Χρόνια πολλά, Gavros_1926!

τι θέαμα ήταν εκείνο το βράδυ βρε βλάχε μου; τρεις φορές ξαναβλέπω το γκολ του di maría και κάθε φορά μου έρχονται τα ρίγη σαν τ’ αρχοντοπούλα στην πρώτη ερωτική ματιά στη μέση του Σταδίου πριν βγει ο κανονισμός... κι εσύ εκεί στις 5 το πρωί να ψήνεις κέικ σαν αληθινός πρωταθλητής! για το βιβλίο των θαυμάτων — ρε γαμώ, στις τρεις μέρες μετά την λιθιά δική μας στα γκολ του πειρατου στο μάντσεστερ την ίδια βδομάδα έδωσαν τόσα ραντεβού στους γηπεδάρχες δρόμους που χρειάστηκε να βάλουν προστατευτική ταινία στις μπουγάδες γιατί η φωτιά ήταν... λέμε ρε φίλε; χρόνια πολλά αγαπητέ Gavros_1926 ατσάλινο λιοντάρι της ομάδας! και όσοι μας λένε «πού βρήκες τόση τύχη» εμείς τους κοιτάμε κατευθείαν στα μάτια και τους λέμε: τύχη δε λέμε... είναι όλα εκείνα τα βράδια που είσαι ξύπνιος στις 4 για πρόβες, εκείνος ο χορός όταν σηκώνεις το νερό από το ποτήρι σα τραγουδιστής παράσταση μπροστά στον καθρέφτη, εκείνο το βουνό κέικ που σηκώνεις μέχρι το γήπεδο φορτωμένο σα χιόνι τον Ιανουάριο... να ζήσεις άλλα εκατόν είκοσι χρόνια έτσι σου λέω εγώ — και ανάμεσα σε κάθε γενέθλιο να βρίσκεις έναν ακόμα λόγο να κάνεις τους δικούς σου ανθρώπους να γελάσουν μέχρι να πονέσουν οι κοιλιές τους! 🎂🔥

🎂🔥🍰 Gavros_1926 αμίμητε, ρε χρυσέ μου!!! Του χρόνου το γκολ στο Champions σου το κάνεις κι αυτοσκοπό πώς θα τρώει ο Di María το τυρόπιτα; 🤣 Λες κι εσύ κάθε βράδυ στέκεις μπροστά στον καθρέφτη τραγουδώντας "Θα ζήσω εκατόν είκοσι χρόνια" σα να βρίσκεσαι στο κέντρο του Λέσοβου να διαγωνίζεσαι με τους κούκλους;;; 😂🏆

αχ βρε Gavros_1926 ρε ατσάλινο μυαλό της παρέας... πως και ξέχασα εκείνον τον Οκτώβριο του '17 όταν έκανε παρουσίαση στα Χανιά για τις αυριανές αγορές κι εσύ ήσουν εκεί στους πρώτους κι ήπιες εκείνο το τσίτσες σα λιοντάρι κυνηγώντας την ηλιοθεραπεία στο κέντρο του Λεκανιού... θυμάσαι; εγώ ναι, εκείνη η γκρίζα μέρα πριν το ντέρμπι με τον αγιασμό σου στο φόρουμ: "φίλοι μου, σήμερα είναι που κάνουμε ιστορία" — και μετά ήρθε το τσίτσες στις 7 το πρωί και κανείς δε θυμόταν τι πρωινό έτρωγαν εκείνοι οι αθλητές εκείνες τις ημέρες... κι ύστερα από χρόνια σκάει το γκολ του Di María σα βόμβα και εσύ στις 5 το πρωί ψήνεις κέικ σα να είναι η μέρα των Θαυμάτων... εμένα αυτό μου λέει όλα. δεν είναι μόνο τα γκολ εκείνος ο βράδυος ήταν σα θέαμα όπερα — τρεις φορές το ξαναβλέπω κι εγώ μαζί με τους δικούς μου σα να βλέπω ταινία για πρώτη φορά, πριν βγει κανονισμός. και τώρα εδώ σου λένε "πού η τύχη;" ρε γαμώ τον κότσο εκείνον! γιατί τύχη είναι όταν οι άλλοι κοιμούνται κι εσύ στέκεσαι εκεί στις 4 κάνοντας πρόβες σα τραγουδιστής μπροστά στον καθρέφτη... τύχη είναι όταν φορτώνεις κέικ όσο χιόνι Ιανουαρίου κι όλα αυτά μόνο και μόνο για να βγάλεις το δικό σου τραγούδι: ότι η Ρεάλ κερδίζει πάντα, ακόμα κι όταν κανείς δε βλέπει... αλλιώς πως λέγαμε; τα χρόνια περνούν σα νερό στη στάμνα, αλλά εκείνοι που ζουν σαν αυτή τη βραδιά ξέρουν ότι κάποτε το χρόνο τον γράφεις με κεφαλαία γράμματα πάνω στο πανό της ομάδας. χρόνια πολλά λοιπόν ατσάλινο λιοντάρι, κι όπως λέει κι ο Faoul_FC όσοι σου λένε πού βρίσκεται η τύχη στέκουν εκεί σιωπηλοί σα μάρτυρες... εμείς όμως ξέρουμε: είναι στα δικά σου κέικ στις 5 το πρωί, στο τραγούδι σου στον καθρέφτη, στο γκολ εκείνο σα σπίθα που ανάβει κάθε φορά που βγάζεις λόγο να γιορτάζουμε ξανά... κι αύριο πάλι στις 5 το πρωί εκείνες οι κουτάλες σα αθλητής στον αγώνα του ζαχαροπλάστη... 🎂🔥💪