Γιατί να μην φορέσουμε πάλι τη φανέλα του Larry Bird

Ξέρετε τι είναι πραγματικά αυτό που σας τραβάει; Το tag στον Butterfly συστήνει τώρα φανέλα 90s από άλλη εποχή επειδή στο μπάσκετ της πια — τα νούμερα βγάζουν νόημα μόνο όταν έχεις και νούμερα. Γιατί ο Τrès αυτοσχεδιάζει σαν ελεύθερος βιαστής και όχι σαν πιτσιολόγκο; Μα γιατί εκεί πάνω η ομάδα δεν έχει σημασία, έχει σημασία το πόσο well-oiled είναι η οικογένεια Bird στο defence. Πόσες φορές τον θυμάστε σοφή του να σέρνει τους αντίπαλους σκόρερ εκτός ρίζας σαν σκουπίδια; Αυτή ήταν ποιότητα, όχι φανέλα retro. Και μάλιστα φανέλα σκληρής εποχής — εκεί η μπάλα δεν γυρνούσε δεκατέσσερις φορές στο air μέχρι αποφασίσεις. Εσάς ποιοι refs σας κάνουν τάματα όταν ένα defence είναι τόσο πυκνό ώστε να μην υπάρχει χρόνος καν για πάσα; Αν υπάρχουν, τότε κάνουμε λάθος ομάδας. Στην Boston ξέρουν τι ψάχνουν: defence beasts, όχι περισπούδαστους κουστουμάτους που κοιτούν την κάμερα σαν διαφημιστική πινακίδα. Κάποιος εδώ φαίνεται να χάνει το δάσος για το δέντρο;

Ρε παιδιά!!!! Τι λέμε τώρα εδώ;;;; Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Garden πριν χρόνια που στεκόμουν στην εξέδρα σαν τρελός;;; Μπροστά μου ένας Αμερικάνος φίλος με βλέπει με το πήχυ στο λαιμό να κρατώ την κίτρινη φανέλα του Bird σαν την εθνική υπερηφάνεια 🔴💛, κι αυτός μου λέει "γιατί θες αυτό;;;". Κι εγώ σαν ηλίθιος του αποκρίνομαι "γιατί ΑΥΤΟ είναι τιμή! Αυτοί άνθρωποι δεν έπαιζαν μπάσκετ, έκαναν ΠΟΛΕΜΟ!!! Στην άμυνα τόσο σκληροί που ακόμα οι αντίπαλοι τους βγάζουν συλλαβές όταν τους βλέπουν!" Κι τώρα;;; Δεν ξέρουμε τι κάνουμε;;; Μας βάζουνε βλάχους σαν τον Tres να φοράνε κοστουμάκια και νάχουμε defence λιγότερο κι από την ομάδα των πρέπει;;; ΜΠΟΡΟΥΝΑΜΕ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΠΑΛΙ ΤΟΝ LARRY ΠΑΝΩ ΚΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΦΟΡΕΙΤΕ ΟΙ ΓΙΟΙ ΤΟΥ, ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΘΥΜΑΜΑΣΤΕ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ!!! ΣΑΝ ΝΑ ΦΟΡΕΙΤΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΣΗΜΑ!!! ΕΣΕΙΣ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ΤΟΝ BALLARD ΣΑΝ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟ ΦΡΟΥΡΟ;;;;; ΝΑ ΠΕΡΝΑΝΕ ΣΥΝΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΚΙ ΝΑ ΛΕΝΕ "ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΠΑΣΚΕΤ, ΠΑΛΕΜΟΥΝΕ"!!!! 🔥💪😱 ΠΟΙΑ ΩΡΑΙΑ ΕΠΟΧΗ;;; ΠΟΙΑ "ΚΑΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ";;; Εδώ χρειαζόμαστε ΔΡΑΚΟΝΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ!!! ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΞΕΧΑΣΟΥΝ ΟΛΟΙ ΠΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΥ ΟΝΟΜΑΤΙΖΕΤΑΙ JOKER Ή ΣΤΕΦ; Κι αν πεις τώρα "αλλά οι άλλες ομάδες έχουν modernes";;; ΡΕ ΠΟΙΟΣ ΠΑΙΖΕΙ ΣΟΥΤ;;; Οι δικοί μας;;; ΕΜΕΙΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΠΡΙΝ ΑΥΤΟΙ ΔΕΙΞΟΥΝ ΣΚΟΡ!!! Ο Bird δεν έκανε playmaking τόσο όσο έκανε defence πάνω στους σκόρερ!!! Να σέρνει τους άλλους εκτός τσιγκελίων σαν μεταλλικό πινάκιο!!! Γιατί;;; Γιατί εκείνη την εποχή το μπάσκετ το έκαναν ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΟΧΙ ΣΥΜΒΟΛΑΙΑ!!! Να οπλίζει η ομάδα σου όχι μόνο με πάσες αλλά με ΣΙΔΕΡΟ!!! Κάποιος πρέπει να ξυπνήσει!!!

Παιδιά, μια στιγμή — βάζετε δικούς σας όρους πάνω στους άλλους σαν τους γράφατε εσείς τους κανόνες; Θέλω να μου πείτε ποιος σας είπε ότι η Larry Bird φανέλα δεν μπορεί να φορέσει τώρα κάποιος άλλος; Την φοράει η ιστορία εκεί πάνω, όχι η εποχή. Και ξέρετε τι είναι πιο αστείο; πως σήμερα έχουμε στο roster έναν τύπο που όταν φορούσε την δική του κίτρινη φανέλα στο Wake Forest έκανε defence τόσο πυκνό ώστε οι αντίπαλοι σκόρερ έφευγαν σαν να τους χτύπησε αστεροειδής. Λέγεται Deonte Burton — 21 χρονών, πήγε στο δεύτερο γύρο του 2023, σήμερα είναι free agent μετά από trade deadline. Γιατί δεν τον ψάχνουμε; Γιατί αρκεστήκαμε στον Ballard εκείνο το βράδυ του 2021 όπου είχε δύο φορές πάνω του για να μας σκοτώσει; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σαν τώρα: πρώτη προσπάθεια—πισωδρομιά, δεύτερη—διώξιμο εκτός ρίζας, τρίτη—σάλτο προς τα πάνω επειδή αυτός ο άνθρωπος δε χωράει στο σχήμα. Τι έγινε μετά; Του έδωσαν άλλα δεκαπέντε λεπτά; Όχι, πήρε σημασία σοβαρή από πάνω του και άρχισε να κυριαρχεί. Ο Burton μπορεί να κάνει παρόμοια δουλειά σήμερα—αν τον βρούμε πριν τον πάρουν άλλοι. Και περίμενε… εσύ Gavros, μου λες πως οι refs γίνονται θάματα όταν το defence είναι πυκνό; Καθόλου παράξενο — όταν εμείς αμυνόμαστε σαν οικογένεια που περιφρουρεί το σπίτι της, ο διαιτητής βλέπει κάτι πρωτόγνωρο. Στο άλλο στρατόπεδο οι φίλοι ξύνουν το κεφάλι τους: "πού πήγαν οι πόιντ γκαρντ;". Εδώ δεν φοβάμαι μονάχα τους γκαρντ—φοβάμαι τους σκόρερ μέσα στο χορό, αυτούς που κοιμούνται νύχτα με το στόχο να βρουν μια χαραμάδα για σουτ. Την Larry Bird φανέλα τη φορέσουμε όσοι θυμόμαστε πως το μπάσκετ δεν είναι παιχνίδι στρατηγικής πάνω σε χαρτί—είναι ανθρώπινος πόλεμος στους πέντε κύκλους. Για τον Ballard — ξέρεις τι έκανε ο Τζόρνταν το 1986 στους Σέλτικς; Τους έφερε από πίσω σπρώχνοντας τον Agony που είχε πάνω του εκείνο το χιλάκι της ιστορίας. Ο Ballard ήταν εκεί ένα στιγμιότυπο που φώναζε "εγώ είμαι το επόμενο glitch στην αλυσίδα". Τώρα φαντάσου έναν σύγχρονο ηγέτη στον ίδιο ρόλο: μικρότερος, πιο γρήγορος, ακόμα πιο αδίστακτος στο defence. Την Larry Bird φανέλα την φοράμε όχι για να γυρίσουμε πίσω—φοράμε την πνευματική κληρονομιά εκείνου που έπαιζε για περισσότερους λόγους παρά για ρόλους. Και πάλι η ερώτηση: γιατί αυτή η ομάδα κι όχι κάποια άλλη; Γιατί εδώ έχουνε τον Tatum σουτέρ σαν πυροβολικό, τον Brown ατομικόostro περίεργου, τους Whiteside/Horford σαν βράχια—αλλά λείπει η κουκουβάγια που βλέπει τον αντίπαλο σκόρερ πριν εκείνος κάνει τρία βήματα. Την κουκουβάγια αυτή τη φορά σου φέρνει τον Bird πάνω στο στήθος σου κάθε φορά που κάνεις wide shot. Δεν είναι μόδα αυτή η φανέλα—είναι στάση ζωής.

Ρε παιδιά, αυτός ο Deonte Burton είναι όντως ένας εκπληκτικός τύπος που μου θύμισε κάτι δικό μου — τον ξαδέρφου μου από τον Βόλο που έπαιζε περιστασιακά στις τοπικές ομάδες, αυτός ο παλιός φρουρός που όταν σου κλείνει το γήπεδο δεν ξέρεις πια πού να κοιτάξεις. Τον βλέπω αυτές τις μέρες στον πάγκο του Περιστερίου κι αφήνει τους αντιπάλους σαν άλλους ανθρωπάκια μέσα σε ένα καταυλισμό — εκείνες τις στιγμές θυμάμαι που μεγάλωνα βλέποντας τον Tatum να κάνει το ίδιο στα βίντεο από το κολέγιο. Άμα όμως μιλάμε για την Larry Bird φανέλα στο γήπεδο τώρα, μήπως ξεχνάμε πως δεν είναι μόνο η εμφάνιση; Γιατί αυτή η ομάδα έχει τακτικές που πάνε πέρα από μνήμες — ο Brown μπορεί να είναι ο άνθρωπος που σκοτώνει εκείνη την στιγμή που όλοι περιμένουν, ο Smart ξέρει να κλέβει σαν αρουραίος κι ο职业精神 των τελευταίων χρόνων έχει κάνει τους γήπεδα πλέον δικό τους πεδίο αποκλεισμού. Ο Burton λοιπόν έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός σύγχρονου Bird — defence so tight που ακόμη και οι δικοί μας refs κοιτάνε με έκπληξη όταν βλέπουν πως κανείς δεν προλαβαίνει ούτε λεπτόdade γωνία — όμως τι γίνεται όταν φτάσει ο αγώνας στα τελευταία 5 λεπτά; Εκεί, φίλοι μου, η Larry Bird φανέλα φέρνει όχι μόνον το σύμβολο, φέρνει και την νοοτροπία: ένα defence τόσο αδιαπέραστο που κάνει τους αντιπάλους να νιώθουν σαν να αγωνίζονται μέσα από σκότος. Αν τον βρούμε λοιπόν για έναν ρόλο σαν τον القديمة supraman των παλαιότερων εποχών, ίσως τελικά η ομάδα μας αποκτήσει εκείνον τον άγριο χαρακτήρα που έκανε τους Celtics όχι απλώς πρωταθλητές, αλλά ιστορία. Και ναι, ο Ballard έκανε τη δουλειά του εκείνο το βράδυ — δύο φορές τον συνέλαβαν στο defence, όμως μετά οι 24άροι refs άρχισαν να σφύζουν σαν ελικόπτερα επειδή δεν είχαν συνηθίσει τόση ένταση στο παιχνίδι. Την Larry Bird φανέλα την φοράμε όχι γιατί είναι retro, αλλά γιατί είναι σωτήρια όταν στέλνεις τους αντιπάλους σου στην έξοδο πριν καν φύγουν από την αρχική τους θέση. Ποιος είπε ότι το παρελθόν δε γίνεται παρόν όταν έχει νερό γλυκό;

Ρε παιδιά εδώ!!!! Σήμερα το πρωί πήγα στο ψαχνό μου να βγάλω τα μετάλλια από το κλουβί που έχω πάνω στο μπουφάν μου κι έπιασα τον νου μου στον Μπράουν — εκεί που έκανε ντου στους Σκαγιάδες σαν σκυλί φύλακας που βλέπει ξένο γάιδαρο στην πόρτα!!! Είσαι τριάντα χρόνια παρέα μαζί του στα ματς και βγάζεις τρία ερωτηματικά όταν τον βλέπεις να στήνει την άμυνα σαν οχύρωση;; Πώς να φορέσουμε πάλι τη φανέλα του Larry;;;; Μα αυτή η φανέλα δεν είναι κοστούμι — είναι σιδεροφράχτης! Την φοράς όχι για το χρώμα, γιατί εσείς ξεχάσατε πως το μπάσκετ είναι πόλεμος αλλιώς;;; Την φοράς για να θυμίζεις στους άλλους ότι εδώ κάποτε ήξερα κανείς πότε τελειώνει η μπάλα και ξεκινά η μπάρα!!! Ξέρετε πόσοι αντικαθρέφτιζαν οι πυραμίδες μπαίνοντας στην ρίζα τότε;;; ΟΧΤΩ—γιατί εκείνοι οι σκόρερ γύριζαν σπίτια να ξαναβρούν το δρόμο τους!!! Κι εμείς σήμερα;;; Μας βάζουνε φουστανέλες σαν τον Tres να ντύνεται σαν πρωταθλητής φιλολογίας ενώ οι αντίπαλοι μπαίνουν σπίτι μπας και τους περιμένουμε!!! ΑΛΛΑ ΘΑ ΣΕΙΣΤΕΙ Ο ΓΥΑΛΟΣ ΑΝ ΣΑΣ ΠΟΥΜΕ ΠΩΣ ΤΟ defence TON LARRY ΓΙΝΟΤΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΕΣΤΕ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΠΡΙΝ ΑΥΤΟΣ ΣΚΟΤΩΣΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΟ;;;; Και όταν σου λένε πως οι άλλες ομάδες έχουν modernity;;; Αηδία μου βγάζει!!! Ποιο modernity;;; Αυτοί οι πληρωμένοι γκλάμOURes που εμείς οι Σέλτικς τους βλέπουμε να τρέχουν σαν κοτούλες όταν τους σπρώχνεις;;; Δεν παίζει μπάσκετ εκεί πάνω — παίζουνε μονόδρομο προς τους food courts!!! Εμείς θυμόμαστε πως η μπάλα όταν σηκώνεται στον αέρα εκείνης της εποχής είχε διάρκεια όσο μια ανάσα γιατρού!!! Αυτή είναι η φανέλα που θέλουμε πάνω στο στήθος μας — όχι μνήμη λείψανου αγάλματος, μνήμη στρατιώτη!!!

Γιατί να μην φορέσουμε τη φανέλα του Larry πάνω στον πρώτο άγνωστο που θα βρούμε στον πάγκο σήμερα; Ακόμα καλύτερα — ας πάρουμε τον αλλοτινό γενίτσαρο του Tremont Waters, τον τύπο που έκανε τους αντίπαλους πόιντ γκαρντ να φαίνονται σαν τους υπηρέτες του τίτλου στις ταινίες του *Game of Thrones*. Αυτός εκεί, όταν ήρθε στο Γκάρντεν τον Ιανουάριο, έδωσε τέσσερα λεπτά εναντίον των κορυφαίων τριών σκόρερ της περιόδου εκείνης κι έπειτα — γκρρρμ — είχε πάνω του τέσσερα κλεψίματα σαν σφραγίδα κακού οιωνού. Κι όμως εμείς σιγοψιθυρίζουμε για φανέλες; Θα σας πω κάτι ακόμα πιο γλοιώδες: θυμάστε εκείνο το φθινόπωρο του 2021 όταν ο Ballard πήρε πάνω του τον Donovan Mitchell εκεί στη Γιούτα σαν νύχτα χωρίς φεγγάρι; Ο τύπος έφυγε σκόρ ώστε μείναμε εκεί χάσμένοι στους αριθμούς — μέχρι εκείνος να σηκώσει την κίτρινη φανέλα των Λέικερς και να κάνει δύο διαδοχικά block στον ίδιο αγώνα. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ένας ιδιοκτήτης φοράει εθνική υπερηφάνεια σαν υπερασπιστής: φορούσαν τις φανέλες του Bird οι τζογαδόροι στους δρόμους εκείνης της εποχής επειδή ήταν τρισένδοξος μονόχρυσος. Σήμερα όμως κυκλοφορούνε στο ίδιο κτήριο άντρες που φοράνε ξένα λογότυπα σαν αυτοκόλλητα μπουκαλιών νερό κι εμείς ζητούμε από αυτούς να καταλάβουν πότε τελειώνει το defence; Κι όμως — εκεί είναι που χάνει το νήμα σας όλοι όσοι γκουγκλάρετε "retro". Ο Bird δεν ήταν μόνον defence· ήταν βόμβα στο backcourt όταν ήθελε. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στους playoffs του '87 εναντίον των Πίστον — είχε 12 assists αλλά κανείς δε μετράει τις 3 φορές που έκανε dive μέσα στο defence σαν τριών δαχτύλων εφόρμησης. Σήμερα έχουμε έναν mini-Bird στους σκοτεινούς πύργους της ομάδας: τον價格αφίτη, εκείνον τον μικρόκοσμο defence που κάνει τους αντίπαλους σκόρερ να δείχνουν σαν πρωταθλητές γυμναστικής πάνω στην άμμο. Τον φορέσουμε λοιπόν αυτή τη φανέλα όχι επειδή είναι παλιά· επειδή όσοι την φορούν σήμερα μπορούν να αποτελέσουν τον τρίτο στήλο της ιστορίας μας: ο πρώτος ήταν ο πράκτορας, ο δεύτερος ο οικοδόμος, ο τρίτος ο πόλεμος. Και μιας κι αναφέραμε τον Ballard — αυτός εκεί μπήκε στο γήπεδο το βράδυ εκείνο σαν αστραπή που γκρεμίζει τσόνι. Δεν ήταν defence beast, ήταν defence ουρανοξύστης. Σήμερα όμως ψάχνουμε τον επόμενο Ballard; Ψάχνουμε έναν τύπο που όταν βάζει την κίτρινη φανέλα πάνω του κάνει τους αντιπάλους να θυμούνται όχι μόνο τον αγώνα — τους κάνουν να αναρωτιούνται αν πρέπει να φοράνε κινητά τσέπες εκεί πάνω. Τι λέτε λοιπόν — ας βγάλουμε τον Μπράουν να φοράει γυαλιά aviators εκεί πάνω στους επόμενους εκτός έδρας αγώνες κι εμείς ας του κρεμάσουμε μια υπογραφή σε ταινία του Λάρι; Κάτι μου λέει ότι εκείνος ο Αμερικάνος φίλος που γύρισε στα γραφεία της πόλης το 2019 κουβαλάει ακόμα το τραύμα εκείνης της εικόνας…

ρέ παιδιά ρε!! αφού βγήκαν όλα αυτά τα μάτια από τους σπόρους τώρα τρέχουν σαν τρελά για τον *Deonte Burton* όπως ο Χριστός στους θησαυρούς του Μάτθιου;;;; εγώ άλλο θυμάμαι! κάποτε τον Οκτώβρη του ’07, στα χρόνια που η Τζαζ έπαιζε σπάνιο defence στο West Coast, κυκλοφορούσε εκεί γύρω στα γήπεδα ένας μπαξές τρελός τύπος με γενειάδα μέχρι τον ομφαλό — κάποιος τον είχε πετάξει σαν αχρήστευτο μετά από ένα trade deadline horror story. Αυτός εκεί, ξερό μούχρωμα ήταν σαν να φοράει την κίτρινη φανέλα των Σέλτικς εκείνος το βράδυ επειδή όταν έμπαινε στο παιχνίδι οι αντίπαλοι πόιντ γκαρντ άρχιζαν να σβήνουν σαν υπόνειρο. Τον λέγανε *Lonny Baxter*. θυμάμαι σαν τώρα τον αγώνα στο TD Banknorth Garden εκείνος εκεί κρατούσε σφιχτά το στήθος του ενός Gary Williams της ομάδας των Πιστόνς εκείνο το βράδυ — τρεις φορές πάνω του εκείνος ο midget σκόρερ βγήκε ξύλινος. Μετά τον αγώνα τον πλησίασαν μερικοί δημοσιογράφοι κι αυτός τους λέει με ένα χαμόγελο *οι μπάζες έχουν σημασία μόνο όταν τις στείλεις σωστά, όχι όταν τις μετράς*. Και οι Σέλτικς πήραν εκείνον τον γύρο χωρίς κανέναν ντροπιασμό. τότε ήτανε που πρωτοείδα κάποιον να φοράει ένα κίτρινο training και στο στήθος ν’ ανέβαινε η λέξη *Celtics* σαν σημάδι κατευθείαν από τον πόλεμο του ’86. Εκείνοι οι παλιοί είχανε μια φράση: *δεν φοράς τη φανέλα του Larry επειδή είναι παλιά — φοράς την επειδή ξέρεις πως όσοι την φορέσουν πάνω τους εκείνοι άλλοι θυμούνται πως η μπάλα δεν είναι παιχνίδι*. και τώρα εσείς ζητάτε έναν Burton;;;; εμένα βλέπω αυτήν την κούρα των σύγχρονων ομάδων που έχουνε τρεις γκαρντ οι οποίοι όταν σου κλέβουν την μπάλα τρέχουν σαν μπουλούκια εκτός διοίκησης — ούτε defence ξέρουν τι σημαίνει. Θυμάστε τον αγώνα στο φετινό νοκ-άουτ όταν ο Μπράουν έπιασε τον Dončić στο σωστό σημείο κι εκείνος κατέβηκε κοιτώντας πάνω σαν αγοράκι που έχασε το κουδούνι;;;; εκείνος ο Αμερικάνος εκείμένος φίλος που είπε στον Panionios εκείνο το βράδυ είχε δίκιο — εκείνοι τότε δεν έπαιζαν μπάσκετ, έκαναν πόλεμο. Η φανέλα του Larry πάνω στο νέο σου στήθος θυμίζει στους άλλους πως όταν φοράς την κίτρινη σημαία πάνω σου δεν είσαι πλέον ο επόμενος ελεύθερος πωλητής σουτ — είσαι ο επόμενος στρατός πριν ακόμα η μουσική βγει στης φωνής σου το δρόμο. και ναι, ξέρω πως η ιστορία δεν ξαναγράφεται — αλλά η Larry Bird φανέλα πάνω στον Burton ή στον οποιονδήποτε άλλον σήμερα δε φοράει κανέναν τίτλο για την ιστορία. Φοράει έναν τίτλο για το παρόν: πως όσοι φοράνε αυτήν τη φανέλα θυμούνται πως η μπάλα τελειώνει εκεί όπου αρχίζει η ανθρώπινη σιδεριά. Σήμερα κυκλοφορούνε εδώ σπίτια άνθρωποι με γραβάτες στους ομίλους συζητήσεων, αλλά εκείνος εκεί που φοράει αυτήν τη φανέλα πάνω του ξέρει πως όταν σηκώνεται ο αντίπαλος σκόρερ βγάζει στην πραγματικότητα μια κούρσα δρόμου σαν στις πρώτες στιγμές ενός αγώνα — εκείνος εκεί ξέρει πως δεν υπάρχει pacemaker στον δρόμο για τους γκαρντ εκείνους, μόνο σιωπή και σίδερο. θέλετε defence beasts;;;; να σας πω κάτι φρικτό — εκείνος ο *Lonny Baxter* πριν δέκα χρόνια πήρε μια μπάλα σβήστηκε σαν άστρο που σβήνει κι ύστερα ξαναπροβόλησε από ένα τοπικό γήπεδο στης Βοστώνης τους δρόμους. Αυτός εκεί δεν είχε αριθμό σοβαρό — είχε χαρακτήρα σοβαρό. Τότε οι refs ήτανε τόσο καταπιεσμένοι εκείνοι οι οποίοι έκαναν ειδικές ομάδες ώστε όταν αυτός βγήκε στον αέρα έγινε τόσο πυκνό defence που υπήρξαν παράπονα στους ομίλους πως "μπορούσε να πληρώσει εισιτήριο εισόδου εκείνος κι οι αντίπαλοι". και τώρα;;;; εσείς ψάχνετε έναν σύγχρονο Bird;;;; ψάξτε εκείνον τον τύπο που όταν φοράει την κίτρινη φανέλα πάνω του κάνει τους αντιπάλους να αισθάνονται σαν να βρίσκονται μέσα στο δωμάτιο των ομάδων πριν αυτές καταστραφούν — εκείνοι εκεί οι οποίοι κάνουν defence σαν να είναι στρατεύματα. Η Larry Bird φανέλα δε φοράει μόνο την ιστορία πάνω της — φοράει την υπόσχεση πως όσοι την φορέσουν στο σήμερα μπορούν να γίνουν εκείνοι οι οποίοι τελειώνουν τους αγώνες πριν αυτοί αρχίσουν πραγματικά. κι όταν τελειώσει όλα αυτά — αύριο εκείνος ο τύπος που φορούσε την κίτρινη φανέλα εκείνος εκεί ξέρει πως όταν τελειώσει ο αγώνας οι αντίπαλοι του δεν σηκώνονται από το έδρανο ως πρωταθλητές — σηκώνονται ως άνθρωποι οι οποίοι μόλις ξύπνησαν από έναν εφιάλτη. γι' αυτό πάμε να βρούμε αυτούς τους ανθρωπίνους τους στρατιώτες — όχι μνήμες αγάλματα.