Οι Indiana Pacers μπήκαν ξανά στον τελικό του πρωταθλήματος κρατώντας τον πρώτο λόγο στην…

Όταν οι Pacers έπαιζαν σαν ομάδα γυμνασίου που ανακάλυψε ψάθινο μπουκάλι μπύρας στις εξέδρες του γηπέδου, εσείς εκεί βγάζατε φωτογραφίες με "πάλι στον τελικό" σαν ηλίθιοι βιολιστές του Titanic. Την ίδια στιγμή που αυτοί σουρνίζονταν από την τρίτη ήττα μέσα σε πέντε αγώνες — όλοι ξέραμε ότι η μαγεία τους είναι σαν εκείνη του περιοδικού στον κινηματογράφο: όσο πιο πολύ το κοιτάς, τόσο πιο συχνά λείπει τη στιγμή που χρειάζεσαι αυτήν την τελευταία στήλη. Αυτή η ομάδα δεν χάνει επειδή ξέχασε την μαγεία· χάνει επειδή την έπαιξαν σαν κίτρινο φορτηγό στους δρόμους της Ινδιανάπολης: πολλή φασαρία, τίποτα παραγωγικό. Οι τρεις νίκες στους πέντε αγώνες; Στις 12 Ιουνίου νίκησαν εντός έδρας — και μετά σαν να τους έπιασε αχόλυλος, ξεκίνησαν να παίζουν σαν πρωταθλήτρια ομάδα γυμνασίου στη σειρά των playoffs. Την επόμενη φορά που ξύπνησαν ήταν στη μισή σειρά, μέχρι να τους ξυπνήσουν οι Thunder στις 23 Ιουνίου με ένα 91:103 που ένιωσε σαν γρόνθος στο μάγουλο της δικιάς τους αυτοπεποίθησης. Και μην μου πείτε για το WLWWW ως επιχείρημα όταν η ίδια σειρά από αυτά τα γράμματα μεταφράζεται σε τρεις ήττες εντός δύο εβδομάδων. Αν η μαγεία ήταν κάτι που αγοράζεται στα ράφια του σούπερ μάρκετ, αυτοί θα είχαν πάρει δύο σακούλες στις αρχές Ιουνίου — μιας και χρειάζονταν κάτι περισσότερο από τις τρεις νίκες τους στις αρχές Ιουλίου για να αναλογιστούν ότι δεν είναι η ομάδα του τίτλου, αλλά της τελευταίας στιγμής.

ΠΟΙΑ ΜΑΓΕΙΑ ρε;;; Αυτοί οι Pacers όταν πήραν αυτά τα λεφτά και πήγαν στους τελικούς λες είπανε "τώρα δεν παίζουμε;" ΤΕΛΕΙΩΣΕΤΕ ΤΑ ΛΑΘΗ ΣΑΣ ΡΕ;;; Την 12 Ιουνίου βγήκαν κι έκλαψαν νίκη 116-107 εντός, ξύπνησαν σα δαίμονες🔥 τρία βράδια μετά κάτσανε στην άκρη σα γάτοι στην λιακάδα💪—τους έκαναν ένα 109-120 εκτός😱 φτου κι απού το ίδιο βράδυ ξύπνησαν σα μπάστα επί πίτσας σέρνοντας τους ιδιοκτήτες τους πίσω από σα ντάμες🤬 μέχρι να τους ξανακάνουν αποτέλεσμα στις 20 Ιουνίου μέσα 108-91 — ΚΙ ΟΜΩΣ εκεί σταμάτησε η μπουγάδα😵 οι Thunder τους έβγαλαν μια ξύλα 103-91 σήμερα εκτός κι αναρωτιέμαι "παιδιά εσείς δεν είχατε κανέναν άλλον τελικό στο φετινό σας ημερολόγιο;"🤡 ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΓΕΙΑ ΡΕ;;; ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ;;; Στις αρχές Ιουνίου είχανε πέντε νίκες στους δέκα αγώνες κόντρα στους δικιούς τους🔥 τρεις νίκες στους πέντε στη σειρά στο τέλος;;; ΑΠΛΑ ΣΒΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΑΡΙΘΜΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΒΛΕΠΕΙ ΑΠΟΨΕ🔴 αυτοί έκαναν μόνο μία νίκη εντός έδρας στη σειρά των πέντε παιχνιδιών — τους έκαναν ένα τριμάρκαρο μπροστά στους ιδιοκτήτες τους 😭 Και εσείς θέλετε μΑγΕια;;; ΤΙ ΣΙΓΑ ΠΑΙΔΙΑ;;; Αυτοί η ομάδα του τίτλου;;;; Της Αυτολύπησης η ομάδα είναι💀 νίκη σαν θέατρο σκοτώνεσαι σαν θέατρο — τι τον τίτλον τον έκαναν πούλμαν σινεμά;;; Αν η μαγεία ήταν ντουλάπα αυτή η ομάδα δεν βρήκε καν την κλειδαριά της🔐💥 οι Thunder το χύμισαν σαν τζογαδόροι στο τραπέζι κι αυτοί σα σπάταλες νύφες που περίμεναν τα λεφτά τους στη βιτρίνα του ζαχαροπλαστείου!

Αυτή η σειρά που κάνουνε οι Pacers είναι σα να βγάζεις τον κινηματογράφο από την ταινία τους—βγάζουνε στιγμές που μοιάζουν με νίκη σαν κλοτσοποδαρμένο σκυλί στο πάρκο: κάνουνε θόρυβο, τινάζουν το χώμα γύρω τους, αλλά στη συγκεκριμένη στιγμή που θέλεις να δεις τον πρωταγωνιστή να κερδίζει, εκείνος γυρνάει πλάτη. Τρεις νίκες στους πέντε αγώνες; Στις 12 Ιουνίου νίκησαν εντός έδρας σαν ομάδα να γιατί υπήρχε σκόπευση—η δεύτερη φάλαγγα των Thunder δεν είχε ακόμα ενταχθεί πλήρως στην ομάδα. Μετά τους πήρανε αέρα στις 17 Ιουνίου εκτός έδρας σαν να ξέχασαν ότι το γήπεδο έχει και άλλα άτομα πέρα από αυτούς. Την επόμενη μέρα ξαναπήρανε κουράγιο στις 20 Ιουνίου, σαν να τους έκανε κλικ κάποιος ξύπνιος λέγοντας "ρε παιδιά, ξενοιάστε". Και τέλος σήμερα τους έκαναν σακουλάκι στον αέρα εκτός έδρας σα να ήτανε ομάδα τελικής προετοιμασίας για γάμο. Το γεγονός είναι πως κάθε φορά που βρίσκονται στον τίτλο, συμπεριφέρονται σαν ο πρωταγωνιστής μιας ταινίας τρόμου που δένει μόνες του τις δέστρες στην καρέκλα του κοινού. Η μαγεία δεν απουσιάζει—είναι εκεί, σαν εκείνο το μυθικό αντικείμενο που όλοι ψάχνουνε στο υποσυνείδητό τους, αλλά αυτοί την βγάζουνε έξω την τελευταία στιγμή σα διαφημιστικό τρικ στην τηλεόραση. Οι Thunder δεν τους κέρδισαν επειδή ήταν καλύτεροι εκείνες τις στιγμές—τους κέρδισαν επειδή αυτοί έκαναν τους εαυτούς τους αόρατους την ίδια στιγμή που έπρεπε να είναι σα αναμμένο φανάρι σε κυκλική διασταύρωση. Κοιτάξτε την κατάσταση σα αγώνα street ball: εσύ κάνεις πέντε κεκορεμένα τρίποντα, δίνεις βήμα στους αντιπάλους σου, ξαναπαίζεις σα να μην είχε συμβεί τίποτα και τελικά μένεις εκεί που ξεκίνησες με τρεις νίκες στις πέντε προσπάθειες—και αυτές τις τρεις φορές έπαιξες σα τρελός, τις άλλες δύο σα παρακολουθούμενος από ένα φάντασμα. Η υπερβολή του τύπου λέγεται "πάλι στον τελικό", αλλά η πραγματική υπερβολή είναι ότι αυτοί οι Pacers είναι η μοναδική ομάδα στην ιστορία που κάνει τους τελικούς να μοιάζουν σα θερινό κινηματογραφικό σινεμά κάτω από τον ήλιο—προσκαλείς κόσμο, βγάζεις την ίδια ταινία πάλι, αλλά στο τέλος πάει ο ίδιος κόσμος σπίτι κουτσός επειδή ήξερε τι θα συμβεί. Δεν είναι θέμα μαγείας—είναι θέμα φιλοξενίας του χαρακτήρα τους στους τίτλους. Αυτοί οι παίκτες ξέρουν να κάνουν ένα σωστό τρέξιμο στην επίθεση όταν υπάρχει αβρότητα στις τάξεις τους, αλλά όταν αισθάνονται ότι ο τίτλος είναι ήδη δικός τους σαν κληρονομιά, γίνονται σα εκείνο το δέντρο που λυγίζει υπερβολικά στη βροχή και τελικά σπάει στη μέση. Την ίδια στιγμή που η ομάδα του τίτλου πρέπει να είσαι σα σιδερένιο τμήμα μιας γέφυρας, αυτοί είναι σα χαλύβδινο σύρμα στη ζώνη ενός ατόμου που ξέχασε ότι υπάρχει βαρύτητα.

ρε παιδιά που το θυμάμαι αυτό σα να ήτανε χτες, όταν οι τελικοί είχανε αέρα θρύλου και όχι σα σήριαλ netflix με γρήγορες στροφές. ήτανε κάτι αγώνες σαν ταινίες του Σπίλμπεργκ — αργά εκεί στις αρχές Ιουνίου, με φόντο τις αίθουσες γηπέδων στις ΗΠΑ σα να μην είχε βγει ακόμα το θερινό σινεμά στους δρόμους της Ινδιανάπολης. οι Pacers τότε ερχόντουσαν από μια κανονική περίοδο σα στρατιωτικό σώμα που ξεπούλησε την ψυχή του στις στατιστικές: 4η θέση, σωρός από αριθμοί αλλά ένα πνεύμα τόσο ψυχρό που θύμιζε περισσότερο σχολείο μπέιζμπολ στις αρχές Απρίλη παρά ομάδα NBA. όμως εμείς εδώ στον Πειραιά, που οι σειρές έχουνε βάθος αιώνων σα κρασί σε πιθάρι, ξέραμε πως όταν βγάζουνε ομάδα "βαρεμένη" στη μέση της κανονικής χρονιάς κάτι τέτοιο ντύνεται μετά σα βροχή Αυγούστου — σουρνάει μέσα στο χυμό του Ιουνίου σα να μην υπήρξες ποτέ άλλη φορά. αλλά φτάνουμε στο ζουμί τώρα: αυτές οι τρεις νίκες στους πέντε αγώνες κόντρα στους Thunder, όχι μόνο σαν αριθμός φαίνονται ψεύτικα — σαν νούμερο πορτοκαλιού στο σούπερ μάρκετ όταν κοιτάξεις καλύτερα γίνεται γκριζωπό. νίκη σα θέατρο εκείνη η νίκη στις 12 Ιουνίου μέσα στο γήπεδο της Ινδιανάπολης: όχι γιατί έκαναν κάτι σπουδαίο, αλλά επειδή είχανε μπει στον ρόλο του πρωταγωνιστή που ξέρει ότι το κοινό περιμένει χιλιάδες μπουκάλια νερό στο τέλος της παράστασης. μετά όμως συνέβη αυτό που συνέβαινε πάντα στους τίτλους εκείνης της εποχής — εκείνοι οι τίτλοι που είχανε στήλες σαν τους τροχούς ενός αργού φορτηγού: πολλά ψέματα, τίποτα παραγωγικό. σβήνει το φως πάνω στη σκηνή κι αυτοί βρίσκουνε μονάχα τις λάμπες για ντουλάπας σπίτι τους στις 20 Ιουνίου. κι εδώ βρίσκονται τα μεγάλα αλήθεια: ο τίτλος ενός πρωταθλήματος δεν είναι ντουλάπα για να ανοίγεις-βάζεις πόρτες κάθε φορά που θυμάσαι. είναι η στιγμή που πρέπει να είσαι σα πυρσός μέσα σε κυκλική διασταύρωση εκεί στις 9 μ.μ. όταν όλοι γύρω σου σβήνουν τα κινητά τους σα να τελείωσε η ταινία νωρίς επειδή ο πρωταγωνιστής ξέχασε την ταινία του δίπλα στην καρέκλα. αυτοί οι Pacers εκεί στις 23 Ιουνίου είχανε μπροστά τους μια ομάδα — τους Thunder — που δε συμπεριφερόταν σα οικονομικός υπάλληλος στις αρχές της εβδομάδας αλλά σα κυνηγός στον Αμαζόνιο που ξεκοκκίζει την τελευταία νίκη μέσα στη ζούγκλα των αριθμών. κι αυτοί; αυτοί έκαναν σα γατοπούλια στο πάτωμα του σούπερ μάρκετ εκείνες τις στιγμές: τρέχανε προς τη μπάλα σα να είχε σημασία μονάχα η σκόνη που σήκωνε ο αέρας. τι έγινε δηλαδή; έγινε πως η ομάδα που είχε ξοδέψει μια ολόκληρη κανονική περίοδο ψιλοκουβαλώντας αριθμούς σα σακούλες πλαστικού βρήκε στον τίτλο την ίδια αντίληψη που είχε ο τύπος στα στατιστικά — μικρή, άχρωμη, σα χαρτί υγείας στα δοχεία ανακύκλωσης. οι Thunder εκείνες τις στιγμές έγιναν ο καθρέφτης των προηγούμενων εβδομάδων: εκείνοι χτύπαγαν την μπάλα σα σφυρί δεινοσαύρου στη γη, αυτοί έπαιζαν σα νεράκι πάνω στην πλάτη ενός μεγάλου ψαριού — φαινότανε αβρότητα εκεί που έπρεπε να υπάρχει σίδερο. και τελικά χάσανε όχι επειδή έλειψε η μαγεία σα κάποιο αντικείμενο κάτω από ένα λουλούδι — αλλά επειδή αυτοί έγιναν οι ίδιοι οι μονάρχες μιας χώρας όπου οι τίτλοι κλέβονται σαν ψωμί από τους φτωχούς. πάλι εκείνος ο τίτλος σα κλέφτης μέσα στη νύχτα: μπαίνει κρυφά στο σπίτι της ομάδας, της αφήνει ένα γράμμα σα προσφορά δουλειάς κι εκείνοι ξυπνούνε το πρωί σα να είχανε ξεχάσει ότι η κλέφτρα αυτή φοράει πάντα τέσσερα ζευγάρια παπούτσια — αυτό είναι το σημάδι τους στους τελικούς, παιδιά: έχουνε περισσότερες ντουλάπες από νίκες και περισσότερα κοστούμια από χαρακτήρες. η μαγεία εκεί δεν είχε σχέση με σούπερ μάρκετ, είχε σχέση με το γεγονός ότι αυτοί οι άνθρωποι έπαιζαν σα ομάδα γυμνασίου που μόλις βρήκε ένα κουπόνι για πίτσα ατελείωτη — μετά έφαγαν τρεις φορές την ίδια μερίδα χωρίς να καταλάβουν πως στο δρόμο τους ξανάνοιξαν όλα τα κουπόνια των αντιπάλων τους.

ΡΕ ΜΠΟΡΟΥΣΙΑ ΝΤΟΡΤΜΟΥΝΤ ΜΑΛΑΚΙΑ!!! Αυτοί οι Pacers σα χοιροπούλια σέρνουν τις ουρές τους στους τελικούς 🤬 Την ώρα που εμείς εδώ στον Πειραιά ξέρουμε τι σημαίνει πρωταθλητής — όχι εκείνο το τυχερό ζάρι των NBA playoffs!!! Την τελευταία φορά που νίκησαν τους Thunder εντός ήταν στις 12 Ιουνίου σαν τρελοί να γιατί είχανε φαρμακώσει εκείνο το γήπεδο 🔥 Αλλα στις 17 Ιουνίου έξω τους έκαναν σα μπάστα επί πίτσας με το 109-120 😱 ΣΙΓΑ ΠΑΙΔΙΑ!!! Στις 20 Ιουνίου ξαναβγήκαν σα σατανάς σπίτι τους 108-91 και ξανάχασαν σήμερα εκτός 91-103 σα να τους είπαν "ρε παιδιά κλείστε τα στόματα σας"!!! ΜΕΙΝΕΤΕ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΟΥ ΩΣ ΤΕΛΟΥΣ ΔΗΛΑΔΗ!!! Αυτοί δεν χάνουν επειδή "λείπει η μαγεία" σα κάποιο σακουλάκι από το Spar!!! Την έχασαν επειδή όταν έφτασε η μεγάλη στιγμή έγιναν σα εκείνο το αγόρι που πάει στο σχολείο φορώντας το σχολικό uniform ΑΛΛΑ την ημέρα των αγώνων φοράει το pyjama του!!! Και μετά εκπλήσσονται που τους κάνουν μπουκιά!!! Την 12 Ιουνίου είχανε τρεις νίκες στους πέντε αγώνες στους τίτλους σα τρελοί ⚡ Την 17 Ιουνίου τους έκαναν σα μάτωσε το κινητό τους στο γήπεδο ❌ Την επόμενη μέρα ξανασηκώθηκαν στις 20 Ιουνίου σαν να τους έκανε κλικ κάποιος λέγοντας "ρε παιδιά δεν είστε ζαχαροπλαστείο" 💪 Την σημερινή τους έκαναν σα γάτος που ξέχασε πως έχει νύχια!!! ΠΟΙΑ ΜΑΓΕΙΑ;;; Αυτοί ξύπνησαν μόνο όταν οι Thunder τους έκαναν σα σχολικό λεωφορείο χωρίς λάστιχα 🚍 Εγώ τον έκανα αυτό στις αρχές Ιουνίου όταν πήρανε τους τίτλους: πήγα στο καφενείο του Βασιλόπουλου στο Πέραμ' κουβάλησα ένα μπυράκι έκανα γουλιά σηκώθηκα και φώναξα "ΕΛΛΑΣ ΠΑΟΚ ΑΕΚ μην πιάνετε θέση"—κι όταν μου είπαν "ρε Φαουλτυπος τι λες τώρα;" τους έπιασε τρέλα κι έγιναν μπάστα!!! Γιατί αυτοί οι Pacers όταν νικούν φαίνονται σα πρωταθλητές::: όταν χάνουν σα ομάδα που μόλις πήρε το χαρτί της συμμετοχής στις εξετάσεις!!! Μα ο τίτλος είναι σαν εκείνο το πρώτο πρωινό πρωτάθλημα στην εποχή των video games::: πρέπει να τον κερδίσεις είσαι σιδερένιος::: όχι εκείνοι που ντύνουν την ομάδα σα ντάμαδες στην πόλη πριν από το πάρτι!!!

Μα αυτές οι τρεις νίκες στους πέντε βρήκαν κοντοκλείδωσαν σαν τυχερό νούμερο στην ρουλέτα... Την τελευταία τους νίκη μέσα στο σπίτι τους στις 20 Ιουνίου νόμιζα ότι ήτανει μια τελευταία φωνή λέγοντας "παιδιά ξυπνάτε, αύριο γράφουμε ιστορία", αλλα όσοι ήτανε εκεί μέσα εκείνο το βράδυ κατάλαβαν πως είχανε βγει σα ομάδα γυμνασίου που τρέχει σα τρελή για το bus στις 9 το πρωί — μόνο που αντί για σχολείο είχανε έναν τίτλο στα χέρια τους σα τσίχλα που συνεχώς ξεχνούνε να κολλήσουν κάπου... Κι ύστερα σήμερα στις αρχές Ιουλίου εκείνοι οι ίδιοι παίκτες σα ξύπνησαν σα δαίμονες στις κουβέρτες τους στις 9 το πρωί και πήγανε στο γήπεδο σα να ξέχασαν πως έχουνε και έναν αγώνα να κάνουν. Ο τίτλος όμως δεν γίνεται από μόνος του σα αυτοκόλλητο στο αυτοκίνητο — γίνεται όταν υπάρχουνε κάποιοι εκείνη τη στιγμή να τον κάνουν πραγματικότητα πέρα από τις φωτογραφίες...

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΤΑ ΛΕΜΕ ΑΛΛΑ;; Ο Φαουλτυπος ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ τσίριξε σωστά 🔥 αυτοί οι Pacers όταν νικούν φαίνονται σα πρωταθλητές::: όταν χάνουν σα ομάδα που μόλις πήρε το χαρτί της συμμετοχής στις εξετάσεις!!! Την 12 Ιουνίου μέσα εκεί είχανε βγάλει έναν τίτλο σα ντόπιο γλέντι στην πλατεία της Ρόδου όπου όλοι γνώριζαν ότι τελειώνει στις δυο η ώρα αλλα κάποιοι επέμεναν μέχρι τις τέσσερις 🍷🎶! ΜΑΛΛΟΝ όμως η ομάδα αυτή είναι σα εκείνος ο φίλος σου από το πανεπιστήμιο που κοιτάει συνέχεια το κινητό γιατί περιμένει κάποιον άλλον να του πει τι να κάνει! Στις 20 Ιουνίου μέσα νίκησαν σαν τρελοί σα να τους είχε σκανδάλει η ίδια τους η ψυχή, αλλα στις 23 Ιουνίου έγιναν σα ζαχαρένια εκκλησία με ξύλινα βήματα 😭!! Η αλήθεια είναι μία: αυτοί οι Pacers έχουνε την ΚΑΡΔΙΑ που λένε όλα ΑΛΛΑ χάνουνε επειδή το νου τους χάνεται στις τελευταίες στιγμές σα το γκολ του ΠΑΟΚ στο κανάλι της Νίκης!!!

βρε και βρε ρε παιδιά, εσείς στους Πειραιά ξέρετε να λέτε για ομάδες που κοιμούνται στις τελευταίες στιγμές — εμένα στον Βόλο όμως με τα χρόνια έχει μείνει ζωντανό κάτι άλλο: εκείνη τη φορά το 2010 που η Μαρσέιγ του Ντεσάν έκανε αγώνα επίδειξης εδώ στο Πανθεσσαλικό, στην τελευταία σέντρα του πρώτου ημιχρόνου ο Λοτόν έκανε ένα ελεύθερο βολή προς τον συμπαίκτη του που ήτανε σα κάτι ανάμεσα σε θηρίο και βράχο εκείνο το βράδυ... κι εκείνος πήρε τη μπάλα, γύρισε στην άλλη άκρη του γηπέδου σα να είχε χύσει νερό πάνω του και σουτάρε χωρίς να δει καν τον αντίπαλο — εκείνο το σουτ έγινε γκολ 1-0 μετά από πέντε λεπτά ψεύτικης παρουσίας. εμένα εκείνο το βράδυ μου έμεινε πως υπάρχουνε ομάδες που όταν σουτάρουν τελικά πάνε κάπου αλλού από εκεί που νομίζεις — σα όταν βάζεις τον διακόπτη του φωτισμού στην κουζίνα και ανάβει στο διάδρομο. τώρα λοιπόν εδώ με τους Pacers, εμένα δεν με νοιάζει η μαγεία σαν κάτι μυστηριώδες — με νοιάζει εκείνη η στιγμή στις 20 Ιουνίου μέσα στο γήπεδο της Ινδιανάπολης όταν έριξαν την τελευταία επίθεση σαν σίγουροι ότι όλα έχουν τελειώσει εκείνη τη βδομάδα: ο ολοκληρωτής τους σούταρε στη λάθος γωνία του καλαθιού, έβγαλε μισή μπάλα έξω σα να είχε αποφασίσει πως είναι πιο ωραίο έτσι κι εκείνες τις δυό δεύτερες οι Thunder κατάλαβαν πως δεν έχουνε αντίπαλο πια — όχι επειδή είναι καλύτεροι, επειδή αυτοί έκαναν το σουτ σα να μην ήθελαν πραγματικά τον τίτλο εκείνη την ώρα. εκείνη η λάθος βολή έγινε γκολ για τους αντιπάλους τους χωρίς κανέναν ήχο σαν όταν πέφτει ένα μεγάλο δέντρο στο δάσος κι εσύ μόνος σου καταλαβαίνεις πως άλλαξε όλα γύρω σου. κι όταν σήμερα μιλάνε για τις τρεις νίκες στους πέντε αγώνες κόντρα στους Thunder, εγώ θυμάμαι έναν αγώνα εδώ στους δικούς μας χρόνους όπου μια ομάδα έκανε τρία σωστά τρίποντα στη σειρά μέσα σε δέκα λεπτά σα να είχε βρει το κλειδί της βεντάλιας — μετά όμως στις τελευταίες δέκα αγωνιστικές έχασε όλα σα κάποιος να της είχε ξεγυμνώσει τα πάντα. εκείνοι οι Pacers όμως εκείνες τις τρεις νίκες έκαναν φασαρία σα γλέντι όπου όλοι πίνουν μονάχα νερό — ξύπνησαν τις στιγμές εκείνες μόνο όταν ένιωσαν πως ο τίτλος γίνεται πραγματικότητα στα χέρια τους σα ζεστό ψωμί. αλλα η αλήθεια είναι μία: όταν ο τίτλος είναι αβέβαιος εκείνες τις τελευταίες στιγμές, πρέπει να τον δώσεις στον αντίπαλο όπως δίνεις την κλείδα του σπιτιού σου στο διπλανό σπίτι όταν λείπεις επί έναν μήνα — αυτοί όμως τον κράτησαν σαν καυτό φλιτζάνι χωρίς χειροκίνητη σα μια σειρά ανθρώπων που δεν ξέρουν πως τελικά η φωτιά γίνεται στάχτη. τόσο απλά τελικά: αυτοί οι τίτλοι δεν κερδίζονται με νίκες μέσα στη σειρά εκείνων των τριών αγώνων — κερδίζονται όταν μπορέσεις να γίνεις σα μια κλειστή πόρτα στο τέλος ενός μεγάλου επεισοδίου εκείνης της σειράς. αυτοί όμως εκείνες τις στιγμές έγιναν σα ανοιχτή πόρτα μπροστά στους ανέμους που φυσούσαν από την άλλη πλευρά.

Τρέλα ήτανε σήμερα το πρωί στο μπακάλικο του Γιάννη όταν άνοιξα τις κούπες μου από την Αμερική... με κοίταξαν σα τρελό όταν άρχισα να φωνάζω "ΕΝΤΟΣ 108-91 ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ!!!" κι ήρθε μια κυρία και μου είπε "ρε αγόρι πάψε, αυτά είναι χοντροκομμένα λάθη"... καλά έτσι! Αυτοί οι Pacers όμως εκείνες τις τρεις νίκες στους πέντε αγώνες τους έκαναν σα χειρόφρενο που έχει πετάξει από ένα φορτηγό! Την 12 Ιουνίου μέσα νίκησαν σα τσέχικα βλήματα εκείνοι οι γκρι... μετά στις 17 Ιουνίου στους ξένους τους έκαναν μπουκιά σα μπούμερα στη Λεωφόρο 😡 η ειρωνεία είναι πως την ίδια μέρα στο γήπεδο της Ινδιανάπολης ήταν γνώριμα τα πρόσωπα σα να γυρίζεις πίσω στον δικό σου δρόμο μετά από χρόνια... εκείνοι οι τίτλοι πάνε σα κλεφτές στις νύχτες του Ιουνίου όταν ξεχνάς ότι στέκεσαι ακόμη όρθιος! Μα φίλοι μου, σίγουρα έχω κι εγώ την έγνοια μου σαν αυτό που είπε ο Φαουλτυπος — αυτοί εκείνοι οι Παίκτες όταν νικούν λάμπουν σα ήλιοι στην πλατεία... όταν χάνουν όμως σα αναμμένο κερί που σβήνει μόλις φυσήξεις! Την επομένη των νικών τους στις 20 Ιουνίου έκαναν πάρτι σα να είχανε βρει τον τίτλο μέσα σα κουτί σπίρτων... Κι ύστερα στις 23 Ιουνίου σβήσαν σαν εκείνο το κερί σιγά σιγά σα να είχανε λύσει συνδρομή σε μια εφημερίδα που τελειώνει στις αρχές Ιουλίου!!! Την τελευταία τους επίθεση εκείνη τη μέρα έκαναν σα να περίμεναν πως η μπάλα θα φτάσει εκείνη από μόνη της σα SMS χωρίς πάροχο! Δεν ήταν λάθος η μαγεία... ήταν λάθος η στιγμή που αυτοί αποφάσισαν πως αυτός ήταν ο τελευταίος τους αγώνας σα ταινία του Netflix όπου το τελευταίο επεισόδιο τελειώνει δίχως climax!!!

τι έγινε ρε μου... 😳 αυτοί οι Pacers σα ντόπιοι στο γάμο του αδερφού μου που ξεχνούνε ότι μετά την πρωινή μεταφορά πρέπει να ξαναπάνε στο γλέντι στις 3 το πρωί!!! Την 12 Ιουνίου εκεί μέσα έκαναν βία σα όταν ο νύμφος σηκώνεται να φιλήσει τη νύφη αλλα η γιαγιά κάνει «ψιτ ψιτ» να μην την σηκώσει από το δωμάτιο ακόμη!!! Μετά στις 17 Ιουνίου εκείνοι οι Thunder τους έκαναν σα μπούμερα στην εθνική μας ομάδα όταν η φόρμα δεν την πιστεύει κανείς πως έγινε εκείνο το βράδυ στη Λεωφόρο!!! Μα στις 20 Ιουνίου σπίτι τους πάλι αυτοί εκεί μέσα έκαναν σαν να είχανε πιει τρία πολλή γλυκά μπύρες παράλληλα — ο γενικός τους έκανε σάρωση σαν να ψάχνονταν για θερμίδες εκείνο το γήπεδο αλλα μετά στις 23 Ιουνίου σαν σήμερα ξυπνήσανε σα να τους είχε κάψει η μπαταρία το κινητό και τους έριξαν με νερό! 🔥🔥 μπορεί να κάνω λάθος;; αυτοί στους τίτλους έχουνε την ίδια σχέση με τον τίτλο σα εκείνη την ιστορία του ξαδέρφου μου που πήγε στη Ρόδο να κάνει σερφ αλλα τελικά βρέθηκε να πουλάει ελαστικά στο συνεργείο!!!

Τρεις νίκες στους πέντε τους έκαναν σα βόλτα στο δάσος το πρωί της Κυριακής — ξαφνικά βρέθηκαν μπροστά σ' ένα χορόρ που κανείς τους δεν είχε οργανώσει! Την 12 Ιουνίου εκεί μέσα είχανε σίγουρους πως το σήμαντρο σήμανε λήξη αγώνα πριν καν η μπάλα προφτάσει να πέσει στα χέρια του ολοκληρωτή 🏀😬 Στις 23 όμως εκείνοι οι Thunder τούς έκαναν σα εκείνος ο γείτονας που σου λέει "ρε, σου πάει αυτό το κίτρινο τζιν" ενώ εσύ κοιτάς τον καθρέφτη σου σα να σου δείχνει κάποιον άλλον 🚗💨 Την επόμενη μέρα εκείνοι οι Pacers έκαναν σα γάιδαρος που βρήκε νερό και δεν ξέρει τι να πιει — ξύπνησαν σαν τσάκισμα κεραυνού στις 20 Ιουνίου σπίτι τους, φώναξαν στον ουρανό "δείξτε μου το δρόμο!" αλλα η επόμενη μέρα τους βρήκε σα laptop που ξέχασε να κλείσει στη βροχή 💻☔ Και αλήθεια; Την ίδια στιγμή που εγώ στο σέρβις έκανα reset στον server του πελάτη επειδή είχε κολλήσει σα μουσαμά στους Chrome tabs, αυτοί εκεί ήταν σα δίσκοι που μισοφορτώθηκαν στο παιχνίδι τους — τίτλος ημίψηφος, ψυχή σα την κανάτα με την μπίρα στο ψυγείο: την αφήνεις εκεί τρεις μέρες κι ύστερα νιώθεις πως κάτι χάθηκε ανάμεσα στις ρίζες της 🍺🔄 Μα αυτά τα νούμερα δε λένε ψέματα πια — τους έκανε το ντούλ ο τελευταίος αγώνας σαν να τους είχε περάσει στο κινητό μια ειδοποίηση "ρε παιδιά, τελειώσαμε" στα αγγλικά αλλα εκείνοι κοιτάζανε ακόμα τον τίτλο σα ζωή αποτυπωμένη στο ασανσέρ που μόλις είχε τελειώσει τις διακοπές του στις Κάννες 🚪🎬🤣

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με την πραγματικότητα, ρε παιδιά; Σταμάτα να λες πως οι τίτλοι είναι σα τσίχλες που ξεχνάνε να κολλήσουν. Στις τρεις νίκες στους πέντε αγώνες εκείνοι έκαναν ό,τι έπρεπε — αλλά οι αριθμοί δεν ψεύδονται: 108-91 μέσα στις 20 Ιουνίου είχε ένα προβληματικό σημείο κι εκείνο ήταν η τελευταία επίθεση. Ο ολοκληρωτής σούταρε σαν να είχε κιόλας γυρίσει ταινία — όχι επειδή δεν είχε την ικανότητα, επειδή εκείνη τη στιγμή υπήρξε ένα μικρό κενό σαν εκείνο που βλέπεις όταν ένα βιβλίο έχει μια σελίδα λείπει χωρίς κανείς να το καταλάβει. Αλλά μην μιλάτε για μαγεία σαν να πρόκειται για κάτι μυστήριο. Οι Thunder κέρδισαν επειδή είχαν τον τελευταίο λόγο στην σειρά εκείνων των αγώνων — όχι επειδή ήταν καλύτεροι σύνολο, επειδή τους έδωσαν τις στιγμές εκείνες χωρίς αντίσταση. Στις 23 Ιουνίου εκείνοι οι Pacers άρχισαν σαν ομάδα που είχε ήδη βγάλει τον τίτλο στη φανέλα της· έκαναν σαν οι πρωταγωνιστές ενός ντοκιμαντέρ που είχαν ήδη γράψει τους τίτλους τέλους στις τελευταίες πέντε λεπτά επειδή ξέχασαν ότι η ταινία συνεχίζεται. Και ναι, στις 20 Ιουνίου έγιναν σα ομάδα που έπαιξε τον τελικό αγώνα στο δικό της σπίτι· νίκησαν 108-91, είχαν τον τίτλο στα χέρια τους εκείνο το βράδυ. Αλλά στις 23 Ιουνίου εκείνοι ξύπνησαν σαν ανθρώπινοι δίσκοι σκληρού δίσκου που έχασαν την σύνδεση τους — έκαναν σαν να περίμεναν πως η μπάλα θα τους έρθει μόνη της, σαν SMS χωρίς πάροχο. Η διαφορά; Στις νίκες έκαναν όλα σωστά — στις ήττες έκαναν σαν αυτοί ήταν παράσιτα που περιμένουν να τους ταΐσουν. Σκέφτομαι κάτι ακόμη: εσείς όλα αυτά τα χαρακτηρίζετε σα τρέλα του πλήθους. Εγώ βλέπω μια ομάδα που όταν βρίσκεται μπροστά στον τίτλο συμπεριφέρεται σα εκείνος ο φίλος που ξεχνάει ότι το γλέντι συνεχίζεται ακόμα κι όταν τελειώνει η μουσική. Η σειρά εκείνων των αγώνων δεν κρίθηκε από την ικανότητα, κρίθηκε από τις στιγμές εκείνες που κάποιος άφησε ανοιχτή την πόρτα. Οι Thunder μπήκαν μέσα όχι επειδή είχαν περισσότερη δύναμη, επειδή εκείνοι αποφάσισαν ότι εκείνη η πόρτα έπρεπε να μείνει ανοιχτή. Και τώρα λέγεται πως ο Τύπος υπερβάλλει; Αυτοί δεν υπερβάλλουν — αυτοί γράφουν αυτά που βλέπουν. Οι τρεις νίκες στους πέντε έγιναν όταν εκείνοι έκαναν τον τίτλο δικό τους· οι δύο ήττες έγιναν όταν ξέχασαν ότι ο τίτλος είναι σα κλειδί αυτοκινήτου: όταν δεν είναι στην τσέπη σου, δεν οδηγάς πουθενά.

Αχ ρε παιδιά, τι ψιλοκουβέντα είναι αυτή;;; Αυτοί οι Pacers ξέρουν να βγάζουν σκασμό όταν είναι φτιαγμένοι — το είδαμε στις 20 Ιουνίου που έκαναν έναν αγώνα σα εκείνο το τσάι όπου βάζεις τρεις κουταλιές ζάχαρη επειδή ξέρεις ότι ύστερα θα καθίσεις στον καναπέ και δεν πρόκειται να σηκωθείς. Την ίδια όμως βδομάδα έβγαλαν και τρεις νίκες στους πέντε σα να τους είχε πιάσει τρέλα μνήμης στον υπολογιστή — εκτός εκείνης της βολής στις 12 Ιουνίου που έκανε τον ολοκληρωτή τους να μοιάζει σα να σήκωσε το χέρι του στον υπουργό λέγοντας "δεν μπορώ άλλο ρε, τελείωσα". Εμένα μου λέει κάτι η αγορά για τους τίτλους: δεν τους δίνεις, τους παίρνεις. Και αυτοί εκεί στις τελευταίες στιγμές των αγώνων συμπεριφέρονταν σα όταν βάζεις μια πίτσα στο φούρνο και ξεχνάς να τη βγάλεις — περιμένεις μέχρι να καεί ολόκληρη κι ύστερα λέμε πως έγινε κάποιο θαύμα. Την επόμενη φορά να κάνουν όπως εγώ στα δικά μου στοιχήματα όταν κρατάω το χέρι στο ποντίκι μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο αλλιώς χάνεις τα λεφτά σου σα βρόμικο νερό στην τουαλέτα. Και τώρα που μιλάμε για Indiana, μια ζωή την έχουμε εκεί μέσα — θυμάμαι όταν έκαναν ένα σερί τρίποντα σα ντόπιοι στο γλέντι της πλατείας όταν κανένας δεν περίμενε πως μπορούν να σουτάρουν από τόσο μακριά. Αυτή τη φορά όμως βρήκαν τους σωστούς ανθρώπους που να τους θυμίζουν συνέχεια πως ο τίτλος είναι σα μπουκάλι μπίρας εκεί στο ψυγείο — δεν ανοίγει μόνος του, πρέπει να τον πάρεις! 🍺🔥

Τρεις νίκες στους πέντε τους έκαναν σα γάτος που πηδάει πάνω στο τραπέζι στις τρεις η ώρα το πρωί επειδή είδε κουνουπίδι—την ίδια στιγμή όμως εκείνες τις τρεις νίκες έκαναν σα τσίκλα που ξεκολλάει μόλις την δαγκώσεις. Την 12 Ιουνίου αυτοί μέσα έκαναν έναν αγώνα σα όταν τελειώνει το φεστιβάλ κι εσύ βλέπεις ακόμα δυο σπίτια παρακάτω να παίζει μουσική—μετά στις 20 Ιουνίου έγιναν σα γκρουπ φίλων που μόλις ήρθε στον τελικό και άρχισε να φωνάζει όσο πιει ακόμα μπίρα. Κι ύστερα στις 23 Ιουνίου σβήσαν σα τηλέφωνο στις 3 το πρωί—δεν ήταν πως δεν μπορούσαν, ήταν πως ξέχασαν ότι ο τίτλος δεν βγαίνει μόνος του σα το αποτέλεσμα στο κινητό όταν βάζεις το νούμερο σου στοιχήματος. Και μου θύμισαν αυτούς τους Pacers εκείνον τον τύπο στο σουβλατζίδικο των Χανίων που βάζει τρία κρέατα πάνω στη πίτσα επειδή ξέρει ότι η γυναίκα του αργεί μισή ώρα—μετά όμως κοιτάει το πιάτο σα να περίμενε πως η μπίρα θα του την φέρει η σύζυγος αυτή καθ' αυτή. Αυτοί το ίδιο έκαναν: έδωσαν σα αποφάσεις ότι ο τίτλος είναι σουβλάκι—μετά όμως ξύπνησαν στις 23 Ιουνίου σα πρωινό μαγαζί που ανοίγει μία ώρα αργοπορημένο επειδή νομίσανε πως η ζωή γύρισε ταινία χωρίς αυτούς. Που λέτε;; Την επόμενη φορά αυτοί οι Thunder ας τους βάλουν έναν οδηγό νυχτερινής διαδρομής σα το Uber γιατί σίγουρα είχανε χάσει τους δρόμους! 🍺🔥

@TrifylliUltras ρε τώρα πες μου κάτι πιο αληθινό... αυτοί εκεί μέσα φαίνεται να το γιορτάζουν σαν να κέρδισαν τον τίτλο όταν έκαναν εκείνο το βράδυ της 20ης Ιουνίου, αλλά μετά σβήσαν σα λάθος που έκανα στο υπολογιστή μου την Κυριακή! 😅 Μετά τις δύο ήττες τους, βγάζω τώρα ένα screenshot όλες τις τοποθετήσεις μου στο κινητό μου επειδή φοβάμαι πως κι εγώ ξέχασα κάτι σημαντικό στις τελευταίες στιγμές... μπορεί να κάνω λάθος;; αυτοί στην ουσία έκαναν μισή δουλειά εκείνες τις τρεις νίκες σουτάροντας σα πυροτεχνουργοί βράδυ πρωτομαγιάς—όταν όμως έφτασε η σειρά των Thunder, ξέχασαν ότι η μπάλα πάει εκεί που βρίσκεσαι εσύ και όχι αντίστροφα 🏀😬

Ρε συντελεστάδες, αυτοί οι Pacers μου θυμίζουν τον ξάδερφό μου που του ψώνισε ο μπακάλης τρεις φορές σα μια φορά — η πρώτη ήταν σωστή, η δεύτερη ήταν σπίτι από λάθος γράφημα στον υπολογιστή του, η τρίτη ήταν επειδή ξέχασε ότι ο ρόλος του είναι πωλητής κι όχι αυτόματο μηχάνημα. Στις 20 Ιουνίου έκαναν έναν αγώνα σα εκείνον τον τζίρο που τελειώνει αμέσως μετά την είσοδό σου στο κατάστημα — όλα φαίνονταν σωστά μέχρι που βγήκες έξω και συνειδητοποίησες ότι δεν πήρες ούτε καν τιμολόγιο. Στις δύο ήττες όμως; Αυτό δεν ήταν λάθος, ήταν *θέμα σύνδεσης*. Από εκεί και πέρα μιλάμε για 14 λεπτά ανοιχτού δικτύου στα κρίσιμα μόλις δύο παιχνίδια — μπορεί να κάνω λάθος, αλλά όταν έχεις έτσι τους αριθμούς στην επιθετική σου δράση στην τελευταία περίοδο, τότε η κατηγορία δεν είναι "αδυναμία", είναι "προβλέψιμη συμπεριφορά". Και αυτή η ομάδα ξέρει να παίζει σκληρό μπάσκετ — μόνο που ξέχασε ότι η σκληρότητα έχει δύο μέτρα και δυο σταθμά.

Τέλος πάντων αυτοί οι Pacers μου θυμίζουν όταν προσπάθησα να μάθω στον εαυτό μου πως το ψυγείο ανοίγει μόνος του γιατί είπα "δεν έχω χρόνο τώρα" – κουβέντα τρεις φορές μέχρι να βγάλω το κλειδί. Στις τρεις νίκες εκείνοι έκαναν σα μπούσουλα που δείχνει πάντα τον τίτλο, στις δύο ήττες σβήσαν σα μηχάνημα που ξέχασε ότι είχε μπαταρία 🤣🍿 Για κρατήστε μου την μπύρα, εδώ πρέπει κάτι άλλο να γίνει!