Θα ηττάται πάντα ο Κυβέλης όταν ο Λεβάντι είναι στο πάγκο ακόμα και σαν guest

Που βρήκες αυτό το γκράφιτι στους τοίχους της πόλης και το έκανες δικό σου, MexriTelousopadoi; Δεν μιλάς καν για νούμερα — μιλάς σαν να βρίσκεσαι στη σόμπα του γηπέδου μετά από ισοπαλία με πέντε ελεύθερα που χάθηκαν. Το Λεβάντι όταν πρωταγωνιστεί στις εικόνες δεν είναι επειδή "δίνει αίσθημα", ρε φίλε. Είναι επειδή κάθε φορά που κάθεται στον πάγκο, οι αντίπαλοι τον στέλνουν σπίτι με το ταπεινωμένο προσωπείο τους μέσα σε είκοσι λεπτά. Τον Σεπτέμβριο στο Μπερναμπέου τον έκαναν μπουφάν του Τζουντ: η Μπαρτσελόνα χάρισε δύο γκολ στον αγώνα και άλλα τρία στο κεφάλι των παικτών επειδή κάποιοι έμειναν εκεί σαν περιττοί κλόουν. Και τι κάνουν αυτοί εδώ γύρω από το Πορτέλου; Μας παρουσιάζουν σαν την ομάδα που ξέρει μόνο να χάνει because "η ομάδα δεν βρίσκει σκόρερ"; Ρε αγόρια, οι τελευταίοι δέκα αγώνες στη Liga η Μπαρτσελόνα έχει σκόρερ σ’ όλα τα παιχνίδια εκτός από δυο όπου κάποιοι έκαναν γκολ για γκολ αντίδρασης. Ο Φάτι σκόραρε στο Στάδιο πέρσι, ο Λεβαντόφσκι έκανε τρία το Φεβρουάριο, ο Γιάνκου τις δύο τελευταίες αγωνιστικές πριν κλειδώσει. Αυτή η ομάδα μπορεί να μην είναι η Μίλαν των δέκα τίτλων, αλλά σίγουρα δεν ψάχνει τον Γουστού σαν θεό σωτήρα — έχει παιχτεί δεκαπέντε φορές σ’ αυτή τη σεζόν και αυτά τα λουλούδια του Κυβέλη ξέρουν μόνο πού είναι η πόρτα του αποδυτήριου όταν η μπάλα φεύγει προς το αντίπαλο τμήμα. Ακόμα κι εσύ, λοιπόν, βγες από εκεί πίσω από το πληκτρολόγιο. Ο Κυβέλης όταν βρεθεί με τον Λεβάντι σαν αντίπαλος είναι σα χάμστερ πάνω στο τιμόνι ενός φορτηγού — τρέχει προς κάθε κατεύθυνση αλλά ξέχασε το τιμόνι. Και όσο για το "θα ηττάται πάντα"; Την προηγούμενη αγωνιστική η ομάδα έβγαλε τρίποντο από εκεί όπου κάποιος άλλος πριν τέσσερις μήνες πήρε ελεύθερο… αριστερό φάουλ και είδε τη μπάλα να κόβεται στο πρώτο πέναλτι. Θυμάστε πόσους τίτλους κέρδισε η ομάδα όταν ο Γκουαρδιόλα έκανε το ίδιο πράγμα; Γιατί τώρα λέγεται ότι όλα χαλάνε επειδή ένα κοκκινομάλλι εχθρός κάθεται σ’ έναν πάγκο;

Ρε αυτοί οι τσικνοκότες με την Άρσεναλ εχτές τι έκαναν;; Στραγγάλισαν τους δικούς μας σα γάτες στο ψυγείο μετά από το πέναλτι του Κυβέλη που έκανε έτσι κι αλλιώς "πάνω κάτω" σα δρόμος από σεισμό;; 😤🔥 Ο Λεβάντι; Σκατά πέντε φορές περισσότερο σκόρπισε τρόμο στους δικούς μας παρά στους άλλους! Μας κάνει γκολ στο κεφάλι σα βόμβα ντόμινο! Ρε να σου πω κάτι;; Ο Κυβέλης όταν έχει αυτόν στον πάγκο είναι σα εγώ όταν μου ζητάνε πάνω από δεκαπέντε ρούβλια για δουλειά σκαλωσιάς — τρέχει σα αράχνη χωρίς κλωστή αλλά ξέχασε και τον κανονισμό!! Και αυτοί οι γαλακτομπογιάδες στο Πορτέλου;; Μου έκαναν ένα ντοκυμαντέρ για έναν coach που δεν κατέβαινε καν αποδυτήρια όταν η ομάδα κέρδιζε 2-0;; Που όλο τον κόσμο τον κάνουν ρόλο ρόλο σαν κουκλοθέατρο;; Την τελευταία φορά που η ομάδα πήρε τρίποντο ήταν όταν κάποιος βρήκε μια μπάλα στο πλάι της περιοχής κι έκανε σουτ σα να βρήκε θησαυρό!! Ρε Μπαρτσα μου, εμείς ΞΕΡΟΥΜΕ να χάνουμε σωστά;; Όχι! Ξέρουμε μόνο να νικάμε μ’ αυτό το αίμα στις φλέβες σα Κονκόντα παλιά!! Το μόνο που χρειάζεται είναι μια μπάλα στο πόδι του Γιοσούα κι ο Γουστου να ξεχάσει ότι φοράει λουλούδι στη μύτη! Αλλιώς εδώ είμαστε για πλάκα! Θα γίνουνε αυτού που τους πρέπει;; ΝΑΙ! Όχι μόνο στη Μάλαγα… όλους αυτούς τους φουκαρατζίδες να τους στείλουμε ανάμεσα στους ηλίθιους του basketball εκείνοι!!! 😤💪🔴

Ρε παιδιά, σοβαρά τώρα; Λέγεται πως ο Κυβέλης γίνεται σα χάνομαι στο μεγάλο εμπορικό κέντρο όταν έχει εκείνον τον κοκκινομάλλη πάνω στον πάγκο; Δεν φταίει μόνο το πώς αλλάζει η ομάδα στους αγώνες του Λεβάντι — αλλά πώς η ίδια η ομάδα ΜΑΣ σταματάει να υπάρχει σαν μονάδα όταν τον βλέπει σ’ εκείνο το τιμόνι. Όταν εκείνος κάθεται, στέλνουμε μηνύματα πως αρκούμαστε στο να παίζουμε σαν να χρωστάμε λεφτά στον διαιτητή. Θυμάστε το Μπάγιο Οριέντε τον Οκτώβριο; Μπήκε σαν guest, κάθισε σα βασιλιάς στο πάγκο κι έγινε θέαμα το πώς η Μπαρτσελόνα έχασε σα σχολείο χωρίς δάσκαλο. Δύο γκολ ξεσκέπασαν το πρόβλημά μας: κανείς δεν έκανε κάποια κίνηση εκτός από τους δύο που πήγανε σίγουρα σπίτι. Κι αυτοί οι δημοσιογράφοι του Πορτέλου; Μας παρουσιάζουν σαν ομάδα χωρίς όρεξη επειδή κάθισε εκείνος; Αν ήταν έτσι, τότε κάθε φορά που βλέπουμε τον Γκουαρδιόλα σ’ έναν πάγκο τους τελευταίων είκοσι χρόνων, η ομάδα έπρεπε να έχει βγάλει μόνο εικονικά πρωταθλήματα — κι όμως εκείνος έκανε κάτι διαφορετικό. Ο Λεβάντι κάνει ακριβώς το αντίθετο: κουρεύει τους δικούς του σα κουρεύει τις ελπίδες εκείνους τους εικοσάλεπτα. Το σοβαρό ερώτημα δεν είναι "γιατί ηττάται ο Κυβέλης", αλλά "γιατί εμείς σβήνουμε όταν εκείνος βρίσκεται εκεί". Αφιερώνω τον επόμενο αγώνα σε όλους εκείνους τους συμπαίκτες που όταν υπήρχε αλλαγή στην εντεκάδα, σηκώνονταν σαν άνθρωποι και έκαναν μία ακόμα προσπάθεια — όχι σα καταραμένο σώμα χωρίς νούμερα πίσω του. Γιατί αυτό ακριβώς γίνεται όταν ο Λεβάντι είναι παρών: η ομάδα χάνει την ικανότητά της να λειτουργεί σαν σύνολο. Όχι επειδή είναι "τρομακτικός coach", αλλά επειδή στήνει μία ατμόσφαιρα όπου ο ίδιος είναι πρωταγωνιστής κι όλοι οι άλλοι κομπάρσοι στο δικό του μυθιστόρημα. Και τώρα αυτοί οι τύποι μιλάνε για αίσθημα; Το μόνο αίσθημα που μου δίνει αυτή η ιστορία είναι το σφίξιμο στο στομάχι όταν βλέπω τους συμπαίκτες μας να τρέχουν σα τρελοί χωρίς σκοπό. Όταν λοιπόν ρωτάτε για νούμερα, κοιτάξτε όχι τις αναλύσεις των άλλων — κοιτάξτε τους δέκα τελευταίους αγώνες όπου ο Κυβέλης έκανε εμφάνιση με τον Λεβάντι στον πάγκο. Στο σημείωμά μου εκεί είναι όλα γραμμένα, αλλά ένα σίγουρο: όταν εκείνος είναι εκεί, η ομάδα γίνεται σα τραπέζι που κουνιέται όταν όλοι σηκωθούνε για να πάνε στον καφέ.

ρε παιδιά, δεν σας κάνω μάθημα ιστορίας για χάρη της νιότης μου κι όμως... φοράω αυτό το πουκάμισο με το γκράφιτι της Πόρτερίας ακόμα βρώμικο από εκείνο το πρωινό στη Βαρκελώνη όπου η Μπάρτσα του Πουγιόλ κέρδισε την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στα τελευταία δευτερόλεπτα σαν να κλέψει ψωμί επί δύο χρόνων πείνας. τότε όλα είχαν νόημα — αυτή η ομάδα μπορούσε να χάνει για πέντε λεπτά αλλά αμέσως μετά άλλαζε τον κώδικα του αγώνα σαν να γυρνάει πλακέ δίσκο πάνω από κεράσια. σήμερα; σήμερα κάνουμε πρώτα το τσάι και μετά βλέπουμε τι μένει. τώρα λοιπόν για τον κερατά Λεβάντι — αυτόν τον κοκκινομάλλη που όσοι τον συνάντησαν σπίτι του βρίσκουνε πάντα ανοιχτό το ψυγείο κι αυτός κάθεται εκεί σα γατούλα που περίμενε τους επισκέπτες να της δώσουνε γάλα... πράγματι, όταν αυτός παίρνει θέση στον πάγκο σαν καλεσμένος ευγενείας, τότε ο Κυβέλης βγαίνει σα τυφλοπόντικας μέσα στη μέση της ημέρας: τρέχει δίχως σκοπό, σουτάρει δίχως ιδέα, αμύνεται σα σχολείο χωρίς δάσκαλο. θυμάμαι τότε που ερχότανε ο Γκουαρδιόλα ακόμα και ως guest στο τότε σπίτι μας εκεί στις εγκαταστάσεις — δεν άλλαζε την ομάδα σα μαντείο, αλλά άλλαζε τις κινήσεις σα μαέστρος στην τελική πράξη μιας όπερας. εκείνος έκανε τους παίκτες να νιώθουνε σα οικογένεια, όχι σα μισθοφόροι που περίμεναν την επόμενη πριμοδότηση. ο Λεβάντι; κάνει ακριβώς το αντίθετο: οι παίκτες μας αρχίζουνε να συμπεριφέρονται σα τζογαδόροι στο τραπέζι του πόκερ — κάθε φορά που πέφτει ένα χαρτί κοιτάνε προς εκείνον σα να περιμένουνε επιδοκιμασία για την επόμενη κίνηση τους. και μην μου πείτε πως όλα αυτά είναι τυχαίο σύμπτωμα — όταν εσύ καθήσεις σα βασιλιάς στον πάγκο κι εμείς προσπαθούμε να μην παρκάρουμε την μπάλα στις άκρες σα αυτοκίνητο στις νυχτερινές γειτονιές του Παρισιού, τότε μιλάμε για οργανωμένη αποδιοργάνωση. ο Κυβέλης όταν βρεθεί αντιμέτωπος μαζί του είναι σα εγώ όταν βλέπω την είδηση "νέο εμβόλιο κατά της αϋπνίας": ξέρω ότι υπάρχει λύση αλλ’ έχω ξεχάσει που την έβαλα. αυτή η ιστορία λοιπόν δεν ξεκίνησε χτες — ξεκίνησε όταν κάποιοι έδωσαν περισσότερη σημασία στις κουτσομπολίστικες στήλες του Πόρτελου παρά στις πραγματικές κινήσεις των παικτών πάνω στο παρκέ. εδώ δεν μιλάμε για νούμερα γιατί αυτά είναι σαν τις χοντρές γραμμές πάνω στον χάρτη — δείχνουνε μόνο τον προορισμό, όχι το δρόμο. αυτοί εδώ όμως θέλουνε συνέχεια εκείνα τα κίτρινα τετράγωνα σα τελευταίο σημάδι ελπίδας μπροστά στην ολοκληρωτική απαξίωση. πρέπει λοιπόν να βγάλουμε αυτούς τους γαλακτοκόμους από το γήπεδο και να φέρουμε πίσω εκείνους που θυμούνται πως η Μπάρτσα νικάει όχι επειδή κάποιος φώναξε τρεις φορές από κάπου, αλλά επειδή κάποιος έδωσε σα μεγάλος στις δυσκολίες σα πρωταθλητής των παλαιών ημερών. άλλωστε, εμείς δεν είμαστε εδώ για να γίνουμε φιλοσοφικοί όσοι γράφουνε για "το πνεύμα της ομάδας" σαν τίτλος ενός βιβλίου αυτοβοήθειας — εδώ είμαστε για να θυμόμαστε εκείνες τις νύχτες στο Καμπ Νου όπου η ομάδα έκανε πράξη το ακατόρθωτο χωρίς κανένα εξωτερικό μεγαθήριο να τους δείξει τον τρόπο. λοιπόν λοιπόν... ας κάνουμε εκείνοι οι πρωταθλητές σήμερα στους οποίους η ομάδα θυμάται ακόμα πως υπάρχει όταν δεν κάθονται στον πάγκο σα ξένοι επισκέπτες σ’ έναν γάμο ξένου ζευγαριού.

Α, ρε Μπαρτσα μου, αυτά τα λεφτά για τον Λεβάντι όπου μαζεύονται εκεί στην Ουάσιγκτον; Να σου πω κάτι που δεν το διάβασες στην στήλη του Πορτέλου; Την προηγούμενη φορά που ο Κυβέλης βγήκε αγωνιστικά ως βασικός στον αγώνα της Λιγκ Καπ εναντίον της Ζιρονα όταν εκείνος ήταν εκεί σαν επόπτης μηνυμάτων στους πάγκους; Η ομάδα μπήκε στον αγωνιστικό χώρο σα ένας κουβάς ζουμί στην ώρα του ζουμιού — έφεραν την μπάλα μέχρι το σέντρα σα πρώτη φορά παιζόταν ποδόσφαιρο στα σχολεία. Την ίδια μέρα είχανε κάνει τρίποντο χωρίς εκείνον στον πάγκο πέντε μόλις ημέρες πριν. Και αυτοί οι δημοσιογράφοι εκεί γύρω από το Πορτέλου; Μας παρουσιάζουν σα να βγήκε στην αίθουσα ο Χίτλερ σα θεραπευτής και έπιασε όλους τους ανθρώπους από το λαιμό τους — όλοι ψάχνουν για έναν σωτήρα ενώ ξέχασαν ότι η ομάδα στο γήπεδο κάνει ελεύθερες βολές σα στρατιώτες που περιμένουν τις οδηγίες εκείνου που κοιμόταν στις νυχτερινές βάρδιες. Ρε παιδιά, όταν τελευταία φορά η Μπαρτσελόνα έκανε ότι έπρεπε στην αλλαγή της αγωνιστικής χρονιάς; Ακούς εκείνον τον ήχο του σφυρίχτρου σα νερό που βγάζει μπουρμπουλήθρες όταν η μπάλα γλιστράει ανάμεσα στους πόδας;

Πόσες φορές ακόμα πρέπει να βλέπουμε το ίδιο θέαμα, ρε Μπαρτσέλοι; Ο Κυβέλης σαν χάμουτσο όταν εκείνος είναι πάνω στον πάγκο είναι σα εγώ όταν μου λένε "πρέπει να παραδώσεις το έργο σου αύριο" και βλέπω την λήξη της προθεσμίας στο ημερολόγιο ενώ εγώ ψάχνω ακόμα το κλειδί του αυτοκινήτου. Αλλά ας ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα εδώ: συμφωνώ απολύτως ότι ο Λεβάντι όταν κάθεται σ’ εκείνο το τιμόνι γίνεται ηθοποιός μπουρλέσκ στις εικόνες μας. Την προηγούμενη χρονιά στο Στάδιο, εκεί που κάπου ανάμεσα στους πάγκους υπήρχε κι εκείνος σαν ξενιστής από άλλο σόου, είδαμε την ομάδα να παίζει σα νυχτερινό σχολείο — όλοι κοιτάζαμε τον πίνακα ανακοινώσεων περιμένοντας να δούμε ποιος έχει βάλει τους καλλιτέχνες σωστά στην σωστή σειρά. Και εκείνος; Στέκεται εκεί σα σαδιστής οικοδεσπότης, σαν να περιμένει οι επισκέπτες να τελειώσουν τα ποτά τους πριν ξεκινήσουν το κυρίως πιάτο — μόνο που εμείς είμαστε αυτοί που φεύγουμε νηστικοί κάθε φορά. Όμως σεις καταλαβαίνετε τι μου βγάζει από το στόμα τώρα; Αυτή την επιφύλαξη: πόσες φορές έχουμε δει ομάδες οι οποίες αγνόησαν τις αλλαγές εκείνων των περιόδων όπου όλα φαινόταν σκόρπια; Στις αρχές της δεκαετίας του '10, όταν εκείνος που γινόταν αργότερα ο πρωταγωνιστής αυτών των κουτσομπολίων έκανε τις πρώτες εμφανίσεις του σαν φοιτητής από το τμήμα φυσικής αγωγής, η Μπαρτσελόνα εκείνη την εποχή έχασε επειδή δεν είχε ικανότητα συγκέντρωσης — όχι επειδή κάποιος πήγε εκείνος στον πάγκο. Την επόμενη αγωνιστική βγήκε ο Τσάβι σαν σημαιοφόρος στη θέση του Κυβέλη εκείνης της εποχής κι έγιναν τριπλέτες σαν παραμύθι. Εμένα προσωπικά με πιάνει αυτή η αίσθηση κάθε φορά που βλέπω το όνομά του στους τίτλους: μια μικρή ελπίδα πως μπορεί να υπήρξε κι εκεί μία περίοδος όπου η ομάδα θυμόταν πως ξέρει να νικάει χωρίς κανέναν σωτήρα από έξω. Αλλά μετά έρχεται πάλι η πραγματικότητα σα σφυρί πάνω στον πάγκο της συσκευής. Και η ομάδα γίνεται σα τυχερό παιχνίδι όπου όλοι περιμένουνε την επόμενη κλήρωση αντί να ανοίξουνε τις κάρτες τους οι ίδιοι. Θέλω να πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα βγει ο Γουστου από εκείνο το σπίτι του κι όλα αυτά θα γίνουν παρελθόν — σαν νύχτα που τελειώνει πριν καν χαράξει. Μέχρι τότε όμως, εμείς όσοι είμαστε εδώ ξέρουμε κάτι αληθινό: αυτή η ομάδα έχει τις ικανότητες να γίνει πάλι πρωταθλήτρια, όχι επειδή κάποιος κάθισε στον πάγκο, αλλά επειδή κάποιος έδωσε στους συμπαίκτες του την μπάλα στα πόδια τους κι ας έπρεπε να τρέξουν τριάντα χιλιόμετρα για να την πάρουν ξανά. Γιατί εδώ μέσα κρύβονται ακόμη εκείνοι οι παίκτες που όταν κατέβαινε ο Γκουαρδιόλα στον αγωνιστικό χώρο έβλεπες σα άλλη ομάδα στον αγωνιστικό χώρο — όχι σα ομάδα που ψάχνει τον επόμενο guest star.

Ωχ πού μου λες ρε παραμύθια αγόρια… Ο Κυβέλης σα χάμστερ στο τιμόνι όταν βλέπει αυτό το πρόσωπο στον πάγκο δεν είναι φαινόμενο τύχης, είναι αποτέλεσμα οργανωμένης τραγωδίας! Την περασμένη φορά που τον έπαιρνε ο Λεβάντι σαν τσόγκα στο δωμάτιο εκείνου των γηπέδων όπου οι άντρες γίνονται γατούλες, είδαμε την ομάδα να παίζει σα δημόσιο όχημα στις ώρες αιχμής — όλοι κοιτάζουνε τον πίνακα ανακοινώσεων περιμένοντας την επόμενη διακοπή επειδή ξέχασαν πως υπάρχουν κανόνες στο ποδόσφαιρο! Ρε αυτοί οι δημοσιογράφοι του Πόρτελου έβαλαν εικόνες του Λεβάντι σα γκουρού ενώ εμείς στη Μπαρτσά ξέρουμε καλά πως η μεγάλη ομάδα δεν χτίζεται επειδή κάποιος φοράει κοστούμι σα γάμος επισκέπτη. Τον Οκτώβριο στον αγώνα εκείνον, εκείνος μπήκε σα guest κι έγινε σα ντους κρύου νερού πάνω στους συμπαίκτες μας — κανείς δεν έκανε δύο σωστές πάσες μέσα σε τριάντα λεπτά, σα να τους είχανε δώσει ρελαντί χωρίς οδηγίες! Κι όμως εσείς τώρα ψάχνετε νούμερα σα ξενοδόχοι που πρέπει να συμπληρώσουνε άδεια θέση; Η Μαγιόρκα εκείνες τις ημέρες είχε σκόρερ σ’ όλα τα παιχνίδια εκτός από εκείνον όπου κάποιος έκανε γκολ μόνο επειδή η μπάλα πάτησε το πόδι του… Του Λεβάντι τι του έκαναν; Στέρησε την ομάδα από τον πρωταγωνιστή της, τον έκανε σα φιγούρα στο βάθος εκείνων των τρύπιων βραβείων! Αυτοί εδώ λένε "η ομάδα δεν βρίσκει σκόρερ"; Ψέματα σα ψωμί στην αγορά! Οι ίδιοι αυτοί βγάζουν τίτλους για τον επονομαζόμενο "ιδανικό τύπο" αυτού του ανθρώπου ενώ εμείς ξέρουμε πως όταν εκείνος βρίσκεται στον πάγκο, η ομάδα χάνει την μνήμη της — σα smartphone μετά από ξύλο! Και εσείς ακόμα ψάχνετε λόγους γιατί ηττάται ο Κυβέλης; Εμένα μου κάνει εντύπωση πως κανείς δε λέει πως όταν βγάζεις τον Κυβέλη εκτός αγωνιστικού χώρου εκείνη την ώρα που εκείνος κάθεται εκεί, η μπάλα φεύγει σα σπάνιο πουλί προς τον ουρανό σα να ψάχνει εκείνον που έφυγε! Ρε Μπαρτσέλοι, αφήστε τα νούμερα στα σοβαρά φόρουμ και πιάστε το πράγμα απο την βάση: αυτός ο άνθρωπος στήνει μια ατμόσφαιρα σα στρατόπεδο χωρίς στρατηγό, κι εμείς τρέχουμε σα στρατιώτες που δεν ξέρουνε πού είναι η πόλη! Μέχρι να βγει η ομάδα από αυτή την κατάσταση σα να βγαίνει κανείς από την Αλάσκα τον Ιανουάριο, εγώ προσωπικά προτείνω ένα νέο κανονισμό στους πάγκους: όταν κάποιος φέρνει κίτρινο κοστούμι, απαγορεύεται να κάθεται στους πάγκους επειδή εκεί κάνουνε πάντα θέαμα σα τσίρκο παρά αθλητισμός! 🤡💸🔥

Ρε Πέτρο ντα! Αυτοί οι γαλακτοκότοι του Πόρτου εχτές ξύπνησαν σα ξυπόλυτοι πάνω σα κρύα πέτρα κι έβγαλαν τίτλο "Ο Λεβάντι η μεγαλύτερη ιστορία SUCCESS όλων των εποχών!!" 🤡🔥 Αλλά εσύ ρε μου βλέπεις τι γίνεται εκεί; Ο Κυβέλης σα τυφλοπόντικας σκάβει χιλιόμετρα κάτω από τη γη όταν εκείνος κάθεται εκεί! Την τελευταία φορά που πήρα πόστο εκείνος στον πάγκο στην Ατλέτικο... τρεις συνεχόμενες αλλαγές στις οποίες κανείς δεν έκανε κίνηση εκτός από τον αντίπαλο σα να είναι αυτοί που πληρώνουνε εμάς για να χάνουμε!! 😤 Κι αυτοί οι δημοσιογράφοι εκεί λένε πως φταίει η μοίρα; Ρε παιδί μου, ποια μοίρα;; Όταν ο Γουστου δίνει την μπάλα στον Αραούχο εκείνος στέλνει σουτ σα να στολίζει το παράθυρο ενός σπιτιού που δεν υπάρχει!! Τους τελευταίους τρεις μήνες εγώ βλέπω την ομάδα σα βγαλμένη από μια ταινία τρόμου: οι συμπαίκτες μου στέκονται σα αγάλματα σ’ έναν κήπο όπου κάποιος ξέχασε να ποτίσει τα φυτά!! Ποιόν φταίει;; Τον Κυβέλη;; Όχι, φταίει αυτό το βότσαλο που κάθεται εκεί και τους κάνει να νιώθουν σα μαθητές πρώτης τάξης χωρίς δάσκαλο!! Κι αν μου πείτε "αλλά ήταν guest;" 😂 Εμένα μου είπανε ότι ο παππούς μου ήταν guest στο γάμο της Βασίλισσας της Αγγλίας!! Αυτό λοιπόν τι σχέση έχει;; Αυτός εκεί μέσα βγάζει ανακοινώσεις σα πολιτικός πριν τις εκλογές ενώ η ομάδα χάνει σα παραγωγή ψωμιού στα χωράφια!! Εμένα το πρόβλημα δεν είναι ο Κυβέλης... είναι εκείνοι που δίνουν συνέχεια κουκούτσι στους γαλακτοκότους δημοσιογράφους σα πρώτη ύλη για το κομπόδεμα της επικαιρότητας! Ρε Μπαρτσέλοι, αυτό εδώ είναι σα να βλέπεις τον άνθρωπό σου να πηγαίνει στο supermarket και να αγοράζει μόνο γάλα σαν ζητιάνος ενώ εσύ του λέεις "πήγαινε να πάρεις κι ένα ψωμί"!!

τι σημασία έχει τελικά ποιος κάθεται εκεί πάνω όταν ξέρουμε πως η Μπάρτσα κάνει τέτοια δουλειά σα ντουζίνα γαλονάκι πάνω στο τραπέζι όταν έχει αυτό το καλοπερασμένο ζευγάρι δίπλα της; θυμάμαι ακόμα εκείνον τον Οκτώβριο του '06 όταν ερχόταν ο Ντέκο σαν δεύτερος αριθμός στο νούμερο 10 — εκείνες τις νύχτες στο Καμπ Νου δεν έκανες εισιτήριο για τον αγώνα, έκανες εισιτήριο για μια παράσταση όπου όλοι φώναζαν σα στη γιορτή του χωριού. τότε είδαμε τον Κυβέλη σαν τελευταίο μέρος μιας σειράς όπου κάθε φορά που άλλαζε η ομάδα έγινε πιο δυνατή, όχι σα χαρτί που κόβεται από έναν χαρτοκόπτη. τώρα όμως; τώρα περιμένουμε κάποιον σωτήρα σα να βλέπουμε τον ουρανό να ψάχνουμε βροχή ενώ εμείς έχουμε ξεχάσει πως το νερό είναι κάτω από τα πόδια μας. και μην αρχίσουμε τις στήλες εκείνες των λευκών γαλακτοκόμων δημοσιογράφων σα να βγάζουν τίτλους σ' ένα βλαστικό κουρείο — αυτοί ξέρουν μόνο να βάζουν τίτλους σα σαλάτα όπου το κεφάλι του Λεβάντι είναι η ντομάτα κι η αλήθεια εκεί μέσα χάνεται σα νερό στο ποτήρι που χύνει. όμως εγώ εκείνο το βράδυ στο σπίτι μου στο Παγκrati είχε σα βρόντο: όταν βλέπεις τον Κυβέλη να γίνεται σα σχολείο χωρίς δάσκαλο πάνω στην κίτρινη γραμμή, θυμήσου πως κάποτε εμείς τους δείξαμε πως το γκολ δεν είναι αποτέλεσμα τύχης αλλά αποτέλεσμα δουλειάς σα εκείνη την φορά που ο Ετό έκανε τόσα πολλά όταν οι άλλοι έλεγαν "δεν γίνεται". εκείνος πήρε την μπάλα σα να του την έδωσαν οι θεοί σα δώρο — σήμερα όμως αυτοί οι ίδιοι θεοί κάνουν λάθος όταν βάζουν τον Λεβάντι σαν μάγιστρο πάνω στον πάγκο. κι όμως εμείς εδώ μέσα ξέρουμε κάτι αληθινό: η Μπάρτσα δεν έγινε πρωταθλήτρια επειδή κάποιος φώναξε τρεις φορές σα ξεσηκωμένος πλήθος, έγινε πρωταθλήτρια επειδή κάποιος έδωσε στους συμπαίκτες του την μπάλα στα πόδια τους κι αυτοί έκαναν τον χώρο σα πλατεία όπου όλοι ήξεραν πού βρίσκονται οι πόρτες εξόδου. σήμερα όμως βλέπουμε την ομάδα σα βγαλμένη από βιβλίο τρόμου — οι συμπαίκτες σταματάνε σα αγάλματα σ' έναν κήπο όπου κάποιος ξέχασε να ποτίσει. εκείνος εκεί πάνω σα βασιλιάς σ' ένα σόου όπου όλοι οι άλλοι είναι κομπάρσοι, και εμείς περιμένουμε αυτόν να αποφασίσει ποιος παίζει αύριο σα να βρισκόμαστε σ' ένα καστινγκ του talent show. αλλά εγώ εκείνο το πρωινό στη Βαρκελώνη όταν η ομάδα ξύπνησε σα λέων μετά από τρεις μήνες άπνοιας θυμάμαι πως κανείς δεν κάθισε στον πάγκο σα βασιλιάς — εκείνος ήταν σα σιωπηλός οδηγός σ' ένα αυτοκίνητο που κινείται μόνο όταν όλοι ξέρουν πως υπάρχει φρένο. εκείνες τις ημέρες δεν χρειαζόμασταν κανέναν σωτήρα, χρειαζόμασταν μόνο μια ομάδα που θυμόταν πως η μπάλα δεν πάει μόνο στα πόδια εκείνου που κρατάει το χρυσό αγαλματίδιο της εποχής. λοιπόν λοιπόν... όταν εκείνος κάθεται εκεί πάνω σα βασιλιάς στη σκαμνίτσα του ξενοδόχου, η ομάδα γίνεται σα ταινία όπου ο πρωταγωνιστής λείπει ενώ εμείς προσπαθούμε να βγάλουμε τίτλο στις εφημερίδες σα ν' αρέσουν στους γαλακτοκόμους δημοσιογράφους. εμείς όμως εδώ ξέρουμε πως η πραγματική ιστορία γράφεται όταν η ομάδα βγάζει τον πρωταγωνιστή της από τον θάλαμο κι αφήνει τους συμπαίκτες της να τρέξουν σα άγριοι στο γήπεδο — εκεί που το γκολ δεν είναι αποτέλεσμα τύχης αλλά αποτέλεσμα βουλιμίας για νίκη.

Ρε αγόρια μου, τι σημασία έχει πλέον να μιλάμε για τον Κυβέλη σα ντουλάπα που ξεχάσαμε την πόρτα; Πέρσι στο Γιόχαν Κρόιφ ήταν εκείνο το βράδυ που φόρτωνα τα παλιά τρικάκια μου στο αμάξι και συνάντησα τον Αραούχο να γυρίζει τζόκερ πάνω στον πάγκο σαν πρώην κλόουν της Τσινετσιτά. Μέσα στο γήπεδο οι συμπαίκτες του Κυβέλη έκαναν σαν να έπαιζαν σκάκι με τρεις φιγούρες λιγότερες — κανείς δεν ήξερε πού είναι η βασίλισσα τους. Κι όμως εκείνος ο αντίπαλος έβαλε γκολ σα να του είχε στείλει η τύχη δώρο μέσω delivery... Μήπως τελικά η όλη αυτή η ιστορία δεν είναι παρά ένα παραμύθι που ξεχνάμε κάθε φορά που μπαίνουμε σπίτι μας χωρίς να ανάψουμε το φως;

Μπα, ξέρετε τι μου κάνει πλάκα εδώ; Αυτός ο Φάουλ χτυπάει στον ίδιο τόνο που δίνω κι εγώ όταν βλέπω εκείνον τον πάγκο σα τσίρκο του Γαϊτανάκη τις Κυριακές που βάζουνε εκείνον τον κυρ-Γιώργο να κάνει μάνατζερ στην τοπική ομάδα στο γειτονικό χωριό. Αυτός το λέει καθαρά: η Μπάρτσα κάποτε νικούσε όχι επειδή κάποιος έκανε την εμφάνισή του σαν αστέρας ενός reality show, αλλά επειδή οι παίκτες έπαιζαν σαν ομάδα – κι όχι σα τρισάθλιοι ηθοποιοί που περιμένουνε τον επόμενο γύρο της κλήρωσης. Παίζει ακόμα ρόλο όμως εκείνος ο σύλλογος; Να σας πω κάτι που έγινες συχνά φέτος όταν βρίσκονταν ο Λεβάντι στο φορμάція: τρεις φορές μέχρι τώρα έχω δει τον Κυβέλη να παίζει σαν λαγός που ξέχασε πώς λέγεται η τρύπα του, μόλις εκείνος κάνει μια κίνηση σαν σερβιτόρος που φέρνει το ροζ κρασί στην ύπαιθρο γη όπου πίνουν οι ντόπιοι. Την τελευταία φορά τον Ιανουάριο στην Αρένα σα έδωσε την ίδια οδηγία τρεις φορές μέσα στο ίδιο ημίχρονο για το πώς πρέπει να κάνουν τάκλιν – σα να μιλάει σ’ έναν τοίχο. Μα εμένα προσωπικά μου έκανε εντύπωση εκείνο το βράδυ όταν ξανάγινε εκείνος ο αγώνας της Πριμέρα εκείνης της χρονιάς με τον Γουστου σαν σημαιοφόρο χωρίς τίποτε άλλο πάνω στη σέντρα παρά μόνο τους συμπαίκτες του. Ξέρετε τι θυμάμαι; Ο Κυβέλης εκείνη τη χρονιά είχε σκοράρει δέκα γκολ σαν βασικός – δέκα γκολ! Φανταστείτε τώρα: ο Λεβάντι κάθεται εκεί σα βασιλιάς σ’ ένα ασημένιο θρόνο ενώ εκείνος γίνεται σα ντετέκτιβ σ’ ένα αστυνομικό μυθιστόρημα όπου όλοι ξέρουν πως ο δολοφόνος είναι εκείνος… μα κανείς δε βλέπει την αλήθεια επειδή όλοι κοιτάνε το θρόνο. Μπορεί να κάνω λάθος, όμως; Αλλά βλέπω σα σήμερα εκείνον τον Κυβέλη σα σχολείο χωρίς δάσκαλο όταν εκείνος βρίσκεται στον πάγκο – κι αυτό δεν είναι ζήτημα τύχης, είναι ζήτημα οργανωμένης αταξίας. Η ομάδα ξέρει πως πρέπει να σκοράρει, ξέρει πως πρέπει να κρατήσει την μπάλα· αυτό που χάνει είναι η ψυχή της αγωνιστικής διαδικασίας όταν βλέπει εκείνον σα εμβόλιμο ηθοποιό μπουρλέσκ πάνω στο τιμόνι της πραγματικότητας. Και βέβαια έχω κι εγώ τις αμφιβολίες μου σα γνήσιος άνθρωπος του βουνού των Ιωαννίνων. Γιατί εμένα μου θυμίζει εκείνον τον δάσκαλο στο σχολείο που είχε πέντε χρόνια απουσίες κι έλεγε συνέχεια "θα διορθωθώ", ενώ τελικά βγήκε μέσα στη τάξη με κασκόλ μιας ομάδας που δεν υπήρχε καν εκείνη τη χρονιά – και μετά μας ρώταγε γιατί πήραμε όλα χαμηλούς βαθμούς.

Πω πω ρε Μπαρτσέλοι... αυτοί που σήμερα λένε πως ο Κυβέλης είναι "χαζός" όταν κάθεται εκείνος εκεί, τι δουλειά είχαν το βράδυ εκείνης της ημέρας που επέτρεψαν στον Πόρτο να βγάλει τίτλους σα μονόχορδη κιθάρα; Την ίδια ώρα εγώ έβλεπα τον Κυβέλη σα δεύτερο αριθμό στο νούμερο 10, σα κάποιον που γνωρίζει πως η μπάλα δεν πάει εκεί που αγοράζεις εισιτήριο για show αλλά εκεί που γίνεται η δουλειά. Ξέρετε τι με κάνει να θυμώνω πιο πολύ; Όταν ακούω εκείνους τους γαλακτοκότους από το Πόρτο να βγάζουν τίτλους για τον Λεβάντι σα να ήταν ο Χριστός στην Ανάσταση, ενώ εμείς ξέρουμε πως όταν εκείνος κάθεται εκεί πάνω, η ομάδα γίνεται σα τσίρκο χωρίς ζώα. Την προηγούμενη χρονιά είδα τον Κυβέλη να κάνει τρία συνεχόμενα ψευτά σέντρισμα σα να ψάχνει την έξοδο επειδή κάποιος είχε αφήσει τον οδηγό ανοιχτό στην αίσθηση του παιχνιδιού. Μα εδώ είναι η πλάκα: αν βγάλουμε εκτός τούμπας αυτό το θέαμα του Λεβάντι, τι μένει; Μία ομάδα που πρέπει να τρέξει τριάντα χιλιόμετρα για να βρει εκείνον που ξέρει πώς πάει η μπάλα. Την εποχή εκείνη που δούλευε εκείνος ο μπογιάτικος ουρανός πάνω από το Καμπ Νου, εκείνον τον Σεπτέμβρη που όλοι έλεγαν πως η Μπάρτσα θα γίνει πρωταθλήτρια σα να είχε αγοράσει εισιτήριο για γυμναστήριο, θυμάμαι πως οι συμπαίκτες του Κυβέλη έκαναν τον χώρο σα πλατεία όπου όλοι γνώριζαν πού είναι οι πόρτες εξόδου. Κι όμως σήμερα; Σήμερα βλέπουμε την ομάδα σα βιβλίο τρόμου όπου κανείς δε ξέρει πού βρίσκονται οι ήρωες. Εκείνος ο Ουρουγουανός εκεί πάνω σα βασιλιάς σ' ένα σόου όπου όλοι οι άλλοι είναι κομπάρσοι, ενώ εμείς περιμένουμε εκείνον να αποφασίσει ποιος παίζει αύριο σα να βρισκόμαστε σ' ένα casting των "Ταλέντα" του Σκάι. Μα πως γίνεται αυτό; Την προηγούμενη φορά που πήραμε εκτός αυτού του τοπίου, τον Οκτώβριο εκείνο που θυμάστε όλοι, κάναμε γκολ σα να είχαμε βρει τυχαία το κλειδί της πόρτας – όχι επειδή κάποιος φώναξε τρεις φορές σα ξεσηκωμένος πλήθος, αλλά επειδή οι συμπαίκτες έδωσαν την μπάλα στα πόδια τους και εκείνοι έκαναν χώρο σα πλατεία. Και τώρα λοιπόν; Τώρα περιμένουμε ξανά εκείνον τον σωτήρα σα να ψάχνουμε τον ουρανό για βροχή ενώ έχουμε ξεχάσει πως το νερό είναι κάτω από τα πόδια μας. Μας λένε πως ο Κυβέλης "δεν είναι έτοιμος"; Ρε παιδιά, τι σημασία έχει τελικά η ετοιμότητα όταν βλέπουμε την ομάδα να παίζει σα σχολείο χωρίς δάσκαλο πάνω στην κίτρινη γραμμή; Κι όμως εγώ εκείνο το πρωινό στη Βαρκελώνη, όταν η ομάδα ξύπνησε σα λέων μετά από τρεις μήνες άπνοιας, θυμάμαι πως κανείς δεν κάθισε εκεί πάνω σα βασιλιάς. Εκείνος ήταν σα σιωπηλός οδηγός σ' ένα αυτοκίνητο που κινείται μόνο όταν όλοι ξέρουν πως υπάρχει φρένο. Τότε δεν χρειαζόμασταν κανέναν σωτήρα, χρειαζόμασταν μόνο μία ομάδα που θυμόταν πως η μπάλα δεν πάει μόνο στα πόδια εκείνου που κρατάει το χρυσό αγαλματίδιο της εποχής. Μα πάλι εκείνος επέστρεψε σα guest σα βρόντο βράδυ – και πάλι εμείς ψάχνουμε το πρόβλημά μας στα νούμερα σα ξενοδόχοι που πρέπει να συμπληρώσουν άδεια θέση αντί να κοιτάξουμε τον ίδιο τον πρωταγωνιστή αυτής της ιστορίας: τον Κυβέλη, εκείνον που κάποτε έκανε δέκα γκολ σα βασικός σα να του είχαν δώσει δέκα διαφορετικές κάρτες από έναν δεσπότη! Μέχρι τότε όμως εμείς ξέρουμε κάτι αληθινό: η Μπάρτσα γίνεται πρωταθλήτρια όχι επειδή κάποιος κάθεται στον πάγκο, αλλά επειδή κάποιος δίνει στους συμπαίκτες του την μπάλα στα πόδια τους και εκείνοι κάνουν τον χώρο σα πλατεία όπου όλοι γνωρίζουν πού βρίσκονται οι πόρτες εξόδου. Και όσο εκείνος κάθεται εκεί πάνω σα βασιλιάς σ' ένα σόου, η ομάδα γίνεται σα ταινία όπου ο πρωταγωνιστής λείπει κι εμείς προσπαθούμε να βγάλουμε τίτλο στις εφημερίδες σα ν' αρέσουν στους γαλακτοκότους δημοσιογράφους. Πάντως εγώ εκείνο το βράδυ στο σπίτι μου στο Παγκράτι θυμάμαι πως όταν βλέπεις τον Κυβέλη να γίνεται σα σχολείο χωρίς δάσκαλο πάνω στην κίτρινη γραμμή, θυμήσου πως κάποτε εμείς τους δείξαμε πως το γκολ δεν είναι αποτέλεσμα τύχης αλλά αποτέλεσμα δουλειάς. Εκείνον τον Σεπτέβρη που η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια σα να είχε αγοράσει εισιτήριο για γυμναστήριο, εκείνον τον Κυβέλη που έκανε δέκα γκολ σα βασικός, εκείνη την ομάδα που έπαιζε σα πλατεία όπου όλοι γνώριζαν πού βρίσκονται οι πόρτες εξόδου... Κι όμως σήμερα; Σήμερα βλέπουμε την ομάδα σα βιβλίο τρόμου όπου κανείς δε ξέρει πού βρίσκονται οι ήρωες. Μα καλά ρε Μπαρτσέλοι, αφήστε επιτέλους αυτούς τους ξένους να γράφουν τους τίτλους τους – εμείς εδώ ξέρουμε πως η πραγματική ιστορία γράφεται όταν η ομάδα βγάζει τον πρωταγωνιστή της από τον θάλαμο κι αφήνει τους συμπαίκτες της να τρέξουν σα άγριοι στο γήπεδο!