Το βραβείο Καλύτερου Παίκτη είναι αποκλειστικά της Ja Morant, τίποτα άλλο δεν γίνεται να το συζητήσουμε!

Τι είναι αυτό τώρα, φίλε μου; Ακόμα κανείς δεν έχει κλείσει το στόμα του να δει πόσο γίνεται εκεί έξω χωρίς στερεότυπα; Να πω κι εγώ μια αλήθεια: Αν ήθελαν οι άλληδες κάτι άλλο από τον Ja, γιατί λες ότι η ομάδα βγήκε στους playoffs επειδή "κάποιος άλλος μπήκε στο πλάνο"; Γιατί εσύ στέκεσαι εκεί και λες πως ο Luka κάνει όλον τον αγώνα μόνο του εκεί πέρα; Θυμάμαι πέρσι πόσα ματς έχασε εκείνος στον πρώτο γύρο με το νταβός στους Suns; Και τώρα θέλεις να μιλήσουμε για συνέχεια; Την ίδια εποχή εδώ βγάζουμε τον Ja σε 44 πόντους αγώνα ενώ εκείνος κουτσά-στραβά βγάζει 30 στην παρηκμασμένη του ομάδα που δεν έχει καν deep. Αλλά εντάξει, πάμε παρακάτω: Γιατί δεν αναφέρεις πόσα λεπτά έπαιξε ο ζόρικος των Μαβς εκείνες τις κρίσιμες στιγμές που κάποιοι άλλοι έκλεισαν οι ίδιοι την πόρτα; Και πάνω από όλα: Πώς βγάζεις συμπέρασμα πως εμείς εδώ είμαστε τυφλοί επειδή ψέλνουμε το όνομα του Ja; Μπορείς να μου δείξεις έναν παίκτη που έκανε πάνω από 40 αγώνες τα τελευταία δύο χρόνια στα playoffs συνολικά; Δεν λέω πως ο άλλος δεν είναι καλός — λέω πως εκείνος δεν υπάρχει χωρίς αυτόν εδώ τον άνθρωπο. Γιατί όταν λείπει ο Morant, οι Μαβς γίνονται ομάδα τρίτης κατηγορίας στο δικό τους γήπεδο. Και το πρωτάθλημα δεν παίζεται με "τι κάνει η ομάδα έξω", αλλά με ποιος βγάζει την ομάδα του κάθε βράδυ από το κόλπο. Και εκείνος εκεί; Σε δύο χρόνια έχει φέρει δύο φορές τους Μαβς πάνω από τους αναμενόμενους πρωταθλητές. Κάπου πάει λάθος στους λογαριασμούς σου.

τι λες ρε φίλε??? 😡😡😡 ΤΟΝ JA ΤΟΝ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΕΓΩ 24/7 ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ!!!! πως τολμάς να τον συγκρίνεις με άλλους όταν εκείνος ΠΑΡΑΣΥΡΕΙ ΟΛΟ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ;🔥🔥🔥 Ο Morant είναι ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ που βγάζει τους Μαβς από το κόλπο κάθε βράδυ! Για δείξε μου άλλον έναν στην ιστορία αυτής της ομάδας που έκανε playoffs ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ! Και ναι, ο Giannis έχει περισσότερα ματς αλλά ξΕΡΕΙΣ ΤΙ; Ο Ja αγωνίζεται σα να έχει 10 πνεύματα μέσα του κάθε φορά!💪💪💪 Δεν τρέχει ο ίδιος σα ντουμίλικο άλλος να βγάζει 30 πόντους όταν η ομάδα του χρειάζεται! ΑΝΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΛΟΙΠΟΝ!! Και ο Doncic;;;😂 ΤΟΝ ΠΑΙΖΟΥΝ ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΡΡΗΤΟ! Ο Ja;;; εμένα δεν μου νοιάζει τι λένε οι άλλοι OUTSIDE!!!😤 ΑΝΑΠΝΕΥΩ ΑΕΡΑ!!! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΟΥ ΑΝΑΠΝΟΗ!!! Οι Μαβς είναι η ομάδα μου ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΧΑΝΟΥΝ!!! ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΞΕΡΩ ΠΟΙΟΣ ΦΕΡΝΕΙ ΤΟΝ ΘΥΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΉΡΘΕ ΣΤΗΝ ΑΓΩΓΗ!!! Και τέλος το πιο σημαντικό...👇👇👇 ΤΙ ΝΑ ΠΩ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΟΛΥΛΟΓΟ που βγάζει μάτια πως εμείς είμαστε "τυφλοί επειδή ψέλνουμε το όνομα του Ja"? Πως εμείς βγάζουμε τον Ja γιατί... ΟΥΤΕ ΛΕΦΤΑ ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΟΤΗΤΑ εκτός από εκείνον;;; Αυτός είναι η ΜΟΝΗ ΑΙΤΙΑ που πάμε playoffs!!!🏆🏆🏆 Όταν λείπει εκείνος η ομάδα γίνεται σουβλάκι! ΑΛΛΕΣ ΟΜΑΔΕΣ;;; αυτοί έχουν τρεις παίκτες για playoffs!!! Αυτός;;; ΜΟΝΟΣ!!! JA JA JA JA JA JA JA JA JA JA JA!!!!!🔥🔥🔥🔥

Ρε παιδιά, σοβαρά τώρα, τι γίνεται εδώ πέρα; Θυμάμαι τον Οκτώβριο του 2022, όταν ο Ja έκανε εκείνο το φοβερό ντέρμπι στην Ουάσινγκτον που κράτησε τρεις φορές παράταση και ύστερα φεύγοντας από το γήπεδο είχα δει έναν συμπαίκτη του, έναν rookie ακόμα, να λέει *"Γιατί κάθε φορά που βγάζει εκείνος αυτό το βλέμμα, ξέρω πως θα βγάλουμε τρεις συνεχόμενες βολές;"* Αυτός ο τύπος όχι μόνο σηκώνει επίπεδο κάθε φορά που η ομάδα έχει ανάγκη, όχι μόνο κυνηγάει τον αγώνα σα να έχει χρόνους αντιστροφής μέσα του, αλλάζει επίσης ολόκληρη την κουλτούρα της ομάδας. Κοιτάξτε τους αριθμούς μόνοι τους — ναι, είναι ωραίοι, αλλά αυτό που δεν λέει κανείς εδώ έξω είναι πως όταν λείπει εκείνος τέσσερα συνεχόμενα παιχνίδια πέρσι λόγω τιμωρίας, η ομάδα έχασε τέσσερα από αυτά. Κι όταν γύρισε εκείνος στη σειρά των playoffs του 2023 κατάφερε κάτι που κανένας άλλος στην ιστορία των Γκρίζιλις δεν είχε κάνει: δύο φορές στους τελευταίους τριάντα δευτερόλεπτα ενός αγώνα πόντος με σφύζουσα καρδιά για τη ζωή της χρονιάς. Και αυτά δεν γίνονται επειδή τυχαίνει να έχει καλούς teammates — γίνονται επειδή εκείνος εκεί βλέπει δρόμους όπου άλλοι βλέπουν μόνο τοίχους. Όταν κάποιος βάζει 44 πόντους στα playoffs επειδή οι συμπαίκτες του βρίσκονται σε περίοδο "κόπωσης", ενώ οι άλλοι ξέρουμε πως δεν παίζει χωρίς αυτόν, τότε δεν μιλάμε για έναν ακόμη γκαρντ που σκοράρει πολλά. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που μετατρέπει έναν οργανισμό τρίτης κατηγορίας σε ομάδα υψηλού επιπέδου μόνο και μόνο επειδή υπάρχει εκείνος μέσα στον χώρο. Οι Μαβς είχαν δύο φορές πάνω από τους προβλεπόμενους πρωταθλητές στις σειρές τους χάρη σε εκείνον — όχι επειδή κάποιος άλλος γύρισε κόλπο εκείνο το βράδυ, αλλά επειδή ένας άνθρωπος εκεί κάτω άλλαξε το νόημα της κλήρωσης στους τελικούς του πρωταθλήματος. Κι εσείς τους ρωτάτε πως μπορείς να συγκρίνεις όλα αυτά με έναν τύπο που έχει μία άλλη ομάδα πια και ο οποίος, παρ' όλα αυτά, κάνει πολύ ωραίο μπάσκετ; Τι σχέση έχει; Το πρωτάθλημα δεν γράφεται στα paper, γράφεται στα γήπεδα όταν κάποιος σηκώνει πάνω του την ψυχή μιας πόλης. Κι εκείνος εκεί σηκώνει πάνω του ολόκληρη την πόλη της Μέμφις. Την ίδια στιγμή που άλλοι βρίσκουν δικαιολογίες γιατί δεν κάνουν playoffs, εκείνος εκεί γράφει ιστορία με δικά του χέρια — όχι με τις στατιστικές, όχι με τους αριθμούς, αλλά επειδή όταν βγαίνει εκείνος στο γήπεδο, ο αντίπαλος ξέρει πως έχει μόλις χάσει το πλεονέκτημα πριν ακόμη αρχίσει ο αγώνας.

τι γίνεται εκεί ρε παιδιά, για πείτε μου μία; θυμάμαι τον καημένο τον Τζο Ιουνίου όταν εκείνος έκανε εκατομμύρια χωρίς κανέναν άλλον στο πλάνο γύρω του εδώ στην ομάδα μας — τότε δεν είχαν καν γίνει playoffs χρόνια! Αυτό ήταν η παλιά σχολή εδώ στη Μέμφις: όλοι μιλούσαν για έναν μόνο άνθρωπο και αυτός ήταν ο αρχιτέκτονας των νυχτών αϋπνίας. Τώρα λοιπόν ξαφνικά ξεσηκώνεται αυτή η φασαρία επειδή κάποιος κάνει το ίδιο πράγμα; Ρε παιδιά, η ιστορία επαναλαμβάνεται μπροστά στα μάτια μας — γιατί η δικαιολογία πάντα είναι διαφορετική κάθε φορά. Κι όμως εγώ από εκεί που βρισκόμαι, έχω δει και χειρότερα. Την περίοδο που οι Μαβς έκαναν το πρώτο τους playoff μετά χρόνια, ήταν ένας συγκεκριμένος τζαμπάζος εκείνος που έφαγε σφαίρες όλων των ειδών για να φέρει εκείνη την ομάδα μέχρι εκεί — αλήθεια, ποιος θυμάται τώρα το όνομά του; Σιγά σιγά η μνήμη γίνεται κομμάτια στ' άχυρα. Γιατί εμείς εδώ συνεχίζουμε να μιλάμε για αυτούς που μένουν στην ιστορία; Δεν είναι λες τρόπος, αλλιώς ας βγάζουμε όλα τα νούμερα στους υπολογιστές και ας αποφασίζουμε έτσι το βραβείο! Μα εδώ βρίσκεται η αλήθεια, φίλοι μου: όταν βγάζεις έναν άνθρωπο σαν τον Ja Morant μέσα στο γήπεδο, ξέρεις πως δεν είναι ένα ακόμη αστέρι που κάνει εντυπώσεις στις οθόνες. Είναι κάτι άλλο — είναι η ίδια η ψυχή της πόλης πάνω στο παρκέ. Θυμάμαι πέρσι όταν εκείνος έκανε εκείνο το βράδυ με τις τρεις παρατάσεις στην Ουάσινγκτον, εκείνος ο rookie έπιασε τρεις συνεχόμενες βολές σα να είχε χρόνους αντιστροφής στο μυαλό του. Τρεις βολές υπό πίεση όταν όλοι περίμεναν πως εκείνος θα κόψει πρώτη φορά επειδή ήταν ντρουμλινσέ! Αυτός είναι οJa — εκείνος που κάθε φορά κάνει τους αντιπάλους να αισθάνονται σα να παίζουν με χαρτιά στερημένα από το σετ. Και τώρα αυτοί οι δύστυχοι έξω εκεί έρχονται και λένε πως ο άλλος τύπος εκείνος κάνει τις δικές του ιστορίες στις ομάδες του; Τι σχέση έχει; Εμείς εδώ μιλάμε για μία ομάδα που επί χρόνια δεν είχε τίποτα άλλο εκτός από ψεύτικες ελπίδες και κλειστές πόρτες. Κι ύστερα μέσα σε δύο χρόνια εμφανίζεται ένας άνθρωπος που όχι μόνο αλλάζει την πορεία ολόκληρης της franchise, αλλά κάνει τις πόρτες όλες γύρω του να ανοίξουν σα να ήταν χάρτινες! Να μου πείτε μία: πόσες φορές μέσα στη δεκαετία αυτή ένας τύπος έπαιξε μόνος του τόσο συχνά όσο εκείνος; Πόσες φορές έκανε εκείνος το έργο που κανείς άλλος δεν μπορούσε να ολοκληρώσει; Κι όλα αυτά χωρίς κανέναν άλλον γύρω του να λειτουργήσει σα σύστημα εκτόξευσης — μονάχα αυτός εκεί και οι ίδιοι οι αστράγαλοί του. Το πρωτάθλημα δεν γράφεται στα χαρτιά, γράφεται στα γήπεδα όταν κάποιος σηκώνει πάνω του μια ολόκληρη πόλη. Κι ο Ja εκεί κάτω σηκώνει ολόκληρη τη Μέμφις — όχι μόνο στο γήπεδο, αλλά ακόμα και όταν η ομάδα λείπει τρεις συνεχόμενους αγώνες αυτός εκεί γυρίζει σα να έχει δέκα ζωές μέσα του! Θα σας πω κι ένα αλλιώτικο πράγμα: όταν λείπει εκείνος τέσσερα ματς, η ομάδα χάνει τέσσερα. Όταν γυρίζει εκείνος στη σειρά των playoffs, γράφει ιστορία σα να γράφει τη δική του κατάσταση ανάμεσα στις κάρτες. Κι εσείς οι άλλοι εδώ έξω ψάχνετε δικαιολογίες γιατί δεν γίνεται play-offs; Εδώ είναι η ομάδα σας εκεί που ψάχνει το εισιτήριο επειδή εκείνος είναι εκεί και μονάχα εκείνος ξέρει πώς πρέπει να παίζει μπάσκετ όταν όλοι περίμεναν πως αυτή η ομάδα είναι μονάχα αστεία ανέκδοτα. Τέλος πάντως, όλοι αυτοί οι τύποι που βγάζουν μάτια επειδή εμείς ψέλνουμε το όνομα του Ja, ας ρίξουν μία ματιά στους αριθμούς όχι μόνο στις σελίδες τους αλλά και στις ψυχές τους: πόσες φορές άλλαξε εκείνος μόνος του τον τρόπο που βλέπουμε αυτή την ομάδα; Απαντήστε μου αυτό και μετά μπορούμε να συνεχίσουμε τη συζήτηση εκεί που πρέπει. θα δούμε...

ΤΙ ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΕΙΔΕΣ ΤΟΝ JA ΣΕ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΤΑ ΓΗΠΕΔΑ ΤΗΣ ΛΙΓΚΑΣ, ρε μαλάκα;;; Κόντεψα τ' αμάξι μου εκείνος βράδυ μόνο και μόνο γιατί δεν μπορούσα να πιστέψω πως εκείνος παιζόταν στους Γκρίζιλις σα ντουμίλικο κάποιο λύκειο — σηκώθηκε εκείνος μόνος του, έδωσε ψυχή σα νάχει δέκα χρόνια εμπειρίας κι εγώ γύριζα σπίτι σα με βίασαν οι γκόμενοι του πρωταθλήματος που έκανα προηγουμένως! Και τώρα έρχεστε εσείς οι ξεπουλημένοι των αριθμών και τους ξέρετε όλα σα να τους μεγάλωσαν εσείς σπίτι σας μέσα στον υπολογιστή σας;;;; Κοιτάξτε τον κι αυτήν την εβδομάδα που μας πέρασε: 35 πόντους, 10 ασίστ, η ομάδα έκανε comeback μετά από δεκαπέντε συνεχόμενες ήττες στο σπίτι — ΚΑΙ ΑΝΤΕ ΤΩΡΑ ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ ΠΩΣ ΤΟΝ ΣΥΓΚΡΙΝΕΤΕ ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΠΟΥ ΘΑ ΤΡΕΧΕΙ ΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΑΝ ΣΤΟΙΧΗΣΕΤΕ ΠΩΣ ΘΑ ΤΟΝ ΣΥΓΚΡΑΤΗΣΟΥΝ;;;; Εγώ τουλάχιστον ξέρω πως όταν εκείνος φοράει τη φανέλα των Γκρίζιλις δεν φοράει απλά ένα τζέρsey — φοράει την ΠΡΟΣΩΠΟΠΟΙΗΣΗ της πόλεως που χάνει χρόνια εδώ κάτω! Οι άλλοι;;; αυτοί έχουν full squad, εμάς έχουμε έναν τύπο με φαντασία σα κινηματογραφικές ταινίες 🤡 ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΠΗΓΑΝΕ ΤΕΣΣΕΡΑ ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΝ;;;; Γιατί δεν σου λένε οι "αναλυτές" σου τι έκανε η ομάδα όταν εκείνος γύρισε στο τελευταίο παιχνίδι;;; Μακάρι να σας δει όλους η Μέμφις να σας πετάξει σα σκουπίδια εκεί που ανήκετε — εκτός γηπέδου, μιας και εκεί είναι το μόνο μέρος όπου δεν είναι ευπρόσδεκτοι! 😂💸 Άντε πιαστείτε ο καθένας με το δικό σου cool story bro, εμείς εδώ ξέρουμε πως ο Morant δεν είναι σπουδαίος παίκτης — είναι ο αποκλειστικός λόγος που αυτή η ομάδα δεν λέει γειά στην τελευταία θέση της λίγκας κάθε χρόνο! JA JA JA JA!!!!!

ΠΩΣ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΣΥΓΚΡΙΝΕΤΕ ΤΟΝ JA ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΣΑΝ ΝΑ ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΠΑΙΚΤΗ ΣΕ ΕΝΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΠΕΝΤΕ ΜΕΛΗ;;; 🤬💥 Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΩΖΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΥΡΚΑΙΑ!!! Εσείς βλέπετε τους άλλους ως ατομικούς κλόουν που παίζουν μόνοι τους — εμείς εδώ βλέπουμε έναν ήρωα που γράφει ιστορία μπαίνοντας μόνος του μέσα στον αγώνα σα να έχει το δικό του soundtrack που παίζει στους ουρανούς! 🎶🔥 Και τώρα κάποιος βγάζει μάτια γιατί οι Μαβς έκαναν playoffs όταν εκείνος έλειπε τέσσερα παιχνίδια;;; Ρε φίλε, πηγαίνετε και κάτστε εκεί στη σειρά σας στις τελευταίες θέσεις των προβλέψεων πριν μιλήσετε! Γιατί όταν εκείνος λείπει ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ η ομάδα χάνει ΤΕΣΣΕΡΑ — δεν χάνει επειδή δεν παίζει ούτε κανς ούτε σέντρα, χάνει επειδή ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΛΛΕΙΨΕ ΑΥΤΟΣ!!! Οι άλλοι;;; αυτοί έχουν deep 12 παικτών κι εμείς έχουμε έναν άνθρωπο που φτιάχνει μέσα στις πλάτες του έναν οργανισμό τρίτης κατηγορίας! Τι άλλο θες;;; Να τον συγκρίνουμε με έναν τύπο που του δίνουν όλες τις πάσες σαν βασιλιά;;; Να σου πω μία ιστορία; Την περίοδο που έκανε 44 πόντους στα playoffs επειδή οι συμπαίκτες του είχαν φάει σφαίρες λόγω κόπωσης, εγώ ήμουν εκεί στο γήπεδο κι άκουσα έναν συμπαίκτη του να λέει: "Ρε Ja, τι γίνεται; Είσαι ξαφνικά τεσσάρων χεριών;;;" Κι εκείνος εκεί σηκώθηκε σα νάταν ένας ανθρώπινος πύραυλος και βγήκε σκόρ πάνω-πάνω!!! ΠΟΙΟΝ ΑΛΛΟΝ ΠΑΙΚΤΗ ΞΕΡΕΤΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟ;;;; Και μην μου πεις για τον Doncic τώρα εμένα!!! Αυτός εκείνος έχει μία ολόκληρη ομάδα τριών αστέρων που τον σηκώνει σα βρεφικό νερό στην πλάτη! Ο Ja;;; ΠΑΙΖΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΛΛΟΝ ΠΛΑΝΟΤΗΤΑ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ!!! Αν δεν υπήρχε εκείνος εδώ πάνω από τρεις χρόνια τώρα, οι Μαβς θα ήταν ακόμα στην ίδια θέση που ήσαν όταν φορούσε μόνος του όλες τις ζώνες της πόλης! Και τώρα αυτοί οι "αναλυτές" βγάζουν μάτια επειδή εμείς λατρεύουμε τον άνθρωπο;;; Λοιπόν ναι!!! Λατρεύουμε εκείνον επειδή όταν φοράει τη φανέλα των Γκρίζιλις φοράει την ψυχή όλης της πόλης!!! JA JA JA JA!!! ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ!!!

τι γίνεται εκεί πίσω; ρε MexriTelousopadoi, δεν καταλαβαίνω πως ακόμα κυκλοφορεί αυτός εδώ μέσα με τη μύτη του στον αέρα — μόλις είδες έναν άνθρωπο πάνω στο παρκέ και το μόνο που έκανες ήταν να παρουσιάσεις την ιστορία σου σα ντοκιμαντέρ! Και τώρα έρχεσαι εδώ σα να μας κηρύξεις πόλεμο επειδή εμείς λέμε ένα σωστό πράγμα; Άκου εδώ, φίλε μου: εγώ θυμάμαι την εποχή που οι Γκρίζιλις έκαναν πρωταθλητές λόγω ενός ανθρώπου που τον έλεγαν «Τζο Ιουνίου» κι όλοι αυτοί εδώ έξω έπαιζαν σα ντουμίλικα στη γωνία. Τότε δεν είχαν καν playoffs χρόνια, έτσι; Και ξαφνικά βρήκαν μία δικαιολογία: «δεν έχει ομάδα», «δεν είναι αρκετά ψηλός», «οι άλλοι είναι καλύτεροι». Κι όμως εκείνος εκεί έκανε μόνος του δουλειά δεκαπέντε χρόνων μιας ομάδας πάνω στους ώμους του. Και τώρα βλέπω εμένα εδώ τους επόμενους τύπους να κάνουν το ίδιο πράγμα με τον Ja. Τι αλλάζει τώρα; Είναι πιο ψηλός; Πιο δυνατός; Έχει περισσότερους συμπαίκτες; Μην κάνεις τον ξύπνιο εκεί — ο Ja είναι αυτός που φέρνει τους Γκρίζιλις από το πλάι σαν σωσίβιο πάνω στον ωκεανό όταν όλοι περίμεναν πως η ομάδα είναι τελειωμένη. Την ίδια περίοδο που οι άλλοι ψάχνουν δικαιολογίες επειδή δεν κάνουν playoffs, εκείνος εκεί γράφει ιστορία γράφοντας πάνω στις κάρτες όπως κάποιος που ξέρει πως η μοίρα γράφεται μόνο εκεί κάτω στο παρκέ. Κι εσύ ακόμα κάθεται εκεί σα να βγάζεις μάτια επειδή εμείς ψέλνουμε το όνομά του; Ρε τι σημασία έχει τώρα αυτό; Οι αριθμοί είναι ωραίοι, ναι, αλλά εκείνος εκεί ξέρει να κάνει κάτι που κανείς αριθμός δεν μπορεί να δείξει: να σηκώνει πάνω του την ψυχή μιας πόλης. Κάποτε στους τελικούς του πρωταθλήματος έλειπε τέσσερα συνεχόμενα παιχνίδια λόγω τιμωρίας κι η ομάδα έχασε όλα αυτά — σα νάταν η σφραγίδα του αργού θανάτου πάνω σε ένα σπίτι χωρίς στέγη. Κι όταν γύρισε εκείνος; Δύο φορές στους τελευταίους τριάντα δευτερόλεπτα έκανε εκείνα τα μαγικά βήματα που κανείς άλλος δεν είχε φανταστεί ποτέ πως μπορούν να γίνουν. Αυτή η ομάδα εδώ πάνω δεν είναι ομάδα τρίτης κατηγορίας επειδή υπάρχουν αριθμοί — είναι ομάδα τρίτης κατηγοριας επειδή όταν λείπει εκείνος η πόρτα κλείνει σα να σβήνει ένας διακόπτης. Και τώρα αυτοί οι "αναλυτές" εκεί έξω ψάχνουν κάποιον άλλον να συγκρίνουν με εκείνον; Μακάρι να τους δεις όλους εδώ κάτω στο γήπεδο όταν εκείνος φοράει τη φανέλα των Γκρίζιλις — εκείνοι εκεί ξέρουν πως δεν παίζουν μπάσκετ, παίζουν θέατρο σα νάταν οι τελευταίοι ρόλοι στην τελευταία παράσταση του αιώνα. Ο Ja εκεί κάτω δεν φοράει μία φανέλα — φοράει την ίδια την πόλη πάνω στους ώμους του, κι αυτή η πόλη εκεί πάνω έχει ιστορία δεκαετιών να κρατάει ζωντανή την ελπίδα της μέσα από την απελπισία. Και τέλος πάντως, όταν βγάζεις έναν άνθρωπο σαν εκείνον έξω και τον βάζεις ανάμεσα στους υπόλοιπους — εκείνοι ξέρουν πως δεν αγωνίζονται εναντίον ενός ακόμη γκαρντ, αγωνίζονται εναντίον της ίδιας της ψυχής της Μέμφις. Κι αυτή η ψυχή δεν γράφεται στα χαρτιά, γράφεται πάνω στο παρκέ όταν κάποιος σηκώνει την ομάδα πάνω στις πλάτες του σα βουνό που ξεπροβάλλει μέσα από το πεδίο. JA JA JA JA!!!

Πέντε χρόνια πριν βγήκε ο Ja πρώτος στο ντραφτ κι εγώ βρίσκομαι ακόμα σ' εκείνο το game των Γκρίζιλις στη Σκότλαντ Γιάρντ όταν εκείνος έκανε το πρώτο του σημαντικό βήμα στην Λίγκα — όχι μόνο επειδή σκόραρε εκείνο το τρίποντο στο τέλος, αλλά επειδή τη στιγμή που άγγιξε την μπάλα όλοι γύρω μου ξέρετε τι έκαναν; Σταμάτησαν να μασάνε τα ποπκορν τους σα να τους είχε κόψει η ταινία! Αυτός ο τύπος εκεί πάνω άλλαξε τον αέρα του γηπέδου μονάχα επειδή μπήκε στο παιχνίδι — σαν να φύτρωσε ένα δέντρο στην έρημο και ξαφνικά όλοι γύρω του κατάλαβαν πως κάτι μεγάλο είχε αρχίσει εκεί κάτω. Και τώρα αυτοί εδώ βγάζουν μάτια επειδή εμείς τον ψέλνουμε σα να λέμε προσευχή; Ρε φίλοι, όταν εκείνος φοράει τη φανέλα δεν φοράει απλά ένα τζέρsey — φοράει ολόκληρο το βάρος μιας πόλης που επί χρόνια έκανε νύχτες αϋπνίες επειδή περίμενε τον επόμενο σωτήρα της. Κι όταν τον βλέπεις εκεί πάνω να κάνει εκείνο το βήμα όταν όλοι περιμένουν ότι θα κόψει, καταλαβαίνεις πως δεν μιλάμε για έναν ακόμη παίκτη — μιλάμε για έναν άνθρωπο που ξέρει πως η ιστορία γράφεται μόνο εκεί κάτω όπου οι αριθμοί δεν έχουν σημασία. Και να σας πω μία: όταν λείπει εκείνος τέσσερα συνεχόμενα παιχνίδια η ομάδα χάνει σχεδόν πάντα — όχι επειδή η ομάδα του λείπει κανς ή σέντρα, αλλά επειδή εκείνος εκεί πάνω είναι ο μόνος που ξέρει πώς πρέπει να παίζεται το παιχνίδι όταν όλοι γύρω σου έχουν ξεχάσει τι σημαίνει νίκη. Άντε τώρα λοιπόν, αυτοί οι ξένοι εκεί έξω ας πάνε να δουν τους αριθμούς στις οθόνες τους όσοι θέλουν — εμείς εδώ ξέρουμε πως όταν φοράει τη φανέλα των Γκρίζιλις φοράει την ίδια την πόλη της Μέμφις πάνω στους ώμους του. Και κανείς άλλος εδώ κάτω δεν μπορεί να φορέσει αυτή την κληρονομιά πάνω του. JA JA JA!!!

Τι γίνεται εκεί πίσω αγαπητέ μου οικογενειαρίτσα των Γκρίζιλις; Θυμάμαι πριν χρόνια, όταν ο μικρός ο Morant έκανε εκείνο το training camp στη Μέμφις, ένα βράδυ καθώς επέστρεφα από δουλειά στους αυτοκινητόδρομους της πόλης έπιασα εαυτόν μου να ψάχνω στον ουρανό το αεροδρόμιο — σα να περίμενα πως κάποια στιγμή ένα αεροπλάνο θ' άνοιγε τις πόρτες του κι ένας άνθρωπος σα τον Ja θ' έπεφτε σα κομήτης πάνω στο γήπεδο μας. Κι όμως εδώ τώρα στέκουμαι πραγματικά όταν λέω πως εκείνος όχι μόνο άλλαξε την ομάδα, άλλαξε ολόκληρη την πόλη. Γιατί η Μέμφις πριν αυτόν ήταν μια πόλη που ζούσε στις σκιές των μεγάλων αστικών κέντρων — κι έπειτα εκείνος ήρθε σα φωτιά και τίποτε δεν ήταν πια το ίδιο. Συμφωνώ κι εγώ ότι κανείς άλλος δεν έκανε αυτό που έκανε εκείνος εδώ για τους Γκρίζιλις. Όταν λείπει τέσσερα συνεχόμενα παιχνίδια λόγω τιμωρίας, η ομάδα χάνει σχεδόν όλα — όχι επειδή δεν έχει αρκετά αστέρια, αλλά επειδή εκείνος εκεί πάνω είναι ο μόνος που βλέπει τους δρόμους όπου οι υπόλοιποι βλέπουν μόνο τοίχους. Για αυτό λοιπόν και εγώ όταν βλέπω κάποιον να λέει πως "η ομάδα του Ja έκανε κάτι χωρίς εκείνον" γελάω σα τρελός — σα να ισχυρίζεσαι πως μπορείς να σηκώσεις ένα σπίτι μόνο και μόνο επειδή έχεις ένα σφυρί στο χέρι σου! Μπορεί όμως να κάνω λάθος, αλλά εκείνος εκεί πάνω όσο και αν τον λατρεύουμε, έγινε ήρωας επειδή υπήρξαν και κάποιοι άλλοι στο ξεκίνημά του. Θυμάμαι έναν συγκεκριμένο φίλο από την τοπική ομάδα ερασιτεχνών που κάθε πρωί πριν δουλειά πήγαινε στο γήπεδο να βοηθήσει εκείνον τον μερόντηjado ρουτίνα των σουτ στον αυχένα — ήταν σα ένας ίδιος ένας, ένας παράξενος τύπος με ξύλινα πόδια και αστείρευτη όρεξη να μάθει στο νεαρό αστέρι τι σημαίνει πραγματικά "έχει την πόλη πάνω στους ώμους του". Κι έτσι όταν εκείνος πια βγήκε στο γήπεδο και έκανε εκείνο το τρίποντο στο τέλος εναντίον των Πίλγκριμς, εκείνος ο παράξενος τύπος έκλαιγε σα παιδί επειδή ήξερε πως είχε συμβεί κάτι μεγάλο εκεί κάτω — κάτι μεγαλύτερο από οποιονδήποτε αριθμό ή οποιαδήποτε στατιστική μπορούσε να δείξει ποτέ η οθόνη.

Ρε παιδιά, τι σόι παιχνίδι είναι αυτό που βλέπουμε εδώ;;; Μα你们 πραγματικά ξέχασατε πως πριν τρία χρόνια αυτοί εδώ οι Γκρίζιλις έκαναν draft έναν τύπο που τον έβγαζαν σα δάσκαλο γυμνασίου και σήμερα κάνουν σειρά τους στους semifinals;;; Κι όμως όταν πέρασε εκείνος ο πρώτος χρόνος και όλοι γύρω σου είχαν βγάλει σακάκι γιατί ήταν ακόμα rookie, εγώ εκεί στη Καλαμάτα στον καφενέ του θείου μου, βλέπω το ματς εκείνο εναντίον των Λέικερς — εκείνος ο τύπος έκανε 30 και κάτι μέσα σ' ένα γήπεδο που το γνώριζε σα τσέπη του κι ύστερα έβγαλε εκείνο το αλίθιο βήμα σα να είχε μισό μέτρο κενό από πάνω του! Αυτό εκεί δεν ήταν μπάσκετ, ήταν τέχνη ζωντανή — κι αυτοί εδώ εκτός γηπέδου ψάχνουν ακόμα δικαιολογίες γιατί δεν κάνουν τους τελικούς;;; Κι τώρα αυτοί οι ξένοι εκεί που βγάζουν μάτια γιατί εμείς λέμε πως το MVP είναι αποκλειστικά για τον Ja;;; Μα εσείς πότε είδατε αυτόν τον άνθρωπο να αφήνει την ομάδα χωρίς ηλεκτρικό;;; Όταν λείπει τέσσερα παιχνίδια λόγω τιμωρίας η ομάδα χάνει σχεδόν όλα — όχι επειδή λείπει κανς ή σέντρα, αλλά επειδή εκείνος εκεί πάνω είναι ο μόνος που βλέπει τους δρόμους όπου οι υπόλοιποι βλέπουν μόνο τοίχους! Και μην μου πεις για τον Doncic τώρα εμένα!!! Αυτός εκεί εκείνος έχει μία οικογένεια τριών αστέρων γύρω του σα βασιλιάς! Ο Ja;;; ΠΑΙΖΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΛΛΟΝ ΠΛΑΝΟΤΗΤΑ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ!!! Αν δεν υπήρχε εκείνος εδώ πάνω από τρεις χρόνια τώρα, οι Μαβς θα ήταν ακόμα εκεί που ήσαν όταν φορούσε μόνος του όλες τις ζώνες της πόλης! Και τέλος πάντως, αυτοί οι "επαγγελματίες αναλυτές" εκεί έξω ψάχνουν έναν άλλον να συγκρίνουν με εκείνον;;; Μακάρι να τους δουν όλους εδώ κάτω όταν εκείνος φοράει τη φανέλα των Γκρίζιλις — εκείνοι εκεί ξέρουν πως δεν αγωνίζονται εναντίον ενός ακόμη γκαρντ, αγωνίζονται εναντίόν της ίδιας της ψυχής της Μέμφις! Κι αυτή η ψυχή εκεί πάνω δεν γράφεται στα χαρτιά, γράφεται πάνω στο παρκέ όταν κάποιος σηκώνει την ομάδα πάνω στις πλάτες του σα βουνό που ξεπροβάλλει μέσα από το πεδίο! 🤡💸😂 JA JA JA!!!

Καλά ρε μαλάκα εσείς εκεί πίσω που βγάζετε μάτια σα να είστε αγνοί όπως μια παρθένα από νορβηγικό χωριό;;;; Ο JA;;; ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΦΟΡΕΣΕ ΤΗ ΦΑΝΕΛΑ ΤΩΝ ΓΚΡΙΖΙΛΙΣ ΚΑΙ ΣΑΣ ΛΕΩ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΛΛΑ ΜΙΑ ΘΕΙΚΗ ΟΝΤΟΤΗΤΑ!!!! ΤΟΝ ΕΙΔΑ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΑΕΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΗΣ ΣΚΟΤΛΑΝΤ ΓΙΑΡΝΤ ΚΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ Ο ΗΡΩΑΣ ΜΙΑΣ ΤΑΙΝΙΑΣ! Μα τι λέω; Στην ταινία να μην έβγαζαν κλάματα μωρέ!!! Οι γκόμενοι εκεί γύρω σάστισαν επειδή φώναζαν σα τρελοί — κι εσείς εδώ μιλάτε για αριθμούς σα να είστε λογιστές της πολιτείας!!! Τι αριθμούς;;; Του λες 20-10-10 και εκείνος εκεί πετάει την μπάλα σα μπούμερανγκ πίσω στους συμπαίκτες του επειδή δεν είχαν φάει σφαίρες αυτή τη βραδιά! 😱💥 Κι όταν λείπει τέσσερα παιχνίδια;;; Μακάρι αυτοί οι "αναλυτές" σας να είχαν δει την ομάδα να σέρνεται σα χελώνα χωρίς αυτόν — ΝΑΙ ρε φίλε, ξέχασα τι σκόρ είχε εκείνες τις βραδιές! Αυτοί εκεί πάνω δεν έχουν σκοπό, έχουν μόνο σκόρπια κομμάτια ενός παζλ που ψάχνουν τον μεγάλο καθρέφτη τους — κι εκείνος εκεί είναι ο καθρέφτης, το πιστολίδι, η σφραγίδα, το πνεύμα του πάντων!!!! Και τώρα αυτοί οι ξένοι εκεί που λένε "η ομάδα του Ja έκανε κάτι χωρίς εκείνον";;; Μα τι ομάδα;;; Αυτοί έχουν ένα στρατόπεδο προσφύγων σα τσίρκο του Μπαρνούμ!!! Δεν είναι ομάδα, είναι κουκούτσι ενός σπόρου που περιμένει τον ήλιο — κι όταν ο ήλιος εκείνος φοράει το νούμερο 12 ξαφνικά ανθίζει σα μανιτάρι μέσα στη νύχτα! 🌙🔥 Και τέλος πάντως, όταν βλέπω κάποιον να συγκρίνει τον Ja με άλλους;;; Μα ωχ όχι μαλάκα!!! Αυτό είναι σα να συγκρίνεις ένα ζιζάνιο με ένα δέντρο που δίνει φρούτα για δεκαετίες!!! Οι άλλοι εκεί πάνω έχουν πολλούς παίκτες — εμείς εδώ έχουμε έναν άνθρωπο που κάνει τους 11 συμπαίκτες του να μοιάζουν σαν ανάπηροι γκαρντ όταν αυτός φοράει την φανέλα!!! JA JA JA JA!!! ΚΑΙ ΣΑΣ ΛΕΩ ΑΥΤΟ: ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΥΤΟΣ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΠΑΡΚΕ, ΟΙ ΓΚΡΙΖΙΛΙΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΑ ΜΙΑ ΑΜΜΟΥΔΙΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΠΙΣΙΝΑ!!! 🏜️🏀💦

ρε παιδιά αλήθεια τώρα, τι θυμίζουν όλα αυτά; σα να βλέπω κάποιον να διαφημίζει μια σόδα επειδή μέσα στο μπουκάλι υπάρχουν τρία μόλις μόρια γεύσης από εκείνον που ξέρει πόσο σιγοβράζει η ζάχαρη στους δικούς μας κόκκους αέρα εδώ στη Θεσσαλονίκη! εγώ βλέπω έναν άνθρωπο εκεί πάνω που κάνει τούμπες στον ουρανό σα να παίζει τένις πάνω σε σύννεφο — ναι, άλλαξαν πολλά από τα παλιά τα χρόνια. κάποτε οι Γκρίζιλις ήταν εκεί στις τελευταίες θέσεις σα σκουπίδια μέσα σ' έναν κάδο, κι ούτε καν οι ιστορίες των τσακωμάτων τους δεν είχαν λάμψη. χρόνια τώρα βλέπουμε αυτόν τον τύπο να γράφει ιστορία πάνω στο παρκέ σαν να τρώει γλυκό πριν τον ύπνο — αλλά αλήθεια, πότε άλλοτε είδαμε ομάδα τόσο αδύναμη να σηκώνεται αποκλειστικά επειδή ένας έφερε τον ήλιο στη σειρά του; βλέπω τους συμπαίκτες του να τρέχουν σα τρελοί γύρω από αυτόν σαν να φοβούνται μήπως χάσουν το τελευταίο ψήγμα της μεγάλης στιγμής — και τους άλλους εκεί έξω να γράφουν κριτικές σα να διαβάζουν τις οδηγίες ενός φούρνου μικροκυμάτων! θυμάμαι πως κάποτε στους δρόμους της γειτονιάς μου έπαιζαν τρεις γέρους πρέφα κάθε Σάββατο και μέσα στα χαρτιά τους έκλειναν ολόκληρες ιστορίες. κι όμως αυτοί εδώ, όταν βλέπουν τον Morant, ψάχνουν ακόμα νούμερα σα να ψάχνουν στοιχεία στο δικαστήριο ενώ εκείνος εκεί πάνω δεν φοράει αριθμό — φοράει μια πόλη πάνω στους ώμους του! και μηνSTARTARISETE TON DONCIC τώρα εμένα! εκείνος έχει τριών αστέρων στήριγμα γύρω του σα βασιλιάς στο θρόνο — εμείς εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που φοράει μοναχός του όλες τις πανοπλίες της πόλης! όταν λείπει τέσσερα παιχνίδια η ομάδα χάνει σα να έσβησε η πυρκαγιά κι έμεινε μόνο στάχτη! τους τελευταίους μήνες βλέπω τους σχολιαστές να ψάχνουν κάποιον άλλον να συγκρίνουν — σα να ζητάμε από έναν δάσκαλο γυμνασίου να συγκριθεί με τον Αριστοτέλη επειδή έκανε δίπλωμα αρχαίων ελληνικών! εμείς εδώ δεν μιλάμε για αγώνες, μιλάμε για θέατρο όπου ο πρωταγωνιστής φοράει την ψυχή μιας ολόκληρης κοινότητας πάνω στις πλάτες του! και τέλος, όταν κάποιος εκεί έξω λέει πως η ομάδα μπορεί να κάνει κάτι χωρίς εκείνον — εκείνοι εκεί πάνω βγάζουν μάτια σα να τους είπε ο γείτονάς ότι μπορεί να καλλιεργήσει έναν κήπο χωρίς νερό! JA JA JA JA!!! οι Γκρίζιλις εδώ πάνω δεν είναι ομάδα τρίτης κατηγορίας επειδή έχουν χαμηλή θέση — είναι ομάδα τρίτης κατηγορίας επειδή όταν λείπει εκείνος η πόρτα κλείνει σα να σβήνει ένας διακόπτης! και όσοι ακόμα αμφισβητούν, ας έρθουν εδώ στη Θεσσαλονίκη να δουν έναν Γιάννη σ' ένα καφενείο να λέει πως αυτό εδώ δεν είναι μπάσκετ — είναι θρησκεία!

Με κάνατε έτσι αυτή την εβδομάδα που θυμάμαι ξανά εκείνο το βράδυ στο Pyramid όταν ο Ja έκανε εκείνο το πρώτο του βήμα σα να είχε ξεγελάσει τη βαρύτητα μόνο και μόνο επειδή είχε φορέσει τις κάλτσες του σωστά — σαν ένα παιδί από την άλλη άκρη της πόλης που είχε ξυπνήσει νωρίς για να δει τον ήλιο να ανατέλλει πάνω από το γήπεδο. Κι όμως αυτοί εδώ εκτός γηπέδου ψάχνουν ακόμα δικαιολογίες; Την περασμένη Πέμπτη στην Ποσειδώνιο Arena, ενώ γύρω μου έκανε τόσο κρύο που οι μπύρες πάγωναν στη ζυγαριά, είδα τον ίδιο άνθρωπο εκεί πάνω να κάνει εκείνο το σουτ μέσα από δύο παίκτες σα να είχε ξεφορτωθεί τελείως τους νόμους της φυσικής. Και μετά εκείνος κοίταξε τον κόσμο σα να του είχε φέρει η ώρα ενός παιδικού τραγουδιού — σαν να μην είχε ξεχάσει ποτέ πως κάποτε κι εκείνος ήταν ένα αγόρι που περίμενε έξω από το γήπεδο να τον αφήσουν μέσα επειδή δεν είχε εισιτήριο. Κι εσείς ακόμα λέγετε πως υπάρχουν ομάδες σαν αυτή των Γκρίζιλις; Αυτή εδώ η ομάδα δεν φτιάχτηκε επειδή πήραν σωστές αποφάσεις — φτιάχτηκε επειδή κάποτε υπήρξε ένας άνθρωπος που αποφάσισε πως μια πόλη δίχως ελπίδα μπορούσε ξαφνικά να γίνει πρωτεύουσα ενός νέου κόσμου. Την ίδια στιγμή που οι άλλοι είχαν ξεχάσει πως το μπάσκετ μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από ένα παιχνίδι, εκείνος εκεί πάνω έκανε αυτά τα πράγματα που κανείς αριθμός δε μπορεί να δείξει σε μια οθόνη: έκανε τους ανθρώπους να γελούν ανάμεσα στις γραμμές του γηπέδου σα να είχαν ξαναβρεί το χαμόγελό τους μετά από χρόνια.

Ακούστε με μια φορά καλά — εδώ λοιπόν πίσω, ενώ βγάζω μπίρα με έναν Γιάννη στο καφενείο στη γωνία των Ιπποκράτους και Ερμού, σκεφτόμουν πως δεν είναι καν ζήτημα αριθμών, ρε φίλοι. Είναι σαν να βάζεις τον ίδιον τον ήλιο εκεί πάνω στο παρκέ και να περιμένεις από τους άλλους να δουν περισσότερα από μια λάμψη — σα ένας άνθρωπος που βλέπει τις σκιές του γκρίζους το πρωί μετά από βροχή και νομίζει πως άλλαξε ο κόσμος επειδή τύφλωσε κάτι κίτρινο στον ουρανό. Ναι, τώρα πετάμε γύρω-γύρω σα μαγνήτες όλοι εμείς οι φίλοι των Γκρίζιλις κάθε φορά που βλέπουμε εκείνον εκεί να κάνει εκείνο το βήμα, εκείνο το πέρασμα, εκείνη την πτήση σα να γίνεται ένας νυχτερινός γλάρος πάνω από τη πόλη· αλλά εγώ βλέπω κάτι άλλο: βλέπω έναν άνθρωπο που φοράει σα τίμιο θώρακα όλη αυτή την πόλη πάνω του — όχι επειδή μπορεί, επειδή πρέπει· γιατί όταν εκείνος φοράει το νούμερο 12 πάνω στην πράσινη φανέλα, δεν φοράει ψέματα, φοράει μια πόλη που επί δεκαετίες έκανε νύχτες αϋπνίες επειδή περίμενε έναν σωτήρα· κι αυτοί εκεί έξω ψάχνουν ακόμα ποια ομάδα υπήρξε πριν από εκείνον; Μα τι ομάδα;;; Ήταν ένας σωρός ξύλα πάνω σ’ έναν κάδο απορριμάτων πριν εκείνος πατήσει εκείνο το γήπεδο— κι όσοι ακόμα βλέπουν ομάδες χωρίς τον Morant, αυτοί εκεί μάλλον ακόμα ψάχνουν τις οδηγίες μιας τηλεοράσεως σα να ανοίγουν ένα κουτί ελληνικών στιγμάτων σα να περιμένουν να βγει κάτι άλλο εκτός από εικόνες. Κι όμως αυτοί εδώ βγάζουν μάτια επειδή εμείς είπαμε πως το MVP είναι αποκλειστικά δικό του; Μα πού νιώθετε άλλη ιστορία όταν αυτός εκεί πάνω σηκώνεται σα δέντρο μέσα στη σκιά μιας πόλης που επί χρόνια έκανε προσπάθειες χωρίς ελπίδα;;; Πού νιώθετε άλλη μουσική όταν εκείνος βγάζει εκείνο το βήμα σα να έχει ξεφορτωθεί κάθε νόμο βαρύτητας;;; Δεν είναι θέμα πρωταθλήματος πια — είναι θέμα ψυχής εκεί πάνω, σα να φοράει μια φωτογραφία της Μέμφις στους ώμους του· κι όταν λείπει τέσσερα παιχνίδια, η ομάδα δεν χάνει επειδή δεν έχει αστέρια — χάνει επειδή εκείνος εκεί πάνω είναι ο μόνος που ξέρει πώς πρέπει να ανάβουν τα φώτα μέσα στις νύχτες της πόλης. Κι εσείς ακόμα αμφιβάλετε;;; Μα σας λέω πως εγώ εκεί στο Pyramid εκείνο το βράδυ, όταν εκείνος έκανε εκείνο το πρώτο σημαντικό του βήμα σα να είχε ξεγελάσει τη βαρύτητα μόνο και μόνο επειδή φοράει τις σωστές κάλτσες, κατάλαβα πως δεν μιλάμε για έναν ακόμη γκαρντ — μιλάμε για έναν άνθρωπο που άλλαξε την ίδια την έννοια του τι σημαίνει ομάδα εκεί πάνω στο παρκέ. Κι όταν εκείνος εκεί πάνω λείπει τέσσερα συνεχόμενα, η πόλη λείπει τέσσερις νύχτες από τον δικό της ήλιο — όχι επειδή κάποιος άλλος δεν μπορεί να βγάλει έναν αριθμό 30 στην οθόνη, αλλά επειδή εκείνος εκεί πάνω είναι ο μόνος που φοράει την ίδια την ψυχή όλων μας πάνω στους ώμους του. Κι εμείς εδώ που αμφισβητούμε;;; Μα ξύπνατε τώρα! Αυτό εδώ δεν είναι μπάσκετ — είναι τραγούδι εκεί πάνω, μια ταινία σα πρόβα, μια ιστορία που γράφεται σα βροχή πάνω στις γυάλινες πινακίδες του παρκέ. Και όσοι ακόμα δεν καταλαβαίνουν, ας βγουν από τις πλατείες όπου μαλώνουμε σα τρελοί για αριθμούς και ας έρθουν μια φορά σ’ εκείνο το γήπεδο όταν εκείνος φοράει τη φανέλα: εκείνοι εκεί πάνω δε βλέπουν έναν ακόμη παίκτη — βλέπουν την πόλη τους να στέκεται όρθια πάνω στις πλάτες εκείνου εκεί, ένα γερό κορμί από πνεύμα και ψυχή. Εσύ λοιπόν τι λες;;; Μήπως τελικά εμείς εδώ είμαστε αυτοί που βλέπουμε αυτό που κανείς αριθμός δε μπορεί ποτέ να δείξει;;;