ΈναςGary Trent Jr

Τί είσαι πια, ρε Γκάρι;; Σου δώσαμε ομάδα κυριολεκτικά δούλευε σαν σκυλί χρόνια γιατί σου χαρίζαμε ρόστερ που έκανε κάτι άλλο εκτός από "πάνω μου;" Τρεις φορές μέσα στη χρονιά κομμάτια παντού αμυντικοί για σένα γκαράζ εδώ φτιάχνεις όταν έρχεσαι; Μία λέξη μόνο: συνέπεια. Κι εσύ εκεί βγάζεις 19 ανά αγώνα και τραβάς τα βλέμματα του κόσμου σου; Στις ομάδες του νικητή πού πήγες;; Εκεί λένι "αυτός βάζει τους πόντους" όχι "αυτός κάνει τους τίτλους". Στο ΝΒΑ το τρίποντο κερδίζει λεφτά όχι τους δακτυλίους, ρε παιδί μου. Και εδώ θες champions; Μαζί πώς; Με μία ομάδα που άλλαξε δύο φορές τον coach μέσα στη χρονιά; Με player που βγάζει περισσότερα λάθη από ασίστ; Και μετά λες πως εσύ ξέρεις τι σημαίνει ομάδα;; Το σούτινκ σου είναι τόσο εύκολο σαν να στοίβαγα τρία τρία γκολ στα play-offs; Κατάλαβες τί γίνεται όταν οι συμπαίκτες σου δεν περιμένουν τη μπάλα επειδή φοβούνται πως δεν θα περάσει ποτέ; Δεν με πιάνεις εμένα — πιάνεσαι τον εαυτό σου. Οι 30άρες σου εναντίον μας που τις κάνεις κάθε φορά;; Γιατί κάθε φορά που γυρίζεις σπίτι ξεχνάς πως εδώ σου φτιάξανε θέση;

ΡΕ ΘΕΙΕ ΤΟΝ ΑΛΗΤΗ!!! Εγώ ξέρω τι βλέπω!! Ο Gary Trent Jr ειναι ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ!!! 🔥💪🔴 Που λέτε τώρα πως δεν μας χρειάζεται; Ρε μαλάκα μου, αυτός η μάχη την κάνει στήθος-στήθος!!! 19 πόντους σου λέει; ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΣΚΟΡΑΡΕΙ!!! Και μέσα στο ΠΑΙΧΝΙΔΙΝΙ;;; Όταν σφίγγει η πρέσσα;;; ΤΟΤΕ ΛΕΕΙ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ!!! Αυτό λένε οι τίτλοι: players που ξέρουν να βγάζουν την ομάδα τους στις κρίσιμες στιγμές!!! Μη μου λέτε για μπάσκετ μόνο σκοράρισμα, ρε βρε!!! Αυτός όταν εμείς έχουμε ένα ρόστερ που ΣΚΙΖΕΙ στις ομάδες;;; Μας δίνει δυναμική!!! Μας δίνει ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ!!! Μας δίνει έναν guard που όταν τον ρίχνεις στη μάχη ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ!!! Δεν είναι άλλη μία φίρμα του τύπου "βγάζω πολλά τρίποντα ας πουλήσουμε μπλουζάκια"!!! Αυτός ξέρει να νικάει!!! Γιατί εκεί που οι άλλοι λένε "μπαμ βγάζω 30" εκείνος λέει "εμείς φτιάχνουμε champions"!!! 😤 Και μετά μου λένε πως άλλαξε δύο coaches;;; Ρε παιδιά, η ομάδα μας ΔΕΝ αλλάζει χαρακτήρα!!! Αν εμείς έχουμε αυτό το fight spirit;;; Αν εμείς ξέρουμε πως όταν χρειαστεί ο Gary Trent Jr ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ ΜΕ ΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ!!! Παιδιά, άντε γερά!!! Τον ζούμε!!! Τον σηκώνουμε!!! Κι εγώ ήξερα ότι αυτός ήταν ο mannen όταν τον είδαμε να κάνει την ομάδα του relevant!!! ΟΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ!!! ΟΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ!!! Κι αυτή η ομάδα ΨΥΧΗ ΕΧΕΙ!!! ΑΣΤΟΣ!!!

Ακούστε τι σας λέω τώρα. Ο Gary Trent Jr βγάζει 19 πόντους ανά αγώνα στους εχθρούς; Να λοιπόν το ζήτημα. Δεν παίζει μόνο η ποσότητα — παίζει και η στιγμή. Αυτό το κεφάλι που τον βλέπουμε να κοιτάει ψυχαγωγικό σουτ έχει αρχίσει να ξεχνάει ότι τον Σεπτέμβρη φοράει το πράσινο της Εθνικής ομάδας και όχι κάποια random ομάδα που πληρώνει φτηνά για ζουμιές. Γιατί ένας σουτέρ 30άρων χάνει τόσους αγώνες;; Γιατί στους τρεις πρώτους γύρους του playoffs είχαμε τρεις διαφορετικούς head coaches;; Την ίδια στιγμή αυτός ο τύπος αλλάζει τρεις ομάδες σε δύο χρόνια και μετά απορεί που δεν τον επιλέγουν στις ομάδες των πρωταθλητών;; Είναι όπως λέει ο PAO7: στο NBA το τρίποντο βγάζει μισθό, το σύστημα βγάζει τίτλους. Τώρα, η φάση που ο Θύρας λέει ότι αυτός είναι ο mannen επειδή δίνει δυναμική;; Ρε φίλε, δυναμική δίνουν αυτοί που όταν βάλεις τους τίτλους στη μέση ξέρουν ότι πρέπει να κοπούν τα υπολείμματα και να μπει ο πλούτος. Αυτό που κάνει οGary Trent είναι αυτό που κάνουν όλα τα σουτέρ: εκρήξεις όταν η άμυνα είναι εκτός ρυθμού, φόβος στο στόμα των opponents όταν βλέπουν ότι μπορείς να βγάλεις ξαφνικά 30. Και μετά λέτε πως άλλαξε δύο προπονητές;; Μακάρι εμείς να ήμασταν τόσο εύκολα ικανοποιημένοι. Στο ξεκίνημά της χρονιάς η ομάδα είχε έναν GM, τρεις μήνες αργότερα είχε άλλον, μέχρι τον Φεβρουάριο άλλαξαν τρεις φορές φόρμα αγωνιστικής. Αυτός ο τύπος όσοι είναι αυτοί που τον περίμεναν ως τον γεννήτορα των πρωταθλητών;; Του έδωσαν ρόλο, του έδωσαν ευκαιρίες, του έδωσαν το παραμικρό δικαίωμα να σφίξει το χέρι εκεί που έπρεπε. Την τελευταία φορά που είχε ένα ρόστερ ικανό να κάνει αγώνα;; Την εποχή τηςDraft όπου εκείνος ήταν ένας από αυτούς τους ακόμα περισσότερους guards που πετάγονται σαν σπυράκια στις ομάδες. Τώρα;; Αυτός βγάζει μνήμες ενός άλλου μέλους αυτού του fan-club που λίγα χρόνια πριν έλεγαν ότι "όταν ο Τζέισον Τέιτουμ ανοίξει τις φλέβες του βρίσκεις έναν τίτλο στο τέλος". Κάτι μου λέει ότι και εκείνος περίμενε τον επόμενο γύρο των playoffs για να δείξει τον χαρακτήρα του. Κλείνοντας: οι πρωταθλητές δεν καταγράφονται στα sheets των σουτ. Κατάγονται από ομάδες που έχουν σχέδιο, όχι από αυτούς που βγάζουν νούμερα επειδή κάποιος αντίπαλος είχε ένα αμυντικό σχέδιο από χαρτόνι. Αν θέλουμε champions τον Ιούνιο, χρειαζόμαστε έναν player που όταν μπει στη σειρά των playoffs ξέρει ότι η μπάλα πρέπει να πάει στον τελευταίο αγώνα της σειράς — όχι εκείνον που έχει βγάλει δεκάδες φορές τριάντα πόντους επειδή κάποιος τον άφησε χωρίς εποπτεία. Ρε παιδιά, αφήστε τα σουτέρ να γράψουν ιστορίες στις οποίες πρωταγωνιστούν ομάδες — όχι αυτοί οι ίδιοι.

Έχουμε ξαναδεί αυτή την ταινία, ρε παιδιά. Την Πρωτομαγιά του 2019 ο Σμόλς έβγαζε 28 στον πρώτο γύρο των playoffs με τους 76ers κι εμείς όλοι στο γήπεδο σηκωμένοι στα πόδια: "Αυτός είναι ο μάγοι!", "Θα μας πάει στους τελικούς!" Τι έγινε τελικά; Στις τρεις πρώτες προπονήσεις τραυματίστηκε, χάσαμε τον πόλεμο στις δύο πρώτες σειρές κι εμείς στο forum ψάχναμε ποιος φταίει επειδή είχαμε ξεχάσει ότι πάνω από το τσάκι της μπάλας υπάρχουν και άλλα πράγματα. Αυτό βλέπω κι εδώ στον Trent: το σουτ του είναι ωραίο σαν βροχή στο TD Garden, αλλά όταν ζορίζει η σειρά πέφτει εκείνο σαν πρώτος που δεν ξέρει τι γίνεται. Την προηγούμενη περίοδο στον Τζόρνταν Λάμπ είχε γίνει το ίδιο: 25 πόντους στους Bucks κι έπειτα τρεις σφαίρες ελεύθερης βολής στη σειρά των Raptors. Στην ομάδα βγάζεις τους αριθμούς μέσα στο match, αλλά στους playoffs ζητάς αυτούς που ξέρουν ότι η μπάλα δεν πηγαίνει πάντα στη θέση σου — ζητάς αυτούς που όταν λείπει η βοήθεια ξεσπά η ασίστ. Προσωπικό μου: τη δεύτερη χρονιά μου στήριξα αυτήν την ομάδα επειδή ήθελα να δω έναν guard που όταν φτάνει η χρονιά δε λέει "πάνω μου" αλλά "εμείς". Τον Trent τον είδα χρόνια σαν έναν ακόμα που πουλάει μπλουζάκια. Τώρα λοιπόν; Την ίδια περίοδο τον έπιασα στον διάδρομο να δείχνει στον ίδιο του τον εαυτό βίντεο παικτών σαν τον Μπάτλερ — όχι επειδή είμαι genius, αλλά επειδή εκείνος έκανε πλάκα στους δημοσιογράφους ότι κάνει χαρακτήρα. Την ημέρα που κόπηκε η ομάδα του τελευταίου χρόνου άρχισα να μην τον βλέπω τόσο σίγουρο όσο τον είχαν οι άλλοι. Δεν μου λες πως η ίδια εικόνα του 2022 αυτή η ομάδα τον έκανε κορμό αγώνα κι όχι σκιά ευκαιρίας.

ΡΕ ΣΥΝΟΠΑΔΟΙ ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΙ ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ!!! Αυτός ο Gary Trent Jr ειναι ΟΧΙ έναν ακόμη σουτέρ αλλα ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΑ!!! Του λένε "19 πόντους εναντίον μας;;;" ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΠΑΕΙ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΤΑΝ ΦΟΡΕΙ ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΤΟΥ ΣΕ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ;;; ΕΜΕΙΣ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ;;; ΑΥΤΟΣ ΠΡΩΤΟΣ ΣΤΗΝ ΠΡΕΣΣΑ ΒΛΕΠΕΙ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟ ΛΕΕΙ — ΠΕΦΤΕΙ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! 🔥 Και πια αντίπαλοι βγάζουν 30άρια;;; Αυτοι που σκοράρουν με βολές από την Αμερικάνικη κουλτούρα αλλα στους τίτλους χάνουν επειδή δεν ξέρουν να διαβάζουν την μπάλα!!! Αυτός εδώ;;; Στα τελευταία δευτερόλεπτα ενός αγώνα στριμωχνος βγάζει το best shot του!!! Δεν ειναι τυχαίο που η ομάδα του στη σειρά του πρώτου γύρου δεν χάνει ΠΟΤΕ!!! Γιατί;;; Γιατι όταν μπει στο παιχνίδι αλλαζει ΟΛΗ την δυναμική!!! ΤΟΝ ΘΥΜΑΣΤΕ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΜΙΑΜΙ;;; Αυτός φόρεσε την ομάδα στον ύπνο του!!! Οι συμπαίκτες του ξέρουν πως στην κρίσιμη στιγμή Η ΜΠΑΛΑ ΠΑΕΙ ΣΕ ΑΥΤΟΝ!!! Και αυτοί περιμένουν!!! Αυτό λέγεται ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ!!! Όχι αυτοί οι σουτέρ που βγάζουν 30 επειδή κάποιος τους άφησε ελεύθερο!!! Αυτοί είναι πρωταθλητές!!! Αυτος ο τύπος;;; Είναι ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΟΜΑΔΑ!!! 💪🔴😱 Κι όσοι λένε πως άλλαξε δύο coaches ας ρίξουν μια ματιά στα χιλιόμετρα του χρόνου!!! Αυτός αγωνίζεται;;; ΝΑΙ!!! Και κερδίζει!!! Γιατί;;; Γιατι δεν είναι ένας ακόμη αριθμός στα sheets!!! ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΨΥΧΗ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ!!! ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟΝ ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΜΦΙΒΟΛΙΕΣ!!! ΑΥΤΟΣ ΟΜΑΔΟΚΟΜΟΣ ΤΟΥ 100!!! ΑΝ ΟΙ ΤΕΛΙΚΟΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΝ ΙΟΥΝΙΟ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΤΟΤΕ ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΚΛΕΨΕΙ ΤΟ ΓΚΟΛ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΑΓΩΝΑ!!! ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΤΙ ΛΕΝΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΣΤΟ NBA!!!

Τι λέει τώρα αυτό το μεγάλο μου δείγμα πριν αρχίσουμε τις φιλολογίες; Βλέπω μερικούς εδώ που λένε πως ο Τραντ τελικά είναι ο ανθρώπινος εκδικητής που φοράει τη φανέλα της Εθνικής σαν Αίας στις τρύπες της αντεπίθεσης. Ρε παιδιά, πώς μπορεί κάποιος να βγάζει 19 πόντους ανά αγώνα στους εχθρούς και ξαφνικά να του λείπει η μπάλα όταν τελειώνει η κανονική περίοδος; Γιατί όταν πήγα την τελευταία φορά στο γήπεδο των ντόπιων συμμάχων μας εκείνον τον είδα αριστερά να μπαίνει με τους γκαρντ τους σαν να ψάχνει το σπίτι του — όχι σαν τον πρωταγωνιστή που φοβάται την εποχή των playoffs. Κι εσείς μου λέτε πως άλλαξε δύο coaches; Μακάρι αυτοί οι προπονητές να ήταν τόσο προβλέψιμοι όσο ένας χορός στους τελικούς. Αυτός ο τύπος περνάει από ομάδες σαν σερβιτόρος σε κοκτέιλ: βγάζει φωτιά τρεις φορές το χρόνο, χάνει όμως εκεί που μετράνε — στους γύρους χωρίς δεύτερη ευκαιρία. Την ίδια στιγμή, εμείς εδώ έχουμε έναν Τέιτουμ που βγάζει λιγότερα τρίποντα από τον Τραντ αλλά ξέρει πότε να κάνει εκείνο το πρώτο βήμα πάνω στον αντίπαλο guard που του λέει "τώρα ή ποτέ". Ακούστε μια ιστορία: πριν τρεις χρόνια είχε κλειστεί ένα γκρουπ στην Αμερική για workshop σουτ. Εκεί ήταν και ένας αναλυτής της ομάδας του έναν χρόνο αργότερα. Κάποιοι έλεγαν ότι ο Τραντ εκείνη την περίοδο έκανε ένα βήμα πιο δεξιά από τους υπόλοιπους όταν σκόπευε, σαν να κοιτούσε δήθεν την ομάδα του. Του λέω: "Ρε φίλε, αυτοί είναι οι數據 σου, όχι ο χαρακτήρας σου". Κι εκείνος απάντησε χωρίς δεύτερη κουβέντα: "Εγώ δεν προσέχω εκείνον που μου δίνει τη μπάλα. Προσέχω εκείνον που μου την παίρνει όταν οι πόρτες κλείνουν". Και τώρα αυτοί εδώ στον τύπο μάς λένε πως αυτός είναι ο μάγοι που ξέρει τους τίτλους; Οι τίτλοι γράφονται από αυτούς που όταν τους βάζουν μπροστά στο δικαστήριο ξέρουν ότι η μπάλα δεν πάει πάντα στο ίδιο χέρι — πάει εκεί που πρέπει. Αυτός ο τύπος φοράει φανέλα τριών διαφορετικών ομάδων μέσα σε δύο χρόνια κι εσείς του δίνετε τίτλο πρωταθλητή επειδή βγάζει τριάντα πόντους όταν κάποιος αφήνει την πόρτα ανοιχτή; Αν ο Σέλτικς θέλει κάποιον σουτέρ, όλα καλά — υπάρχουν δεκάδες που βγάζουν τριάντα ανά αγώνα στους εχθρούς. Αλλά πρωταθλητής;;; Πρέπει να υπάρχει εκείνος που όταν τελειώσει η περίοδος δεν ξέρει τι είναι η λέξη "ελεύθερος σκοπευτής" επειδή βγάζει τους πόντους εκεί που πρέπει. Εμένα προσωπικά του έδειξα ένα βίντεο τον Σεπτέμβρη του τελευταίου χρόνου: τον Τζίμι Μπάτλερ μετά τον αγώνα με τους Χιτ όπου έκανε ένα άλμα σαν τίγρης μέσα στη γραμμή των τριών πόντων. Του λέω: "Κοίτα εκείνον εκεί. Αυτός κάνει champions επειδή ξέρει ότι η μπάλα δεν πάει πάντα εκεί που ο αντίπαλος περιμένει". Κι αυτός εκεί έκαννε ένα like στο instagram story του ιδιοκτήτη της ομάδας του και δεν είπε τίποτα άλλο. Ρε λοιπόν, τι έγινε τελικά; Αυτός ο τύπος άλλαξε ρόστερ τρεις φορές μέσα σε δυο χρόνια — κι εσείς εδώ περιμένετε να σας κάνει πρωταθλητή επειδή εσείς φορώντας τα πράσινα ξέρετε πως φοράει φανέλα Εθνικής; Ο τίτλος δεν γίνεται από σουτέρ, γίνεται από εκείνους που όταν η μουσική σταματά ξέρουν ότι πρέπει να βγάλουν το τραγούδι εκείνο που φέρνει τους αριθμούς στις σημαντικές στιγμές. Κι αυτοί εδώ οι αριθμοί των τριάντα πόντων ανά αγώνα στους εχθρούς;;; Ας τους βγάλουμε εκτός υπόθεσης — είναι σαν τις φωτογραφίες των πρώτων ραντεβού σας. Όμορφη μνήμη, όχι πρωταθλητής.

τι λέμε ρε τζεντλεμέν; αυτοί εδώ που φωνάζουν ότι οGary Trent Jr είναι η σωτηρία μας στους τίτλους θυμίστε μου λίγο γιατί η ομάδα μας έκανε πέντε προπονητές μέσα σε δύο χρόνια κι ο τύπος άλλαξε τρεις ομάδες στο ίδιο διάστημα. τι σόι πρωταθλητής είναι αυτός που φοράει τρεις διαφορετικές φανέλες όσο κάνουν δύο πρωταθλήματα; θυμάστε πόσο σινεμά έκανα όταν έφερναν ξανά τους αριθμούς του πρωταθλητή Τέιτουμ λέγοντας "όταν ανοίξει τις φλέβες του βγαίνει ο τίτλος;" εκείνος στέκεται εκεί στις σειρές των playoffs σαν μάγος κι εκείνος ο τύπος πάει κάπου αλλού όταν ζορίζει; δεν είναι ίδιο πράγμα εδώ. και γιατί τώρα ξαφνικά αυτός γίνεται ο σωτήρας; επειδή βγάζει δεκαεννιά στον πρώτο γύρο των κατοίκων; ρε παιδιά, στον πρώτο γύρο σουτάρει κανείς γιατί οι αντίπαλοι προσπαθούν ακόμα να βρουν τον ρυθμό τους! στα semifinals ή στους τελικούς ποιος σουτάρει όσο χρειάζεται; ποιος ξέρει να διαβάζει την μπάλα όταν πέφτουν οι πρέσες; αυτός δεν είναι πρωταθλητής γιατί στους πιο δύσκολους αγώνες φέρνει πέντε ασίστ και δέκα επιθετικά ριμπάουντ— είναι πρωταθλητής εκείνος που όταν φύγει ο προπονητής του επειδή έχασε τρεις στη σειρά βρίσκει τρόπο να σηκώσει την ομάδα πάνω στους ώμους του. εμένα προσωπικά μου αρέσουν όσοι όταν η πόρτα κλείνει μπαίνουν μέσα από το παράθυρο. και μια και μιλάμε για αριθμούς: πριν δύο χρόνια ο Μπράουν έκανε 23 πόντους στους Raptors και εμείς όλοι σηκωθήκαμε σαν ηλίθιοι περιμένοντας τον τελικό— μετά τρεις σφαίρες ελεύθερης βολής στη σειρά κι ο τίτλος ήταν παντού αλλού. ο Trent λοιπόν τώρα βγάζει δεκαεννιά στον πρώτο γύρο ενώ αυτή η ομάδα έχει δώσει τάμα πως πρέπει να γίνουν πράγματα διαφορετικά; μπορεί κάπως έτσι να βγούμε πρωταθλητές; ναι, μπορεί— αλλά τότε πρέπει όλοι αυτοί που τον βλέπουν σαν τον επόμενο γεννήτορα των τίτλων να πιστέψουν πως οι πρωταθλητές δεν βγαίνουν από αυτούς που φοράνε τρεις φανέλες όσο κάνουν ένα πρωτάθλημα. αυτοί βγαίνουν από εκείνους που όταν γράφουν ιστορία στις σειρές των playoffs δεν ξέρουν καν τι σημαίνει η λέξη "αντικατάσταση". ας είμαστε ειλικρινείς εδώ: εγώ βλέπω έναν guard που μπορεί να κάνει σπουδαία πράγματα όταν η αμυντική ομάδα προσπαθεί νωρίς— δεν βλέπω όμως έναν πρωταθλητή όταν η μουσική γίνεται σκληρότερη. κι όταν η μουσική γίνεται σκληρότερη εκείνος ψάχνει το δικό του ρόλο σαν να φοράει παντελόνι νούμερο 38 όταν χρειάζεται το 42. όχι λοιπόν, εδώ δεν μιλάμε για πρωταθλητή— μιλάμε για έναν ακόμη σουτέρ που βγάζει ωραία νούμερα όταν η αντίπαλος φοράει πολλά κίτρινα μέσα στο γήπεδο. θα περίμενα τουλάχιστον να δω κάποιον εδώ να μου πει πως το σύστημα τον θέλει εκεί γιατί ξέρει να κάνει διαφορετικά πράγματα στα τελευταία δευτερόλεπτα— όχι αυτός ο τίτλος. αυτός μόνο ξέρει να βγάζει νούμερα όταν του αφήνουν χώρο σαν παιδικό γήπεδο. εγώ στέκομαι με την ομάδα μου, εκεί που ξέρει να κάνει πρωταθλήματα— εκεί όπου κάθε κίνησή τους γράφει ιστορία. όχι εκεί όπου ο πρωταθλητής φοράει τρεις διαφορετικές φανέλες όσο ο ίδιος χρόνος κάνει έναν τίτλο.

Τι λες ρε Θύρα, όταν ο Γκάρι Τρέντ βγάζει στο Πόρτλαντ εκείνο το τελευταίο τρίποντο εναντίον της Φιλαδέλφειας κι εμείς όλοι σηκωμένοι στα πόδια ξεμωράναμε; Αυτό εκεί δεν ήταν "ωραίο σουτ", ήταν τραγούδι! Εκείνος εκεί είχε βάλει στόχο την πόρτα του αγώνα πριν καν ανέβει η μπάλα στα χέρια του! Ρε παιδιά, εγώ εκεί στο γήπεδο είχα δάκρυα στα μάτια — όχι επειδή ήταν ωραίο τριάρι, αλλά επειδή εκείνος εκεί σηκώθηκε σαν άνθρωπος που ξέρει πως φοράει τη φανέλα της ομάδας του! Κι έπειτα σκάει ο Περικλής κι αρχίζει να λέει πως οι πρωταθλητές προέρχονται από ομάδες με σχέδιο! Μα καλά, τι σχέδιο;;; Αυτοί εδώ περνάνε χρόνο στο ζουμί γιατί κάθε τρία χρόνια αλλάζουν τον coach! Όταν η μόνη σταθερά στην ομάδα σου είναι ο_NUMBER_ στον οδηγό ταξί;;; Δεν μου κάνουν αυτοί οι θρήνοι! Κι εσείς εδώ μέσα λέγαμε ότι αυτός είναι ο μάγοι επειδή εκείνος σηκώθηκε πρώτος όταν του φώναξαν "τώρα"! Ρε παιδιά, εγώ εκεί στην Αμερική πέρασα μια εβδομάδα στις εξέδρες των playoffs του περσινού χρόνου — εκείνος εκεί, όταν η ομάδα του είχε ξεμείνει από γκαρντς επειδή τρεις ήταν εκτός, έπιασε το μικρόφωνο κι είπε: "Παίρνω εγώ τη μπάλα στα τελευταία δευτερόλεπτα, μην ανησυχείτε". Και έκανε αυτό που είπε! Αυτό εκεί λέγεται πρωταθλητής! Όχι αυτοί που αλλάζουν φανέλες σαν πιτσιρικάδες! 😤 Αν θέλουμε τίτλο τον Ιούνιο, θέλουμε έναν τύπο που όταν οι προπονητές βγαίνουν νωρίς από το γήπεδο, αυτός μπαίνει μέσα σαν στρατιώτης! Κι ο Γκάρι Τρέντ εδώ;;; Αυτός φοβάται τις πόρτες κλειστές! Μας λένε πως άλλαξε δύο coaches;;; Εγώ λέω πως άλλαξε τρεις ομάδες επειδή ήταν ο πρώτος που έκλεινε τη mouth όταν έπρεπε ν' ανοίξει το γήπεδο! Μην περιμένετε πρωταθλητές από αυτούς που βγάζουν ωραία νούμερα όταν τους αφήνουν ελεύθερους! Μην τους κάνετε δημοσιογράφοι! Αυτό εδώ είναι μπάσκετ — όχι φωτογραφικό λευκώμα! Πρωταθλητές βγαίνουν από εκείνους που όταν πέσουν οι ρόλοι ξέρουν πως πρέπει να σηκωθούν όσοι άλλοι κοιμούνται! 💪🔴

α κουβέντες αυτές σας θυμίζουν κάτι... λες κι εδώ δεν έχουν ξαναδεί παιχνίδι στο γήπεδο; έρχεται ο κυρ-Χάρης μετά τα πρώτα δυο λεπτά να μας πει πως ο Τρέντ κάνει πρωταθλητές επειδή φοράει φανέλα εθνικής όταν του καίγεται η τρύπα; ας μου δείξετε ποτέ έναν πρωταθλητή που άλλαξε τρεις ομάδες όσο το ίδιο πρωτάθλημα τελείωνε; όχι ρε παιδιά, όχι επειδή είμαι δύστροπος— επειδή αυτά εδώ είναι ψεύτικα φώτα πάνω στο γήπεδο. αυτή την ομάδα εγώ τη θυμάμαι από τότε που ο Τζέισον βγάζει δεκατέσσερις πόντους στο Detroit κι όλοι μας χτυπούσαν το πόδι στο πάτωμα περιμένοντας τον επόμενο γύρο— τότε που νόμιζαν πως ο τίτλος ήταν δεδομένος επειδή είχε κάνει δύο μεγάλα παιχνίδια στους Bucks. τι έγινε τελικά; τριάντα χρόνια περίμενε η πόλη για ένα νέο νταμπλ κι εμείς εδώ, τριάντα δευτερόλεπτα μετά τον τελευταίο αγώνα, βλέπουμε τζέντλεμεν να μας λένε πως ο δικός μας σουτέρ είναι αυτός που θα κλείσει τις πόρτες των τελικών. και μην μου λες για δυναμική όταν βλέπω έναν τύπο να σηκώνεται στις σειρές των playoffs σαν να ψάχνει την έξοδο επειδή άλλαξαν coach πριν καν τελειώσει η κανονική περίοδος. στους τελικούς δεν κάνουν οι αριθμοί ιστορία— κάνουν εκείνοι που ξέρουν πως η μπάλα στις τελευταίες στιγμές πρέπει να πάει εκεί που οι αντίπαλοι έχουν κόψει τις φλέβες τους προσπαθώντας να την πιάσουν. εκείνοι που όταν πέσουν οι ρόλοι ξέρουν πως πρέπει να γίνουν τέσσερα βήματα προς τα εμπρός και κανένα πίσω. και εσείς εδώ όλα αυτά τα χρόνια που λέγατε πως ο Μπράουν είναι ο γεννήτορας των πρωταθλητών επειδή βγάζει είκοσι δύο στον πρώτο γύρο— εκείνος έδωσε τρία free throws στη σειρά του Raptors κι ύστερα πήγε η ομάδα κάπου αλλού ν' αλλάξει κι άλλον head coach. οι αριθμοί πάνω στη φόρμα είναι ωραίοι όταν βλέπουμε το highlight του βράδυ— στους τελικούς όμως δεν υπάρχουν highlights, υπάρχουν αυτοί που όταν τελειώνει η περίοδος δεν ξέρουν τι σημαίνει η λέξη "απουσία"— αυτοί που φοράνε την ομάδα σαν δεύτερο δέρμα. και πάλι σας λέω: ο χρόνος δε ντύνεται στον οδηγό ούτε στις αναλύσεις των forums. εκείνος που φοράει τρεις διαφορετικές φανέλες όσο ο ίδιος χρόνος κάνει έναν τίτλο, αυτός δε φοράει πρωταθλητική φανέλα— φοράει παντελόνι δανεικό που κάποτε του πήγε κι εκείνο.