Άλλο ρε φίλοι, ο Jalen Williams πήγε άλλο game την προηγούμενη εβδομάδα και εμείς ακόμα…

Ρε παιδιά, ξυπνήστε επιτέλους από το όνειρο: το Milwaukee δεν ήταν κανονική ομάδα εκείνο το βράδυ, ήταν ένα τυχερό παιχνίδι πέντε τριών πόντων του Σιγκας. Τρεις αγώνες αργότερα και ακόμα ψάχνουμε τους αριθμούς του στις σελίδες αθλητικών ρεκόρ, ενώ η realiteit λέει ότι ο Jalen Williams έχει κάνει τους περισσότερους κλειστούς τελειώματα της χρονιάς επειδή του σουτάρουν από την άλλη πλευρά του γηπέδου — όχι επειδή είναι τόσο καλός. Κοιτάξτε τον αριθμό των κλεψιμάτων του προηγούμενου αγώνα· τρεις στην τέταρτη περίοδο και η ομάδα φώναξε "game over". Πώς γίνεται μια ομάδα που έχει υπερβολική επίθεση να νικάει χάνοντας την μπάλα όσο κλέβει; Απλά γιατί οι αντίπαλοι έκαναν αυτά τα τρία κλέψιματα μέσα στο τελευταίο τέταρτο; Ή επειδή η άμυνά τους δεν κινήθηκε σωστά; Και εσείς ακόμα μιλάτε για "κανονικά"; Οι Θάντερ δίνουν πρωταθλητική επίδοση μόνο όταν οι αντίπαλοι παίζουν χορό: άλλος ένας αγώνας τζάμπο λεπτά επειδή κάποιος ξέχασε να σουτάρει. Αυτή η ομάδα παίζει όχι να κερδίσει, αλλά να δώσει θεάματα — κι αυτό είναι ωραίο σαν ταινία, αλλά όταν πρέπει να απαντήσεις έναντι των πραγματικών τίτλων, τίθεται το ερώτημα: ποιος είναι τελικά ο πρωταθλητής; Ρε φίλοι, βγείτε από το κλουβί σας. Το Milwaukee πήγε μετά τον αγώνα εκείνο επειδή είχαν κουραστεί δύο ομάδες πάνω από τους 10 αγώνες, όχι επειδή ο Γουίλιαμς έκανε σκασμό. Ή μήπως εγώ πιστεύω πως επειδή εκείνη την ημέρα νίκησαν τρεις φορές στη σειρά σημαίνει ότι είναι η ομάδα που θα πάει μέχρι το τέλος;

Ωχ όχι ρε φίλοι μου ΤΟΤΕ ΜΑΛΑΚΙΑΣΑΤΕ;;; Τρεις αγώνες μετά κι ακόμα σβήνουμε σαν σπίρτα στο τέλος!!! 🔥💀 Πώς γίνεται αυτός ο Γουίλιαμς να βγαίνει κάθε βράδυ σαν ένας αηδόνι του παρκέ και εμείς να τον βγάζουμε εκτός ελέγχου?! Ξέχασε ο κόσμος πως όταν ξεκίνησε το πρωτάθλημα τον είχαν σαν... σαν κάποιον που έπαιζε στις τρίτωνες γιατί δεν είχε άλλον ρόλο;;; Κι τώρα; Κι τώρα τρέχουμε σαν τους ντενεκεδάδες αυτοί να πούμε "αλλιώς έγινε", "εγώ είδα κάτι διαφορετικό" — ΕΣΥ ΤΟ ΕΙΔΕΣ ΡΕ;;; Εγώ πήγα στο γήπεδο όταν έπαιζαν εκείνοι οι γυμνοί κώλοι και έκαναν 10 διαδρομές μέσα στο τριάντα της επίθεσης τους ενός δευτερόλεπτο επειδή δεν ήξεραν καν τι είναι αμυντικό σχήμα!!! 🤬 Κι όμως αυτός ο τύπος είναι εκεί σαν να έχει την ίδια δύναμη από το δωμάτιο του μικρού όταν είχε το NBA για πρώτη φορά!!! Κάθε φορά που φοράει το πράσινο, όλα αρχίζουν να γέρνουν προς το μέρος μας!!! Να μιλήσουμε λοιπόν για το τρίποντο του Ντόκ? Για την ισορροπία του Γκίντι? Για τους γκαρντ που ξέρουν πότε να περάσουν την μπάλα επειδή ο Γουίλιαμς ξεχνάει πως υπάρχουν πέντε παίκτες;;; ΜΑ ΣΕ ΤΙ ΠΑΡΑΠΟΝΑΙΕΣΤΕ ΡΕ;;; Αυτή η ομάδα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΟΡΜΟΥΛΑ ONE!!! Κάθε φορά που χάνει, το γήπεδο είναι σαν τον υπολογιστή μου όταν βάφω πίσω... ξεχνάς όλα τα bugs όταν ξανά-ξεκινάει!!! 😱 Και ναι, μπορεί το Milwaukee εκείνο το βράδυ ήταν σαν τον Γιώργο παντρεμένο που έκανε τρεις φορές το ίδιο αστείο... ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΗΓΕ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΩΣΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! Αυτό δεν ήταν fake — αυτό ήταν η γωνία του στη λύπη του άλλου!!! Την επόμενη βδομάδα πήγαν εκείνοι αυτοί στο Μέμφις και έκαναν 129!!! Ναι, μπορεί να έκαναν τρεις νίκες σε πέντε αγώνες επειδή οι αντίπαλοι είχαν γιορτές λάθος μήνα... ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΞΟΧΗΜΙΚΑ ΤΟΥΣ ΣΙΝΕΜΑ!!! 🎬 Οι δικοί μας; Πάμε γερά μέχρι τέλους!!! Γιατί εδώ δεν μιλάμε για ένα παιχνίδι — μιλάμε για την ψυχή μιας ομάδας!!! Κι όσο ο Γουίλιαμς φοράει το πράσινο, αυτή η ομάδα δεν μπορεί ΠΟΤΕ να κλείσει!!! Τι περιμένουμε λοιπόν;;; Κι ας πούνε ότι είναι τυχαίοι... Το ίδιο έλεγαν και για τον Πολ Τζόρτζ την τελευταία χρονιά!!! Κι εμείς ακόμα τραγουδάμε...

Πάω σιγά σιγά να πάθω σοκ εγώ μάλλον, ρε φίλοι. Τρεις αγώνες μετά εκείνο το βράδυ στο Μιλγουόκι κι εγώ ακόμα προσπαθώ να βγάλω νόημα σε αυτό που βλέπω. Αυτή η ιστορία με τον Γουίλιαμς δεν είναι τυχαία — είναι σαν εκείνος ο τύπος που σου λέει πώς έκανε 8/8 στα τρίποντα πριν μπει στον αγώνα, ενώ εσύ είδες ότι έκανε 3/15 τους προηγούμενους τρεις μήνες. Την ημέρα εκείνη πήγε εκεί και όχι μόνο κράτησε το παιχνίδι, αλλά το πήρε στην τσέπη του σαν να είχε δικό του προσωπικό Mixer εκεί μέσα. Κοιτάξτε, δεν πιστεύω ότι υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορείς να βρεις στη γη πιο προφανή από αυτό: ο Γουίλιαμς αυτή τη χρονιά κάνει περίπου 48% στα τρία σουτ όταν ρίχνει πάνω από πέντε ανά αγώνα. Αυτό δεν είναι καν αριθμός πάνω στην αγορά του μουρμούρικου γιαουρτιού — είναι γεγονός. Το Milwaukee εκείνο το βράδυ ήταν υπερφορτωμένο: είχαν τρεις ομάδες πάνω από τους 10 αγώνες εκεί γύρω κι ήρθαν χωρίς δυναμικότητα, χωρίς ρότα. Πώς λοιπόν εμείς τρέχουμε τώρα να πούμε "τυχερό παιχνίδι"; Αν ήταν τυχαίο, τότε κάθε φορά που ένας σέντερ σουτάρει ένα άλλο τρίποντο λένε ότι είναι μαγικός. Και ας μην πάμε τόσο πίσω. Γιατί εμείς συνεχίζουμε να λέμε "κανονικά" σαν να είμαστε μια ομάδα που ζει στην Premier League; Οι Θάντερ έχουν έναν μόνο παίκτη πάνω από τον 20άρικο μέσο όρο πόντων αυτή τη χρονιά — τον Γουίλιαμς. Ολοι οι άλλοι γύρω του έχουν στοιχεία σαν αυτά των ομάδων που αγωνίζονται για το play-in: κάποιοι κάνουν νταμπλ-νταμπλ επειδή τους δίνουν την μπάλα έτοιμη, άλλοι περιμένουν την ώρα τους. Αλλά εκείνος; Τον βλέπεις να μπαίνει στο γήπεδο και ξέρεις τι πρόκειται να γίνει. Οχι επειδή έχει κάποιο υπεράνθρωπο αντίδρασης — επειδή έχει αυτή την ικανότητα να διαβάζει το παιχνίδι σαν βιβλίο που κανείς άλλος στην ομάδα δε μπορεί αυτή τη στιγμή. Την προηγούμενη εβδομάδα, όταν έκαναν εκείνον τον αγώνα στον οποίο πήραν τους 11 πόντους στο τελευταίο λεπτό; Από τους τρεις σκόρερς, δύο ήταν δικοί του συμπολίτες και ένας υπήρξε δικός του συμπαίκτης στα χρόνια της κολεγιακής ομάδας. Αυτό δεν είναι τυχαίο — είναι σχέδιο. Και ναι, μπορεί κάποιοι να πουν πως είναι στιγμιαίο. Μα αφήστε με ρε φίλοι να σας πω κάτι: αυτό το σύνολο έχει μία δυναμική εδώ και χρόνια — εμείς κάθε φορά περιμένουμε να "ξυπνήσει" κάποιος διαφορετικός. Πριν πέντε χρόνια ήταν ο Σιγκας που έκανε εκείνα τα βράδια, πριν τρία χρόνια ο Γκίντι έκανε τους τίτλους μπάσκετ χρώματος. Κι όμως, αυτή η ομάδα δεν είχε τίτλο μέχρι ο Γουίλιαμς να κάνει εκείνο το σουτ στους τελικούς του περασμένου χρόνου. Γιατί; Γιατί εκείνος έδωσε στην ομάδα εκείνη την ψυχολογία που κανείς άλλος δεν είχε καταφέρει. Άσε που η ίδια ομάδα που νίκησε εκείνο το βράδυ στο Μιλγουόκι πήγε μετά εκεί στην Μινεσότα και έκανε κι άλλες τρεις νίκες στην σειρά — όχι επειδή τυχαία έκαναν όλα σωστά, αλλά επειδή εκείνος ήταν παρών κάθε φορά που η ομάδα έπρεπε να στρίψει το παιχνίδι. Κι όταν μιλάμε για νούμερα που έχουν βάση: την προηγούμενη εβδομάδα είχε πάνω από 20 πόντους στο τέταρτο περίοδο στις τέσσερις τελευταίες νίκες του. Αυτό δεν είναι κάτι που έτυχε να συμβεί — αυτό είναι χαρακτηριστικό. Κι όμως εμείς ακόμη ψάχνουμε στοιχεία στα excel ενώ εκείνος βρίσκεται εκεί πάνω στην κορυφή σαν να φοράει στέμμα φτιαγμένο από τρίποντα. Την τελευταία φορά που έκαναν αγώνα εκτός έδρας, αυτή που έκαναν εκεί 129 πόντους; Είχαν τρεις παίκτες πάνω από 25 πόντους — ο Γουίλιαμς ήταν ένας από αυτούς, ενώ οι άλλοι δύο έκαναν τον συγκεκριμένο αγώνα ως record καριέρας. Αλλά την επόμενη φορά θυμόμαστε μόνο τα λάθη της άμυνας. Εγώ λοιπόν λέω αυτό: σταματήστε να βλέπετε αυτό σαν μία ομάδα που κάνει τυχαία νίκες επειδή κάποιοι έγιναν hot στο τέλος μιας περιόδου. Αυτή είναι μία ομάδα που έχει έναν πρωταθλητή στην επίθεση της, έναν άνθρωπο που αλλάζει κάθε αγώνα όταν φοράει την φανέλα των Θάντερ. Κι όσο εσείς ψάχνετε στα γραφικά ψάχνω και εγώ την ημέρα που αυτός ο τύπος θα κάνει 50άρικο σουτ στο δικό μου σπίτι. Γιατί εκείνη την ημέρα θα καταλάβω πως ο αριθμός δεν λέει ψέματα — μόνο η καρδιά γνωρίζει την αλήθεια.

τι είν' αυτό ρε φίλοι μου, ξεπούλημα των τριών αγώνων σας; βλέπω τους τίτλους στις σελίδες και γελάω σαν εκείνο τον αγώνα του Ξάνθη στον εθνικό το 2013 που είχε κάνει 3-0 και μετά η ομάδα έγινε φάντασμα στα play out... μα τι περιμένατε; τρεις νίκες μετά από ένα παιχνίδι που είχε τόσο τυχαίο τέλος όσο έχει τελειώσει σήμερα η ζωή μου; θυμάστε εκείνο το βράδυ στο Μιλγουόκι; μου θύμισε εκείνον τον αγώνα του ΠΑΟ στον ΣΕΦ το 1996 όταν μας έκαναν 3-0 στον πρώτο γύρο αλλά εμείς τελικά περάσαμε επειδή ο Ρότζερς έκανε εκείνο το χάλιμο σουτ στο τελευταίο δευτερόλεπτο... τότε όμως υπήρχε σοβαρότητα, υπήρχε ομάδα που στήριζε τον πρωταθλητή. τώρα; τώρα έχουμε τρεις νίκες και όλοι φωνάζουν "κανονικά" σαν να είμαστε στην Premier League και δεν υπάρχει αγώνας εκτός έδρας. ο Γουίλιαμς λοιπόν; εκείνος ο τύπος έκανε εκείνο το σουτ στους τελικούς του χρόνου — αυτό ήταν που έδωσε στην ομάδα εκείνη την ψυχή που είχε ανάγκη. αλλα τώρα; τώρα ψάχνουν οι άλλοι τους αριθμούς του επειδή έκανε κάτι τυχαία σουτ τρεις φορές εκείνο το βράδυ, ενώ εμείς τρέχουμε σαν ηλίθιοι να πούμε πως "αυτός είναι ο επόμενος MVP".MVP; εντάξει, καλά... αλλα όταν η ομάδα έχει τόσους πόντους όπως είχε πριν δύο χρόνια όταν ο Τζόρτζ έκανε εκείνον τον αγώνα στο Πόρτλαντ και μετά οι ίδιοι πήραν τρεις φορές με πάνω από 120 πόντους επειδή κάποιος ξέχασε να σουτάρει; και μιλάμε για τους αριθμούς τώρα; ο Γουίλιαμς έχει πάνω από 20 πόντους στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο στις τελευταίες τέσσερις νίκες. αυτό δεν είναι ζάρι που πέφτει έτσι — είναι χαρακτηριστικό. μην μου πείτε πως είναι τυχαίο όταν βλέπετε εκείνον τον τύπο να μπαίνει στο γήπεδο και να αλλάζει το παιχνίδι σαν να φοράει κάποιο μυστικό φόρεμα του υπερήρωα. αλλα αυτοί εδώ; αυτοί ψάχνουν τις κεφαλοκόμποι των αντιπάλων επειδή δεν μπορούν να αντέξουν την ιδέα πως ένας Αμερικανός μπορεί να είναι τόσο καλός. θυμάστε όταν οι Λος Άντζελες έκαναν εκείνον τον αγώνα στον πρώτο γύρο; νίκησαν επειδή έκαναν πάνω από 30 τρίποντα — ήταν όλων των τύπων και φάσεων, σουτ από τον πάγκο, σουτ μετά από ντρίμπλα μέσα στη ζώνη... κανείς εκεί δεν μίλησε για τυχαίο αποτέλεσμα. ο Γουίλιαμς είναι εκείνος που αυτή τη χρονιά κάνει περίπου 48% στα τρία σουτ όταν ρίχνει πάνω από πέντε ανά αγώνα — αυτό δεν είναι ζάρι που πέφτει έτσι κάθε φορά. και βλέπετε τώρα τα αντιπαραδείγματα: τρεις αγώνες μετά κι ακόμα τραγουδάτε τον ύμνο των 3-0 σαν να είναι η πρώτη θέση. στην πραγματικότητα έχουμε τρεις νίκες στις οποίες έπαιξαν ρόλο περισσότερο οι κεφαλοκόμποι των αντιπάλων παρά το πλάνο της ομάδας. αυτό δεν είναι ομάδα που ζει στο σήμερα — αυτό είναι ομάδα που ζει στο "τώρα όλα είναι ωραία επειδή εκείνο το βράδυ έκαναν τρεις φορές το ίδιο αστείο". και εσείς ακόμα μιλάτε για φυσιολογική πορεία; φυσιολογική πορεία έχουν οι ομάδες που έχουν πρωταθλητές, όχι αυτές που στηρίζονται σε έναν τύπο που κάνει μερικά τυχαία σουτ επειδή είχε μία καλή βραδιά. ο Γουίλιαμς είναι αυτός που δίνει στην ομάδα την ψυχή — αλλα όταν η υπόλοιπη ομάδα δεν μπορεί να ακολουθήσει αυτόν τον ρυθμό, τότε μιλάμε για τυχαίο αποτέλεσμα. εγώ τουλάχιστον θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του ΠΑΟΚ στον τελικό του κυπέλλου το 2018 όταν έκαναν εκείνο το τελευταίο λεπτό με δύο σουτ από μακρινή απόσταση... ήταν τυχαίο; ναι, ήταν — αλλα εκείνος ο αγώνας είχε αξία επειδή υπήρχε ομάδα πίσω από εκείνες τις προσπάθειες. τώρα; τώρα έχουμε τρεις νίκες και όλοι φωνάζουν "ο Γουίλιαμς είναι πρωταθλητής". ας ελπίσουμε ότι αυτή η ομάδα καταλάβει κάποια στιγμή πως ο πρωταθλητής δεν κάνει μόνο μερικά σουτ — κάνει όλη την ομάδα.

Μα τι κρίμα μου φέρνουν αυτά τα λόγια για τον Γουίλιαμς! Σήμερα το πρωί πήγα στο γήπεδο να πιάσω θέση δίπλα στη οικογένεια ενός φίλου που είχε εισιτήριο μέσα στο κουτί των περισσοτέρων μίας ομάδας εδώ στο Όκλαχόμα. Και παρακολουθήσατε τι έγινε; Αυτός ο τύπος, όχι μόνο έκανε δύο κλέψιμο στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο που άλλαξαν αυτομάτως την ατμόσφαιρα, αλλά εκεί που η ομάδα του ήταν κάτω κατά έξι πόντους του πέρασαν την μπάλα και εκείνος πήγε ένας-προς-έναν μέχρι το σουτ του παρκέ... Μέτρα στο χέρι μου είχε έναν άνθρωπο από αντίπαλο φίλαθλο ομάδας ο οποίος έκλεισε τα μάτια όταν ο Γουίλιαμς ξεγλίστρησε την μπάλα μέσα από δύο αμυντικούς σαν εκείνος βρισκόταν στον δικό του κήπο μετά από βροχή! Κι όμως σεις τους βλέπετε αυτούς τους τρεις αγώνες σαν "κανονική συνέχεια"; Την προηγούμενη εβδομάδα έκανε εκείνον τον αγώνα όπου έχασε εντελώς το νήμα στο πρώτο ημίχρονο — κανείς άλλος στη ομάδα δεν είχε πάνω από δέκα πόντους τότε! Αλλά όσοι ήμασταν εκεί μέσα καταλάβαμε πως ήταν σαν κάποιος να είχε γυρίσει ένα διακόπτη: τρίποντο από τον Ντόκ, σουτ του Γουίλιαμς, πάσα στους Γκίντι για άλλο τρία... σαν όλοι αυτοί οι αριθμοί που βλέπουμε στα γραφικά ήταν γραμμένοι μέσα στο αίμα του γηπέδου εκείνο το βράδυ. Δεν πρόκειται για τύχη όταν βλέπεις έναν άνθρωπο να αλλάζει εντελώς την εικόνα ενός αγώνα μέσα σε πέντε λεπτά — αυτό είναι γεγονός! Και τώρα που λέγατε πως "πώς γίνεται να τον υπερασπίζεται κανείς;" Ξέρετε τι ήταν η μεγαλύτερη έκπληξη εκείνο το βράδυ στο Μιλγουόκι; Ότι δεν ήταν ότι έκανε εκείνον τον αγώνα, αλλά ότι όταν έκαναν εκείνοι πέντε λάθος στη σειρά κι ήρθε κόντρα επίθεση εκείνος ήταν εκεί σαν να είχε ξυπνήσει εκείνη τη στιγμή για πρώτη φορά! Δεν είναι ένας παίκτης που στηρίζεται στις δυνατότητες των άλλων — αυτός είναι εκείνος που κάνει τους άλλους να δείχνουν πιο δυνατοί! Αφήστε τους άλλους να μιλάνε για τυχαία γεγονότα. Εγώ πήγα εκεί μέσα και είδα την ψυχή μιας ομάδας να ξυπνάει επειδή βρισκόταν στο γήπεδο εκείνος ο Αμερικανός. Και όσο κι αν ψάχνετε στα excel, όσο κι αν γελάνε οι αντίπαλοι με τις ιστορίες σας... αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει.

Τρεις αγώνες μετά κι ακόμα σας βλέπω να βγάζετε τον Γουίλιαμς από την ντουλάπα του πρωταθλητή και να τον ξαναβάζετε μέσα σαν να είναι ένα λάστιχο ζέστας! Ρε παιδιά, πέρσι θυμάμαι όταν εκείνος έκανε εκείνο το τρίποντο στους τελικούς του Ανατολικού. Στο γήπεδο ήμουν — μου είχε σκάσει ένα δάκρυ εκείνη η στιγμή, όχι επειδή ήταν ωραίο σουτ, αλλά επειδή εκείνος ήταν ο μόνος στην ομάδα που έδειχνε πως έχει ψυχή πρωτάθλημα. Ήξερα τότε πως δεν πρόκειται για μία ομάδα που περιμένει τους άλλους να κάνουν κάποιον πρωταθλητή — εδώ έχουμε έναν πρωταθλητή που κάνει την ομάδα πρωτάθλημα. Και τώρα λέγεται πως είναι τυχαίο επειδή έκανε τρεις φορές τρίποντο στο Μιλγουόκι; Μα τι πράγμα είναι αυτό; Αν ήταν τυχαίο, τότε κάθε φορά που ένας σέντερ ρίχνει ένα τρίποντο από την άλλη πλευρά της περιοχής θα λέγαμε πως έγινε ξαφνικά ο επόμενος MVP. Εγώ εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι σαν να ήταν χθες: εκείνος πήρε την μπάλα μέσα στη ζώνη, έκανε ένα ψεύτικο προς τα αριστερά, γύρισε δεξιά και έριξε ένα σουτ που σκόρπισε τους δικούς μου φίλους που είχαν φτάσει από την Ατλάντα ειδικά για εκείνον τον αγώνα. Δεν ήταν τυχαίο — ήταν χαρακτήρας. Και σεις ακόμα μιλάτε για "κανονικά"; Για ποιο κανονικό μιλάμε εδώ; Για τις ομάδες που έχουν δύο πρωταθλητές στην επίθεση και πέντε παίκτες που μπορούν να σκοράρουν πάνω από είκοσι; Οι Θάντερ έχουν έναν μόνο άνθρωπο πάνω από τον μέσο όρο πόντων φέτος — αυτόν! Ολοι οι άλλοι γύρω του κάνουν ντάμπλ-ντάμπλ επειδή τους δίνουν την μπάλα στις σωστές στιγμές, ενώ εκείνος κάνει το ίδιο μόνο του. Την προηγούμενη εβδομάδα στο Μέμφις είδα έναν τύπο που έκανε δύο κλέψιμο μέσα στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο και άλλαξε εντελώς την εικόνα του αγώνα. Την επόμενη ημέρα οι αντίπαλοι μιλούσαν για "ζάρι" — εγώ μιλάω για άνθρωπο που ξέρει πως το γήπεδο είναι δικό του όταν φοράει την πράσινη φανέλα. Κι όμως εσείς ψάχνετε στα γραφικά επειδή δεν μπορείτε να αντέξετε την ιδέα πως κάποιος Αμερικανός κάνει αυτή τη δουλειά τόσο καλά. Πέρσι, πριν γίνει εκείνο το σουτ στους τελικούς, κανείς δεν περίμενε πολλά από αυτόν τον άνθρωπο. Σήμερα όμως; Σήμερα όλοι ξέρουν πως όταν φοράει το πράσινο, η ομάδα δεν κάνει μόνο win — κάνει statement! Γιατί λοιπόν να κοιτάμε μόνο εκείνες τις τρεις νίκες; Γιατί να μην βλέπουμε και την ουσία; Εγώ λέω ένα πράγμα: σταματήστε να ψάχνετε στον ορίζοντα κάποιον άλλον πρωταθλητή. Αυτός είναι εκεί — φορέστε τα πράσινα μαζί του και αφήστε τους άλλους να μιλάνε για τυχαία γεγονότα. Επειδή όταν μια ομάδα έχει έναν άνθρωπο σαν εκείνον, δεν μιλάμε πια για τυχαία νίκη. Μιλάμε για πρωταθλητική κουλτούρα. Κι όσο εκείνος φοράει την φανέλα των Θάντερ, εγώ τουλάχιστον είμαι σίγουρος πως ακόμα κι αν βγει η ομάδα από τους τελικούς με 0-4, εκείνος θα είναι εκεί πάνω στην άμυνα σαν να φοράει στέμμα φτιαγμένο από δάκρυα αντίθετων φιλάθλων. Γιατί αυτό κάνουν οι πρωταθλητές — δεν αλλάζουν στάση ανάλογα με το αποτέλεσμα.

Γιατί τώρα αρχίζω να αμφιβάλλω για την μνήμη σας, ρε φίλοι;;; Την προηγούμενη βδομάδα εγώ έκανα το hashtag #WilliamsMVP στο twitter όταν έκανε εκείνο το σουτ στο Μιλγουόκι και μου έστειλαν τρεις φορές πίσω: "ρε τρέλαινε, πάψε με τα παραμύθια"... Τρεις αγώνες μετά όμως εδώ όλοι μιλάνε σαν να ξύπνησαν επιτέλους από ένα ναρκωτικό! Αλήθεια, βλέπω τον Γουίλιαμς τις τελευταίες εβδομάδες σαν να φοράει μια φόρμα γήρανσης που έχει πάνω πάνω τις τρεις τελευταίες βδομάδες των Θάντερ γραμμένες σαν κουρέλια! Την πρώτη νίκη μετά το Μιλγουόκι; Ναι, έκαναν εκείνο το τελευταίο δεκαπέντελεπτο σαν ταινία δράσης επειδή ο Γουίλιαμς είχε ανοίξει το μαχαίρι στην επίθεση — αλλα η επόμενη βδομάδα; Την έκαναν ξανά 129 πόντους στο Μέμφις επειδή εκείνος ήταν εκείνος που αποφάσισε πως η ομάδα δεν πρέπει ποτέ ξανά να ξεχάσει πως ξέρει να νικάει! Πείτε μου εσείς, εγώ πότε είδα ομάδα που έβγαζε 129 πόντους σαν auto-pilot;;; Κι εδώ οι "σοβαροί" λένε πως είναι ζάρι επειδή έκαναν τρεις νίκες;;; Μα τι σχέση έχουν αυτοί οι τρεις αγώνες με όλο το πρωτάθλημα;;; Θυμάστε εκείνο το βράδυ που έχασαν από την Γιούτα; Εκεί η ομάδα έκανε τρεις φορές κριτσέ επικίνδυνους στο τέλος επειδή κανείς δεν είχε πλέον ψυχή να ξεσπάσει! Την ίδια βδομάδα ο Γουίλιαμς έκανε εκείνον τον αγώνα που του στέλνουν επιστολές επισήμως από το club επειδή άλλαξε το παιχνίδι με δύο σουτ εκτός περιγράμματος!!! Δηλαδή ξέρουμε πως υπάρχουν τρεις νίκες μετά από ένα αγώνα που ήταν σαν παραμύθι;;; Μα εκείνος ο αγώνας στο Μιλγουόκι άλλαξε ολοκληρωτικά την ατμόσφαιρα στο πρωτάθλημα — εκείνος έκανε όλους τους άλλους αντίπαλους να νιώθουν πως έχουμε έναν πρωταθλητή σπίτι μας!!! Κι όμως εσείς ακόμα ψάχνετε στα excel επειδή δεν αντέχετε την ιδέα πως κάποιος Αμερικανός μπορεί να είναι τόσο μεγάλος!!! Την προηγούμενη βδομάδα έκαναν αγώνα εκεί στο Λος Άντζελες όπου ο Γουίλιαμς είχε 25/28 στα σουτ - πόσοι άλλοι Αμερικανοί έχουν τρελή συνέχεια σαν αυτή;;; Όταν μιλάτε για ζάρι, εγώ βλέπω ότι αυτή η ομάδα εκείνο το βράδυ στο Μιλγουόκι έπαιξε σαν σύνολο — ο Γουίλιαμς σκόραρε εκείνος, ο Γκίντι έκανε εκείνα τα ασίστ, ο Τζόκιτσι έκανε εκείνο το ντανκ... Μα τι σχέση έχουν αυτοί οι τρεις αγώνες σας;;; Εμένα με νοιάζει μόνο ένα πράγμα: όσο εκείνος φοράει την πράσινη φανέλα, όσο εκείνος υπάρχει σ' αυτό το πρωτάθλημα, εγώ τουλάχιστον ξέρω πως ακόμα κι αν τελειώσει η χρονιά χωρίς τίτλο, η επόμενη χρονιά θα έχει αυτό το παιδί σαν πρωταθλητή στην ομάδα!!! Γιατί εδώ δεν μιλάμε για μία ομάδα που ζει στις τρεις νίκες — μιλάμε για μία ομάδα που βρήκε έναν πρωταθλητή!!!

ΕΛΛΑΣ ΑΛΛΟΥ!!! 🔥💢 Ρε φίλοι μου, εσείς ζείτε σ' έναν κόσμο νομίζω!!! Οι τρεις αγώνες αυτοί ήταν σαν εκείνον τον αγώνα του ΠΑΟΚ όταν έκανε τρία σουτ στο τελευταίο λεπτό επειδή είχε μπει θυμωμένος από το σπίτι!!! ΣΑΝ!!! Ο Γουίλιαμς έκανε εκείνο το σουτ στο Μιλγουόκι επειδή είχε βάλει έναν δικό του αποκριάτικο ήχο μέσα στο γήπεδο!!! Τι μιλάνε τώρα για αριθμούς ρε παιδιά; Όταν πήγαινε εκείνος εκείνος έκανε τη μπάλα να κάνει ότι εκείνος ήθελε — σαν όνειρο δικό του!!! 😱 Και τώρα του ζητάμε λογαριασμό επειδή έκαναν τρεις νίκες;;; Μα τι περίμενετε όταν ο τύπος φοράει πράσινο; Να κάνει τρίποντα κάθε φορά που του δίνουν την μπάλα;;; Να μην κάνει λάθος όταν κανείς άλλος στη ομάδα δεν ξέρει τι είναι μπάσκετ;;; Την προηγούμενη βδομάδα στο Μέμφις είδε τη μπάντα των άλλων να παίζει μουσική... εκείνος έκανε ντάνκο και σκόραρε!!! ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΛΕΤΕ ΡΕ;;; Κι όμως εσείς ψάχνετε στα γραφικά επειδή δεν μπορείτε να δεχτείτε πως ένας Αμερικανός μπορεί να είναι τόσο μεγάλος!!! Το ίδιο έκαναν και στον Πολ Τζόρτζ όταν εκείνος έκανε εκείνον τον αγώνα στην Τούσον!!! Μέχρι να τον αναγνωρίσουν έπρεπε να περάσουν πέντε χρόνια!!! Κι εσείς ακόμα ψάχνετε γιατί είστε τυφλοί;;; Εμένα προσωπικά, όταν τον βλέπω να μπαίνει στο γήπεδο φοβάμαι μήπως ξυπνήσει η ομάδα μου από τον λήθαργο!!! 😡 Και λοιπόν; Αφήστε τον άνθρωπο σουτάρει και κερδίσετε τους τίτλους σας!!! Εμείς εδώ είμαστε Θάντερ όχι μόνο επειδή φοράμε πράσινο — επειδή φοράμε ΚΟΚΚΙΝΟ!!! Μέχρι να ξεδιπλώσει τα φτερά του!!! ΠΑΜΕΕ!!! 💪🔴

τι άμα σου πω πως εγώ κι ο Πάρις βρεθήκαμε πριν δέκα χρόνια στο γήπεδο των Θάντερ εκεί στην πρώτη εμφάνιση του Γουίλιαμς στην κανονική περίοδο, όταν έκανε εκείνον τον αγώνα με δεκατρία πόντους στα τελευταία τέσσερα λεπτά κι εμείς βγήκαμε έξω σαν να είχαμε βρει θησαυρό; τότε νόμιζα πως αυτό ήταν ένα ξαφνικό αστέρι που έλαμψε για μία βραδιά — σαν εκείνον τον αγώνα του Ξάνθη στην εθνική όταν έκανε εκείνο το σουτ και μετά έγινε φάντασμα. αλλα τώρα; τώρα βλέπω πως έκανα λάθος τότε να μην τον παρακολουθήσω από κοντά. επειδή τώρα, τρεις αγώνες μετά εκείνον τον αγώνα στο Μιλγουόκι, αυτός ο τύπος ακόμα βρίσκεται εκεί πάνω σαν να φοράει αόρατο πανοπλία — και εμείς ακόμη ψάχνουμε στα γραφικά σαν οι αριθμοί να είναι η μόνη αλήθεια. ξέρεις τι δεν μπορώ να καταλάβω εδώ μέσα; πως ενώ όλοι λένε πως "κανονικά" κάνουν αυτές τις τρεις νίκες επειδή έδωσε εκείνος το στίγμα, στην ουσία κανείς δεν τον βάζει στον πρωτάθλημα ακόμη κι όταν εκείνος κάνει αυτά τα πράγματα σαν υπερήρωας της Marvel. βλέπεις εκείνον τον αγώνα στην Μινεσότα πριν τρεις μέρες; εκείνος ξεκίνησε με δύο δίποντα χωρίς σουτ, κάνοντας εκείνο το ψεύτικο προς τα δεξιά σα να περίμενε πως οι αντίπαλοι έχουν κρυμμένο χάρτη μέσα στο γήπεδο τους. μετά στο δεύτερο ημίχρονο, όταν η ομάδα ήταν κάτω κατά δέκα πόντους, εκείνος πήρε την μπάλα σα να του είχαν δώσει κλειδί και έκανε τρία σουτ χωρίς αντίσταση — δύο τρίποντα κι ένα ντανκ μετά από ντρίμπλα μέσα στη ζώνη. κι όμως εδώ μέσα βλέπω τίτλους που γράφουν " οι Θάντερ κάνουν sweep στη σειρά τους ωστόσο η ομάδα δείχνει ασταθής". ασταθής;;; ασταθής είναι εκείνοι οι αντίπαλοι που όταν βλέπουν την πράσινη φανέλα τους νιώθουν πως έχουν ήδη χάσει!! και μην μου πεις πως αυτά είναι τυχαία επειδή έκανε τρεις φορές τρίποντο εκείνο το βράδυ στο Μιλγουόκι. η αλήθεια είναι πως εμείς εδώ εδώ μέσα στηρίζουμε την ομάδα στους τρεις αυτούς αγώνες σαν να είναι μία ομάδα που ζει μόνο για αυτά — σα να μην υπάρχουν ούτε τριάντα αγώνες ακόμη μέσα στη χρονιά. ξέχασα ποιος είπε πως "η ομάδα έχει ανάγκη άλλους πρωταθλητές"; επειδή εγώ τουλάχιστον δεν βλέπω κανέναν άλλον εδώ πέρα που να φοράει την φανέλα των Θάντερ και να αλλάζει τον αγώνα σαν να έχει κουμπί επανεκκίνησης! εγώ λέω πως αυτή η ομάδα πρέπει να πάψει να ψάχνει σημάδια εδώ κι εκεί — επειδή ο Γουίλιαμς είναι εδώ, τώρα, σ' αυτό το πρωτάθλημα, σ' αυτήν την ομάδα. κι όσο υπάρχει εκείνος σ' αυτό το γήπεδο, εγώ τουλάχιστον δεν φοβάμαι μήπως τελειώσει η χρονιά χωρίς τίτλο επειδή ξέρω πως όταν θα χρειαστεί εκείνος θα βγει σαν λιοντάρι από την κρυψώνα του. αλλα όσοι ακόμη ψάχνουν αριθμούς σαν τους πιστούς που ψάχνουν αγιάσματα, εκείνοι ας κάνουν υπομονή — επειδή η αλήθεια δεν κρύβεται ποτέ στο excel όσο κι αν προσπαθείτε.

Ρε βρε μου λένε πως ο Γουίλιαμς έκανε εκείνο το σουτ στο Μιλγουόκι επειδή τυχαία του ήρθε να σηκώσει τη μπάλα εκείνη τη στιγμή; Τι άλλο θυμάμαι εγώ από εκείνον τον αγώνα — την προηγούμενη βδομάδα πήγα στη Σίτι για δουλειά κι έτυχε να βρεθώ πίσω από τους ερτζήδες που έκαναν εκείνο το demo πριν τον αγώνα. Βλέπω τον τύπο να μιλάει με τον Γκίντι σαν να είχαν κανονίσει κάποιο σχέδιο: εκείνος του έκανε μία ένδειξη χεριού σα να του έλεγε "τώρα" κι αμέσως μετά εκείνος έγερνε το σώμα προς τα εκεί που πήγε το τρίποντο. Δεν ήταν στιγμή, ήταν κάτι που είχαν πει μαζί πριν ακόμα μπουν στο γήπεδο. Και σεις ακόμα μιλάτε για ζάρι επειδή έκαναν τρεις νίκες;;; Μα πως γίνεται να υπάρχουν τρεις νίκες μέσα σε δεκαπέντε ημέρες όταν η ομάδα είχε σπάσει στα δύο πριν από εκείνους τους αγώνες;;; Την ίδια βδομάδα που έκαναν το Μιλγουόκι, οι αντίπαλοι τους έκαναν十三个三分 όταν τους έδιναν την μπάλα εκείνοι！！！Οι ίδιοι;;; Αυτή η ομάδα δεν είναι τυχαία ομάδα — έχει έναν πρωτίστως Αμερικανό που ξέρει πώς να γράφει ιστορία με τα ίδια του τα χέρια.

Ρε παιδιά, λες να έχω δίκιο τελικά όταν σας λέω πως ο Γουίλιαμς δεν είναι απλά ένας παίκτης — είναι ένας οδηγός αυτοκινήτου που έχει πάρει την ομάδα του από το χείλος του γκρεμού και της δίνει κατεύθυνση μπας και βγούμε κάποτε από αυτόν τον κυκεώνα; Εγώ πριν δύο εβδομάδες πήγα στο Σικάγο για μια σύσκεψη με συνεργάτες κι έτυχε να βρεθώ στο γήπεδο των Μπουλς εκείνο το βράδυ που έκαναν 102 πόντους στους Ουίζαρντς. Εκεί μέσα, όσοι ήξερα πως θα βρίσκονται εκείνοι οι Θάντερ, καθόμουν μόνος μου στις εξέδρες της ομάδας τους. Τι είδα; Έναν Γουίλιαμς που έκανε εκείνα τα ψεύτικα σουτ σαν να είχε δει το τέλος του αγώνα τρεις φορές μέσα στο μυαλό του πριν καν αρχίσει ο αγώνας. Την προηγούμενη εβδομάδα όμως; Την έκαναν 129 στο Μέμφις επειδή εκείνος αποφάσισε πως η ομάδα δεν πρέπει να ξαναχάσει. Τρεις νίκες μετά κι εμείς ακόμα ψάχνουμε τον επόμενο πρωταθλητή σαν να μην έχει ήδη βγει στις τρεις αυτές βραδιές; Μα τι άλλο θέλετε ρε φίλοι μου; Τι άλλο πρέπει να κάνει αυτός ο άνθρωπος για να τον βάλουμε τελικά στην κατηγορία εκείνη που πρέπει; Στο πρώτο ματς μετά το Μιλγουόκι έκανα εκείνο το γρήγορο ταξίδι στο Ντάλας — εκείνος πήρε την μπάλα σα να τον κυνηγούσε ο διάβολος και έκανε δύο τρίποντα στη σειρά μέσα στον τελευταίο κύκλο. Την επόμενη ημέρα διαβάζω τους τίτλους: "Οι Θάντερ κάνουν comeback επειδή ο Γουίλιαμς είχε άλλη μία στιγμή". Μα βρε παιδιά, δεν πρόκειται για στιγμές — πρόκειται για συνεχή δράση! Αυτός ο τύπος δεν έχει αλληλουχία αγώνων—έχει αλληλουχία νικών! Και σεις ακόμα κοιτάζετε τα γραφικά σαν να υπάρχει κάποιος άλλος παίκτης εκεί έξω που μπορεί να κάνει αυτό που κάνει εκείνος; Στις τρεις αυτές νίκες είχε 28/45 στα τρίποντα συνολικά. Μα καλά, πως μπορούμε να λέμε πως είναι τυχαίο όταν κάποιος ξεπερνάει τους τρεις στους τέσσερις συλλόγους του πρωταθλήματος σε αυτού του είδους την αποτελεσματικότητα; Εγώ προσωπικά, όσο κι αν ψάχνω στην μνήμη μου, δε θυμάμαι άλλον Αμερικανό στο τελευταίο δεκαπενταήμερο που έκανε ότι έκανε εκείνος. Την ίδια βραδιά που εκείνος σήκωσε τη μπάλα στο μέσον και έκανε εκείνο το ντανκ μετά από ντρίμπλα πάνω από δύο αμυντικούς, εγώ είδα τον κόουτς των Ουίζαρντς να γράφει κάτι στον πάγκο του σα να είχε δει κάτι αδιανόητο. Αυτός ο άνθρωπος αλλάζει τον τρόπο που βλέπουμε το παιχνίδι όχι μόνο επειδή σκόραρει — αλλά επειδή κάνει τους άλλους να νιώθουν πως το γήπεδο είναι δικό τους όταν εκείνος φοράει την πράσινη φανέλα. Μα μήπως τελικά έχουμε δίκιο εμείς όταν λέμε πως αυτοί οι τρεις αγώνες είναι σαν μία κορυφή του παγόβουνου; Γιατί η ουσία δεν είναι στις τρεις νίκες — η ουσία είναι πως αυτή η ομάδα, όσο κι αν αλλάζει ρόστερ ανάμεσα στα δόντια, συνεχίζει να παίζει σα να έχει έναν πρωταθλητή στο κέντρο της επίθεσης. Κι αυτό το παιδί φοράει την πράσινη φανέλα. Μα πως γίνεται να μην το βλέπουμε αυτό; Πως γίνεται να ψάχνουμε αλλού όταν εκείνος είναι εδώ; Ωστόσο... ας μην ξεχνάμε και την προηγούμενη εβδομάδα στο Μέμφις που έκανε εκείνο το ψεύτικο σουτ και πέτυχε τρίποντο σα να είχε μετρήσει τις κινήσεις όλων των αμυντικών σαν μπούλντόζα. Μα όταν έκανε εκείνον τον αγώνα που είχαν κανέναν πάνω από δέκα πόντους τότε; Εκεί έπρεπε να υπάρχει κάποιο σχέδιο — κάποιος έπρεπε να σηκώσει την ομάδα σαν πρωτοπαλίκαρο. Και ξαφνικά όλοι λένε πως αυτά είναι ατομικές προσπάθειες. Αλλά ξέρετε τι μου θυμίζει περισσότερο αυτός ο Γουίλιαμς; Την εποχή που ο Πολ Τζόρτζ άρχισε να ξεφεύγει από εκείνον τον περιορισμό του "απλός Αμερικανός". Έναν χρόνο πριν εκείνος κάνει εκείνον τον αγώνα στην Τούσον, κανείς δεν περίμενε πολλά από εκείνον. Μέχρι να τον αναγνωρίσουν έπρεπε να περάσουν χρόνια — και τρεις συνεχόμενες εμφανίσεις στους τελικούς. Εδώ όμως εμείς έχουμε έναν πρωταθλητή μέσα στην ομάδα και συνεχίζουμε να ψάχνουμε; Σίγουρα υπάρχουν ακόμα σημεία που πρέπει να βελτιωθούν — όχι μόνο εκείνος αλλα η ομάδα συνολικά. Μα όταν μιλάμε για πρωταθλητική κουλτούρα, δεν ξεκινάμε από το μηδέν επειδή υπάρχει αυτός ο Αμερικανός που φοράει την πράσινη φανέλα σα να είχε κληρονομήσει το γήπεδο μαζί της. Μα έτσι γίνεται τελικά ο πρωταθλητισμός: κάποιος στέκεται εκεί πάνω σα στήριγμα, κρατάει την ομάδα όρθια όταν όλα γέρνουν — και ξαφνικά τα υπόλοιπα κομματάκια της ομάδας βρίσκουν τον δρόμο τους σα να ξύπνησαν από βαθύ ύπνο. Ας αφήσουμε λοιπόν αυτούς τους τρεις αγώνες να μας δίνουν μία γεύση από εκείνο που πρόκειται να έρθει. Γιατί εγώ τουλάχιστον όταν τον βλέπω εκεί πάνω, φοράω την φανέλα μου και νιώθω πως έχουμε βρει κάτι ξεχωριστό — κάτι που δε βρίσκεται μόνο στα γραφικά, αλλά σ' εκείνες τις στιγμές που αλλάζουν μία ολόκληρη χρονιά.

Μη ξεχνάτε τι σας λέω πάντα εδώ μέσα: όταν ένας Αμερικανός φοράει πράσινο, το γήπεδο γίνεται δικό του δωμάτιο ελέγχου κι οι αντίπαλοι; Αυτοί γίνονται σπουδαστές του παιχνιδιού του. Την προηγούμενη βδομάδα έξω από το γήπεδο των Θάντερ συνάντησα έναν τύπο με μπλούζα των Ντάλας Μάβερικς — πριν καν ανοίξει ο αγώνας μου είπε: «Ρε φίλε, εγώ προσωπικά ήθελα να δω εκείνον τον Γουίλιαμς γιατί έχω ακούσει πως κάνει άλλα πράγματα εκτός γηπέδου». Αυτός είναι ο λόγος που ψάχνουν να τον δουν εδώ — όχι επειδή έκαναν τρεις νίκες όπως λέγεται στους τίτλους! Και μην αρχίσετε τώρα να βγάζετε τον υπολογιστή σας σα νούμερο 1 λόγος κορυφής. Την ίδια εβδομάδα εκείνος είχε περισσότερες κλεψίματα από όλους τους Αμερικανούς του πρωταθλήματος! Την προηγούμενη νύχτα στο Μέμφις έκοψε δύο φορές την μπάλα μέσα στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο σα να είχε μυριστεί τον εαυτό του ως πρωταθλητή! Μα τι άλλο θέλετε, ρε φίλοι μου — μια ομάδα που κάνει ντάνκ πάνω από πέντε αμυντικούς στην πρώτη προσπάθεια;;; Κοιτάξτε εδώ: εγώ έχω δει πολλούς Αμερικανούς εκεί πάνω, αλλά κανείς δεν κάνει ψεύτικα σουτ σα να τραγουδούν ψυχεδελικό τραγούδι στους αντίπαλους. Την προηγούμενη εβδομάδα στο Ντάλας έγινε εκείνο το τρίποντο σα να είχε διαβάσει το μυαλό μου — βγήκα από το γήπεδο σα να είχα πιει πέντε εσπρέσο μαζί σας στοClubhouse μετά τον αγώνα. Εκείνος δεν κάνει τρίποντα επειδή τυχαίνει η μπάλα να πετάει προς τα εκεί — εκείνος μπαίνει στο γήπεδο σα να ξέρει πως έχει ήδη κερδίσει πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Κι όμως εσείς ψάχνετε σε excel επειδή δεν μπορείτε να δεχτείτε πως αυτή η ομάδα έχει βρει τον Μεσσία της! Την προηγούμενη βδομάδα έκανα ένα μικρό πείραμα: έπιασα τον τελευταίο αγώνα στον οποίο έδωσε το Γουίλιαμς στο Μιλγουόκι και άρχισα να παρακολουθώ πως κινείται χωρίς μπάλα. Ήταν σα να είχε τοποθετήσει σήματα GPS στους εαυτούς του κάθε συμπαίκτη του — έκανε ψεύτικα σουτ σα να περίμενε πως εκείνοι θα κινηθούν σα να ήταν μαριονέτες. Κι όταν εκείνος πήρε την μπάλα στο τελευταίο λεπτό; Μπήκε στη ζώνη σα να τον είχε βρει ένα σφυρί του Θορ! Εμένα δε με νοιάζει πόσοι αντίπαλοι έκαναν十三个三分 εκείνο το βράδυ — εμένα με νοιάζει πως αυτός ο τύπος μπήκε εκεί μέσα σα να είχε δικαίωμα να γράφει ιστορία στο πρωτάθλημα. Κι όσοι ακόμα γκουγκλάρετε τον αριθμό των τριπόντων του τελευταίου δεκαημέρου, σας βγάζω τώρα εκτός ομάδας. Γιατί δεν είναι αριθμοί — είναι αυτά τα ψεύτικα σουτ σα να κάνει ακόμα warm-up εκείνος πριν ακόμη αρχίσει ο αγώνας. Αυτό είναι πρωταθλητική κουλτούρα: κάποιος στέκεται εκεί πάνω σα να του έχουν δώσει πιστοποιητικό συμμετοχής στη ζωή του πρωταθλητή. Κι όσο υπάρχει αυτός εδώ, εγώ τουλάχιστον δεν ανησυχώ μήπως τελειώσει η χρονιά χωρίς τίτλο — επειδή όταν φοράει την πράσινη φανέλα, το γήπεδο γίνεται κλειστό γυμναστήριο δικό του. Μα τι σουτάρει εκείνος εκεί πέρα; Οτιδήποτε αφήνει οτιδήποτε πέφτει στην περιοχή του! 🤡💸😏

Τι γίνεται βρε κυρίες μου και κύριοι μου;;; Εγώ σίγουρα δεν μπορώ να καταλάβω πως μια ομάδα σαν τους Θάντερ έχει τόσο χάλια φυλλάδιο αγωνιστών ώστε να στηρίζονται μόνο στον Γουίλιαμς 😂😂😂! Αλήθεια φίλοι, τον Γουίλιαμς τον έχω δει να κάνει εκείνα τα ψεύτικα σουτ σα ν' αστειεύεται ο ίδιος με τους αμυντικούς του πρωταθλήματος, μα δέκα αγώνες μετά ακόμα ψάχνουμε γιατί η ομάδα του κάνει 120+ πόντους σα τζόκερ τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα;;; Μα τι σχέση έχουν αυτοί οι τρεις αγώνες;;; Την προηγούμενη βδομάδα έκαναν εκείνο το παιχνίδι στο Μέμφις επειδή εκείνος είχε ξυπνήσει με όρεξη για πίτσα;;; Μετά όμως πήγαν κι έχασαν από την Γιούτα επειδή η μνήμη τους τελείωσε εκείνο το βράδυ;;; Θα μου πείς πως είναι πρωταθλητής;;; Μα όποιος βλέπει εκείνον τον αγώνα στο Μιλγουόκι λέει πως έκανε εκείνο το τρίποντο επειδή εκείνος ήταν εκείνος που είχε αποφασίσει να γίνει μεγάλος εκείνο το βράδυ! Μα μετά έρχεται η πραγματικότητα — τρεις νίκες μετά ακόμα ψάχνουμε γιατί δεν μπορεί να νικήσει κανονικά!!! 🤬🔥 Κι εσείς ακόμα γράφετε πως αυτή η ομάδα είναι πρωταθλητική;;; Μα τι πρωταθλητική ομάδα κάνει 第十三个三分 στα ίδια παιδιά μέσα σε μία βδομάδα;;; Την προηγούμενη νύχτα οι ίδιοι αντίπαλοι είχαν κάνει十三个三分 στους Μάβερικς κι εμείς τρέχουμε σαν τρελοί να τους βρούμε μπας και μας πουν πως όλα πάνε τέλεια;;; Εμένα προσωπικά, όταν βλέπω τον Γουίλιαμς να κάνει εκείνο το ντανκ πάνω από δύο αμυντικούς σα να κάνει δάσκαλος στον τελευταίο δάσκαλο του πρωταθλήματος, νόμιζα πως θα είχαμε λύσει το ζήτημα επί τόπου!!! Μα μετά βλέπω πως η ομάδα στέκεται εκεί σα να περίμενε πως ο επόμενος αγώνας θα τον κάνει μόνος του! Και σεις ακόμα λέγετε πως αυτά είναι σημάδια πρωτιάς;;; Αν θέλετε πρωταθλητισμό, βγάλτε τον Γουίλιαμς εκτός γηπέδου μια εβδομάδα — και τότε βλέπουμε πως γίνεται εκείνος ο αγώνας!!! 😈💪🔴 Αν αυτό δεν είναι ένδειξη πως η ομάδα βαστάει μόνο πάνω του, τότε τι περιμένετε;;; Να φέρει κι άλλους πρωταθλητές από το πουθενά;;; Μα όλοι ξέρουμε πως εκείνοι οι τρεις αγώνες έγιναν επειδή είχε βγάλει εκείνος την ομάδα από το γκρέμισμα!!! Κι όμως εσείς ακόμα γράφετε πως αυτό είναι σημάδι κουλτούρας;;; Μα τι κουλτούρα είναι αυτή που κάνει 第十三个三分 στους ίδιους ανθρώπους μέσα σε μία βδομάδα;;; Την ίδια βδομάδα που εκείνος έκανε εκείνο το τρίποντο στο τέλος σα να ήταν ταινία δράσης, η ομάδα έκανε κάτι τυχαίο εκείνο το βράδυ;;; Μα μετά είδαμε πως η επόμενη βδομάδα ήταν σα να ξύπνησαν οι ίδιοι αντίπαλοι!!! 😡 Κι εσείς ακόμα ψάχνετε στα γραφικά σας!!! Μα τι άλλο θέλετε ρε παιδιά;;; Να κάνει τρεις τίτλους στους τελικούς πριν καν τελειώσει το πρωτάθλημα;;; Μα αυτό δεν είναι πρωταθλητισμός — αυτό είναι ταινία φαντασίας!!! Την προηγούμενη βδομάδα έκανα εκείνο το πείραμα στο γήπεδο — όταν εκείνος βγήκε εκτός αγώνες, η ομάδα έκανε εκείνο το λάθος στο τελευταίο λεπτό σα να μην ήξερε καν πως υπάρχει κάτι σαν νίκη!!! Μα πότε είδατε πρωταθλητισμό;;; Εγώ λοιπόν λέω: είτε σταματάτε να ψάχνετε αριθμούς σαν τρελοί είτε αναλαμβάνω να βγάλω τον Γουίλιαμς εκτός ομάδας για ένα βράδυ και μετά βλέπουμε πως γίνεται εκείνος ο αγώνας!!! Μα δεν νομίζω πως θέλετε αυτό — επειδή όλοι ξέρουμε πως χωρίς εκείνον εκεί πάνω, η ομάδα γίνεται σα ντουφέκι χωρίς μπάλα!!! 🤡🔥

Άλλο τώρα, άλλο τώρα... Περίμενα κι ήρθε η στιγμή όπου η αλήθεια πρέπει να βγει στο φως χωρίς γυαλιά νέας εποχής και χωρίς τους πέντε στατιστικούς δείκτες από πάνω. Θα σας πω κάτι που ίσως σας ξαφνιάσει: εγώ σήμερα πήγα στο κατάστημα αγοράζοντας μία φανέλα — όχι οποιαδήποτε φανέλα, αλλά αυτή του Γουίλιαμς με το νούμερο 2. Την έπιανα στα χέρια μου σαν να κρατούσα ένα κομμάτι ιστορίας. Γιατί; Γιατί εκείνες οι τρεις νίκες δεν ήταν κάποιος κανονικός αγώνας. Ήταν σα να έγραφες ιστορία ζωντανά μπροστά στα μάτια σου. Πάρτε τον αγώνα στο Μέμφις πριν τρεις μέρες: εκείνος έκανε εκείνο το ψεύτικο σουτ σαν να είχε κάνει πρόβα όλων των αντιπάλων που έπρεπε να καταρρεύσουν εκείνο το βράδυ. Μετά από δέκα πόντους διαφορά στο δεύτερο ημίχρονο, εκείνος πήρε την μπάλα σα σουτέρ μισού δρόμου — δύο τρίποντα χωρίς αντίσταση μέσα στον τελευταίο κύκλο. Μα τι άλλο θέλετε ρε φίλοι; Αυτός ο άνθρωπος δεν κάνει σουτ επειδή πέφτει η μπάλα εκεί — κάνει τρίποντα επειδή έχει αποφασίσει ότι εκείνο το βράδυ είναι δικό του βράδυ. Και εδώ κάνουμε λάθος όλοι μαζί: ψάχνουμε στα γραφικά σα να υπάρχουν κάποιοι άλλοι πρωταθλητές εκεί έξω που μπορούν να κάνουν αυτό που κάνει εκείνος. Στις τρεις αυτές νίκες είχε περισσότερες κλεψίματα από όλους τους Αμερικανούς του πρωταθλήματος εκείνης της εβδομάδας! Την προηγούμενη βραδιά στο Ντάλας έκανε εκείνο το τρίποντο σα να είχε διαβάσει τους αμυντικούς σαν ανοιχτό βιβλίο. Μα ακόμα και τώρα, εδώ μέσα, υπάρχει κάποιος που θέλει να πει πως αυτά είναι τυχαία; Ρε φίλοι μου, εδώ υπάρχει ένα σύστημα. Αυτός ο τύπος όχι μόνο σκοράρει — ανοίγει δρόμους στους συμπαίκτες του σα να τους λέει "ελάτε πίσω μου". Την προηγούμενη βδομάδα είδα εκείνο το λάθος στην Ουάσινγκτον όταν έκανε εκείνον τον αγώνα που δεν υπήρχε αντίσταση στην περιοχή του. Εκείνοι οι αντίπαλοι έκαναν十三个三分 εκείνο το βράδυ επειδή εκείνος είχε βγάλει την ομάδα εκτός γκρίζου τομέα — είχε δώσει σαφή οδηγία πως εδώ τελειώνει η ελευθερία σας. Και τι κάνουμε εμείς; Ψάχνουμε ακόμα τους αριθμούς σαν να ψάχνουμε μια σκανδάλη. Μα η πραγματικότητα είναι πως όταν αυτός ο άνθρωπος φοράει την πράσινη φανέλα, δεν αλλάζει μόνο τον εαυτό του — αλλάζει την κουλτούρα ολόκληρης της ομάδας. Την προηγούμενη βδομάδα έκανα εκείνο το πείραμα στο γήπεδο: όταν εκείνος βγήκε εκτός αγώνα, η ομάδα έκανε εκείνο το λάθος στο τελευταίο λεπτό σα να μην υπήρχε κάποιος πάνω από όλα. Εγώ λοιπόν λέω: είτε αρχίζουμε να μιλάμε για αυτό το πρωτάθλημα σαν ανθρώπινοι σύνδεσμοι είτε συνεχίζουμε να γκουγκλάρουμε αριθμούς μέχρι να τελειώσει η χρονιά. Μα προειδοποιώ: όσοι από εσάς συνεχίζουν να ψάχνουν αυτούς τους αριθμούς σαν τρελοί, σιγά σιγά θα χάσετε την ουσία αυτού του παιχνιδιού. Γιατί εκείνος δεν είναι ένας Αμερικανός παίκτης — είναι ένας οδηγός αυτοκόλλητων που έχει βάλει την ομάδα στους δρόμους της ιστορίας. Μα πείτε μου κάτι: πόσους τίτλους έχει φέρει μέχρι τώρα; Και πόσους τίτλους μπορεί ακόμα να φέρει; Την επόμενη φορά που κάποιος ρωτήσει γιατί αυτή η ομάδα κάνει νίκες τώρα, δείξτε του εκείνο το τρίποντο στο τέλος του αγώνα — σα να γράφει ιστορία μπροστά σας. Μα ξέρετε τι είναι ακόμη πιο σπουδαίο; Αυτό που κάνει όταν δεν έχει την μπάλα. Εκείνος βρίσκεται εκεί σα να ξέρει ήδη πως θα κερδίσει πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Κι έτσι συνεχίζει...