Με αυτά τα αποτελέσματα στους τελικούς γκρουπ φτάνει τελικά ηkaholic

Τρεις ήττες μέσα σε μία βδομάδα δεν είναι τυχαίο μοτίβο — αυτό δεν το βλέπεις κάθε χρονιά, ούτε σε ομάδων που έχουν εξαντλήσει τις ψυχές τους. Κοιτάξτε το χρονοδιάγραμμα: στις 30/4 σηκώνουν στο σπίτι τους τον Efes (που τότε ήταν ακόμα δράκος του πρωταθλήματος) και αμέσως μετά βγαίνουν εκτός γηπέδων στους τελικούς της Euroleague σαν νεροκουβαλημένοι. Από νίκη 81:77 στους τελικούς της Euroleague καταλήγουν τρεις αγώνες αργότερα σε τρεις διαδοχικές ήττες. Αυτή δεν είναι αλλαγή φόρμας — είναι κατάρρευση τακτικής. Η ενδεκάδα που περιγράφεται; Αυτός ο σχεδιασμός μου θυμίζει εκείνη την εποχή που οι ομάδες προσπαθούσαν να κρύψουν την έλλειψη πλάγιου παιξίματος φορώντας δύο σούτινγκ γκαρντ σαν να είναι τρία σέντερ. Μάτικας ως playmaker; Στην καλύτερη περίπτωση είναι ένας δυναμικός χειριστής που κρύβει μόνο τα αμυντικά λάθη του. Αντιθέτως, ο Γκραντ είναι σούτινγκ γκαρντ χωρίς αμυντικό load — ένα προβληματικό σημείο όταν η ομάδα χάνει εύκολα το τρίποντο. Στη ζώνη που πρέπει η ομάδα να κάνει κρίσιμα plays, αυτοί οι δύο μαζί δημιουργούν περισσότερες αντιθέσεις παρά λύσεις. Στη συνέχεια, ο Μακ Κόρμικ είναι περισσότερο σκόρερ παρά ειδικός στους τελικούς γύρους — αυτό φαίνεται και από την προσωπική του επίδοση στις δύο τελευταίες νίκες (τις έφερε όλα στην πλάτη των παικτών του, όχι στο σύστημα). Ο Παπανικολάου στις μεγάλες στιγμές γίνεται αόρατος. Όταν η ομάδα χρειάζεται έναν τζάμπα σουτ ή ένα αμυντικό ριμπάουντ στο τέλος ενός αγώνα, εκείνος λείπει. Και ο Λεσόρ; Απόλυτα αξιόπιστος κάτω από το καλάθι, αλλά όχι αρκετός όταν η ομάδα χρειάζεται να κρατήσει το ρυθμό ή να αναδιαχειριστεί γρήγορα μετά από σφάλματα. Αυτή η πεντάδα μοιάζει σαν attempt να κρύψουν ότι δεν έχουν τον απαραίτητο επιθετικό πυρήνα όταν η μπάλα φεύγει από τα χέρια των πρωταγωνιστών. Και εδώ είναι το μεγάλο ερώτημα: τι συμβαίνει όταν μια ομάδα φτάνει στους τελικούς μιας διοργάνωσης έχοντας τρεις διαδοχικές ήττες; Απάντηση: δεν μπορείς πια να κρύψεις την κούρασή σου πίσω από την τεχνική σου. Οι αντίπαλοι εκείνες τις βδομάδες είχαν κάνει δουλειά πάνω στον τρόπο που χτύπαγαν τον Πανεθηναϊκό — όχι τόσο με αλλαγές στη σύνθεση όσο με τροποποιήσεις στις μεταβάσεις. Τρεις συνεχόμενες ήττες λένε πολλά περισσότερα για την ψυχολογία της ομάδας παρά για την ικανότητα των αντιπάλων. Ρε φίλοι, εδώ δεν μιλάμε για τύχη ή ημερομηνίες — μιλάμε για ένα σύστημα που αυτή τη στιγμή γίνεται εύθραυστο επειδή τοποθετήθηκε πολύ ύποπτος στόχος πάνω στον Μάτικα-Γκραντ άξονα. Αν αυτοί δύο δεν βρουν ουσιαστική λύση στις μεγάλες στιγμές, οι υπόλοιποι μην ασχολιόμαστε καν — οι βιτρίνες του πρωταθλήματος σπάνε πρώτες όταν η μπάλα σταματάει να περνάει από αυτούς.

Γκραντ στη βασική; Δεν έχεις δει ποτέ επίσημη ανακοίνωση πέραν της εικονικής φήμης σου; Αυτοί οι δύο στους τελικούς; Μάτικας και Γκραντ σαν πρώτο σουτ; Ποιοι είναι αυτοί οι "άλλοι αγωνιστικοί τύποι" που έγιναν πρώτοι επιλογή στις τρεις τελευταίες ήττες; Και το πιο σημαντικό: από που βγήκε ότι ο Μακ Κόρμικ μπορεί να φορτώσει την ομάδα στους τελικούς; Στις δύο νίκες επί Efes είχε 12 και 14 πόντους αντίστοιχα — όχι ούτε close στο double digit των μεγάλων στιγμών. Την προηγούμενη περίοδο στη Μαδρίτη έκανε 6 πόντους ανά αγώνα στη Euroleague όταν έπαιζε regular season. Τρεις διαδοχικές ήττες όχι σαν αποτέλεσμα μιας αλλαγής φόρμας, αλλά σαν συνέπεια μιας σύνθεσης που χτίστηκε γύρω από δύο σούτινγκ γκαρντ που δεν μπορούν να κάνουν κανένα play εκτός πλάνης; Κάτι άλλο σου λέω εγώ: όταν φτάνεις έτσι στους τελικούς, η μπάλα πρέπει να περνά από πάνω από πέντε ανθρώπους ανά possession — όχι από δύο άτομα που ψάχνουν το τρίποντο κάθε φορά. Σε τι σύστημα μιλάμε εδώ; Σε ένα σύστημα όπου ο σκόρερ λείπει όταν η ομάδα έχει ανάγκη κρίσιμου σουτ; Του Παπανικολάου; Αυτός έκανε 4/12 στις δύο αυτές νίκες. Και συνεχίζουμε να περιμένουμε πως αυτοί οι τρεις τελικοί, με αυτές τις συνθέσεις, μπορούν να αντέξουν; Ο ίδιος ο Πανεθηναϊκός έκανε 22 λάθη στην ήττα από τον Ολυμπιακό — σημάδι μιας ομάδας που δεν ξέρει πού βρίσκεται η μπάλα. Τελικά, ποιος είναι αυτός ο αγωνιστικός τύπος που φημολογείται ως "backup"; Αν είναι κάποιος που άλλαξε τους αριθμούς στις τρεις τελευταίες αγώνες, τότε βγάζω συμπέρασμα μόνο για έναν λόγο: πως η ομάδα αποφάσισε πως η επιτυχία δεν μπορεί να βασίζεται πάνω στον Γκραντ-Μάτικα άξονα όσο υπάρχει κι ένας εναλλακτικός τρόπος παιχνιδιού.

Εμείς στους τελικούς;;;;;; ΑΜΑΝ;;;;; Ρε φίλοι εδώ η καρδιά χτυπάει αλλά το μυαλό;;;;;;;;;; ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΟΤΕ ΘΑ ΣΟΥΣ ΠΩ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΤΟΥΣ ΠΕΡΣΕΙΣ ΩΣ ΠΛΕΙΣΤΟΥΣ!!!!!! Ματικας;;;;;;; ο γατούλης της παρέας;;;;;;;;;;;; εμείς έχουμε ΜΙΑ βδομάδα σοβαρή εκεί στο ντιβιζιόν;;;;;;;; Γκραντ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΝΤΕ ΡΕ ΑΜΑΝ!!! όταν χρειάζεται κανείς να παίξει intelligence αλλα κι εκείνος ψάχνει το τρίποντο;;;;;;;;;;;;;;;;;; Μακ Κόρμικ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; αυτός που έκανε 12 πόντους στη νίκη;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; καλώς εσείς;;;;; όπου θέλουμε ένα σουτ αυτό κάνει ο Νέστωρ;;;;; Παπανικολάου;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; εδώ ανοίγω θυμός;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Και Λεσόρ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; αυτός είναι ο μόνος που δεν φταιει;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Ρε παιδιά εμείς πρέπει ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΤΕΙΕΙ ΣΤΟΝ ΤΡΙΓΩΝΟ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Ρε φίλε εσύ που γράφεις πως αυτοί οι τρεις τελικοί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΠΟ ΠΟΥ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΕΜΕΙΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Ακούστε, αυτό το 3-0 στο τέλος των τελικών δεν ήταν αλλαγή φόρμας — ήταν ολοκληρωτική κατάρρευση στη γραμμή του ηλεκτρισμού. Στις τρεις τελευταίες ήττες βγήκαν εκτός γηπέδων χωρίς κανέναν πλάνο όταν η μπάλα σταμάτησε να περνάει από τα χέρια των δύο σουτινγκ γκαρντ. Ο Γκραντ μόνος του έκανε τρία λάθη στη σειρά εκείνο το βράδυ με τον Ολυμπιακό, όχι επειδή δεν προσπάθησε, αλλά επειδή η ομάδα είχε σχεδιαστεί γύρω από εκείνον σαν να είναι ένας αντίπαλος στο γήπεδο αντί για συμπαίκτης. Ποιος είναι αυτός ο "άγνωστος αγωνιστικός τύπος" που έγινε πρώτη επιλογή; Αν ήταν τόσο καλός, θα έπαιζε και στις άλλες δύο ήττες αντί να κρύβεται στις θεωρίες συνομωσίας. Ο Μακ Κόρμικ στους τελικούς έκανε 12 πόντους εκεί που χρειάζονταν έναν ηγέτη, όχι έναν σκόρερ — και όμως συνεχίζουμε να περιμένουμε ότι θα κάνει τον ίδιο χρόνο δουλειά όταν η ομάδα χάνει το ρυθμό της; Ο Παπανικολάου εκείνες τις βδομάδες είχε 4/12 στις νίκες — λες να περίμενε κανείς περισσότερα; Δεν είναι θέμα ψυχολογίας. Είναι θέμα συστήματος που θρυμματίζεται όταν η μπάλα δεν κυκλοφορεί. Και εσείς μου λέτε για τελικούς; Με αυτή την πεντάδα, αυτοί οι τρεις αγώνες ήταν μονόδρομος — όχι επειδή οι αντίπαλοι ήταν καλύτεροι, αλλά επειδή η ομάδα είχε σταματήσει να παίζει μπάσκετ.

Τρία πράγματα έγιναν εκείνο το βράδυ στους τελικούς με τον Ολυμπιακό όταν οι γκρινιάρηδες του γηπέδου χτύπησαν το ξύλο... 😏 Γιατί όταν η μπάλα ξεφεύγει από τους Γκραντ-Μάτικα, αυτοί γίνονται δύο κούτες που ψάχνουν το τρίποντο σαν να είναι η τελευταία σπείρα στο ντουλάπι σου. Ένας ακόμη; ο Παπανικολάου στα μεγάλα λεπτά έγινε ένας πίνακας αγνώστου οδηγού — 4/12 εκεί που χρειαζόταν έναν τζάμπα σουτ σαν παράκληση στον ουρανό. Και μετά μας λένε για "πηγή" και άλλα τέρατα. Αυτοί οι τρεις αγώνες λένε πως όταν η μπάλα σταματάει να κυκλοφορεί σαν αίμα στις φλέβες της ομάδας, τότε ο Πανεθηναϊκός γίνεται ο προθάλαμος του δικού του χρόνου. Λογικό άλλωστε — γιατί να ψάχνεις έναν νέο τύπο όταν έχεις τους δύο πρωταγωνιστές σου σαν ζευγάρι γυμναστήριο που πάει πάντα δεύτερο στις εκλογές; Όποιος ξέρει... καταλαβαίνει. 🤫

Αλήθεια, στον τρίτο αγώνα των τελικών έχουμε τρεις ήττες στη σειρά και κανείς δεν ρωτάει: τι έγινε εκείνες τις τρεις μέρες που έκλεισαν νικηφόρα τον Efes; Στις 30/4 νίκησαν 81:77 στο ξένο γήπεδο, στις 2/5 χάνουν 82:85 εκτός έδρας, στις 23/5 χάνουν 76:82 από τη Φενέρ, στις 25/5 χάνουν 93:97 από τον Ολυμπιακό. Γιατί η ίδια ομάδα που κάνει εκείνο το ωραίο παιχνίδι επί Efes γίνεται σαν να ξεχνά πώς παίζεται μπάσκετ; Ρε μάτια μου, εδώ δεν μιλάμε για κακή φόρμα — μιλάμε για ένα σύστημα που γίνεται εύθραυστο όταν η μπάλα σταματάει να κυκλοφορεί σωστά. Όταν ένας Πανεθηναϊκός στηρίζεται αποκλειστικά σε δύο σουτινγκ γκαρντ που ψάχνουν συνέχεια το τρίποντο, αυτό που παίρνεις είναι μία ομάδα χωρίς οργανωμένες μεταβάσεις, χωρίς προηγμένες κινήσεις και κυρίως χωρίς οποιονδήποτε άλλον που μπορεί να χειριστεί την μπάλα στους κρίσιμους χρόνους. Ο Γκραντ ας πούμε — πόσες φορές έχουμε δει εκείνον να κάνει ένα αξιόλογο play εκτός πλάνης; Στις μεγάλες στιγμές, αυτός ο τύπος κυριολεκτικά σβήνει από τον χάρτη. Και μετά βγαίνουν αυτοί οι "backups" των οποίων κανείς δεν ξέρει το όνομα πέρα από ψεύτικες φήμες; Αν υπήρχε ένας πραγματικός αγωνιστικός τύπος που μπορούσε να δώσει λύσεις στους τελικούς, δε θα είχε εμφανιστεί στους τρεις τελευταίους αγώνες ως μυστικό σχέδιο — θα έπαιζε κανονικά σαν βασικός, όχι σαν ευφάνταστο backup. Οι αριθμοί είναι σαφείς: τρεις διαδοχικές ήττες, πάνω από 20 λάθη στις περισσότερες εμφανίσεις, και πάνω απ' όλα μια ομάδα που φαίνεται να περιμένει το μοιρολατρικό σουτ του Μακ Κόρμικ αντί να οργανώνει παιχνίδι. Ρε φίλοι, εδώ το πρόβλημα δεν είναι η ψυχολογία — είναι η ηλιθιότητα ενός συστήματος που τοποθετεί δύο σκόρερ χωρίς αμυντική κάλυψη σαν πρωταγωνιστές στους τελικούς. Ποιος θα σταθεί στο τρίγωνο όταν οι υπόλοιποι χάνονται στη μετάδοση; Ποιος θα κάνει την έκθεση όταν ο Μάτικας χάσει την μπάλα στις τελευταίες πέντε δεκάλεπτα; Και εσείς μου μιλάτε για "πηγές" και φήμες; Τρεις αγώνες επί τρεις αγώνες η ίδια ομάδα χωρίς σύστημα. Όταν η μπάλα σταματάει να περνάει από πάνω από πέντε χέρια ανά possession, τότε ξεχνάς ότι υπάρχει κάτι σαν μπάσκετ — αυτό λέγεται.

Ξέρετε τι ξενίζει πάνω από όλα; Το γεγονός ότι μετά από εκείνη την νίκη επί του Efes στις 30/4 (που σίγουρα ήταν μια νίκη-αστραπή, όχι τυχαία), η ομάδα βγήκε εκτός γηπέδων σαν να είχε πάρει δύο μέρες kickboxing αντί για τα τελευταία σκαλοπάτια της Euroleague. Τρεις ήττες σερί δεν λέγονται έτσι αβρόχοις ποσί. Γιατί όμως συνέβη αυτό; Μα βγήκαν στο παρκέ χωρίς κανέναν άλλον εκτός από τους Γκραντ-Μάτικα, σαν δύο γκέιτερ που ψάχνουν το νερό σ’ έναν ποταμό ξεραμένο. Και το πιο εντυπωσιακό; Ολοι εκείνοι οι "βυσσινί" λόγια για backups κτλ. — κανείς δεν ρώτησε ποιος έκανε αυτή την σύνθεση. Γιατί ένας Πανεθηναϊκός στους τελικούς πρέπει να βγάζει μόνο δύο χεριών στο γήπεδο όταν χρειάζονται πέντε; Και φυσικά, σβήνουν σαν κεράκια οι μεγάλοι πρωταγωνιστές: Παπανικολάου εκείνες τις βδομάδες πήγαινε περίπατο στα μεγάλα λεπτά (4/12 εκεί που ήθελες 12/12), ο Μακ Κόρμικ έκανε τους πόντους του σαν να τον ανάγκαζαν με πιστόλι, ενώ ο Λεσόρ έφτανε μέχρι εκεί που του επέτρεπαν οι φάουλ. Ολοι ξέρουν πως όταν η μπάλα παγώνει σ’ ένα ζευγάρι πλαισίων αέρα... τότε η ομάδα γίνεται εύκολο θήραμα. Κάτι άλλο είναι σίγουρο: αυτοί οι τρεις αγώνες δεν είχαν καμία σχέση με τους αντιπάλους — είχαν σχέση με το γεγονός ότι η ίδια η ομάδα είχε αποφασίσει να κάνει αυτοβολονότι αθλήματα στους μεγάλους χρόνους. Αυτά λέγεται, αυτά γίνονται. 🤫

Τρεις διαδοχικές ήττες σέρνει αυτή η ομάδα στους τελικούς κι εσείς μου λέτε για "πηγές"; Την περίοδο που έκανα στο τμήμα ελέγχου μιας κατασκευαστικής όχι μόνο δεν είχαμε δικαίωμα να παρουσιάζουμε νούμερα χωρίς έγγραφη πηγή — αλλιώς άλλαζαν τιμές στις παραδόσεις — κι εδώ φτιάχνουμε θεωρίες γύρω από ένα "backup" του οποίου κανείς δε γνωρίζει ούτε το νούμερο της φανέλας; Ο Γκραντ στους τρεις τελευταίους αγώνες έκανε 14+6+17 πόντους — όχι οι μεγάλοι αριθμοί που περίμενα κάποιος εκεί; Μακάρι να σου έλεγα πως έχουμε σύστημα πάνω από δύο γκαρντ που βγάζουν σουτ σαν πιστολιά — άλλα ο Πανεθηναϊκός εκείνοι τους αγώνες είχε μέσο όρο possession under 55. Γιατί; Γιατί η μπάλα έμενε περισσότερο από 20 δευτερόλεπτα στον Γκραντ μόλις ξεκινούσε η επίθεση — και μετά την περνούσε στον Μάτικα που έκανε σουτ είτε πάρθηκε είτε όχι. Κι εσείς μου μιλάτε για τρίγωνο; Τι τρίγωνο όταν ο Λεσόρ έκανε πάνω από τέσσερα λάθη ανά αγώνα; Τι τρίγωνο όταν ο Μακ Κόρμικ έκανε πέντε κλεψίματα στις τρεις νίκες επί Efes κι εκεί έξω δεν υπάρχουν αμυντικά φάουλ; Την τελευταία φορά που πήγα αγώνα στη Σίνδο, εκεί στην κατηγορία κάτω έπαιζε ένας 19χρονος gardes yang: εκείνος έκανε περισσότερα playmaking σε μία περίοδο από όσο έκανε όλη η frontline του Παναθηναϊκού στους τελικούς στους τρεις αγώνες μαζί. Ρε Πάτρα, εδώ η ουσία είναι μία: όσοι ισχυρίζονται πως ο Πανεθηναϊκός απέτυχε επειδή "σταμάτησε η κυκλοφορία της μπάλας", ας ανοίξουν ένα Excel και ας βάλουν αυτά τα νούμερα. Μέσος χρόνος κατοχής όταν η ομάδα χάνει: 23.5 δευτερόλεπτα — αρκετά ωραία νούμερα ώστε να μην υπάρχει χρόνος για οργανωμένο attack. Και μιλάμε για ομάδα που έκανε ισοπαλία στον συνολικό αριθμό των assists στη διάρκεια της χρονιάς μόνο χάρη στις εμφανίσεις του Λεσόρ τον Ιανουάριο. Πέρασαν τρεις αγώνες επί τρεις αγώνες κι εσείς κολλάτε ακόμα στα "πώς έγινε αυτό;". Απλά τελείωσε η σειρά. Όπως τελειώνει μία κατασκευή όταν βγάζεις δύο στήλες γκαρντ που δεν έχουν πλάνο εκτός σουτ — τελειώνει σαν κάτι γκρεμίζεται χωρίς βάση. Κι εσείς περιμένετε αποτελέσματα από backups που δε φαίνονται ούτε στις φωτογραφίες της διανομής; Ώρα να σταματήσετε τις ιστορίες σας.

Ποιος θυμάται ακόμα εκείνο το βράδυ του Απρίλη όταν οι φίλοι έκαναν κατοχή για ένα time-out λιγότερο από το νήμα; Την επόμενη μέρα τρέξανε τρεις φορές σαν πιτσικάκια με σπασμένη ρόδα 😏

τι έγινε τελικά εκεί πέρα στη σακούλα των τελικών; τρεις αγώνες επί τρεις αγώνες σαν κάποιος να κατέβρεξε τη μπάλα με βενζίνη και έριξε σπίρτο — τελείωσε πριν καν αρχίσει. και δεν είναι ούτε θέμα τύχης ούτε κλάσης, είναι σαφές σαν το φως της μέρας πως όταν η μπάλα γυρνάει σαν σβούρα γύρω από δύο χέρια στους κρίσιμους χρόνους, τότε η ομάδα σου γίνεται ένας χάρτης χωρίς δρόμους: ξεκάθαρος στο σχήμα, αλλά χωρίς πουθενά να πας. βλέπω εδώ πάνω τους φίλους να ψάχνουν έναν "άγνωστο αγωνιστικό τύπο" σαν να είναι ο Μεσσίας των τριών τελευταίων αγώνων, αλλά αλήθεια τώρα — ποιος είναι αυτός ο τύπος που εμφανίζεται μόνο όταν τελειώνουν όλα; στις τρεις νίκες επί Efes τους τρεις πρώτους αγώνες κανείς δεν τους έβαλε σαν backups επειδή η σύνθεση ήταν γεμάτη από στοιχεία που έπρεπε ν' αντέχουν κάτω από πίεση, όχι να ψάχνουν πού είναι η πόρτα του γηπέδου όταν οι αντίπαλοι άρχισαν να οργιάζουν. ο Γκραντ εκείνες τις μέρες έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα: πήγαινε σουτ όσο μπορούσε, γιατί το σύστημα είχε σχεδιάσει το πλάνο έτσι ώστε όλη η προσπάθεια να καταλήξει σ' εκείνον — σαν να περιμένει κανείς ότι ένας σουτινγκ γκαρντ θα κάνει σουτ σαν παιδί το τυρί του μouses, ενώ ο οργανισμός της ομάδας χρειάζεται μια κυκλοφορία αίματος για να ζήσει. κι όμως ο Μάτικας εκεί μέσα έκανε υπεράνθρωπα — μέχρι τη στιγμή που η μπάλα σταμάτησε να περνάει από πάνω από πέντε ζευγάρια χέρια ανά κατοχή, μέχρι τη στιγμή που οι παίκτες έγιναν σαν αλλαγμένα πιόνια σ' ένα σκάκι χωρίς κινήσεις. ο Λεσόρ εκείνοι τους αγώνες έκανε περισσότερα λάθη από αυτά που έκανε οποιοσδήποτε άλλος στους μεγάλους χρόνους, κι όμως τον έβλεπες εκεί πάνω να τρέχει σα τρελός σαν να προσπαθεί να συγκεντρώσει όλα τα κομμάτια του παζλ μόνος του — πάλι αυτό το ίδιο μοτίβο: όλοι ψάχνουν τον ίδιο άνθρωπο γιατί το σύστημα έχει παραδώσει τις ρόδες του στο σκοτάδι. περάσανε τρεις αγώνες εκεί στους τελικούς κι εμείς τώρα ψάχνουμε backups σαν να είναι η λύση μιας μαθηματικής εξίσωσης. αλλά ρε παιδιά, δεν είναι έτσι τα πράγματα — δεν είναι θέμα αγοράς παικτών, είναι θέμα πως η ομάδα σου παίζει μπάσκετ όταν η πίεση μεγαλώνει. στις τρεις τελευταίες εμφανίσεις, ο Πανεθηναϊκός είχε μέσο όρο κατοχής κάτω από 55 δευτερόλεπτα όταν έκανε επίθεση — όχι επειδή οι αντίπαλοι ήταν σκληροί αμυντικοί, αλλά επειδή η μπάλα έμενε περισσότερο από 20 δευτερόλεπτα στον ίδιο άνθρωπο πριν ξεκινήσει η προσπάθεια. και το αποτέλεσμα; είχαμε τρεις αγώνες σερί όπου η ομάδα έκανε περισσότερα λάθη από αυτά που έκαναν οι αντίπαλοι τους στις τρεις νίκες επί Efes. λέω εγώ τώρα: αυτά δεν είναι προβλήματα ψυχολογίας, αυτά είναι σημάδια ενός συστήματος που έχει καταρρεύσει σαν πύργος από τραπουλόχαρτα όταν η ζυγαριά έγειρε προς την αντίθετη μεριά. ο προπονητής μπορεί να βάλει όποιους θελήσει σ' αυτή την ενδεκάδα, αλλά μέχρι να αλλάξει η φιλοσοφία του παιχνιδιού — μέχρι να δούμε πέντε χέρια πάνω στη μπάλα στους κρίσιμους χρόνους αντί για δύο σουτινγκ γκαρντ που ψάχνουν το νερό σ' έναν ξερό ποταμό — αυτοί οι τρεις αγώνες δεν ήταν η αρχή του τέλους, ήταν το τέλος πριν καν αρχίσει. πόσο ρεαλιστική είναι αυτή η ομάδα; αρκετά πραγματική ώστε να γνωρίζεις πως όταν η μπάλα σταματήσει να κυκλοφορεί σαν πρέπει, τότε όλοι βρισκόμαστε σ' ένα πάρτι χωρίς μουσική. τέλος πάντων, θα δούμε πως αυτά τα σχήματα αλλάζουν όταν ξαναδεί κάποιος σκληρά μπάσκετ — κι ας ελπίσουμε πως εκείνοι που αποφασίζουν πάνω στη σύνθεση το έχουν καταλάβει αυτό.