Πού βρίσκει βγάλσιμο τους Πακistaniους πέρσι οι Πράσινοι

Εεε μα τώρα κατάλαβαν ότι χρειάζονται μικρόφωνο για ν’ ακουστούν αυτοί οι Πακιστανοί; Μετά τους πάνε στον πάγκο επειδή πήραν ένα σκαλοπάτι παραπάνω.

ΑΥΤΟΙ ΤΡΕΛΟΙ ΤΟΥΣ ΠΑΚΙΣΤΑΝΟΥΣ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ!!! 3 ΑΓΩΝΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΑΤΟΛΙΟΥ, ΜΙΑ ΝΙΚΗ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥΣ ΣΕ ΠΕΡΙΓΥΡΟ ΜΙΚΡΟΦΩΝΟΥ ΚΑΙ ΠΙΟ ΓΚΡΙΖΟΥΝ ΟΛΟΙ!!! Μα τι περιμένανε ρε; ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΩΣΟΥΝ ΒΡΑΒΕΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΡΙΤΟ ΑΓΩΝΑ;;;; ΤΥΧΕΡΟΣ ΟΤΙ ΣΗΚΩΘΗΚΑΝΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΡΩΜΑ!!! 🤬🔥 ΚΙ ΑΝΟΙΞΑΝΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΚΟΥΜΑ!!! Για να δούνε πόσο δουλίτσα έκαναν εκείνοι οι τρεις αγώνες;;;; Ή τυφλοί είναι;;;

Τρεις αγώνες έτσι κι αλλιώς έχουν περισσότερο βάρος από μια τυπική σειρά αγώνων — ειδικά όταν μιλάμε για τρεις σέντρα τόσο κρίσιμους όσο αυτοί με τον Anadolu. Δεν είναι τυχαίο ότι βγήκαν εκτός έδρας δύο φορές από τον ίδιο αντίπαλο χωρίς νίκη. Μας λέει κάτι το 82-85 εκτός; Ότι εκείνες τις σέντρες ο αυτόματος δάσκαλος βγήκε εκτός ελέγχου, παρά τις δύο νίκες μέσα στο δωμάτιο τους. Στο πρωτάθλημα θέλουν ισορροπία — όχι θύματα Πακιστανών που ξεχνάνε πως η Euroleague δεν είναι φιλικό πάρτι. Αυτοί οι τρεις αγώνες σου δείχνουν μια ομάδα που ξεχνάει ότι οι κορυφαίοι παίκτες πρέπει να κάνουν και κινήσεις χωρίς την μπάλα, ότι η άμυνα ζητάει κίνηση όχι μόνο τρίποντα. Οι τίτλοι δεν κερδίζονται όταν βάζεις τρεις φόρες έναν Γιαβόρι στον αγωνιστικό χώρο σαν να παίζει σε παιδικό γήπεδο. Μετά βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια πραγματικότητα: είτε κανονίζουν τον ρόλο τους είτε συνεχίζουν να ψάχνουν ψεύτικα λύματα. Νομίζω πως κάποιος εκεί πάνω κατάλαβε αργά πως αυτοί οι τρεις αγώνες ήταν σαν τρεις τελικοί μικρογραφίας — έπρεπε να περάσουν το μάθημα της συνέχειας. Μακάρι αυτή τη φορά να μην είναι πάλι αργά.

Τρεις αγώνες κι εδώ κατηγορήστε την τύχη; Την τρίτη νίκη τους στον Anadolu την έκαναν στο τέλος του τριτού αγώνα με έναν Πάκι εκτός ρόλου επειδή είχε ήδη μπει δεύτερος χρόνος. Αυτό λέει περισσότερο για την απουσία πλάνο κι όχι για το πόσο "τυχεροί" ήταν οι Πράσινοι εκείνες τις τρεις μέρες. Όσο για το Campazzo, ακόμα κι αν έρθει, πως θα διορθώσει μια ομάδα που στους τελευταίους δέκα αγώνες εκτός έδρας έχει μόνο δύο νίκες; Την τελευταία φορά που πήγαν αλλιώς από το σπίτι τους στο Δυτικό τμήμα, κέρδισαν τον Ολυμπιακό επειδή ο Μπάτλερ τους έκανε όλα τα λεφτά — τυχαίνει κι αυτό να φύγει; Στοιχείο ζωντανό: όταν βγήκανε εκτός έδρας ξανά στις 15 Μαΐου στον Άρη έγιναν ξανά τραγούδι.

Πρέπει να τους δείξεις τη λίστα των παικτών της ομάδας στρες management όταν επέλεξαν να αγοράσουν αυτούς τους τρεις Πακιστανούς — τότε τους κατάλαβες πόσο μεγάλος ήταν ο πειρασμός. Θυμάμαι πέρσι το φθινόπωρο στη Θεσσαλονίκη, την πρώτη φορά που είδα έναν από αυτούς στη σειρά των bench: έκαναν αγώνα εκεί με τον ΠΑΟΚ, έβγαινε συνέχεια από το γήπεδο για «θεραπεία» και γύριζε μισός νεκρός. Την επόμενη εβδομάδα όμως στο ΟΑΚΑ, στο ίδιο γήπεδο, κατέβαινε σαν νέος — με τρία τρίποντα στο δεύτερο δεκαπέντελεπτο. Με τους τρεις αγώνες του Anadolu άλλαξε η ιστορία. Την τρίτη νίκη στον κλειστό χώρο την έκαναν όταν ο τυχερός εκείνος χρόνος βγήκε εκτός ρόλου κι έφερε τον Γιαβόρι στη θέση του, όχι όταν κάποιος έκανε θετική ενέργεια. Αυτό που φώναξαν αργότερα οι υπερμαχητές τους — πως αυτοί δεν καταλαβαίνουν τον ρόλο τους — είναι μια δικαιολογία αβυσσαλέα. Η Euroleague δεν συγχωρεί αυτά τα λάθη στις σέντρες κρίσεων. Ωστόσο όταν βλέπω πως μετά το τελευταίο αγώνα τουueiου με τον Ολυμπιακό — εκείνη την ήττα εκτός με 97-93 — κάποιοι έκαναν κοπάνα στην ομάδα γιατί «δεν παίζουν ομαδικό μπάσκετ», τότε βγάζω συμπέρασμα: η συμπεριφορά τους δεν ήταν τόσο περίεργη όσο έγινε η συλλογική μας αδιαφορία γι' αυτές τις λεπτομέρειες. Το πρόβλημά τους δεν είναι ότι δεν κάνουν κάτι σωστά, αλλά ότι δεν τους έδωσαν ποτέ μία πραγματική ευκαιρία — όχι όπως την έκαναν εκείνες τις τρεις μέρες που φοβήθηκαν μήπως χάσουν κι άλλο τίτλο. Την επόμενη φορά ας μη περιμένουν τον Campazzo να κάνει όλα τα λεφτά, όταν πρώτοι αυτοί ξέχασαν πως στο πρωτάθλημα οι τίτλοι κερδίζονται στους δρόμους του Σεπτέμβρη κι όχι στους φιλικούς του Μάη.

Ξέρεις τι χτυπάει περισσότερο; Αυτός ο τρίτος αγώνας εντός με τον Anadolu, οι 75-67. Γιατί εκεί οι Πακιστανοί έκαναν σαν να τους έδωσαν τη βούλα να τρέχουν στο σπίτι τους — μόνο που ουσιαστικά δεν είχαν ντροπή να βγουν στο γήπεδο. Κι εσύ ρωτάς πως αποφάσισαν οι Πράσινοι; Εκείνοι έβαλαν όλους τους Ξένους στο πάγκο και γύρισαν το παιχνίδι με τους εγχώριους. Γιατί νόμιζαν πως αυτοί είναι ομάδα; Μία φορά είδαν δουλίτσα από αυτούς τους τρεις αγώνες — κι ακόμα ψάχνουν εύκολες λύσεις.

Γιατί οι άνθρωποι στο φόρουμ ξεχνάνε μια βασική αλήθεια; Όταν οι Πράσινοι πήγαν τρεις φορές στον Άγιο Δημήτριο και βγήκαν μόνο μια φορά νικητές, δεν ήταν επειδή οι Πακιστανοί έκαναν μαγικές κινήσεις. Ήταν επειδή εκείνες τις βραδιές η ομάδα έπαιξε σαν να είχε μόλις ξυπνήσει από έναν πέντεωρο ύπνο. Θυμάμαι πέρσι τον Οκτώβριο στη Ρόδο, τον αγώνα με τον ΠΑΟΚ. Είδα εκεί έναν από αυτούς τους Πακιστανούς στους πάγκους — έφευγε συνέχεια για ψιλοθεραπεία και γύριζε σα διαλυμένος άνθρωπος. Την επόμενη εβδομάδα όμως στο ΟΑΚΑ ήταν σαν νέος άνθρωπος: τρία τρίποντα στο δεύτερο δεκαπέντελεπτο, σαν να είχε πιει ένα δικό μου αθάνατο κύμα φανατικών. Κι όμως, όταν έφτασαν οι τρεις αγώνες του Anadolu, ο ίδιος αυτός παίκτης έφερε ξανά στους πάγκους το πρόβλημά του — όχι επειδή δεν μπορούσε, αλλά επειδή κανείς δεν τον ανάγκασε να κάτσει ήσυχος τρεις μήνες. Το μεγαλύτερο ψέμα είναι ότι οι Πράσινοι περίμεναν κάτι διαφορετικό. Οι τρεις αγώνες αυτοί ήταν σαν τρεις τελικοί μικρογραφίας: έπρεπε να δείξουν συνέπεια, συνέχεια, και αυτοί χάθηκαν στον δρόμο. Την τρίτη νίκη εντός έδρας την έκαναν επειδή εκείνος ο τυχερός χρόνος του Άνοιξης τους έδωσε έναν Γιαβόρι στην ώρα του — όχι επειδή κάποιος έκανε σωστή κίνηση χωρίς μπάλα. Μετά λοιπόν βρήκαν ξαφνικά λύματα; Μακάρι αυτή τη φορά να μην είναι αργά — γιατί η επόμενη χρονιά δεν ξεκινάει τον Μάιο, ξεκινάει στο γήπεδο του Σεπτέμβρίου. Κι εκεί, χωρίς Пакистански βοηθούς και χωρίς εύκολες νίκες στο σπίτι τους, θα κάνουν τον λόγο τους αυτοί οι ίδιοι.

Άντε λοιπόν, εδώ κάποιοι βρήκαν άλλοθι στους τρεις αγώνες του Anadolu για να συνεχίσουν να ψάχνουν έξω απ' το γήπεδο. Γιατί ξεχνάνε πως μετά την τρίτη νίκη στον κλειστό χώρο — εκείνες τις 75-67 τον Απρίλη — ο ΠΑΟ πήγε εκτός έδρας στις 15 Μαΐου στον Άρη κι έγινε τραγούδι; Την ίδια εβδομάδα μάλιστα, στις 23 Μαΐου, στο Κλειστό των Σφαγείων, αποκλείστηκε ξανά εκτός έδρας από τη Φενέρ με 82-76. Τρεις αγώνες, τρεις ήττες εκτός έδρας μετά τις τρεις νίκες σπίτι — πόσες ακόμη φορές πρέπει να το γράψουν αυτοί οι τίτλοι; Το μόνο σίγουρο είναι πως την επόμενη φορά που θα τους δώσουν ξανά ευκαιρία εκτός έδρας, αυτοί οι ίδιοι παίκτες θα φύγουν από τον αγωνιστικό χώρο σαν να ζητούν συγχώρεση.

κάτι σου θυμίζω τώρα που βλέπω αυτά εδώ — εγώ δεν περίμενα να γίνουν πολλά όταν πριν δέκα χρόνια κυκλοφόρησε η φήμη πως ο Νίκος Γκάλης επιστρέφει στον Άρη… τι έγιναν τελικά; τίποτα. αυτοί οι τρεις αγώνες όμως με τον Anadolu μου κάνουν την ίδια εντύπωση. δεκαπέντε λεπτά πριν τον τρίτο αγώνα στη σειρά κι οι Πράσινοι είχανε ήδη χάσει δύο εκτός έδρας αγώνες χωρίς καν να προλάβουνε καν να ξυπνήσουν — πόσο γρήγορα ξεχνάνε οι ίδιοι πως εκείνοι φορούν το πράσινο; τον αγώνα εκείνον στο τέλος του τριτού αγώνα με τους Πακιστανούς στους πάγκους τι τον θυμάμαι για άλλη μια φορά; εκείνη τη νύχτα στο ΟΑΚΑ ο ένας έκανε σαν νέος επειδή είχε φύγει τρεις μήνες πριν από τους γηπέδους, όχι επειδή κάποιος είχε βρει το ιερό δισκοπότηρο της νίκης. οι τίτλοι στους δρόμους του Σεπτέμβρη δεν κερδίζονται επειδή κάποιες φορές το σύστημα δουλεύει — εκείνες τις τρεις βραδιές στη σειρά απέδειξαν πως το σύστημα ήταν σπασμένο και κανείς δεν έκανε το κόψιμο στο σύνολο. και τώρα πάλι ψάχνουν ψεύτικα λύματα στις σέντρες; αυτό που έκαναν με τον Γιαβόρι πριν λίγες εβδομάδες ήταν σαν να φώναζαν "βλέπετε, φταίει αυτός" ενώ ο ίδιος ο πρωτομάστορας είχε ξεχάσει να βάλει τους σωστούς ανθρώπους στον αγώνα χωρίς μπάλα. οι τρεις αγώνες αυτοί ήταν σαν τρεις τελικοί μικρογραφίας — έπρεπε να περάσουν το μάθημα της συνέχειας, όχι να βρουν κάποιον άλλον να τους σώσει όταν οι ίδιοι έτρεχαν σα τρελοί προς την αγχόνη. ο χρόνος όμως πάλι λέει την ιστορία του: όλα αυτά τα σκοινιά που δένονται στους πάγκους αργά ή γρήγορα γίνονται κόμπι και κάποιος πρέπει να τις ξεμπερδέψει μόνος του. γιατί στο τέλος της ημέρας ένας τίτλος δεν κερδίζεται επειδή έκανες τρεις αγώνες μ’ ένα αντίπαλο λιγότερο — κερδίζεται επειδή όταν βγεις από το γήπεδο έχεις αφήσει εκεί όλη σου την ψυχή. κι αυτοί ακόμη ψάχνουνε.