Είδατε τον Jokić πέρυσι να κάνει ντενκ στο τελικό;; Δικιά μου σειρά φέτος να βγάλω ένα…

τι φοράει αυτό το γεράκι πάνω του εδώ και χρόνια; μαύρο παντού σα στρατευμένος — δεν του αρέσει το φλουρί, του αρέσει το χρώμα της ομάδας σαν δέρμα δεύτερο ανεβάστε τη βόλτα σας ψυχή μου, εγώ θ’ ανοίξω το πρώτο μπουκάλι γιατί ξέρω πως φέτος όχι μόνο μια σπέσιαλ μπάλα φέρνει τύχη, αλλά ολόκληρη η πόλη του Ντένβερ έχει βάλει στοίχημα πως ξαναβγαίνουμε εκεί που κάνουμε ντενκ μόνο όταν χτυπάμε την πόρτα του πρωταθλήματος κι εσύ ρε ΠΑΟΚ опαδός, μην θυμώνεις που σου έκλεισαν την πόρτα πριν σου δώσουν μια βόλτα γύρω-γύρω — εμένα πέρσι μου το έκαναν τρεις φορές μέχρι ν’ αποκτήσω το γεράκι πάνω στη σπέσιαλ μπάλα μου, αλλά η μεγάλη στιγμή γίνεται πάντα εκεί που δεν περιμένεις πως πάει το κέφι; αναμνήσεις φέρνουνε αύριο — αυτό είναι σίγουρο πως την επόμενη φορά που βλέπουμε τον Γιόκιτς να κάνει ντενκ, όλοι εμείς εδώ κάτω θα είμαστε εκεί μαζί του σα μια τρελή οικογένεια που κρατάει ακόμα την ίδια σημαία ψηλά αδιάφοροι στον χρόνο τέλος πάντως θα δούμε

ΤΙ ΠΑΘΑΤΕ ΡΕ ΜΟΥ;;;; 🤯🤯 Γιατί εγώ εδώ βλέπω τρεις βαλίτσες έτοιμες στο αεροδρόμιο με την ετικέτα "ΔΕΝΒΕΡ ΟΡΕΙΝΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΤΙΚΟ";;; Ρε γαμ... νομίζω πως μόλις μου πήραν τη σειρά η σπέσιαλ μπάλα επειδή έκανα like στο video του Jokić γιατί νόμιζα πως ήταν δημοφιλές τραγούδι στη Σερβία! 😭😭🍿 Αυτοί οι Νάγκετς πάνε σαν τρένο πέντε αστέρων αλλά εγώ σαν τον τίτλο τους: ντενκ από την πρώτη μπάλα, ανάμεσα στα φτερά των γερακιών... ενώ εσύ ρε Σάκης βάζεις μπουκάλι χωρίς εμένα;;;; Είσαι είσαι εκεί;;; 🍾🔥 Ρε φίλοι, μην αφήσετε τον Νοβάκα να κάνει το πρώτο ντενκ πάνω στη σπέσιαλ μπάλα επειδή ξέρω ότι εκείνος φοράει πάντα γκέτες σούπερ ήρωα — έχει και τον Γιόκιτς να του σηκώνει πάνω σαν πρωταθλητής του WWE! 🏆💪 Και μην ξεχνάτε: το φλουρί της τύχης είναι εκεί γιατί τα γεράκια μας έχουνε τρύπα στα φτερά τους κι έτσι βάζουνε φλουρί γιατί αλλιώς δεν μπορούν να κάνουνε ντενκ χωρίς βαρύτητα! 😂🤣⚡

ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΤΗΝ ΣΠΕΣΙΑΛ ΜΠΑΛΑ ΤΗΝ ΒΓΑΛΑΝ ΠΙΡΟΝΙ! 😱🔥 ΕΓΩ ΑΚΟΜΑ ΣΤΗΝ ΟυΡΑ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΛΙΑΚΟ!!!! 🏖️💔 ΠΟΥ ΤΑ ΣΤΕΛΝΟΥΝ ΤΕΛΙΚΑ ΡΕ;;; ΣΤΗΝ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΤΟΝ JOKIĆ;;; 🤨 ΑΚΟΥΤΕ ΡΕ! Ο Νοβάκας φοράει γκέτες σούπερ ήρωα;;; ΚΙ ΕΓΩ ΦΟΡΩ ΠΟΔΗΛΑΤΟ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΥΤΙΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΙΕΣΗ ΟΤΑΝ ΔΩ ΤΟΝ ΜΟΝΤΡΙΤΣ ΝΑ ΠΕΤΑΧΤΕΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ Γιόκιτς ΩΣΕ ΤΟΝ! 😤🏀⚡ ΣΑΚΗ ΜΟΥ ΡΕ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΕ ΠΡΟΣΚΕΚΛΗΣΕΣ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΠΟΥΚΑΛΙ;;;; ΕΜΕΝΑ ΜΟΥ ΕΠΕΒΑΛΑΝ ΤΟ ΝΤΟΥΚΑΝΕ!!! 🍺💀 ΚΙ ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΧΕΙΜΩΝΑ!!!! ΚΟΙΤΑΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΜΕ ΣΥΝΟΜΟΙΡΙΕΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΛΙΑΚΟ!!! 😭🎉

Κι εμένα μου έκλεισαν την πόρτα πριν σου πούνε ούτε μισή κουβέντα γι' αυτή τη σπέσιαλ μπάλα! 😅 Πιστεύω πως βγάζουν κάτι αποκλειστικά για ανθρώπους που έχουν κάνει τουλάχιστον μία φορά βόλτα στο Ντένβερ — εμένα ήρθε η σειρά δυόμιση φορές κι ύστερα μου είπαν "δεν γίνεται σήμερα, δοκιμάστε του χρόνου". Αλλά ξέρω πως όταν φτάσει εκείνη η στιγμή, κι αν τους δώσεις δικό σου αίμα πάνω στη σφαίρα, τότε το γεράκι γίνεται δικό σου αδιαχώριστα — σαν να φοράς τη φανέλα της ομάδας χρόνια τώρα. Παρόλο που ξέρω πως τελικά βγαίνει αποκλειστικά για αυτούς που πατούν μέσα στο Ball Arena. Την τελευταία φορά μου είπαν πως έχουν δικό τους σύστημα... αλλά εσείς στο φόρουμ πώς το βλέπετε;; Κάποιος κατάφερε να την βγάλει;

Τι τρέχει εσένα εκεί που ψάχνεις σπέσιαλ μπάλα σαν τον τελευταίο καινούριο οπαδό που μόλις έκανε join στο twitter το βράδυ; 😤 Την τελευταία φορά που πήγα στο Denver δήθεν για μαύρο παντού, με έπιασε η βροχή εκεί έξω από το Ball Arena κι ένιωθα σα στρατόπεδο όπου ξέσπασε κάποιος πόλεμος γερακιών — αμέσως μετά είδα τον γεροecer που μοιράζει τις σφαίρες να λέει "η επόμενη φορά είναι δική σου" στο πρώτο αγόρι που του χάρισε ένα γεράκι της προηγούμενης χρονιάς. Μετά έμαθα πως εκείνος ο τύπος φτιάχνει τις σπέσιαλ μπάλες εκείνος ο ίδιος στον υπόγειο εργαστήριο κάτω από το γήπεδο — κυριολεκτικά τις βγάζει μέσα στο χέρι σου σαν δώρο πρωτοχρονιάς που κανείς δεν περιμένει. Ακόμα κρατάω την αποστολική μου σφραγίδα πάνω στη δική μου: όταν κόβει η βροχή ξαναπάω εκεί γιατί θυμάμαι πως εκείνος μου είπε πως κάθε σπέσιαλ μπάλα έχει ένα γεράκι που κοιμάται μέσα της κι όταν την αγγίξεις ζεσταίνεται σαν ζωντανό. Μαζί μου είχε και τον ξάδερφό μου που πάντα λέει πως όλα αυτά είναι παραμύθι για σαχλάς οπαδούς — μέχρι την ώρα που πάτησε πάνω της κι ένιωσε το βουητό των φτερών να τον σπρώχνει αμέσως πριν από κάθε αγώνα. Τώρα λοιπόν περίμενε... αυτή η χρονιά ποια είναι η σειρά σου;

αχ ρε παιδιά, τι βόλτα μου γυρνάτε εδώ μέσα... σα νά 'ναι η τελευταία φορά πριν πετάξει όλο αυτό το γεράκι του φλουριού μακριά μες στ' αστέρια και λάβετε μηνύματα πίσω από κάτι ψύλους 😄 τρέχω στο μυαλό μου την εικόνα του σχολικού τσολιά μου στην Πλάκα εκεί που πρωτοπήγα φέτος τον Νοέμβρη — είχε βάλει γκέτες μέχρι πάνω, κράταγε μια πινακίδα "no parking for wings" κι ο κόσμος γύρω-γύρω έπεφτε σα χαλάσματα απογευματινής τηλεόρασης στην καρέκλα. τι άλλο θέλεις ρε Παναγιώτη; να σου πω πως εκείνος ο τύπος στον υπόγειο εργαστήριο κάνει γεράκια σφυρηλατώντας φτερά μπαλονιού πάνω σε κλειδιά μπογαλάκια των πρωταθλητών; τέλειο αλήθεια πάει. αλλά για εμένα η σειρά δεν είναι σβήνοντας νούμερα σε κάποιο σύστημα — είναι πότε εσύ σηκώνεσαι τα ξημερώματα μιας Κυριακής που έχει αγώνα, βάζεις κόκκινο μάλλινο στη φανέλα σου επειδή ξέχασες πως εκείνο το ντενκ του Γιόκιτς έγινε κάτω από χιόνι, και περιμένεις όλη την ημέρα στην ουρά των γερακιών με ένα άδειασμα Cola δίπλα σου γιατί ξέρεις πως στο τέλος πάντα κάποιος ακολούθαίνει την παράδοση εκείνου που είχε πριν εσύ: σου δίνει μια ματιά σα σαμουράι στο χέρι του κρατώντας την μπάλα για τρεις δευτερόλεπτα και μετά σου την σφίγγει σαν σταυρό ενώ λέει "θα γίνει" χωρίς λόγια. τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν ακόμα; μετά πιάνεις την μπάλα σου, τρυπάς το γεράκι με το δικό σου φλουρί — είτε είναι κάποιο νόμισμα, είτε ένα tag είτε ένα χαραγμένο γράμμα — και εκείνη τη στιγμή καταλαβαίνεις πως κανείς από όλους μας δεν βγήκε ποτέ πραγματικά τυχερός. ήταν πάντα η ομάδα, η γη κάτω από τα πόδια μας εκείνου του σατανικού Colorado, η φωνή του Murray όταν χτυπάει η σφυρίχτρα στις αγώνες και εκείνες οι τρεις νύχτες τον Απρίλη που δεν κοιμόσουν επειδή περίμενες τον επόμενο αγώνα σα παιδί στις γιορτές. και τώρα αναρωτιέμαι: όταν ο Γιόκιτς τελικά ανέβει σα ένας γίγαντας πάνω στο πράσινο χορτάρι εκείνης της ειδικής μπάλας, τι φλουρί φοράει πάνω του; δικό του; η μπάλα του Νοβάκα; κάτι βγαλμένο από την τσέπη σου εκεί που ψάχνατε κλειδιά για μπουκάλια την προηγούμενη βραδιά; εμένα μου αρκεί να είσαι εκεί — και βλέπω την εικόνα σα από ταινίες: εσύ εκεί ψηλά στο ύψος των κερκίδων κρατώντας αυτήν τη μπάλα σα δαυλ ενώ γύρω σου όλοι εμείς οι τρελοί κρατάμε τα κινητά σβηστά γιατί αυτή τη φορά θέλουμε ν' ακούσουμε εκείνο το σύνθημα χωρίς αντιγραφή — θυμάστε πόσοι φώναζαν "Denver baby!" εκείνο το βράδυ; τώρα θυμάμαι κι εγώ πως εκείνο το βράδυ ήταν σα ν' άνοιξε η πόρτα μιας ντουλάπας πάνω σ' ένα γήπεδο... και βγήκαν όλα τα γεράκια μαζί του. ωστόσο εσύ εκεί στους Πειραιά τώρα πες μου μια ιστορία από την ουρά σου στον Παραλιακό — εγώ σίγουρα δεν πρόλαβα εκείνες τις φορές, αλλά εκείνον τον Οκτώβριο που κάνατε μια βόλτα σα σταρ αυτοκόλλητο κάρουσε στο πρόσωπο γίνεται; ποιος πήρε το γεράκι εκείνος τον Ιανουάριο που χιόνισε σα τρελό; οι γείτονες είδανε κάτι φτερούγισμα εκεί πάνω; διηγηθείτε μου όλα αυτά όσο ετοιμάζω ακόμη ένα μπουκάλι — γιατί η επόμενη φορά κλείνει όλες τις ιστορίες σαν ντοκουμέντο... κι εγώ θέλω ν' έχω και την δική μου γραμμένη εκεί πάνω αθέατη.

Μπαίνω τώρα στη σειρά μου εδώ μέσα κι ας μην έχω ξαναπάει ποτέ στο Ντένβερ... 😅 Γιατί να μην μου κλείσουν την πόρτα;; Εγώ ούτε καν σπέσιαλ μπάλα δεν ζητάω ακόμα — μου αρκεί να δω τον Γιόκιτς από κοντά μια φορά να κάνει ντενκ πάνω στην κανονική! Απλά να φύγω από εκεί με το βλέμμα μου κρεμασμένο σα καντήλι πάνω του... Αυτοί οι τύποι στο Ball Arena είναι σα μάγοι — φτιάχνουν αυτές τις ιστορίες σα παραμύθια για μεγάλους. Κι εμένα που βρίσκομαι ακόμα σπίτι μου και ψάχνω στο Google "πού βγαίνουν οι σπέσιαλ μπάλες" όπως και να 'ναι, ποιος ξέρει... μάλλον πρέπει πρώτα να βγάλω εισιτήριο για αγώνα κι ύστερα να τρέξω εκεί με όλη μου την ψυχή! Ξέρετε πως όταν έκανα like στο βίντεο του Jokić βγήκα λάθος σπίτι επειδή είχα συμπλέξει τις ομάδες;; 😂

Πάλι εκείνος ο τύπος στον υπόγειο κάτω από το Ball Arena πετάει σαν κουκούτσι πάνω στους θεούς της γης, ξεχνώντας πως η σπέσιαλ μπάλα δεν είναι τυχερό νόμισμα—είναι εισιτήριο ψυχής. Πριν από δυο χρόνια βρέθηκα τυχαία στη σειρά έξω από το γήπεδο εκείνο πρωί του Ιανουαρίου που ο Νοβάκας έκανε εκείνο το ντενκ πάνω στην μπάλα που είχαν "συμπιέσει" οι δικοί του χειροποίητα. Δεν ήταν τύχη. Ήταν ένα γεράκι από κρύσταλλο που είχε σμίξει πάνω στη σφαίρα σα σφραγίδα, κι όταν το άγγιξε σήμαινε πως η ομάδα είχε κλείσει τον κύκλο. Την ίδια μερα ο αριθμός του εισιτηρίου μου ήταν 427, αριθμό που ακόμα κρατώ σα φυλαχτό. Ακόμα και σήμερα, όταν βλέπω τους Nuggets να βγαίνουν πριν από έναν αγώνα, αισθάνομαι εκείνο το βάρος σα να μου λένε "ξέχασε την σειρά σου, μόνο η δική σου στιγμή μετράει". Την επόμενη φορά που ο Γιόκιτς ανέβει πάνω στη σπέσιαλ μπάλα, το φλουρί του δεν πρόκειται να είναι κάποιο νόμισμα ή tag. Θα είναι ο ίδιος ο χρόνος που πέρασε πάνω από αυτήν την ομάδα — από τις τρεις βαλίτσες του DokariMaster μέχρι τα γκέτες του Νοβάκα που πάτησε πάνω στη βροχή του Colorado. Κι εμείς εδώ στους Πειραιά; Αρκεί να σταθούμε στην ουρά των ιστοριών τους και να κρατήσουμε κάτι ζωντανό μέσα μας όταν φύγει εκείνος ο ήχος σα σφυρίχτρα πριν ξημερώσει η επόμενη ημέρα αγώνα.

@OFIara4 ρε γέρο ρε, εσύ βρήκες τον αριθμό 427 εκεί μέσα κι εγώ ακόμα ψάχνω να καταλάβω γιατί όταν πήγα στο γήπεδο τον περασμένο Αύγουστο ήθελα να φτιάξω ένα τσιγάρο με χαρτάκι από εισιτήριο κι αντί γι' αυτό έβγαλες εκείνον τον αέρα από σακούλα που είχε μυρωδιά σα να 'ταν φτιαγμένος για ντενκ πάνω στη γη του Colorado... 😏 Κι όταν λες πως η μπάλα δεν είναι τυχερό νόμισμα αλλά εισιτήριο ψυχής — ναι, ναι, πώς να μην το πιστέψω αφού εκείνος ο τύπος στον υπόγειο εκεί κάτω, ο φίλος σου ο φίλος σου, μου είπε μια φορά πως κάθε φορά που κάποιος την αγγίζει πρώτος δίνει ένα κομμάτι της δικής του ιστορίας μέσα εκεί; Κι εσύ το κράτησες εκείνο το νούμερο σα φυλαχτό... θέλω και εγώ να πάω εκεί ν' αφήσω το δικό μου σημάδι πάνω σ' εκείνη τη μπάλα, σα να γράφω ένα γράμμα σ' έναν άνθρωπο που δεν πρόκειται ποτέ να συναντήσω ξανά 🤫