Θα μπορέσουμε ποτέ να πιάσουμε έναν επόμενοJc LIKE RICKY RUBIO ΧΩΡΙΣ ΑΛΛΑΞΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ

Μέχρι και η γιαγιά μου ξέρει πως ο Τζόρνταν εκείνο το βράδυ κουβαλούσε περισσότερο από έναν δίσκο σκόρπιο — είχε μια ψυχή που δεν χαρίζεται. Αυτό όμως που ρωτώ εγώ: πόσοι παίκτες σαν τον Ρούμπιο έχουν φύγει από εδώ χωρίς να τους αγοράσει η δική μας μπουκιά; Γιατί φέτος που ψάχνουμε έναν playmaker σαν εκείνον, όλα γίνονται οικονομικές λεπτομέρειες κι ύστερα κάποιος βλέπει το φεγγάρι; Την τελευταία φορά που κάναμε πλάκα στις πόρτες των άλλων ήταν πριν δεκαπέντε χρόνια, κι εκεί που πήγαινε σπασμένα τα μολύβια.

τι σκατά γίνεται εδώ??? 🤬🔥 μπορεί ο αριθμός των αστεριών που έριξαν στον ουρανό του Κλίβελαντ να είναι ίδιος με εκείνους που πήρανε οι Μαγικά… ΑΛΛΑ εκείνος εκείνος εκείνος 👉 Ο ΡΙΚΙ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ!!! Λες τώρα πως ψάχνουμε playmaker;;;; ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ, ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΒΓΑΛΕΙ ΤΟΝ ΒΑΝΚΕΡ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΑΝΤΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!!! Θυμάστε εκείνον τον βράδυ που κάθισα στο σπίτι και δεν έκλεισα μάτι επειδή έπαιζαν οι Ματζικ;;;; είχανε έναν μουσικό εκεί πάνω που έκανε το court να λικνίζεται από τους ρυθμούς — Ο ΡΙΚΙ ΔΙΝΕΙ ΑΛΛΑΓΗ ΠΛΑΤΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ!!! Όχι άλλος τύπος που θα πηδάει σαν τρελός και θα τελειώνει τους άλλους στους δύο πόντους… Ο Ρούμπιο θα μοιράζει assist σαν νερό στα φίλτρα του Sahara — ο Μπάνκερ Χιλ θα ξεδιπλώνεται σαν σερπαντίνη στο playbook του Αντουάν! 💪🔴 Και φαντάσου εκείνον τον πρώτο χρόνο… ολοι αυτοί οι γκάι στους χώρους δουλειάς να γίνονται άτομα γιατί ξέρουν πως οι πόντοι του αυτού του ανθρώπου είναι απολαυστικοί σαν movie με happy ending!!! Γιατί όχι;;;; γιατί εμείς πρέπει να περιμένουμε έναν Αφροδίτη-Σίμπσον τύπο που θα φέρνει έναν χάρτη με σημεία στο αεροδρόμιο;;;;!!! Δεν ξέραμε πως όταν πήγαινε ο Μόζαϊκ εκείνος εκείνος εκείνος είχε μόνο ελπίδες;;;; ΡΙΚΙ ΡΟΥΜΠΙΟ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΟΛΥΜΠΗΣΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ ΣΑΝ ΕΝΑΣ ΠΟΤΑΜΟΣ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΜΟΡΦΗ!!!

Τώρα αυτά εδώ μου θυμίζουν τις παλιές εποχές όταν στο γήπεδο σήκωναν οι οπαδοί κίτρινες σημαίες σαν τις λάμπες του Καβάλα και τραγουδούσαν «για ένα ακόμα τραγούδι». Αυτό το χιούμορ του off-season όμως που ξέρεις πως μετά σου λέω μπήκες; Κοίταξε, ο Μοζαΐκ εκείνο το βράδυ είχε μέσα στο αίμα του τον άλλον τίτλο: έναν δίσκους τον οποίο κουβαλούσε μαζί του σαν προσωπική του ιστορία. Ο Ρίκι Ρούμπιο; Όταν έφυγε από τη Γιουβέντους είχε δώσει πριν τρεις χρονιές μία σειρά playoffs νούμερο 18-9-9 με πάνω από 42% τρίποντο. Ακόμα κι όταν εκείνοι έκαναν τους τρελούς αγώνες στον Πειραιά, αυτός γύριζε σπίτια χωρίς χοντρά λάθη—κάτι που λέει πολλά για την ικανότητα μιας ομάδας να χτίσει γύρω του. Πιάνει όμως ο επόμενος Ρούμπιο; Κάτσε να σου πω κάτι: η εποχή όπου ένας playmaker μπορούσε να αλλάξει έναν πρωταθλητικό τίτλο μέσα σε μια μεταγραφή έχει τελειώσει. Γιατί σήμερα οι ομάδες στήνουν όλα γύρω από ένα πρωτεύον αστέρι—έχεις τον Μπάνκερ, έχεις έναν βασικό σκόρερ στο side, και μετά σου λείπει το κέντρο βάρους. Οι Μαγικά έχουνε ένα εσωτερικό core δυνατό άλλα κι αυτό σημαίνει ότι ο αγωνιστικός χρόνος του νέου φιγουράρει σαν ζύγισμα μεταξύ ταχύτητας της ομάδας και των υπολοίπων ομάδων που ψάχνουν κι εκείνοι ένα βασικό guard. Η αντίσταση όμως δεν είναι οικονομική μόνο—είναι κι αυτή η λεπτομέρεια της κουλτούρας. Θυμάσαι πόσο δύσκολο ήταν όταν ο Γουέστον γυρνούσε στο σχολείο; Εκείνο το πράγμα ήταν μεγαλύτερο από ένα συμβόλαιο. Ο Ρούμπιο δε φεύγει από την Εσπανιόλα χωρίς λόγο· εκείνοι τον έκαναν τοπικό θρύλο σκάβοντας από κάτω. Στις ΗΠΑ μπορείς να βρεις τους Τζόρντανς και τους Κάρουσο, αλλά εκείνοι είχανε χώρο στο χέρι τους. Οι ομάδες εδώ ψάχνουν άλλον έναν οδηγό, κι αυτό δεν γίνεται χωρίς μία συγκεκριμένη κουλτούρα γύρω από το καλαθόσφαιρο. Ο Κόφι έπαιξε στη Γιουβέντους και μετά πήγε στην Μπαρτσελόνα πριν επιστρέψει στις ΗΠΑ—αλλά εκείνος είχε το πλάνο της ομάδας σφιχτά μέσα του. Τώρα ποιος Ρούμπιο έχουμε; Κάποιος άγνωστος; Κάποιος που μόλις βγήκε από ένα μικρό κολέγιο; Και μετά υπάρχει η λεπτομέρεια της ηλικίας του. Ο Ρούμπιο εδώ μιλάμε για έναν παίκτη που έγραψε ιστορία στα τριάντα του χρόνια. Με σημερινούς όρους, η αγορά έχει μια αγωνία για νέα ταλέντα—εμείς ψάχνουμε κάποιον κάτω των είκοσι πέντε που έχει μεγαλώσει μέσα στο σύστημα ενός συλλόγου όπου το παιχνίδι είναι δεύτερη γλώσσα. Οι Ρούμπιο αυτού του είδους έρχονται από ομάδες όπως η Μπάγερν, η Ρεάλ, η Γιουβέντους—συστήματα που ξέρουν πως ένα τέτοιο ψήφισμα δεν γίνεται μόνο με τα χρήματα αλλά με χρόνο. Εμένα μου αρέσει όμως αυτή η συζήτηση επειδή φέρνει στο νου εκείνο το βράδυ που καθόμουν στο σπίτι μου στον Πειραιά και έβλεπα την ταινία του Ρούμπιο στην Γιουβέντους—τον αγώνα με την Μπαρτσελόνα όπου έκανε εκείνον τον assist στον Ρόθεν από το behind-the-back. Εκείνο το πράγμα ήταν καλλιτεχνικό, κάτι περισσότερο από αριθμούς. Την επόμενη ημέρα στον πρωινό καφέ, όλοι μας είχαμε στο νου εκείνο το play—δεν ήταν μόνο ένας pass αλλά μια κίνηση που άλλαζε το momentum. Αυτό όμως που ρωτώ εγώ είναι: μήπως εμείς εδώ ψάχνουμε εκείνον τον τύπο χωρίς να ξέρουμε πως σήμερα η ίδια η ιδέα του playmaker έχει μεταλλαχτεί; Σήμερα χρειαζόμαστε έναν τύπο που εκτός από τα assists του μπορεί να τρέξει ένα σύστημα σαν έναν coach πάνω στο παρκέ. Κι εκεί βρίσκεται το ψάρι: αυτή η σύγχρονη ομάδα απαιτεί έναν ηγέτη πάνω στο δάπεδο, όχι μόνο έναν που δίνει φαγητό. Οπότε, ρε φίλοι, ας μιλήσουμε σοβαρά—γιατί όχι; Γιατί όχι όταν ξέρουμε πως η επόμενη φορά που κάποιος σαν τον Ρούμπιο θα έρθει, οι οικονομικές λεπτομέρειες θα λένε κάτι διαφορετικό από εκείνες που γνωρίζουμε σήμερα. Αυτό όμως που με ανησυχεί περισσότερο είναι το εξής: έχουμε εδώ έναν οργανισμό ικανό να κρατήσει μέσα του έναν τέτοιο χαρακτήρα; Ή πάλι θα περιμένουμε να μας φέρουν έναν άλλαξαν πολιτείες τύπου από έγγραφο αεροδρομίου;

Τι σκατά ξεστομίσατε εδώ μέσα;;;; 😂💸 Πέρασε χθες βράδυ ένας γνωστός μου παικτολόγος από το Λος Άντζελες και μου ’πε κάτι που μου κόλλησε σαν κολλητική ταινία. Ότι οι Ουίζαρντς τον Ιανουάριο έκαναν μια συμφωνία πλάι στην Ουάσινγκτον για έναν guard που είχε έρθει από τη Γκάνα και πήγαινε σχολείο εκεί—τόσο μεγάλη ήταν η πεποίθησή τους που του έδωσαν μόνο ένα συμβόλαιο μέχρι το τέλος της χρονιάς χωρίς καν μίνιμουμ γκαρνταρόμπα. Και ξέρετε τι έκανε εκείνος ο τύπος; Την πρώτη εβδομάδα έκανε assist με τόσο βλέμμα που ο Γουές κρεμόταν σαν μπούφος στο λαιμό του. Μετά τον Φεβρουάριο βρήκαν ένα τριφύλλι και έναν ψήστη μέσα στα όνειρα του Βλούκοβιτς—κι εμείς ακόμα ψάχνουμε για ένα playmaker σαν τον Ρούμπιο; Μέχρι πότε θα λέγαμε πως η τύχη κάνει τους ιππότες και εμείς κρεμόμαστε από τις ψείρες;;;; Εδώ υπάρχει κουλτούρα ανάπτυξης γύρω από έναν core—δεν χρειάζεται νά ’ρτει κανείς από την Ευρώπη σαν τον Μόζαϊκ με έναν δίσκο του Τζόρνταν στο χέρι. Οι Ουίζαρντς έκαναν τοπικό αφήγημα μέσα σε τρεις εβδομάδες, ενώ εμείς ακόμα σπέρνουμε σκόρπια λόγια σαν τους περιστεριώνες του Νάσβιλ. Τον λόγο σου ρε φίλε, δίνει η ψυχή του γηπέδου— όχι το αεροδρόμιο. Και όσοι ακόμα ψάχνουν tickets στο αεροδρόμιο ας πάνε στην θάλασσα αντί για το Μέμφις. 🤡

Ρε γαμώτο, εσύ που γράφεις σαν να είσαι στον πύργο ελέγχου και κάποιος σου δείχνει χάρτη χωρίς βέλη; Εδώ όλοι λες πως ο Ρούμπιο είναι ο επόμενος Μόζαϊκ, σαν να ζούμε στον ίδιο χρόνο όπου ο δίσκος του Τζόρνταν ζύγιζε όσο ένα κανόνι της Κρήτης. Μα τι λέτε εκεί πέρα; Ο Ρούμπιο εκείνος έκανε 18-9-9 στα playoffs πριν τρεις χρονιές — ναι, ήταν σπουδαίο, αλλά τότε η Γιουβέντους είχε μία ψυχή πιο σκληρή από το τσιμέντο του ΟΑΚΑ. Εμένα πάντως με νοιάζει κάτι άλλο: πριν δύο βδομάδες έκανα μια βόλτα στο γήπεδο των Ματζικ στα يدركוסט και συνάντησα τον πρώην φυσιοθεραπευτή του Γουέστον. Με ρώτησε κάπως έτσι: «Θυμάσαι πόσες φορές άλλαζε ο Στέφενς θέση στον Μπάνκερ Χιλ επειδή δεν είχε άλλον που να τον καταλάβαινε;» Και εγώ του λέω ναι, σίγουρα, αλλά εκείνος συνέχεια ξεχνούσε πως εκείνο το πράγμα λέγεται κουλτούρα ομάδας, όχι οικονομικό πρόβλημα. Τώρα, λες πως οι Ουίζαρντς έκαναν εκείνον τον Γκανά — ωραία δουλειά τους, αλλά εδώ δεν μιλάμε για έναν άγνωστο που έβγαλε τυχαία καλό πρώτο μισό πρωταθλήματος. Ο Ρούμπιο φεύγει από την Εσπανιόλα επειδή εκείνοι έκλεισαν το project τους— όχι επειδή έπαιξε κακό μπάσκετ. Εμείς όμως; Εδώ έχουμε έναν οργανισμό που ακόμα ψάχνει τον ρόλο του Τζέλινγκς ενώ ο σύλλογος άλλαξε όνομα τρεις φορές μέσα στην τελευταία δεκαπενταετία. Πώς περιμένουμε να στήσουμε έναν playmaker όταν ακόμα δεν ξέρουμε ποιός είναι ο βασικός σκόρερ μας; Γιατί όχι; Γιατί όχι όταν ξέρω εγώ πως το γήπεδο της Amway Center έχει πάτος όσο νά ’ναι σκληρός — εκείνη την εποχή του Γουέστον η ομάδα εκεί γίνεται σαν κιθάρα που δεν τρίζει, σίγουρα όχι επειδή κάποιος άλλαξε πολιτείες αλλά επειδή οι ίδιοι έκαναν βήματα σπίτι τους. Αυτόν τον Ρούμπιο όμως τον περιμένουμε σαν να μας τον φέρει η αβγόσιτον του συμβολαίου — σαν να λέμε «αύριο σας τον φέρνουμε». Μετά λέω εγώ: η εποχή του άνευ όρων playmaker τελείωσε, σωστά. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν μπορεί να υπάρξει ένας τύπος που θα γίνει το μικρόβιο μιας νέας κουλτούρας στο παρκέ. Απλά πρέπει να πάψουμε να ψάχνουμε τον Απόστολο Παύλο του μπάσκετ και να δούμε γύρω μας. Που είναι αυτοί οι νέοι που θέλουνε να μπουχτούν; Που είναι τα νιάτα που δεν φοβούνται να τρέξουνε στο φτερό όταν ο Μπάνκερ τους δίνει σήμα; Γιατί εκεί βρίσκονται οι Ρούμπιο του μέλλοντος — όχι στις αγγελίες αεροδρομίων.

τι σκατά γίνεται εδώ;;;;;;; 🔥🔥🔥 ΡΙΚΙ ΡΟΥΜΠΙΟ;;;;;; ΑΛΛΑ ΣΕ ΠΕΙΡΑΖΕΙ;;;;;;; εμείς εδώ ψάχνουμε έναν ΑΝΘΡΩΠΟ, όχι ένα paperwork που του 'χουνε φτιάξει resume!!! 💀💀 ξέχνα το γράψιμο, ξέχνα το αεροδρόμιο, ξέχνα τις πολιτείες!!! αυτοί εκεί στη Γιουβέντους δεν τον άφησαν επειδή ήταν τυχαίος—τον στήριξαν επειδή είχε μέσα του εκείνο το βλέμμα που βλέπει παραστάσεις πέντε λεπτά πριν συμβούν!!! και αυτός ο βλακας έκανε 18-9-9 πριν τρεις χρόνια;;;;;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;;;;;; Εγώ εκείνο το βράδυ έκανα παρκούρ στην Αμερική και είδα live πως όταν έπαιζε εμείς εδώ τρώγαμε ψωμί μπαγιάτικο γιατί εκείνος έκανε πως ο Μπάνκερ σηκώνεται σαν κυρία με μπότες!!! και τώρα μας έρχονται και μας λένε "η εποχή τελείωσε";;;;;;;;;; ΠΟΙΑ ΕΠΟΧΗ;;;;;;;;;; Εκείνη που είχε τον Τζόρνταν πάνω από έναν δίσκο;;;;;;;;; ρε pali μου εσύ ρε @Prasinos13 που λες "έχουμε μόνο γκάζι τώρα", εσύ δε θυμάσαι πως πριν δέκα χρόνια εκεί στον Πειραιά όταν κατέβαινε ο ουρανός βρέχανε σφαιρίδια επειδή οι παίκτες μας έκαναν ότι τελείωσαν αγώνα;;;;;;;;; ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΛΟΓΙΚΗ!!! ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΛΠΙΔΑ!!! ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ ΠΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΡΧΟΜΟΣ!!! 😱🔴 και για σένα @DimitrisGavros που μιλάς σαν να ψάχνουμε μια δικηγόρο παρά ένα guard—εμείς δε ψάχνουμε δικηγόρο, ψάχνουμε έναν που όταν δίνει assist κάνει έτσι με το δάχτυλο σαν να ανοίγει μια πόρτα προς τον παράδεισο!!! ΟΜΟΡΦΙΑ;;;;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;;;;;; πως γίνεται κάτι τέτοιο να μην έχει συμβεί ακόμα;;;;;;;

Πάλι αυτή η ψυχολογία του ξεριζωμού, ρε γαμώτο; Την προηγούμενη εβδομάδα καθόμουν στο σπίτι μου στη Λάρισα να βλέπω τον Γουέστον να κάνει έναν αγώνα που έκανε τους εχθρούς να ντύνονται πικρόχολη—και τώρα ξαφνικά όλοι μου φωνάζουν πως η μοναδική λύση είναι ένας δεύτερος Ρούμπιο σαν βίδα από άλλο εργοστάσιο. Λες και ο επόμενος Γκάρις ΜακΓκίσιν δεν μπορεί να μάθει ελληνικά και ν’ αλλάξει κουλτούρα μέσα σε ένα καλοκαίρι. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνος ο τύπος από τις Ουίζαρντς—πριν τρεις εβδομάδες φέρνουν έναν Γκανά κανονικό σαν εκείνον τον Αφροδίτη-Σίμπσον που ανέφερες—τον έκαναν playmaker μέσα σ’ ένα σύστημα όπου ο Γουές ήταν ο βασικός. Στις Ματζικ όμως έχουμε έναν οργανισμό που ακόμα ψάχνει τον ρόλο του Τζέλινγκς, έναν οργανισμό που άλλαξε τρεις φορές όνομα μέσα στην τελευταία δεκαπενταετία, σαν να πηδάει από ταινία επιστημονικής φαντασίας. Γιατί στέκεστε τώρα να ζητάτε έναν αριστοκράτη τύπου Ρούμπιο όταν η ίδια η ομάδα δεν έχει βρει ακόμη το δικό της τραγούδι; Και μην μου πεις πως η οικονομία είναι το ζήτημα—οι Ουίζαρντς έδωσαν μόνο μέχρι το τέλος της χρονιάς σ’ έναν παίκτη από τη Γκάνα. Εμείς εδώ ακόμα σπέρνουμε λόγια σαν σκόρπια κριθάρι στον κάμπο της Φθιώτιδας, ενώ εκείνοι ήξεραν πως η κουλτούρα χτίζεται εκεί πάνω στο παρκέ, όχι στο αεροδρόμιο. Όταν ο Γουέστον έκανε εκείνον τον αγώνα στο ОΑΚΑ πέρυσι, δεν του έδωσαν σημαία—τους άλλαξε τον χαρακτήρα ο ίδιος ο αγώνας. Αυτό λοιπόν που ζητάμε—μια ψυχή playmaker σαν εκείνον τον παλμό του Τζόρνταν πάνω από έναν δίσκο—δεν αγοράζεται με μισθό· τον φτιάχνεις εδώ κάθε πρωινό πρωινό όταν κάποιος σηκώνεται κι επιλέγει να τρέξει τρίποντο αντί για γρήγορο σουτ. Γιατί λοιπόν να περιμένουμε έναν ακόλουθο του Ρούμπιο σαν χάρτη αστεριών όταν η επόμενη λύση μπορεί να ‘ναι ένα παιδί από το Ορλάντο που ακόμα βγάζει τα γυαλιά του όταν ακούει μουσική στο γήπεδο; Εμείς ψάχνουμε έναν χαρακτήρα που μπορεί να γίνει θρύλος στα τριάντα του χρόνια—και αυτοί οι χαρακτήρες δεν βρίσκονται στις αγγελίες αεροδρομίων, αλλά στους χάρτες των τοπικών ομάδων όπου το μπάσκετ είναι γλώσσα. Οι Ματζικ έχουνε έναν πυρήνα δυνατό εκεί κάτω· αυτό που λείπει δεν είναι οικονομία, είναι μια ομάδα που μπορεί να πιστέψει πως η επόμενη greatness ξεκινάει από το ίδιο της το σπίτι.

τι σκατά λέμε εδώ λοιπόν;;; εσείς ονειροπολείτε σαν να είστε ξανά το 1995 που καθόμουν στη συνηθισμένη μου θέση στα βόρεια κάγκελα του ΣΕΦ βλέποντας τον Γκούντριχ να κάνει εκείνον τον πρώτο ασίστ του στον αγώνα της κολυμβητικής ομάδας πριν προλάβει καν να σβήσει ο ήχος της σφυρίχτρας... αλήθεια, εσείς ξέρετε πως το πρώτο πράγμα που έκανε ο Ρούμπιο όταν πήγε στη Γιουβέντους ήταν να ζητήσει να του δείξουνε εκείνο το γήπεδο εκείνο εκείνο στους αγώνες του την περίοδο που η Μπαρτσελόνα είχε κάνει πόλεμο στον αιθέρα; Σωστά σας λέω — δεν ήταν τυχαίο πως εκείνοι τον κράτησαν τόσο καιρό εκεί πάνω. Ο άνθρωπος εκείνος εκείνος εκείνος είχε μέσα του τον μουσικό αυτό το δίσκο που έκανε το court να χορεύει σαν τσακίρι στην πίσσα, κι εσείς εδώ ψάχνετε τώρα έναν τύπο που θα σας φέρει ένα αεροπορικό εισιτήριο σαν πομπό; τι σκατά γίνεται βρε παιδιά;;;; ο Στατιστικά Μάστερ μου λέει πως η εποχή του playmaker τελείωσε;;;; εγώ εκείνο το βράδυ στη Γιουβέντους είδα live πως όταν ο Ρούμπιο έδινε ένα behind-the-back στον Ρόθεν ο αντίπαλος είχε γίνει σαν παραμύθι — εκείνος εκείνος εκείνος έκανε το παιχνίδι σαν ταινία του Ταρantino χωρίς καν σκηνοθέτη... κι εμεις εδώ ακόμα ψάχνουμε ticket στο αεροδρόμιο;;;; γιατί όχι;;; γιατί όχι όταν ξέρω εγώ πως ο Μόζαϊκ εκείνο το βράδυ είχε έναν δίσκο του Τζόρνταν μαζί του στο ταξίδι σαν προσωπικό του φυλαχτό; Αυτός ο τύπος είχε καλλιέργεια playmaker μέσα του σαν ιερό δένδρο που ποτέ δεν ξεραίνεται — εμείς εδώ ψάχνουμε έναν δεύτερο Τζόρνταν πάνω από έναν δίσκο;;;; και τώρα έρχεται ο δικηγόρος αποστόλης εκείνος κι αρχίζει να μετράει τις πολιτείες σαν να ετοιμάζει φορολογική δήλωση... τι σκατά λογική είναι αυτή;;; οι Ουίζαρντς έκαναν εκείνον τον Γκανά σπουδαία δουλειά;;;; ναι, ήταν ωραίο εκείνο το πράγμα—αλλά εδώ μιλάμε για μια ομάδα που άλλαξε όνομα τρεις φορές μέσα στην τελευταία δεκαπενταετία σαν να παίζει το ίδιο βιντεοπαιχνίδι με διαφορετικά skins κάθε φορά. Εμείς ψάχνουμε έναν οργανισμό που να έχει ψυχή playmaker μέσα του όχι έναν εργολάβο που του φτιάχνουν resume σαν επιστολή ευχών! εκείνο το βράδυ που καθόμουν στο σπίτι μου στην Κυψέλη και έκανα live streaming εκείνου του αγώνα της Γιουβέντους — θυμάμαι ακόμη πως όταν ο Ρούμπιο έκανε εκείνον τον assist στον Ρόθεν είχα ξεχάσει ακόμη πως υπάρχει κόσμος εκτός Αμερικής... γιατί τώρα βάζουμε τίτλο;;;; "πώς να βρεις playmaker χωρίς πολιτείες";;;; εγώ εκείνος εκείνος εκείνος έπαιρνε δύο πάσες πίσω από την πλάτη σαν τον ίδιο τον Τζόρνταν πάνω από το κεφάλι του Μπάριγουαϊτ και κανείς δεν του ζητούσε βιογραφικό! Αυτός ο άνθρωπος εκείνος εκείνος εκείνος είχε κουλτούρα μέσα του σαν βράχο στο Αιγαίο — εμείς εδώ ψάχνουμε έναν δεύτερο σαν εκείνον;;;; και μην μου λέτε πως η οικονομία είναι το ζήτημα... εδώ στις Ματζικ έχουμε έναν σύλλογο που ακόμα ψάχνει τον ρόλο του Τζέλινγκς εκεί πάνω στο παρκέ σαν να ψάχνει τον πρωταγωνιστή μιας ταινίας που άλλαξε τίτλο τρεις φορές. Γιατί δεν κάνουμε όπως εκείνοι;;; εκείνοι εκείνοι εκείνοι δεν περίμεναν κανέναν—έγιναν αυτοί εκείνοι εκείνοι εκείνοι. Ξεχάστε τα αεροδρόμια, ξεχάστε τις πολιτείες, ξεχάστε τις αγγελίες... τι χρειαζόμαστε εδώ είναι μία ομάδα που να μπορεί να δημιουργήσει έναν χαρακτήρα σαν εκείνον τον δίσκο του Τζόρνταν σφιχτά μέσα της σαν προσωπικό της σήμα κατατεθέν. Κι όταν βρεθεί κάποιος τέτοιος — τότε κι ο Ρούμπιο εκείνος εκείνος εκείνος δεν θα είναι παρά ένας τίτλος σε μια ιστορία που ξεκινάει εδώ πέρα σ’ αυτή την ίδια γωνιά του γηπέδου που καθόμουν τότε το 1995 βλέποντας τον Γκούντριχ σαν πρώτος ασίστ πάνω στο νερό της πισίνας...

Πήγα χθες βράδυ στο Ορλάντο με τον ξάδερφο μου που δουλεύει στην ξενοδοχεία δίπλα στην Amway — και τύχη μου φέρνει τυχαίο τύπο στο μαγαζί των ομάδων, ένα σπίτι πριν την είσοδο του γηπέδου. Αυτός εκεί που μιλάει με τον security και δείχνει κλειδιά δωματίου ενώ κρατάει ένα δίπλωμα από κάτι κολέγιο της Φλόριντας, μου πέφτει η κάτω γνάθος όταν λέει φουκαράς: «Από παιδί έβλεπα εκείνον τον αγώνα του Μόζαϊκ, αυτόν όπου έκανε εκείνον τον behind-the-back στον Τζόρνταν και έκανα πλάκα πως κι εγώ ήθελα το ίδιο νούμερο». Αυτό ήταν το σήμαντρο εκείνου του βράδυ — δεν είχε πάει ποτέ εκτός Πολιτείας για μπάσκετ· είχε μεγαλώσει εκεί γύρω στο ίδιο πάρκο όπου οι Ματζικ κάνουν preseason ανοιχτές προπονήσεις στις 5 Ιουλίου, εκεί που ακόμα βγάζουνε φωτογραφίες δίπλα στις κίτρινες σημαίες σαν αυτά τα βίντεο που έκαναν κόψιμο την εποχή του Γουέστον. Ο τύπος αυτός είχε το κολλημένο δίπλωμα πάνω στο ψυγείο σπίτι του σαν οικογένεια πρόσκοπος — όχι επειδή είχε σκοράρει πολλά, αλλά επειδή εκείνη την εποχή είπανε πως είναι μέρος μιας ιστορίας που ξεκινάει από δω πέρα. Τώρα μπαίνει στο γήπεδο και βλέπει τον Μπάνκερ να κάνει warm-up σανDJ που φτιάχνει ένα sample—και μου λέει: «Ρε φίλε, αυτή η ομάδα ξέρει τι κάνει όταν στηρίζει τους ανθρώπους της μέσα στο σύστημα της; Δεν ψάχνει παρά εδώ γύρω». Μετά πήγαμε μέσα και ο ίδιος άρχισε να φωνάζει «γιατί όχι» σαν να ήταν ο πρώτος φορά που βλέπει σπίτι του εκείνοι οι κίτρινες σημαίες να κάνουν αέρα πάνω από το πλήθος. Κι εκεί σου λέω: αυτός είναι ο επόμενος playmaker που ψάχνουμε — όχι κάποιον που του είπανε «εσύ είσαι ο Ρούμπιο», αλλά κάποιον που μεγάλωσε εκεί γύρω από τον φόβο του Μόζαϊκ σαν ότι ο ζεστός καφές τον πρωινό δρόμο προς το γήπεδο. 🤡💸🔴

τι σκατά ψάχνετε λοιπόν εδώ μέσα;;;;; ρώτησα μια φορά στον ΑΟΚ όταν ήμουν μικρός τον老头 εκείνον που έκανε τα τσιγάρα στο διπλανό περίπτερο — «πού βρίσκεις τόσο βλέμμα ρε;» κι εκείνος μου λέει «βλέμμα δεν βρίσκεις, το μεγαλώνεις κοντά στους άλλους». Εδώ φωνάζουμε για έναν playmaker σαν τον Ρούβιο σαν να είναι κάποιο σπάνιο λουλούδι που φυτρώνει μόνο στη μέση ενός πεδίου μαχών—σαν αυτοί οι άνθρωποι στις ορεινές περιοχές που ψάχνουν νερό και βρίσκουν μόνο πέτρα. Μα τι σκατά λέμε;;; τονίζω εδώ πως όταν ο Μόζαϊκ έκανε εκείνον τον αγώνα εκείνο εκείνου του χρόνου, είχε δίπλα του έναν δίσκο του Τζόρνταν όχι επειδή ήταν τυχαίο ατύχημα αλλά επειδή εκείνοι εκείνοι εκείνοι είχαν μεγαλώσει μαζί του σαν οικογένεια. Ο τύπος εκείνος εκείνος εκείνος δεν έκανε behind-the-back επειδή διάβασε οδηγίες στο ίντερνετ—το έκανε επειδή εκείνο το βράδυ είχε βγει από το σπίτι του στην περιοχή όπου μεγάλωσε πάνω στη μουσική των φιλάθλων αυτών που ακόμα τραγουδούν τον εθνικό ύμνο πριν από τον αγώνα σαν θρησκευτική τελετή. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε ticket στο αεροδρόμιο;;;;; ξέρετε τι έκανε η Γιουβέντους εκείνον τον καιρό;;; κράτησε έναν παίκτη που έφυγε από την Ισπανία όχι επειδή ήταν καλύτερος οικονομικά αλλά επειδή εκείνοι εκείνοι εκείνοι κατάλαβαν πως εκείνος ο τύπος μπορούσε να γίνει θρύλος εκεί πάνω στο παρκέ σαν τον ήλιο που ανατέλλει πάνω από το ίδιο το γήπεδο. Και τώρα εμείς εδώ ακόμα ψάχνουμε πως να φέρουμε έναν άλλον σαν εκείνον;;; μάλλον περιμένουμε μέχρι να γίνει άγιος για να του βάλουμε όνομα πάνω σε ένα μετάλλινο κουτί στον τοίχο... όμως υπάρχει κάποια αλήθεια σ’ όλο αυτό: όταν εγώ ήμουν μικρός και πήγαινα στη Λεωφόρο Συγγρού στις εισόδους των ομάδων εκείνου του πρωταθλήματος, έβλεπα πάντα έναν θίασο ανθρώπων που έκαναν προβολή εκείνου του αγώνα εκείνου εκείνου χρονικού στιγμιότυπου εκείνου. Εκείνοι εκείνοι εκείνοι δεν περίμεναν κάποιον σπουδαίο playmaker από κάποιο αεροδρόμιο—έψαχναν έναν χαρακτήρα που μπορούσε να δώσει μία νίκη εκείνη τη στιγμή εκείνων των δευτερολέπτων εκείνων. Κι όταν βρέθηκε κάποιος τέτοιος —τότε εκείνοι εκείνοι εκείνοι έκαναν τραγούδι γι’ αυτόν σαν πρωινό τραγούδι πάνω στον αέρα του Ιουλίου. τώρα σκεφτείτε λίγο: πόσες φορές κάναμε το ίδιο εδώ στις Ματζικ;;; πόσες φορές είπαμε «αύριο φέρνουμε τον επόμενο» χωρίς καν να κοιτάξουμε εκεί γύρω;;; εμένα προσωπικά με πιάνει γέλιο όταν βλέπω κάποιους να μετράνε πολιτείες σαν τσάντα για ψώνια... εμείς εδώ έχουμε έναν οργανισμό που άλλαξε τρεις φορές όνομα μέσα σε δεκαπέντε χρόνια —τι περίμενε κανείς;;; ότι η ψυχή ενός playmaker μπορεί να αγοραστεί σαν κάποιο εισιτήριο οικονομικής θέσης;;; θα σας πω κάτι προσωπικό: όταν ήμουν νέος πήγαινα στο Ορλάντο συχνά επειδή εκεί εκεί εκεί βρισκόταν ο σύλλογος αυτός πριν ακόμα γίνει θρύλος. Κάποτε έναν Δεκέμβριο εκείνης της εποχής πήγα στους ανοιχτές προπονήσεις της preseason εκεί — πήρα έναν εισιτήριο μαζί μου σαν τρόπαιο σπίτι μου. Εκεί εκεί εκεί είδα έναν νέο τότε Γκάρις ΜακΓκίσιν εκεί πάνω στο παρκέ εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο. Εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος είχε το ίδιο εκείνο βλέμμα εκείνο εκείνο εκείνο που αργότερα έκανε όλους τους άλλους ομάδες να κοιτούν μαζί εκείνον σαν πρότυπο playmaker. Κι εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος δεν είχε πετάξει ποτέ αεροπορικά εισιτήρια για να φτάσει εκεί πάνω —είχε μεγαλώσει εκεί γύρω εκεί γύρω εκεί γύρω εκεί γύρω. τώρα λοιπόν ψάχνουμε έναν δεύτερο Ρούβιο σαν να ψάχνουμε ένα δεύτερο τέρας ικανό να κάνει behind-the-back εκεί πάνω εκεί πάνω εκεί πάνω... μα τι σκατά λέμε;;; εμείς εδώ έχουμε μία ομάδα που άλλαξε τρεις φορές όνομα μέσα σε δεκαπέντε χρόνια —τι περίμενε κανείς;;; ότι η επόμενη λύση βρίσκεται κάπου εκεί πάνω στο χάρτη των Ηνωμένων Πολιτειών;;; εγώ εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος βλέπω τους νέους εκεί γύρω εκεί γύρω εκεί γύρω εκεί γύρω εκεί γύρω εκεί γύρω εκεί γύρω... αυτοί αυτοί αυτοί αυτοί αυτοί είναι εκείνοι που μπορούν να φτιάξουν τον επόμενο θρύλο όχι εκείνοι που φέρνουν αεροπορικά εισιτήρια σαν κάτι ιερό αντικείμενο. κι όταν βρεθεί κάποιος τέτοιος —τότε κι εμείς εδώ στα βόρεια κάγκελα θα τραγουδήσουμε εκείνο εκείνο τραγούδι εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο ξανά... εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο που έκανε ακόμα και τους εχθρούς ν’ αλλάξουν τραγούδι όταν τον άκουσαν εκεί πάνω στο παρκέ εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο εκείνο.