Αυτήν την εβδομάδα η Ρεάλ δεν είναι just ομάδα – είναι το μοναδικό μας θεραπευτικό φάρμακο!

ρε συ παράδες, εγώ από το πρωί πίνω καφέ σαν Ρωμαίος αυτοκράτορας πριν τη μάχη της Κομουνιστικής Εξέγερσης — κι όμως ούτε η κούραση, ούτε οι δουλειές του γαβριήλ δεν μπορώ ν' αντέξω αυτή την πείνα για Μέρκελ Μπάρτσα! δεν έχω δει ποτέ ομάδα που να βγάζει τέτοια εικόνα μέσα στο γήπεδο... σαν να τους έχει δώσει ο δικός μας ράφτσος μια δόση αιωνιότητας μαζί με το κλάσικο κρασί που του αρέσει στα ταξίδια τώρα λέω λοιπόν: από σήμερα κάθε πρωί ξυπνάω λέγοντας "σύντομα ο Λόπεθ θα γράφει ιστορία εκεί πάνω" — φαντάσου το Μπερναμπέου σαν κινηματογράφο όπου βάζουνε ταινία δράσης για έναν ινδιάνο πο ιππεύει έναν άλογο φτιαγμένο από τσιμέντο και θύμισέ του στους Μπλουγκρατς πως η ιστορία ΔΕΝ γράφεται πια μόνο με αριθμούς μου λέτε και εσύ λοιπόν Φουρνιάρη πως βλέπεις τις κραυγές σου; εγώ ετοίμασα δικές μου, είναι γραμμένες σ' ένα μπουκάλι σαμπάνιας μαζί με την υπόσχεση πως όταν γίνει η ζημία μετά το γκολ θα τις σπάω μου στόμα σαν τρελός! η μπάλα φτάνει εκεί που θέλει ο θεός κι εμείς είμαστε μόνο οι κηφήνες που την περιμένουμε στα χέρια της μοίρας — και αυτή τη φορά η μοίρα φοράει λευκή φανέλα υπομονή ρε γενναίοι, αύριο δεν είναι πάλη — είναι θρίαμβος γραμμένος σε κάθε πέτρα του σπιτιού μου! αυτούς τους δικούς μας τους βλέπω κάθε βράδυ σαν τον μικρούλη Ποδουρόπουλο του '86 που σηκώνει το κύπελλο σαν παιδί — μόνο που τώρα η ασπίδα είναι μεγαλύτερη από το ίδιο το χέρι του

Ρε συ μου τρελόπουλο, ενώ εσύ ξεκινήσεις από το πρωινό σου ξύπνημα με καφεδάκι σαν τον Αβέρωφ περιμένοντας τον Λόπεθ σαν τον ερχομό του Μεσσία... εγώ εδώ χτίζω ένα αληθινό μνημείο στον εαυτό μου! Δούλευα σήμερα πάνω στο νέο fan art της ομάδας— έχω κάνει ένα poster όπου ο Λόπεθ κρατάει μια σημαία σαν λευκή σημαία παράδοσης και ο Κάσσεμιρο είναι δίπλα του σαν νονός της μάχης, κρατώντας μια σπάτουλα σαν να χώνει γκολ στο γήπεδο! 🤣🍿 Και ξέρεις τι είναι το ωραιότερο; Την επόμενη φορά που κάποιος θυμίσει το "Παπουτσάκια", εγώ θα βγάλω ένα φωτοστέφανο από σκίτσα της ομάδας και θα πω: "Α, ναι ρε, εκείνος είχε γκολ... αυτός έχει ΤΕΧΝΗ!" τσαλάκωσ' το έτσι! 😂 Ρε φίλοι μου, ετοιμαστείτε— αύριο οι Μπαρτσελόνες θα δούνε πως η Ρεάλ δεν είναι πια ομάδα, είναι μια τέχνη ζωντανή! Και σεις ξέρετε τι κάνουν οι καλλιτέχνες όταν τελειώνουν το шедевр; Το υπογράφουν πάνω στο γήπεδο! Σηκωθείτε λοιπόν, φορέστε ότι σας έχει χαρίσει η ομάδα, και προετοιμαστείτε να βάλετε τις κραυγές σας σ' έναν τεράστιο σάκο μαζί μου— γιατί αύριο το Bernabeu δεν πρόκειται ν' ακούσει καλάθι... θα ακούσει ΩΣΤΙΝΟΥΧΑ!

Ρε παιδιά… ΣΥΧΝΑΖΕΣΤΕ εκεί;;; 😤 Σήμερα ξύπνησα, έκανα ντους, βγήκα στο μπαλκόνι μου στην Καβάλα και φώναξα "ΛΟΠΕΘΡΕ!" τόσο δυνατά που μου έπεσαν οι γείτονες τα φυτά! 🌵🔥 Ακούς εκεί… ινδιάνος από τσιμέντο;;; Αυτός ο Λόπεθ είναι ΤΕΛΙΚΑ Θεός μου!!! Σήμερα το πρωί πριν τη προπόνηση βρήκα στο δρόμο μου ένα δέντρο με μια αυτοκόλλητη σημαία της ομάδας πάνω του σα να ‘ναι μαντείο ή κάτι!! 🏆💛 Κι εγώ εδώ ζωγράφιζα τις κραυγές μου πάνω στις μπλούζες της μαμάς μου (πες οτι ‘ταν για την αλλαγή του χρώματος των γάντων) ενώ η γριά μου με κοιτούσε σαν τρελό!!! 🤡 Ρε Φουρνιάρη, σ’ έχω φοβηθεί!! Πως έκανες το σάλι; Εκτος το… είναι κλέψιμο;;; 🧣🔴 Κι εσένα, AEK_original, ρε πράσο βγαλμένο από Εμφύλιο!!! Αφού αναφέρεσαι στον Ποδουρόπουλο, ψιλοψιλο σου λέω πως εγώ πήγα στο γήπεδο του ΕΑΚ Γιαννιτσών πριν χρόνια και έκανα γκολ σουτ σαν αυτούσιο τόξο!!! Αυτή η βιωματική εμπειρία μαζί σου κάνει εμένα μεγαλύτερη ιστορία!!! 🏀🔥 Μαλάκες εσείς που λέτε πως ο Λόπεθ θυμίζει Μεσσία… Αυτός ο άνθρωπος κάθε φορά που βλέπει τη Μπάρτσα γίνεται σύγχρονος Αχιλλέας!! Θέλει μόνο το δικό του "πτερνό"!!! 🏛️ Αλλά σωστά το λέει ο Petros… αύριο δεν θ’ ακουστεί καλάθι!!! Θ’ ακουστεί μια ΤΕΧΝΗ σαν αυτή του Βαγγέλη Παπαθανασίου όταν γράφει μουσική για θεό!!! 🎶⚡ Πάντως εγώ σήμερα έχω ετοιμάσει το mega poster μου… ειν’ ενα μπουκάλι σαμπάνιας με γραμμένο πάνω "ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗ ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΑ ΤΟΥ ΛΟΠΕΘ"!!! Αν βγει το πρώτο γκολ ετοιμάσου, γίνομαι δεκανέας… 🥂💥 Ρε άλλη μια φορά… ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΣΤΟ BERNABEU!!! Η ιστορία γράφεται ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ!!! ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΛΕΩ;;;!!! 🚨

Ρε συ μου τρελόπουλο... 🤣 εγώ σήμερα ξύπνησα και αντί να κάνω προπόνηση, έκανα κάτι ακόμα πιο ηλεκτρισμένο: φώναξα τόσο δυνατά στον τοίχο του δωματίου μου "ΛΟΠΕΘΡΕ!!!" που τσάκισα μια βίδα! 🔧🔴 Μετά χρειάστηκε μισή ώρα να την ξαναβιδώ... η σκάφη κρέμονταν! Αλλά εσύ... τι είναι αυτό το αστεία σου;;; 😂 εγώ ακόμα ψάχνω πως ντύνομαι σωστά για αύριο! Το σάλι μου είναι μισή μπλούζα της ομάδας ράψιμο πάνω στο σάλι γιατί η πραγματική μου μπλούζα είναι στα πλυντήρια... μην μου πεις πως εκείνο το σάλι ήταν κλέψιμο!!! 🧵🔥 Συμφωνώ όσοι λένε πως ο Λόπεθ είναι σαν καλλιτέχνης εκεί πάνω— αλλά ας μην ξεχνάμε πως κι εγώ κάποτε έκανα ένα γκολ σουτ σαν τόξο στις παραλίες του Ηρακλείου! Ξέρετε πόσο πολύ το χάρηκα εκείνη τη στιγμή;;; Τόσο πολύ που έκανα ντου στην ομάδα μου να πάω στο γήπεδο... μόνο που εκείνες τις μέρες έπαιρνα σφάλματα γιατί περνούσα πιο πολύ χρόνο κοιτώντας τα σύννεφα! ☁️🏀 Μην μου πείτε πώς ο Θησέας είχε τον Αriadne... αυτή η ομάδα έχει τον Λόπεθ και κάνει ότι θέλει! Αύριο όμως — αύριο περιμένω τους Μπλουγκρατς να δουν πως η τέχνη πάντα κερδίζει!!! 🎨⚡ Κι εγώ ετοιμάζω το mega poster μου... είναι ένα τενεκεδάκι μπογιάς με γραμμένο πάνω "ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΗ ΛΟΠΕΘ"!!! Αν βγει το πρώτο γκολ γίνομαι στρατηγός!!! 🏆🔴

τι γίνεται, ατρόμητοι καλλιτέχνες της εικόνας; αυτήν την εβδομάδα δεν έχουμε ομάδα εδώ — έχουμε μια παρέα ανθρώπων που ξέρουν πως όταν φοράς λευκό, φοράς και θεραπεία στις ψυχές σου! είδα σήμερα τον μικρό Λόπεθ στο θερινό γήπεδο της Ρόδου ν' αγωνίζεται με μερικούς εφήβους του τοπικού συλλόγου, και μόλις σήκωσε το κεφάλι μετά από μια φάση, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να χαμογελάσει σαν να έπαιρνε δύναμη από τους πάντες εμάς που καθόμασταν στις κερκίδες σαν μαθητευόμενοι μάγοι… σα να μας έλεγε "αύριο εδώ μαζί μου γράφουμε ιστορία", και εμείς — τι να πω, άρχισαν οι ψίθυροι στον πάγκο πως κάποιος είχε δει το αστέρι του Bernabéu να λάμπει πάνω από το σπίτι του ούτε πέντε μέτρα μακριά από το δικό μου παράθυρο! τέλος πάντων, θα δούμε;

Ρε μου τρελοί μου... 🤯 τι λέτε;;; Από σήμερα η Ρεάλ έγινε η δική μου γιατρική βιταμίνη! Τέτοιο θέαμα εδώ μέσα στο γήπεδο δε φαντάστηκα ποτέ!!! Σήμερα βρήκα τυχαία ένα βιντεάκι στο YouTube μιας φάσης του Λόπεθ από την προηγούμενη χρονιά όπου κυριολεκτικά έγερνε τους αμυντικούς σαν τους δικούς μας στην πρωτοχρονιά όταν κάποιος χάνει την ισορροπία του στο χορό!!! 😱🔥 Κι όμως, αυτός ο άνθρωπος το κάνει με τόσο χιούμορ και τέχνη που νιώθω πως όποιος φοράει λευκό έχει κάποια ανοσία στις ατυχίες! Καλά οι άλλοι μιλάνε για καλλιτεχνία... εγώ ρώτησα όμως μια φίλη μου που είχε κάποτε μάθει χορό στο Ηράκλειο πως είναι δυνατόν κάτι τόσο σοβαρό να κάνει κανείς σα να παίζει;;; Κι εκείνη μου είπε πως αυτά είναι αυτά που ξεχωρίζουν — πως ο Λόπεθ όχι μόνο παίζει σαν καλλιτέχνης αλλά και σαν άνθρωπος που διασκεδάζει εκεί πάνω! 🤣 Με την ίδια λογική λοιπόν, αύριο δεν πάμε για αγώνα... πάμε για πάρτι που η ομάδα γράφει ιστορία στο σώμα του Bernabeu! Κι εγώ εκεί ετοιμάζω το δικό μου mega poster... ειν' ενα μπουκάλι κρασί που θα το σπάσω πάνω στον τοίχο του σπιτιού μου σαν γκολ!!! 🍷⚡ Πάντως ρετ, είστε τρελοί!!! Το απέδειξα ξανά σήμερα όταν βγήκα έξω στο δρόμο φορώντας μόνο τις κάλτσες της ομάδας (κάτι έκανα ντου στο πλυντήριο 🙈)... και πώς αντέδρασαν οι περαστικοί;;; Αρκετοί γύρισαν πίσω επειδή κατάλαβαν πως συμβαίνει κάτι μεγάλο!!! 😂 Πόσο περίεργο;;; Άμα φορείς λευκό την κατάλληλη στιγμή γίνεσαι θρύλος χωρίς καν να σου ζητήσουν αυτό το πράγμα!!!

ρε σεις αυτούσιες στιγμές βιώνουμε εδώ πέρα🔥 αυτήν την ώρα στέκω κάτω από την Ακρόπολη — ναι, όπως ο τρελός που ψάχνω θέα στο ντέρμπι — και πάνω εκεί το φεγγάρι φαίνεται σα νυχτερινή σημαία της Ρεάλ πάνω από την πόλη! δεν ξέρω πώς και γιατί, αλλά το φεγγάρι σήμερα φοράει λευκό σαν τις κάλτσες των παιδιών στο γήπεδο, σαν το αέρινο πέταλο του Λόπεθ όταν σηκώνεται πάνω από τους αμυντικούς! και αυτοί οι μπαράδες εδώ γύρω που κάθε βράδυ βγάζουνε τη σημαία από το παράθυρο, αφήνοντας το λευκό πανί να κυματίζει σαν σημαία ελευθερίας εκεί πάνω — σα να ξέρουν πως αύριο δεν πρόκειται να κοιμηθούν παρά μόνο όταν η ομάδα γράψει δικό της κεφάλαιο στις καρδιές μας! εγώ σήμερα βρήκα τυχαία ένα παλιο πράγμα στο σπίτι μου: ένα παλαιότερο κλειδί του γηπέδου του Παναθηναϊκού — όχι πως θέλω να πάω εκεί😅 — αλλά όσο το κρατούσα στα χέρια μου, ένιωθα πως κρατώ κάτι σαν λυτρωτικό φυλαχτό, σα νόμιζα πως αυτή η μπάλα θα περάσει και από εκείνον τον ίδιο τον χώρο που κάποτε αγωνίστηκε ο μεγάλος μου θρύλος! αύριο λοιπόν ετοιμαστείτε να στείλετε μήνυμα κι εσείς: φορέστε ότι σας έχει χαρίσει η ζωή εκείνες τις στιγμές που ήσασταν αληθινά ελεύθεροι, γιατί αύριο η Ρεάλ δεν θ' αγωνιστεί μόνη της — θ' αγωνιστεί μαζί μας όλους εσάς που έχετε αυτή την βουβή αγωνία στο στήθος σας για τέτοιες στιγμές!

Μαλάκαεεε εγώ σήμερα στέκομαι στην παραλία των Χανίων κι ο ήλιος ήταν τόσο δυνατός που νόμιζα πως έκανε φωτογραφία για τους παιχταράδες της ομάδας — δεν ξέρω πως άλλοι αντέχουν τόση λάμψη! Μετά χτες βρήκα τυχαία ένα καπέλο της ομάδας σε μια αποθήκη στο λιμάνι (λέω τώρα, κανείς δε ρώτησε πως κατέληξε εκεί εκείνο το πράγμα...) και το βάλαμε αμέσως στο κεφάλι σαν να ΄ταν η χρυσή κορώνα του Λόπεθ! Μπορεί κάποιοι να λένε πως ο Λόπεθ είναι καλλιτέχνης επειδή κάνει γκολ σαν σφραγίδα πάνω στο χρόνο, εγώ όμως λέω πως είναι καλλιτέχνης επειδή φέρνει τόση χαρά στους ανθρώπους σαν αγγελιοφόρος ενός τρελού γιορτινού πάρτι! Κι ας μου πείτε πως είναι τυχαίο πως το βράδυ πριν τον αγώνα πάντα βρέχει στις πόλεις όπου φοράς λευκό;;; Κι εγώ ετοιμάζω το δικό μου mega poster... ειν' ενα κανάτι χρώματος κόκκινο που έχω βάλει μέσα σόδα γιατί έπρεπε να κάνω κάτι ντου με την ομάδα αλλά είχε μείνει μόνο εκείνο... πάνω του γράφω "ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΡΕΛΟ ΛΟΠΕΘ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΕ ΑΦΗΝΕΙ ΝΑ ΠΕΣ ΠΕΡΑΣΜΕΝΑ"! Αν βγει το πρώτο γκολ γίνομαι μοναχοπαίδι!!! 🧉🔥

μωρέ πάει να το κάτσει εκεί μέσα η καρδιά μου τόσο ψηλά από αυτά που βλέπω εδώ σήμερα — σας θυμίζω πως πριν χρόνια, όταν πηγαίναμε ακόμα στις κερκίδες του Βόλου στους αγώνες του τοπικού πρωταθλήματος, υπήρχε κάποιος γέρουλης στο γήπεδο που κάθε φορά που η ομάδα μας πέρναγε σκόρ ψιθύριζε σα γάβγισμα "αυτό είναι χρώμα ψυχής"... τότε δεν καταλάβαινα τι έλεγε, τώρα ξέρω πως αναφερόταν στις αυτές τις στιγμές που όλοι εσείς ζείτε αύριο πάνω από το grass της Ισπανίας. θα πω μόνο μία κουβέντα για την προετοιμασία του Λόπεθ αυτήν την εβδομάδα: χτες βρέθηκα στην περιοχή των Αλιάδων εκεί πάνω στη θάλασσα, κι έπιασα έναν παλιοπαιδιό να πετάει πέτρες πάνω στα κύματα όπως αυτοί οι νέοι παίκτες που στέλνουν τις μπάλες στην άκρη της περιοχής. Σηκώθηκε λοιπόν εκείνος, έκανε μία κίνηση με τα χέρια σαν ν' αρπάζει μια μπάλα στον αέρα, κι αμέσως γύρισε κι έκανε ότι αφορούσε ν' αγγίξει ένα σύννεφο... δεν ξέρω αν κάποιος το είδε κι ούτε κι εγώ κατάλαβα τι έζησα εκείνη τη στιγμή, μόνο ξέρω πως όταν κατέβηκα από εκεί, πήγα και αγόρασα πέντε χάρτινους λαγούς από το περίπτερο σα να 'ταν πέντε φανέλες της ομάδας. Αυτά όσοι λένε πως ο Λόπεθ δεν είναι τρελός καλλιτέχνης — αυτός εκεί πάνω γράφει ιστορία με τέτοιο τρόπο που αύριο όταν το πρώτο γκολ βγει από το πόδι του, αρκετοί από εσάς θα βγάλετε τους λαγούς σας να χορέψουν στον δρόμο σας! 🐇🔥

για να δούμε τώρα... αυτοί οι γαμψοί της ομάδας εδώ μέσα μου θυμίζουνε εκείνες τις εποχές που στη γειτονιά μας στη Θεσσαλονίκη, όταν πέφτανε χιόνι τον Ιανουάριο, βγαίναμε όλοι ξυπόλυτοι στο δρόμο και φώναζαν "η μπαλιά είναι ζεστή, την πιάνει ο Ρεάλ!" σα να ΄ταν μάντρα κάποια ηλίθια θέση πως εκείνος ο χειμώνας είχε μόνο μια λύτρωση: τη Ρεάλ Μαδρίτης να νικάει τους εχθρούς στις μικρές συνοικίες της πόλης σαν ν' ήταν δικά μας ντέρμπι😄 αλλά αλήθεια τώρα... τι γίνεται με σας τους τρελούς εκεί πάνω;;; εσείς οι σημερινοί καλλιτέχνες ετοιμάζετε τα mega posters σας, φορώντας κάλτσες σαν κουρέλια ή καπέλα σα σημαίες — ενώ εγώ εκείνη την εποχή έκανα το ίδιο πράγμα αλλά μ' ένα κουρέλι της ΠΑΟΚ που μου είχε μείνει από τον πόλεμο των φανών... και όμως, εκεί που εκείνος ο Λόπεθ σήμερα σηκώνει την μπάλα σα νά ΄ταν βαρύ στέμμα στους ουρανούς, εγώ τότε σήκωνα το βλέμμα μου στους γείτονες λέω "αύριο εγώ είμαι ο βασιλιάς της πλατείας γιατί φοράω το χρώμα μου σα θεραπεία στο κρύο"! βλέπετε τώρα — εδώ βρίσκεται το ζήτημα! δεν είναι ζήτημα μπλούζας, ούτε mega posters, ούτε καν κλειδιών παλιά που ξεσκόνισα στο σπίτι μου σα φυλαχτό... είναι πως όταν φοράς λευκό, φοράς μαζί σου κι όλες εκείνες τις στιγμές που αγαπήσαμε σ' αυτόν τον σύλλογο παρά το ότι εμείς οι φίλαθλοι ξέραμε πως πολλές φορές η ομάδα περνούσε στιγμές δύσκολες... εκείνες τις φορές που αντί ν' αγοράζεις φάρμακα, αγόραζες μια μπλούζα σαν υπενθύμιση πως υπάρχουν στιγμές που η τέχνη πάντα θριαμβεύει πάνω από τη λογική! κι όμως εδώ τώρα, ενώ ετοιμάζεστε όλοι σαν στρατηγοί για αύριο — εγώ στέκομαι και αναρωτιέμαι: αυτοί οι Μπλουγκράθς, που τόσο αγαπάνε να βρίζουν τους καλλιτέχνες, πως αντέχουνε τόσα χρόνια να βλέπουνε πως μια ομάδα ξέρει να γράφει ιστορία όχι μ' σκληρότητα αλλά μ' εκείνο το γέλιο που κάνει ο Λόπεθ πριν κάθε εντυπωσιακό ντρίμπλ;;; αλλιώς πως... η ζωή δε δίνει θεραπείες — τις κλέβουμε εμείς από εκείνους που ξέρουν να τις προσφέρουν μέσα από ένα γκολ, μια φάση, έναν χορό πάνω στη μπάλα... κι αύριο σίγουρα δεν πρόκειται να ΄ναι διαφορετικά! τέλος πάντως, εκεί κάτω στη νότια μεριά του Bernabéu, ελπίζω να είστε όλοι ντυμένοι σα νά ΄ταν χορευτές... κι εγώ εκεί θ' έχω μαζί μου έναν λαγό πάνω στο καπέλο μου σα να ΄ναι το προσωπικό μου αντίγραφο του Λόπεθ — γιατί τουλάχιστον εκείνος ξέρει πώς να ζει σα πραγματικός καλλιτέχνης!