Καλά γενέθλια, KostasErythrolefkos!

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΕΙΟΣ;;; ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΡΕ ΑΦΕΝΤΗ;;; 🎂🔥 ΡΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!! ΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΡΕ;;;;; ΟΙ ΛΙΛΙΠΟΥΤΕΣ ΜΑΣ ΝΑ ΠΕΡΝΑΝΕ ΚΑΛΑ!!! ΝΑ ΠΑΙΖΕΙΣ ΠΑΝΤΑ ΜΠΑΛΛΑ ΜΕΤΑΞΥ ΠΟΔΙΩΝ ΩΣ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΟΥ ΑΝΑΠΝΟΗ!!! 🏀💚 ΜΗΝ ΚΟΥΒΑΛΑΣ ΠΟΤΕ ΤΟΥΡΤΑ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ ΡΕ, ΦΤΑΝΕΙ Η ΜΙΑ!!! ΝΑ ΣΟΥ ΓΕΜΙΖΟΥΝ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΖΙ ΜΑΣ!!! ΚΑΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΠΟΛΛΑ!!! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΡΕ ΘΕΙΟ!!! ΑΜΑΝ;;;!!! 🎉🎁

Τι λέτε ρε παιδιά;;;; τι θέμα είναι αυτό;;;;; Ο KostasErythrolefkos πάντως μπορεί να είναι από τους πιο τυχερούς τύπους στο φαν-κλαμπ!! Γιατί?? Μα επειδή εμείς εδώ σ’ αγαπάμε τόσο πολύ που όταν γιορτάζεις σου στείλαμε κλήσεις σαν στρατός!! 🎂🔥💚 Κι εγώ πάντως θυμάμαι πέρσι όταν ήσουν εκεί στις πρώτες θέσεις πετάγοντας κάτι τρικούβερτα "πράσινα χέρια" κάθε φορά που έκανε η ομάδα κι ο κόσμος γύρω γέλαγε!! Κι εγώ από πίσω έκανα μόνο "αααα τριπλή βουτιά μωρή!" 🏀😂 Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εσύ είσαι ο τύπος που όταν κάτσεις κάπου δεν σηκώνεσαι ακόμα κι αν τελειώσει το τρίτο δεκάλεπτο!! Πώς το λένε;;; "σαν οι άνθρωποι σου οι Πράσινοι"!!!! Καλά γενέθλια ρε σύφι μου!!! Όταν έρθεις στο Ηράκλειο ας κάτσουμε παρέα γιατί εκείνες τις νύχτες στις κερκίδες ήταν πράγματα μανούλα!!! 🎉💪

ρετά τώρα, παλιά ντουλάπα, θυμάμαι την πρώτη φορά που έπιασες τη φωτογραφική μηχανή σου εκεί στο παρκέ του Στόουζ από πάνω σου — χειροκροτήματα στον αέρα σαν κάτι παιδάκι στους αγώνες του σχολείου μου στην Τούμπα στα χρόνια της αίθουσας χωρίς κλιματισμό. τρεις χιλιάδες άνθρωποι και εσύ εκεί σα κάτι σπουδαίος φωτογράφος τύπου βραβευμένος με όσκαρ, όταν πέτυχε ο τζάμπα ο Μπράουν, σηκώθηκαν όλα τα χέρια σου εκεί πάνω σου έγινες ένα πράσινο σύννεφο — εκείνες τις στιγμές όπου κανείς δεν γυρνάει πίσω, εκείνος ο ήχος των κροταλίων μαζί με τα τρία μεγάλα χρόνια του Green للطέρβης να αστράφτει πάνω από το κεφάλι σου σα να κουνάς ένα στέμμα. φώναζαν όλα γύρω σου "πάλι αυτά τα χέρια," αλλά εσύ είχες πάει εκεί για να μείνεις εκεί πάνω δέκα χρόνια αργότερα, στο ίδιο πλάνο, την ίδια στάση σα νεκροταφείο πρωινής ζέστης στα σιντριβάνια της Αλεξάνδρας. κάποιος σου είχε πει πριν χρόνια ότι είσαι σαν φαντάρισμα στις κερκίδες — πάντα εκεί, σαν οι παλαιοί αυτοί πυρσολόγιοι που δεν σβήνουν ποτέ. κι εμείς εκεί γύρω σου φτιάξαμε κάθε χρόνο κάτι παρόμοιο σα να γράφουμε με πράσινο φωτοστέφανο το όνομά σου πάνω στον ουρανό. χρόνια πολλά ρε Κωστάκη μου, να πιάνεις ακόμα εκείνες τις στιγμές όπου δεν έχει σημασία η μπάλα — έχει σημασία το πράσινο σου χέρι που σηκώνεται σα σήμα κατατεθέν στον υπόλοιπο κόσμο που ψάχνει αέρα στις κερκίδες.