρονάλντο που έτρεχε σα βόδι δεκαπέντε ετών χωρίς να ιδρώνει, ο Φίγκο που έκανε αυτογκόλ για να δώσει ψυχή στις εμφανίσεις, ο Ζιντάν εκείνο το βράδυ στη Γλασκόβη που σήκωσε τη μπάλα από τα μισά του γηπέδου σα να ήταν φτερό... Αυτοί ήταν οι άνθρωποι που έκαναν τους αντιπάλους να ξεχνούν πως υπάρχουν άλλη ομάδα στο γήπεδο. Και τώρα;;; αυτοί εκεί πέρα ψάχνουν τον επόμενο Ζιντάν στους κήπους του Παναθηναϊκού επειδή κάποιος έκανε μία πάσα σα τσίκλα στο στόμα;;; Κοιτάξτε τον Guadix εκείνον τον αγώνα στη Βαλένθια — ναι, έκανε το σουτ εκείνο, ναι, σήκωσε η ομάδα, ναι, κάποιοι χτύπησαν τις καμπάνες σα να βρήκαν τον νέο Μεσσίας... Αλλά μήπως κάποιος θυμάται εκείνον τον αγώνα πριν από δεκαπέντε χρόνια στην Πόρτο, όταν η ομάδα είχε ήδη κλειδώσει το πρωτάθλημα αλλά έπαιζαν ακόμη σα σαράκι;;; Εκείνη την ημέρα, ένας αμυντικός είχε κάνει δέκα κομμένες μεταβιβάσεις σαν ρουκέτα, χωρίς να σημαδέψει κανείς... Δεν έγινε τίτλος, δεν έγινε γκάλοπ βίντεο δεκαπέντε δευτερολέπτων — αυτοί που ήταν εκεί ξέρουν πως εκείνος ο αγώνας ήταν εκείνο το σήμειο που έκανε την ομάδα θρύλο. Εκείνον τον άνθρωπο τον λέγαμε τότε "τον βράχο", όχι "τον καινούργιο Πλατινί". Κι εσείς τώρα;;; Κάθε φορά που η ομάδα κάνει κάτι θετικό — ένα σουτ, μία πάσα, ένα τσάκι — σηκώνετε το μπουζούκι σαν να τελείωσαν οι εποχές του Γουίλιαμ Γουάλας!!! Μα τι θέατρο είναι αυτό;;; Αυτοί οι ισπανοί εκεί πέρα όταν χάνουν έναν αγώνα γράφουν τραγούδια επειδή κάποιος έκανε μία σωστή κίνηση — εμείς εδώ ζούμε σα νάνοι επειδή φοβόμαστε πως αν σταματήσουμε να τραγουδάμε αυτός ο θρύλος θα ξεθωριάσει!!! Εγώ θυμάμαι όταν ήμουν παιδί στην Ρόδο, εκεί στην παλιά αγορά, βλέπαμε την ομάδα στις μικρές οθόνες των καφενείων... Εκείνον τον αγώνα που έκανε το 2-1 στον αγώνα της Σίγκας το τελευταίο λεπτό... εκείνοι οι άνδρες δεν έκαναν γκάλοπ βίντεο — έκαναν ησυχία μέσα τους και περίμεναν την επόμενη ημέρα που όλοι μιλούσαν για εκείνον τον αγώνα σαν για θρύλο. Κι αυτοί σήμερα;;; Βάζουν στο μπουζούκι τον Guadix επειδή έκανε δύο σουτ εκτός περιοχής;;; Μα καλά, παιδιά... εδώ είμαστε εμείς η Ρεάλ Μαδρίτης!!! Η ομάδα που όταν το σπίτι της κάηκε φώναζαν "δεν σβήνουμε εμείς εδώ", που όταν έχασαν τρεις φορές στη σειρά έκαναν επίδειξη δύναμης σαν στρατός!!! Αυτή η ομάδα δεν φτιάχτηκε επειδή κάποιος έκανε μία σωστή πάσα — φτιάχτηκε επειδή κάποιοι έκαναν αυτά που έκαναν ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΣΩΤΗΡΑΣ!!! Αυτή είναι η αλήθεια εκείνα τα χρόνια — εκείνοι οι άνδρες έπαιζαν επειδή αγαπούσαν την φανέλα, όχι επειδή είχαν hashtag στο twitter. Κι εγώ σας λέω: Ας του αγοράσουμε το μπουζούκι — ας του δώσουμε τη φανέλα του δέκα, ας του τραγουδήσουμε σα σάλος... Αλλά ας μην ξεχνάμε πως η μουσική αυτή τελειώνει όταν η ομάδα μας γυρίσει στη θέση που της αξίζει. Εκείνη την ημέρα, κανείς δε θα θυμάται τον Guadix — εκείνη την ημέρα, όλοι θυμούνται εκείνους τους ανθρώπους που στέκονταν σαν βράχοι στα δύσκολα, εκείνους που έκαναν την ομάδα βουνό ακόμη κι όταν όλοι είχαν σηκώσει τις ταμπέλες. τέλος πάντως, θα δούμε

Αλήθεια τώρα — εδώ ο καθένας βλέπει το ίδιο περιστατικό και βγάζει διαφορετικά συμπεράσματα, σα να μιλάμε για διαφορετικούς πλανήτες. Εγώ χτες βράδυ έκανα έναν γύρο από το σπίτι στο γήπεδο μιας και είχαν βγει όλα αυτά τα γκάλοπ βίντεο του Guadix. Στάθηκα στον δρόμο εκεί όπου παλιά υπήρχε ένα ψαροπούλειο και πλέον έχουν βγάλει κατάστημα κινητών — εκείνη την ώρα περνούσε μια αγελάδα από ξένο τμήμα ηχείων, έπαιζαν "Madrid, Madrid, Madrid" στις μεγάλες νίκες τους, σα να θύμιζαν στους περαστικούς πως η ιστορία αυτή γράφτηκε σιγά σιγά και όχι μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα. Κοιτάξτε τον άνθρωπο εκείνον στη Βαλένθια: έκανε δύο σουτ εκτός περιοχής — ναι, έγιναν γκολ, ναι, σήκωσε η ομάδα, ναι, κάποιοι βγήκαν στο κέντρο και άρχισαν να χορεύουν σα να βρήκαν το μυστικό της αθανασίας. Αλλά εδώ είναι το πράγμα: ο Guadix δεν είναι καν ο κύριος σκόρερ της δεύτερης ομάδας. Ο τίτλος όμως κατέληξε εκεί επειδή κάποιοι εδώ ξέχασαν πως οι πραγματικοί θρύλοι δεν γίνονται επειδή έκαναν ένα σουτ — γίνονται επειδή έπαιξαν σαν την ομάδα χρειάζονταν εκείνη την ημέρα, ακόμη κι όταν δεν υπήρχε λόγος. Αυτός ο τύπος έκανε το καθήκον του εκείνο το απόγευμα, όχι επειδή περίμενε έπαινο, αλλά επειδή είχε φανέλα της Ρεάλ στους ώμους. Αυτοί εδώ στην άλλη μεριά λένε πως οι Galácticos τελείωσαν επειδή κάποιος έκανε μία σωστή κίνηση; Μα είναι δυνατόν να έχουμε τόσο διαφορετικές αναμνήσεις; Πριν είκοσι χρόνια εγώ στεκόμουν εκεί έξω στο Τρίκαλα, πριν πάω στο στάδιο έδωσα μία δεύτερη μπάλα στον μικρό μου γιο επειδή ήθελα να τον μάθω πως το ποδόσφαιρο δεν είναι hashtag στο twitter — είναι ντρίμπλες στο χωράφι πίσω από το σπίτι μέχρι να σκάσει ο ήλιος. Εκείνοι οι τύποι εκεί πέρα σήμερα ψάχνουν έναν σωτήρα επειδή φοβούνται να κοιτάξουν μέσα τους — εμείς εδώ ξέρουμε πως η ιστορία γράφεται όταν ένας άνδρας στέκεται σα βράχος ακόμη κι όταν όλοι έχουν σηκώσει τις σημαίες τους. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνος ο αγώνας στη Βαλένθια ήταν μία ωραία στιγμή επειδή έγιναν γκολ — όχι επειδή έγινε ιστορία. Η ιστορία γίνεται όταν η ομάδα γυρίζει από έναν αγώνα σα στρατός, ακόμη κι όταν ο τίτλος έχει κλειδώσει, ακόμη κι όταν όλοι λένε πως η ομάδα έφτασε στο τέλος της εποχής της. Αυτοί εδώ σήμερα κάνουν τραγούδια επειδή κάποιος έκανα μία κίνηση σα νάνος — εμείς εδώ περιμένουμε εκείνες τις στιγμές που κανείς δε μιλάει για τίτλους επειδή αυτοί έγιναν αυτόματα εκεί όπου οι αντίπαλοι έχουν ήδη συνταξιοδοτηθεί στο μυαλό τους. Οπότε ναι, αγοράστε του το μπουζούκι — ας του δώσουμε τη φανέλα, ας του τραγουδήσουμε, ας γίνουμε λιγότερο σοβαροί για λίγο. Αλλά ας μην ξεχνάμε πως η μουσική αυτή τελειώνει όταν η ομάδα μας γυρίσει εκεί που ξέρουμε πως πρέπει να είναι. Την ημέρα εκείνη, κανείς δε θα θυμάται τον Guadix επειδή έκανε δύο σουτ — εκείνη την ημέρα, όλοι θυμούνται εκείνους που έκαναν την ομάδα βουνό ακόμη κι όταν οι αντίπαλοι είχαν συγκεντρώσει όλα τα αστέρια τους. Κι εμείς εδώ στη Ρεάλ ξέρουμε πως αυτοί οι άνθρωποι δεν βρίσκονται στους κήπους της Παραγουάης — βρίσκονται εκεί όπου η μπάλα φτάνει στους ώμους τους και εκείνοι στέκονται.