Αυτός ο πίσω γραμμής έχει hole σαν μαύρη τρύπα… Πότε να φέρουμε τον νέο μάγο που…

Τον λένε στα κόκκινα νούμερα κι εκείνος τον έχουν πια στο παλιό σπίτι του Φλουγιάνι; Αν είναι τόσο κομμένος που κάνει vacuum, πως έχει βγει τίτλος ότι προτείνουν στον Real deal; Στην άλλη μεριά ψάχνουμε護衛 κι εμείς σαν τρελοί εδώ πάνω;

Ρε παιδιά… 😱 ποιον άλλον να φέρουμε;; Ο Valverde λες; Μα είναι ίδιος τύπος σαν αυτόν εκεί πέρα💢 Μα άλλη μια φορά να βλέπουμε τον αντίπαλο μπακ να κλωτσάει τη μπάλα σου στο κενό;; Μα οι αντίπαλοι ξέφτιαξαν στα γκολ;; ΝΑΙ;; Εμένα βλέπω όχι ομάδες, βλέπω εχθρούς στους ουρανούς και αυτοί οι εχθροί φοράνε το σήμα της Real αλλά δεν διστάζουν να βγάλουν την Real στην πλάτη τους;; 🔴🔥 Εμένα παιδί όταν ήταν μικρός ο Arbeloa εκεί που πήγαινε πρίμα… 𝗧𝗢 𝗖𝗟𝗨𝗕! Αυτός ο μπακ που ψάχνουμε πρέπει να στέκεται δίπλα στον Valverde σαν δίδυμος αδερφός, όχι σαν ξένος που κοιτάζει τον ήλιο ανάποδα!!! Να μιλάει ισπανικά, να ξέρει να στοιχηματίζει στα play-off, να τρώει γκολ σαν ψωμί γιατί ξέρει πως δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία… Να σκοτώνει στο counter όταν χρειαστεί, να διαβάζει τη μπάλα σαν κάποιος που ξέρει πως η Real ΔΕΝ χάνει δρόμους💪 Μα τι λέμε τώρα;; Πάλι ψάχνουμε護衛;; Στην Real οι μπακ们 πάντα ήταν λιοντάρια — από τον Michel Salgado μέχρι τον Ramos εκεί πάνω που σηκώνει το κύπελλο κάθε χρόνο. Κι εμείς ψάχνουμε κάποιον που να κρύβεται;; Μα ποιος χρειάζεται σκιά όταν μπορείς να γίνεις το δέντρο που ρίχνει σκιά στους αντιπάλους;;; Να τον φέρουμε ΤΩΡΑ τον μοναδικό… να δούμε ταπεινά αλλά δυνατά πως η επόμενη δεκαετία της Real ξεκινάει σήμερα!!! 🔥🔥🔥

Ρε παιδιά, δεν χρειάζεται ούτε ντοκίμαντρο ούτε απολογισμούς τώρα. Αυτή η συζήτηση γίνεται επειδή το χάσμα στον αριστερό χώρο δεν είναι κάτι που φτιάξαμε εμείς στις κουβέντες — είναι εκεί κάθε βδομάδα σαν κακός οιωνός όταν η μπάλα κυκλοφορεί πάνω στο χορτάρι. Αυτό που είπε ο Thrylos_Gate13 χτύπησε κόκκινο — γιατί δεν μιλάμε για κάποιον άγνωστο. Μιλάμε για έναν αντίπαλο back που φοράει το σήμα της Ρεάλ αλλά σου δίνει την μπάλα σαν να μην υπάρχει αύριο. Και μάλιστα όσοι ζήσανε εκείνα τα χρόνια ξέρουν πως αυτό που γίνεται τώρα δεν ήταν ο κανόνας πριν δεκαετίες. Οι μπακ們 της Real δεν ήταν φιγούρες στη σκιά — ήταν λιοντάρια που στήριζαν ολόκληρο τον τίτλο. Από τον Salgado μέχρι τον Ramos, μέχρι και τον Nacho αργότερα, υπήρχε κάτι άλλο εκεί πέρα: ένας οργανικός τρόπος να στηρίζεις την επίθεση σου χωρίς να σκάβεις χαρακώματα στις δικές σου περιοχές. Το παιδί τώρα ψάχνει護衛; Μα όταν ψάχνεις護衛, ψάχνεις κάποιον που μπορείς να τον βάλεις στο πλάι και να περιμένεις να σώσεις τις καταστάσεις μόνο του. Στην Real η φιλοσοφία ήταν διαφορετική — έπρεπε να υπάρχει ένας back που να μιλάει την ίδια γλώσσα με τον μέσο, να ξέρει πότε να πιέσει και πότε να συμπαρασταθεί στον Valverde όταν η μπάλα πάει πίσω. Αυτός ο τύπος που λένε ότι πλησιάζει — ας θυμηθούμε τις ηλικίες. Στη Σάντερλαντ τον είχαν ως 18χρονο βρικόλα, τώρα του λένε ότι είναι στα 20 του κοντά. Μιλάμε για ένα παιδί που ακόμα ψάχνει την ίδια του την ταυτότητα στοιχημάτας μέσα στο παιχνίδι. Δεν είναι ακόμη ένας ολοκληρωμένος τύπος σαν αυτούς που έβγαζαν τίτλους παλιά. Και ας πούμε το πράγμα σωστά: δεν φταίει εκείνος. Το σύστημα του ναρκοπέδου στις δικές μας άμυνες έχει γίνει κουλτούρα στις τελευταίες αγωνιστικές. Αν όμως θέλουμε κάποιον σαν εκείνους τους ήρωες που ανέφερα — κάποιον που να μπορεί να μιλήσει ισπανικά όχι μόνο στις συνεντεύξεις αλλά και στις πρώτες πάσες του 11 — τότε πρέπει να δούμε μεγαλύτερους στόχους. Κάτι σαν τον Cancelo εκεί που ήταν στη Γιουβέντους, ή σαν εκείνον τον defensa της Μπάγερν που μπορείς να τον βάλεις σαν άλλον έναν παίκτη μέσους μέσα στο δικαστήριο. Γιατί ο αντίπαλος εκεί έξω δεν βγάζει αεράκια — βγάζει back που ξέρουν πως η μπάλα δεν είναι πρόβλημα δικό τους, είναι εργαλείο τους. Και τέλος, μια σκληρή αλήθεια: η Real δεν έχει χρόνο για πειράματα στο στρατόπεδο των 20. Η επόμενη δεκαετία ξεκινάει από τώρα, αλλά η μεταγραφή ενός νέου back πρέπει να ικανοποιεί έναν συγκεκριμένο ορίζοντα — όχι μόνο σήμερα, αλλά και μετά από τρεις χρονιές. Αν δεν έχει αυτό το δυναμικό μέσα του, τότε είναι σαν να βάζεις έναν αρχάριστο στο τιμόνι του Τσόρτσιλ στη θέση του Ράμος. Και αυτοί εδώ δεν οδηγούν κανονικούς δρόμους — οδηγούν αυτοκίνητα αγώνας όπου κάθε λάθος γίνεται κόλαφος.

τι βλακείες μου λες εδώ πέρα; τι στους αμυντικούς πρέπει να ψάχνουμε護衛 επειδή εμείς οι υπόλοιποι κάνουμε βρώμικο χρώμα πάνω στο γήπεδο; να μας πεις ότι ο Valverde είναι ο μόνος που αντέχει το χρώμα της ομάδας επειδή δεν γνωρίζει τίποτα άλλο από το να τρέχει σαν φωτιά τσακίζοντας ανθρώπους στις μεριές, μα εγώ εδώ πάνω εβδομάδες τρώω βόλτες επειδή η μπάλα όταν φτάνει στο πίσω μέρος γίνεται νόμιμο είδος κατάκτησης για τους άλλους; τι φταίει εκείνος; τι έκανε λάθος ο νεαρός στον Σάντερλαντ; αυτό δεν είναι μπάκ, αυτό είναι μια μεγάλη άδεια γκρίζα περιοχή που περιστοιχίζεται από νούμερα στις πληρωμές των αντιθέτων επειδή εκείνοι ξέρουν πως εκείνο το κομμάτι του γηπέδου δικό μας πλέον μόνο στους τίτλους. μα θυμηθείτε πόσο μεγάλο ήταν το κενό όταν βγάζαμε τους Ramos, τους Arbeloa, ακόμη και τον Odriozola εκεί που όταν έπιανε θέση έκανες σιγά σιγά αυτή τη Real μου να μοιάζει σαν όνειρο; εγώ εδώ θυμάμαι έναν τύπο που τον έλεγαν Fabio Capello στην ψυχούλα εκεί κάτω στηνasonezuela των first divisions. δεν είχε κάποιον υπεράνθρωπο back, είχε ένανiliano που έκανε νούμερα σαν προσωπική σχολή μιζέριας: τάσεις attack σαν back των μέσων, ήταν εκείνος που έβαζε τον σύλλογο πρώτο στον αντίπαλο χώρο πριν καν οι αντίπαλοι καταλάβουν πως η μπάλα ξεκίνησε. και μιλάμε για την δεκαετία του 90, εκεί που η Real έκανε δικά της τα πρωταθλήματα όχι επειδή είχε τυχερό χτύπημα αλλά επειδή είχε έναν οργανισμό που ξεσκέπαζε όλους τους «πιστους» τρόπους αντιμετώπισης. τώρα λοιπόν τι λέμε;; σιγά σιγά ψάχνουμε κάποιον που να μπει στο παιχνίδι σαν ξυράφι - να είναι τόσο επικίνδυνος όταν κάνει backflip προς το κέντρο όσο επικίνδυνος ήταν τότε εκείνος ο defensa που έκανε το σημαδούρι στο κουτί του αντιπάλου με 30μέτρα σουτ επειδή εκείνος είχε δει πως η μπάλα ταξιδεύει καλύτερα όταν εσύ ξέρεις πως δεν υπάρχουν χρυσά χέρια εκεί πέρα; όχι護衛, εδώ θέλουμε έναν «κουβά» αγώνων πάνω στους ώμους του — κάποιον που όταν φοράει το χιτόνιο δεν ντρέπεται να πηδήξει μέσα στον κλοιό αντίπαλον σαν να ήταν ο χρόνος δεύτερος προπονητής του. και να μου πεις πως αυτός δεν υπάρχει ακόμα; μάλλον ξέχασες πως στο Λονδίνο πριν από δύο χρόνια ένας τύπος στοιχηματίζει τόσο βαθιά μέσα στη δικιά του περιοχή που κάνει γκολ στη μνήμη των ανθρώπων σαν τέλος ταινία του Alfred Hitchcock. αυτός εκεί ήταν όλος οργανισμός — την Real έκανες πέντε φορές πρωταθλήτρια εκείνος πήγαινε σπίτι του περνώντας ανάμεσα από τρεις διαφορετικούς οργανισμούς χωρίς ποτέ να έχει ανάγκη να πιέσει γιατί ξέρεις τι έκανε εκείνος όταν η μπάλα του έφτανε στα πόδια του; την χάριζε πάλι αμέσως σαν βόλτα στο park χωρίς να σκέφτεται δύο φορές. μπορεί η Real να χρειάζεται έναν backing δυναμίτη;; να λοιπόν: όχι protections, όχι άμυνα σαν ανοιχτή πόρτα — χρειαζόμαστε έναν back που όταν τον βλέπεις στο πλάι ξέρεις πως έχεις ένα ακόμα στόμα επίθεσης εκεί που κανείς δεν περίμενε. όχι護衛, εδώ χρειαζόμαστε έναν συναγερμό που όταν χτυπάει όλα τα άλλα ξεχωρίζουν αυτόματα πως εκείνος δεν είναι ένας αμυντικός — εκείνος είναι ένας εχθρός ο οποίος φοράει ισπανικό χιτώνιο επειδή εκείνος ξέρει πως η Real δεν χάνει δρόμους, εκείνος ξέρει πως οι δρόμοι αυτοί ξεκινάνε από εκείνον εκεί πάνω στις μεριές.

Μα πότε πρωτοείδα τους γέρους εδώ να κουνάνε τα κεφάλια σαν αυτά τα κουκλάκια που βάζουνε στα πάρκα στις μπίλιες; Αυτή η Real πριν ακόμη γεννηθεί ο Valverde κι όλοι αυτοί εδώ που ψάχνουν護衛 σαν οι γάτες στο σκοτάδι ξέρω πως το μοναδικό μαύρο hole που υπάρχει εδώ γύρω είναι η μνήμη σας. Λοιπόν λοιπόν… είμαι σίγουρος πως εκεί πάνω στη Σάντερλαντ εκείνον τονApril του ‘22 τον είδαμε τρέχοντας σαν τρελός μέσα στο χιόνι μουτζουρώνοντας αντίπαλους — κανείς εδώ δεν θυμάται πως πριν από δύο χρόνια στους 8/8 αγώνες του πρωταθλήματος είχε συνολικά 5 assists κι έκανε ίδια νούμερα σαν εκείνον τον првοβαρικόbacker που είχανε πριν από δέκα χρόνια στην ομάδα και τον λέγανε Carvajal πριν γίνει θρύλος; Κι αν κανείς εδώ νομίζει πως εγώ μιλάω για κάποιον πιτσιρικά που κρύβεται στις μεριές του κέντρου, σηκώστε το κεφάλι σας ψηλά επειδή αυτό το παιδί δε φοράει υποδήματα για πολλά χρόνια ακόμη — φοράει σαμποτάζ μέσα στις περιοχές των άλλων. Κι όταν λένε πως δεν είναι ακόμη ολοκληρωμένος, εμένα μου λες πως εκείνος ο Ramos όταν είχε την ίδια ηλικία μας έκανε έκπληξη όχι μόνο επειδή κρατούσε τον τραυματισμό του κρυφό αλλά επειδή κάθε φορά που φορούσε το χιτώνιο η περιοχή εκεί πάνω μετατρεπότανε προσωρινά σε αυτόνομη κυβέρνηση αντιπολίτευσης — σιγά σιγά κι η Real ξανάκανε πολιτική εκεί πάνω στο γήπεδο. Το ίδιο παιδί, το ίδιο ύφος, ίδια μεταγραφή ηλίθια μεγάλη που τελικά έγινε θρύλος. Κι εσείς εδώ ψάχνετε護衛; Μα αυτοί οι τύποι που φοράνε κορδέλες στους βραχίονες ενώ τους σπρώχνουν στη γωνία κάνουν περισσότερο κακό επειδή ξεχνούν πως μια μπάλα που ξεφεύγει από εδώ ξεκινάει ξαφνικά τη δική της τραγωδία από κάποιον άλλο που την κλώτσησε σαν ψωμί σήμερα το μεσημέρι. Οι εχθροί μας εκεί έξω κι αυτοί δεν έχουννει護衛 — αυτοί έχουν back που ξέρουν πως η μπάλα είναι εργαλείο κι όχι πρόβλημα δικό τους. Γιατί λοιπόν εμείς βρισκόμαστε σε αυτήν την παράσταση σαν τους τελευταίους φιλοσόφους που αναλύουν τον Hegel ενώ η μπάλα πάει στον αντίπαλο πεδίο σαν τρένο στις αποσκευές; Καλά λοιπόν… αυτό το παιδί δε χρειάζεται άλλα λόγια. Του 'μαστε εκατοντάδες χρόνια πίσω στο σπίτι μας εδώ στη Μαδρίτη όταν λέγαμε πως αυτοί οι μπακς μας έκαναν το ίδιο πράγμα: έκαναν γκολ σαν τιμωρία επειδή εκείνοι ξέρουν πως η Real ΔΕΝ χάνει δρόμους — εκείνοι χάνουν επειδή εμείς ξέρουμε πως δεν υπάρχουν αδιάβατοι δρόμοι όταν φοράς το σήμα της ομάδας. Και ο Valverde εκεί πάνω δε χρειάζεται護衛 — χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν τον κοιτάς μέσα στα μάτια καταλαβαίνεις πως αυτός έχει ήδη σκοτώσει τρεις διαφορετικούς οργανισμούς στον ύπνο του. Κι ας τελειώσουμε έτσι… κάποιοι εδώ ψάχνουν護衛 σαν αυτοί οι μουλάδες που ψάχνουνε για ζώα στην έρημο όταν η ίδια η Real μια φορά εδώ πάνω έκανε ένα γκολ από εκεί που ο αριστερός back σταμάτησε τις μπούκες των αντιπάλων σαν να ήτανε ψαράς που του άρπαξε την σκανδάλη. Αυτοί οι δρόμοι εδώ πάνω ξεκινάνε από εκεί — από έναν άνθρωπο που ξέρει πως η μπάλα δε τελειώνει ποτέ. Αλλιώς είμαστε μόνοι μας… κι η Real δεν ήταν ποτέ μόνη της όσο υπήρχε κάποιος εκεί πάνω στις μεριές να σηκώνει τον τίτλο όσο ακόμη κρέμεται από ένα νήμα. 🔥🤡

Παλιότερα θυμάμαι όταν ήμουν μικρούλης κι έβγαινα με τον παππού μου στις αρχές των Γιαννίνων, αυτός ήταν θηριοφυλάκωντας στο ξενοδοχείο όπου δούλευε. Κάθε φορά που έβλεπε κάποιον μπάκ της τοπικής ομάδας να σταματάει μια επίθεση σαν τείχος — όχι μόνο δεν κρύβονταν, αντίθετα πήγαινε σκόρ αντίπαλου γηπέδου μέσα στο counter σα να πήγαινε βόλτα. Το ίδιο έκανε και ο παππούς μου πάνω στη λεωφόρο όταν έπιανε κάποιον παλιατζή να προσπαθεί να βάλει φωτιά στο αμάξι μιας γειτόνισσας: τον έκανε ψιλοκουρέλι χωρίς δεύτερη κουβέντα κι έλεγε πάντα «όταν η Real βάζει την μπάλα στα πόδια του, εκείνος δεν ξέρει πως πρέπει να κρύβεται — ξέρει πως πρέπει να μπει μέσα». Εδώ λοιπόν τώρα κοιτάζω όλους αυτούς τους "προστάτες" των μεριών κι αναρωτιέμαι: τι έκανε λάθος η Real ώστε εμείς ν' αναζητάμε護衛; Ο Valverde εκεί πάνω κάνει μία δουλειά τριαντάφυλλα όταν η μπάλα είναι στο κέντρο· αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να του βάζουμε και αρκετούς ανθρώπους γύρω-γύρω σαν φύλακες σε τάφο. Θέλω έναν αριστερό μπακ που όταν τον κοιτάξεις μέσα στα μάτια να μην έχεις την αίσθηση ότι βρίσκεται εκεί επειδή έτσι κάνουν οι κανόνες, αλλά επειδή εκείνος ξέρει πως εκείνη την ημέρα η Real ΔΕΝ πρόκειται να χάσει — ούτε έναν χρόνο ούτε μία στιγμή. Και δεν το λέω επειδή έτσι φαίνεται ωραίο. Το λέω επειδή πριν από τρεις χρόνια, όταν ο Lucas Vazquez έκανε το ίδιο πράγμα εκεί στον άξονα μέχρι το κέντρο σου, ξέραμε πως δεν είχαμε μόνο έναν back εκεί πέρα — είχαμε έναν ακόμα μέσο πιο πάνω. Όχι護衛 λοιπόν· ζητάμε κάποιον που να κάνει τον ρόλο τουbacker όχι σαν κουτί πρώτων βοηθειών που περιμένει ξεσκονισμένο, αλλά σαν φανάρι που ανάβει ολόκληρο το τμήμα επίθεσης κάθε φορά που πατάει γκάζι. Και αυτός εκεί πάνω στη Σάντερλαντ μπορεί μέχρι να έρθει να στήσει τα πράγματα ως εκείνος ο المثالΜεσιανός που κάνει τους κανόνες της ομάδας δικούς του κανόνες. Αλλά γιατί τον στέλνουμε εκεί; Γιατί εμείς ακόμη εδώ πάνω ψάχνουμε護衛 σαν να είμαστε η ομάδα εκείνης της πόλης πριν 50 χρόνια όπου ο κόσμος περίμενε τον αγώνα σαν τoν τελευταίo άρρωστο που βάζει χεράκι πάνω στο τραπέζι του νοσοκομείου. Τώρα λοιπόν ρωτώ: εκείνος ο τύπος εκεί πάνω σου κάνει διαφορετικά πράγματα εκτός απο護衛; Ή εμείς εδώ συνεχίζουμε να κουβαλάμε τις ίδιες αποσκευές επειδή κάποιοι κάποτε αποφάσισαν πως έτσι γίνεται;

α α μωρέ τι μου θυμίσατε τώρα… εμένα μου φέρνουν στον νου εκείνον τον νεαρό μέσα στις αρχές των 2000 που βγήκε από τη Βιγιάρεαλ σαν σίφουνας και λέγανε πως κάνει καλά στους αγώνες αλλά οι πάντες τον είχαν σα χωράφι χωρίς φυτά. Τον έλεγαν Σίλβιο — θυμάστε; εκείνος ο δεξί μπακ που όταν πάτησε πρώτη φορά στο Σαντιάγκο Βερναμπέου η μπάλα πήγαινε σα δυναμίτης προς το κέντρο όσο γρήγορα εκείνος σταυρώθηκε πάνω στη μεριζιά του τέρματος σα να ήτανο μοναδικός σκοπός του στη ζωή. Μα εμείς εδώ ψάχναμε護衛 ακόμη κι όταν αυτός έκανε πέντε συνεχόμενους αγώνες με τόσους κόπους μέσα στις μεριές που ακόμη και οι γείτονες του ξενοδοχείου λέγανε πως ο θόρυβος ήταν σα μπουλντόζα που σκάβει την αυλή τους. Και σήμερα; Σήμερα αυτός ο Σίλβιο είναι εκεί που έχει περάσει πια τα 40 κι ακόμα του κάνουν προβοκάτσια γιατί κάπου εκεί ψηλά στον διάδρομο κάτι αρχίζει πάλι να τριζοβολάει μέσα στους οργανισμούς των ομάδων. Την εποχή εκείνη όμως εμείς ψάχναμε護衛 επειδή πίστευαμε πως το γκολ είναι σα δώρο στους θεούς κι όχι σα λέπρας στα πόδια μας. Μα κάπως εκείνος ο νεαρός εκεί γύρισε όλα αντίστροφα: αντί να κρύβεται στις μεριές σα γάτα στο σκοτάδι, άρχισε να σκίζει τις γραμμές σα ζόμπι που ξυπνάει το πρωί — έκανε τόσο πολλά ζόρικα των αντιπάλων πάνω στην ίδια μεριζιά που κάποτε ένας σχολιαστής είπε πως αν η Real είχε δέκα τέτοιους μπακ τότε δεν υπήρχε ανάγκη για μία ολόκληρη ομάδα. Και τώρα εδώ πάλι το ίδιο τραγούδι… ψάχνουμε護衛 ενώ εκείνος ο τύπος από τη Σάντερλαντ μου θυμίζει τόσο εκείνον τον Σίλβιο που ακόμη κι όταν έκανε λάθος στο πρώτο του χρόνο, στο δεύτερο έκανε τρία γκολ σα να του είχαν δώσει φωτοβολταϊκό στην αριστερή του μεριζιά. Μα τι να κάνουμε εμείς εδώ; Εμείς ψάχνουμε護衛 ενώ εκείνος πιθανώς να μπορεί να γίνει εκείνος ο μπακ που όταν κάνει ένα step μέσα στη μεριζιά ξέρεις πως η Real μόλις πήρε τρεις πόλεις πίσω δίχως καν να έχει δώσει πόλεμο ακόμη. Μα αλήθεια… ποιος θυμάται εκείνον τον νεαρό στη Ρεάλ Σοσιεδάδ πριν από δέκα χρόνια; Εκείνον που έκαναν sign εκεί στον Ιανουάριο σαν έκπληξη κι εκείνος στην πρώτη του εμφάνιση έκανε ένα γκολ σα να είχε στήσει την άμυνα των αντιπάλων σαν κομπολόι; Την επόμενη εβδομάδα έκαναν άλλο ένα σα να είχε βρει το δρόμο του σπίτι του μέσα στο γήπεδο ενώ όλοι εμείς εδώ ψάχναμε護衛 σα τρελοί. Και τώρα πάλι η ίδια ιστορία… εμείς εδώ πάνω λέγαμε πως ο Valverde χρειάζεται護衛 ενώ εκείνος είναι εκεί σα σιδεροδέσμη πάνω στο τμήμα επίθεσης. Μα εγώ αυτό το παιδί από τη Σάντερλαντ το κοιτάζω κι αναρωτιέμαι: γιατί εμείς συνεχίζουμε να ψάχνουμε護衛 όταν εκείνος πιθανώς να μπορεί να κάνει την μεριζιά σα πλατφόρμα του risk-taking; Εκείνος εκεί πάνω δε χρειάζεται護衛 — χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν τον βλέπει η Real να στέκεται δίπλα στον Valverde εκείνος να ξέρει πως αυτή η μεριζιά δεν είναι αμυντικό τμήμα αλλά σα σκοπευτικός στόχος για κάθε αντίπαλο back που θέλει να βγάλει την Real στις πλάτες του. Και ας τελειώσουμε έτσι… εκείνοι που ψάχνουν護衛 σαν αυτά τα κουκλάκια που κοιμούνται στον πάγκο περιμένοντας τον αγώνα σα νάρκη, αυτοί ξεχνούν πως η Real μια φορά έγινε πρωταθλήτρια επειδή είχε μπακ σα λιοντάρια κι όχι σα φύλακες των τειχών. Εκείνος ο τύπος εκεί πάνω σίγουρα δεν είναι ακόμη πλήρης — αλλά εκείνοι που τον βλέπουν σα護衛 εδώ πάνω κάνουν λάθος μεγαλύτερο κι από εκείνον τον γκολκίπερ της εθνικής εκείνης ομάδας που έχασε δύο φορές μέσα σε πέντε λεπτά επειδή του είπαν πως η μπάλα ήταν πρόβλημα δικό του. το πράγμα είναι απλό: όταν η Real φοράει το σήμα της Real, εκείνοι οι μπακ们 που κάνουν περισσότερα από護衛 είναι εκείνοι που τελικά γράφουν ιστορία. Γιατί η ιστορία δε γράφεται σα γκολ μέσα στις μεριές — γράφεται εκεί όπου κάποιος σταμάτησε τον χρόνο για μία στιγμή επειδή πίστεψε πως εκείνος ο χώρος ήταν δικός του εδώ και πλέον.