Μετά τις τρεις αγώνες με Ρεάλ, γιατί ο Ολυμπιακός χάνει το ρεύμα μετά το LLLW; Δεν φτάνει…

ΣΑΝ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕ ΤΟ ΜΑΤΣ ΣΑΝ ΞΕΣΠΑΛΙΑ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟ! 😱🔥 ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΤΙ; ΝΑ ΓΙΝΟΥΝΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΑΠΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ;;; ΡΕΣΑΛ οι γαμψοί;; ναι;; ΑΛΛΑ εμείς;; ΕΜΕΙΣ ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΚΕΡΔΟΣ!!! 97-93 γιατί κανείς δεν τους σταμάτησε;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥΣ;;; ΤΙΣ ΤΡΕΛΑΙΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ;;; Κι όμως... πήρανε την μπουκάλα αφήσανε το κορδόνι και ζουνε στον παραλογισμό!! Τουλάχιστον ο Παναθηναϊκός έφαγε το δικό του σόκιν τώρα!!! ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ!!! Τρεις νίκες στους Πειραιώτες;; ρεεε;;;; ΟΙ ΓΚΕΛΙΕΣ ΠΟΥ ΛΕΤΕ;;; ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ;;; Ήρθανε μόνο να βγάλουν φωτογραφίες με τις κούπες;;;; Πέντε εμφανίσεις;; μία νίκη;;;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΚΛΗΣΗ;; ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΟΥΝ;;; ΑΠΟΧΗ;;; ΠΟΥ ΛΕΣ;;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;;)

Γιατί λες «μπόλιασαν τις μπουκάλαδες ανοιχτές»; Ήττα σκληρή από Μονακό, νίκη πλασματική κατά Παναθηναϊκού — αυτές δεν είναι αντιστάσεις, είναι εικόνες μιας ομάδας που χάνει τους νόμους της συνέχειας κάθε φορά που βρίσκει έναν υπολογίσιμο αντίπαλο. Τρεις αγώνες με Ρεάλ: δύο νίκες, μία ήττα — δουλειά; Ναι. Κράτημα της δυναμικής; Εκεί κρύβεται το πρόβλημα. Μετά τον τελευταίο αγώνα με Ρεάλ, ξεκίνησαν οι τρεις αγώνες και φεύγει η ενέργεια σαν ξεμένεις από μπαταρία στο δεύτερο ημίχρονο. Την ίδια στιγμή, οι αντίπαλοι φαίνεται να βρίσκουν τρόπους να επιβιώσουν στο παιχνίδι εκεί που ο Ολυμπιακός σβήνει. Το 97-93 κατά Παναθηναϊκού δεν ήταν επίδειξη δύναμης· ήταν σκληρή μάχη μέχρι την τελευταία σέντρα για ένα αποτέλεσμα που δεν είχε απολύτως καμία συνέχεια. Πέντε εμφανίσεις, μία νίκη. Ποιος θυμάται εδώ το γκολ diferencia; Οι αριθμοί μιλούν μόνο όταν υπάρχει πλαίσιο πίσω τους. Αυτό το πλαίσιο φέρει μέσα του μια συνέχεια δράσης που εκείνη την περίοδο έλειπε — όχι επειδή δεν υπήρχαν πέντε δυνατοί παίκτες στην ομάδα, αλλά επειδή κάτι στη λογική των αγώνων τους διέλυε εκείνο το πρώτο σπρώξιμο προς την νίκη. Κι όμως, μετά το θρίαμβο επί Παναθηναϊκού όλοι περιμέναμε ότι θα σκάσει η βόμβα του κεφαλαίου; Δεν φτάνει μόνον η νίκη όταν αυτή γίνεται ένα περιστασιακό στιγμιότυπο μέσα σε μια σειρά ασταμάτητων εναλλαγών επιτυχίας-αποτυχίας. Αυτή η ομάδα δείχνει σήμερα στιγμές μεγάλης ποιότητας, αλλά το συνεχές είναι αυτό που χρειάζεται — και το συνεχές λείπει σαν οργανωμένο σχέδιο μέσα στον αγώνα. Δεν φταίει η ομάδα· φταίει η αδυναμία να μεταφέρουν εκείνο το πρώτο «εδώ και τώρα» που κάνει τους μεγάλους πρωταθλητές ασταμάτητους. Τι νόημα έχει να κερδίσεις εσύ εκείνον τον αγώνα, όταν την επόμενη φορά χάνεις τον επόμενο σου κανόνα;

Ωραία τώρα κουράζεστε όλοι σας;;; Τρεις φορές βγήκε πρώτη η ομάδα στη σειρά και τι έγινε;;; Πάει πάλι κάτι «απότομα»; Ρεσάλ μοίραξαν βάσανο;;; Ναι ρεεε, αλλά αυτοί οι γαμψοί δεν βρίσκονται εδώ για να τους λυπούμαι — βρίσκονται για να κερδίζουν!!! Με αυτούς τα νούμερα της Euroleague να γράφουν πάνω κάτω κανονικότητα;;; Ν24-Ι0-Η10;;; Γιατί όμως όταν συναντούν κάποιον λιγότερο ισχυρό ξεσπάμε σαν φωτιά που σβήνει όσο νερό κι αν της βάλεις;;; Κοιτάξτε το παιχνίδι με Μονακό;;; Σας είπε κάτι;;; Να, εκεί ήταν η μπουκάλα ανοιχτή;;; Μετά πάμε στον Παναθηναϊκό και βάζουμε ένα μπολικο μπουζούκι;;; Μακάρι να ήταν όλα τόσο εύκολα, αλλά ξέρετε τι δείχνει αυτό;;; Ότι η ομάδα έχει περιόδους σπαρταρίσματος — κάνει κάτι ωραίο για δυόμισι αγώναδες, μετά σβήνει σαν λάμπα χωρίς ρεύμα. Μα τι ελπίζατε;;; Να βγάλουνε μια κούπα φωτογραφίζοντας;;; Κι όμως το έκαναν αυτό!!! Τους κερδίσαμε τον Παναθηναϊκό 97-93;;; Μπράβο!!! Μπουγάδα την έκαναν;;; Ναι!!! Μετά όμως;;; Στο επόμενο βρήκανε ξανά ανοιχτές τις μπουκάλαδες;;; Πέντε εμφανίσεις;; μία νίκη;;; Ωραία τώρα πείτε μου… ποιος νοιάζεται για τις κούπες όταν χάνουν το τελευταίο σπρώξιμό τους;;; Δουλειά;;;; Δουλειά είναι να κρατάς τον παλμό συνεχώς ζωντανό, όχι να κάνεις μπαμ και μετά φτου;;; Και μη μου λέτε «πρέπει να κάνουμε συνέχεια» — όσοι μου λένε αυτό τώρα ας δούνε και πώς η ομάδα κρατάει αυτό τον «συνεχή παλμό». Μέχρι σήμερα;;; Περνάμε από ευφορία σε αγωνία σαν τσίρκο με ακροβάτες χωρίς δίχτυ. Οι αντίπαλοι βλέπετε;;; Αυτοί βρίσκουν τρόπους να ζουν εκεί που εμείς σβήνουμε. Τρεις νίκες στους Ρεσάλ;;; Μπράβο;;; Να μας δώσουνε κι άλλες;;; Αφού όμως μετά κάθε νίκη χάνουμε τον επόμενο σου κανόνα σαν νυχτερίδα με ελάχιστο φως 🤡

Μα πάψε ρε παιδιά... Τρεις νίκες στους Ρεσάλ κι εσύ μιλάς σαν να είδαμε ξαφνικά την αναγέννηση του Μουντιάλ;;; Εγώ χτες πήγα στο Αιγκαίο Παραλιακό σκάλα ν' ανεβάσω, κι εκεί βλέπω μία παρέα αντιφρονούντων να κουβαλάνε τη σημαία της Φίρστ Φαδίνγκας Μονακό;;; Την κουνάνε σαν να έχουν βρει τον θησαυρό!!! Γιατί;;; Γιατί την προηγούμενη βράδια στο Σπόρτινγκ η μπάστα τους έκανε ντέρτι πάνω στον ΠΕΡΙΠΟΛΗ;;; Στο ίδιο γήπεδο μπήκαν τρεις φορές οι γαμψοί και τρέχανε σαν τρελοί;;; Εδώ δεν είναι θέμα συλλογισμού — είναι θέμα στιγμής! Τρεις αγώνες τους Ρεσάλ: 84-86, 71-77, 72-80. Πέντε εμφανίσεις;; μία νίκη;;; Μα αυτά είναι νούμερα που γράφει τοlishpen για παιχνίδι monopoly!!! Και μετά λες «νίκη κατά Παναθηναϊκού 97-93»;;; Ναί;;; Μα εκεί οι κυβιστές είχαν πάρει μια γερό πλάκα εκείνο το βράδυ — είχαμε βγάλει βιτρίνα σπιτιού μ' ένα κεραμίδι εκείνο το βράδυ κι όλα!!! Το ζήτημα εδώ είναι το ίδιο πάντα: αυτοί οι γαμψοί όταν βρίσκονται πάνω απο πέντε πόντους, αρχίζουνε να λύνουν το γάζι!!! Τι άλλο θες;;; Να τους δώσεις ένα βραβείο συμμετοχής;;; Την επόμενη βραδιά;;; Στο Μονακό;;; Πάει το δέκατο τσιγάρο σβηστό από πάνω μου... 🤡

Τι λες;; εγώ μόλις σήμερα πρωί πηδήξα στη δουλειά μου σαν πιτσιρικάς επειδή είδα το 97-93 στη προφίλ μου στο Sky Sports… 😂🔥;;; Άκου τωρα… συμφωνώ λιγάκι με τον PerifaniaAima εκεί που λέει ότι η νίκη κατά Παναθηναϊκού ήταν σκληρή μάχη και πιο πολύς αγώνας παρά επίδειξη. Θυμάμαι εγώ την τελευταία φορά που πήγα Ολυμπιακό-Παναθηναϊκό στον Πειραιά — είχαμε βγει από το γήπεδο με χέρια μέχρι εκεί (στα μάτια μου 👀💦) γιατί νόμιζα ότι είχε τελειώσει στα 78-79 εκείνος ο αγώνας!! Μπορεί όμως να κάνω λάθος;;; Γιατί μετά από όλες αυτές τις εμφανίσεις ψιλοκουράζονται;;; Δεν είναι θέμα ότι δεν μπορούν να κάνουν καλά παιχνίδι… εκείνοι κάνουν πραγματικά ωραία πράγματα! Το πρόβλημα εμένα μου φαίνεται σα να λείπει ένα «κουμπί» εκεί μέσα… σα να τους βάζουν pause αυτομάτως όταν πρέπει να κάνουν εκείνο το ένα ακόμα σπρώξιμο! Και μην μου πείτε τώρα «ωραία, τρία νικηφόρα αγώνες επί Ρεάλ»… εντάξει ναι!! Αλλά μετά;;; Πάμε στον Παναθηναϊκό και βγάζουμε έναν αγώνα σαν αερόστατο που σκάει στην τελευταία σέντρα;;; 🤡

Τρεις αγώνες με Ρεσάλ, δύο νίκες;;; Μπράβο μπαγάσ’ 💪🤡 — και μετά;;; Στο Μονακό βγήκαν σαν σβησμένοι σπιρτόκουτο την προηγούμενη βραδιά κι αυτοί τα κάνουνε τώρα όλα ωραία;;; Γιατί όμως κάθε φορά που η ομάδα βρίσκει έναν τρόπο να σηκώσει το κεφάλι, την επόμενη μέρα ξαναπέφτει στη θάλασσα σαν σακούλα;;; Θυμάμαι πριν δύο χρόνια όταν ο Παναθηναϊκός είχε εκείνον τον αγώνα στο Σπόρτινγκ — τρεις φορές πήγαν πρώτοι πάνω του και στο τέλος τους κέρασαν μπάστα!! Κι εδώ;;; Οι γαμψοί κάνουν το ίδιο;;; Περνάνε πρώτα στον Παναθηναϊκό με δικό τους τρόπο σαν ν’ αγοράζουν σπίτι σε προσφορά κι αμέσως μετά;;; Στο Μονακό;;; Πάγωμα της ομάδας σαν να τους χώρισε το ξύπνημα;;; Κι όμως το ξέρατε ότι η μπουκάλα έμεινε ανοιχτή από την πρώτη ημέρα;;; Δεν είναι θέμα τύχης εδώ — είναι σα να βάζεις ένα σπριντ των είκοσι μέτρων χωρίς στάση μετά;;; Οι άνθρωποι λένε «να βγάλουν συνεχώς», αλλά εσύ;;; Το δίνουν τριάντα δευτερόλεπτα μετά;;; Και μετά;;; Πάει πάλι η μπουκάλα;;; Πέντε εμφανίσεις;; μία νίκη;;; Μα τότε γιατί δεν φύγουνε όλοι από το γήπεδο όταν τελειώνει το πρώτο ημίχρονο;;; Γιατί;;; Γιατί εκεί λείπει το κουμπί της συνέχειάς τους 🤡

Τι σόι μάνα είμαστε;; ο μπαμπάς των ντου η λιγότερη υπερβολή;; 😭🔥 τρεις φορές βγήκαν πρώτοι στους Ρεσάλ κι εμείς ακόμα κλαίμε για την τρίτη εμφάνιση;;; Να δεις πόσο ξεπούλησα τον εαυτό μου σήμερα πρωί στο περίπτερο ψάχνοντας τους τίτλους… σα δήλωση τρελού!!! 😂 Να συμφωνήσω λίγο με τον KostasUltras εκεί πέρα!! Αλήθεια αυτό το «κουμπί» που λες… σα να τους βάζουνε pause αυτομάτως!!! 🤔 Δουλέψα πέρυσι σ' ένα μαγαζί δίπλα στο στάδιο, είχα δει έναν αγώνα Ολυμπιακός-ΑΕΚ εκεί που στο τελευταίο λεπτό έκανε όλος ο κόσμος ακόμα νερό στο γήπεδο… και αυτοί;;; Στο επόμενο πήγαν σαν σβησμένοι 🥲 Ούτε η ομάδα έχει ευθύνη μόνο ε;;; Εμένα το φοβίζομαι πως κάπου εκεί ψηλά στα αποδυτήρια λείπει ένα «ευ αγωνίζεσθαι» τύπου «συνέχεια αγώνες στους δεκατέσσερα» Μπορεί όμως να κάνω λάθος;;; Γιατί μετά από όλα αυτά ακόμα λες ότι είναι έτοιμοι;;;

Άντε, ρε παιδιά… είδα χτες στον δρόμο μου τον Παναγιώτη ένα βράδυ που πήγαινε με το Vespa του σαν αγριμιό κι έτσι μου πέταξε το ερώτημα: «Ρε παλικαριά μου, αυτοί οι γαμψοί εκεί στην Ευρώπη όταν μπαίνουνε μέσα στο γήπεδο σβήνουν όλοι τους σαν τα φώτα της γειτονιάς στις τρεις το πρωί;;;» Κι εγώ του ’πιασα ξαφνικά: «Μη σου λες τώρα για τους τρεις αγώνες τους Ρεάλ που κατάφεραν εκείνοι οι υπεράνθρωποι εκεί!! Αυτοί εκεί ξέρουν τι κάνουν όταν βγαίνουν πρώτοι;;; Ναι!!! Μα μετά;;; Σβήνουν σαν κεράκι όταν βλέπουνε πως η ομάδα τους έχει πάρει μια γερό κλωτσιά από τον επόμενο αντίπαλο! Τρεις νίκες τους Ρεάλ;;; Μπράβο;;; Να μου πείτε όμως εμένα πόσες φορές εμείς εδώ σηκωνόμαστε από τον καναπέ μας και λέμε «ωραία, έκανε δύο συνεχόμενους αγώνες ωραία»;;; Ποτέ!!! Γιατί;;; Γιατί εμείς θέλουμε συνέχεια, ρεεε!!! Και αυτοί εκεί;;; Την κάνουν μπουγάδα κάθε δεύτερο βράδυ! Από Μονακό;;; Στο Παναθηναϊκό;;; Στο ίδιο γήπεδο έβαλαν τους γείτονες να τρέχουν σαν κουνάβια!!! Μα τι περιμένετε;;; Να τους δώσουνε ένα βραβείο συμμετοχής;;; Κι όμως εκείνοι οι Ρεσάλ;;; Αυτοί εκεί βγάζουνε συνέχεια τους γαμψούς σαν τρελοί!!! Δεν είναι θέμα τύχης εδώ — είναι σα να ψάχνεις το κλειδί του σπιτιού σου στις πολλές εισόδους ενός μοτέλ κι εκείνοι εκεί χάνουν το νήμα αμέσως μετά την πρώτη νίκη! Μα είπαμε!!! Και μην μου πείτε τώρα «αλλά έχουμε κάνει τρεις νίκες»!!! Τι;;; Να φτιάχνουμε συναυλίες;;; Στο μεταξύ όμως εγώ όταν πρωτοείδα το 97-93 χτες μου ήρθε να βγάλω τη σημαία μου… αλλά μετά κοίταξα την προηγούμενη εμφάνιση εκεί που βγήκαν ανοιχτές οι μπουκάλαδες κι είπα: «Ωχ!» 🤡

Μα σήμερα το πρωί στην τράπεζα όσο περίμενα τη σειρά μου έπαιζαν στο κινητό εκείνο το βίντεο του Παναθηναϊκού-Ολυμπιακός μέσα από τις οθόνες των υπολογιστών σαν loop… κάνανε σαν τρελοί εκείνοι οι παίκτες εκεί να βγάλουν ένα κεραμίδι πάνω στον αντίπαλο κάθε φορά που έκανε κάτι 😅 Τώρα εμένα πάντως με πήρανε οι αμφιβολίες… Να συμφωνήσω λιγάκι με τον KostasUltras εκεί πέρα 🙏 Ούτε εγώ δε κατάλαβα πως στους τρεις αγώνες τους Ρεάλ είχαν τόσο μεγάλο διαφορά στο σκορ εκείνοι όσοι δεν κρατούν αυτό το τελευταίο σπρώξιμο… σα να τους βάζει κάποιος ένα τσίλιнг το βράδυ μετά το τέλος του αγώνα ή τι; Μπορεί όμως να κάνω λάθος;;; Γιατί εγώ θυμάμαι πριν μερικά χρόνια όταν πήγαμε σ' ένα αγώνα Β' εθνικής εκεί που στο τελευταίο δευτερόλεπτο έκανα τυφλή πλάκα και στο επόμενο παιχνίδι εκείνοι βγήκαν σαν σβησμένοι… σα να ξέχασαν πως ήταν μέσα στο γήπεδο 🤔

Ωχ ρε παιδιά… μόνο αυτοί μπορούν να κάνουν το γήπεδο σα ψυχιατρείο στις τρεις πρώτες εμφανίσεις κι ύστερα στις δύο επόμενες σα νεκροταφείο 💀 Εδώ δεν είναι θέμα τύχης ούτε κάποιο φάντασμα που τους κυνηγάει στις νίκες — εδώ λείπει ένα σύστημα στην ψυχή! Τρεις αγώνες τους Ρεσάλ και τρεις φορές διαφορετικός ο τρόπος του αθλητισμού: πρώτη φορά αγώνας ημίχρονο-ημίχρονο σα χορός, δεύτερη φορά σα στρατιωτική παρέλαση, τρίτη φορά σα τρελός πιανίστας που χτυπάει τα πλήκτρα μες στον σεισμό! Και μετά;;; Στο Παναθηναϊκό;;; Μα εκεί αυτοί οι μουρμούρες οι αντιφρονούντες έκαναν ντέρτι πάνω στον Περίπολη σαν να μην υπήρξε ποτέ αγώνας — εκείνος ο γαμψός βγήκε στον δρόμο σα πρωταθλητής του μόντου σπορ και μέσα στο γήπεδο σαν να του γύρισε η μπαταρία στο αυτοκίνητο! Αυτό μου θυμίζει κάτι… πριν δύο χρόνια πήγα στον αγώνα Ολυμπιακός-Βίσλα στο Αλεξάνδρειο όταν στο τελευταίο λεπτό οι Πολωνοί είχαν σηκώσει το κεφάλι σα να κέρδισαν το πριγκηπάτο της Ουαλίας! Τι έκαναν εκείνοι;;; Πήγαν σαν σβησμένοι σαν να τους είχε πιάσει υπνάκος ο Μαργέλης! Αλλά εδώ;;; Εδώ έχουμε τρεις νίκες επί Ρεάλ — όμως μετά;;; Μετά αυτοί ξεχνάνε πως υπάρχουν ακόμα αντιπάλους! Στο Μονακό βγήκαν σαν σπιρτόκουτο από το παράθυρο επειδή η μπάστα τους έκανε ντέρτι εκείνες τις βραδιές που οι γαμψοί είχαν ανοιχτούς θησαυρούς στους δρόμους της Νίκαιας! Κι εμείς;;; Εμείς συνεχίζουμε να λέμε «ωραία είναι τα λουλούδια» ενώ ξεπουλούνται τις επόμενες μέρες! Ναί;;; Τρεις νίκες;;; Μπράβο;;; Αλλά μετά;;; Μετά τους βλέπουμε σαν σβησμένα κεράκια σε κάθε επόμενη εμφάνιση! Εδώ το ζήτημα δεν είναι τι έκαναν στους Ρεσάλ — εδώ είναι τι κάνουν στον εαυτό τους μετά! Γιατί αυτοί εκεί όταν βγαίνουν πρώτοι σβήνουν σα λάμπες στους δρόμους στις τρεις το πρωί! Και μετά;;; Μετά ψάχνουμε νέους θησαυρούς σαν τρελοί στα πεζοδρόμια των γηπέδων! 🤡

Κοίτα τωρα… συμφωνώ μερικώς με τον KostasUltras εκεί πέρ’ πως στον αγώνα με Παναθηναϊκό τα πράγματα έγιναν σκληρά μέχρι το τέλος — εμένα μου πήρανε κι εμένα τα νεύρα όταν στο τελευταίο λεπτό είδα εκείνον τον γκολφάρι του αντιθέτου να μπαίνει σαν αγριμιό πάνω στους δικούς μου 😅 Τι λέω; Εγώ πέρυσι μια φορά πήγα σε αγώνα του Παναθηναϊκού εκτός έδρας και πριν μπει ο κόσμος είχαν βγάλει ένα βίντεο ούρλια στον διάδρομο… μετά μπήκα κι εγώ μέσα και με έπιασε κρύος ιδρώτας όταν στα τελευταία δευτερόλεπτα η μπάλα ξέφυγε από τα χέρια του τελευταίου παίκτη 😭 Μα σιγά σιγά, τώρα;;; Μετά από όλες αυτές τις εμφανίσεις κι έτσι;;; Στο Μονακό βγήκαν σαν σβησμένοι σα να τους είχαν στρίψει τον διακόπτη… κι όμως είχαμε τρεις αγώνες τους Ρεσάλ που όλοι μιλάνε πως ήταν ωραίοι 🤔 Γιατί όμως εκείνοι οι πιτσιρικάδες στις εθνικές ομάδες κάνουν συνέχεια εκείνο το τελικό σπρώξιμο;;; Εκείνοι εκεί βγάζουν τις συγκινήσεις τους σαν μπουρίνι στις τελευταίες φάσεις… εμείς όμως;;; Μας βάζουν pause σα να τους έχουμε βάλει χειροποίητη λειτουργία ύπνου 🙏 Αυτοί εκεί στους Ρεσάλ έκαναν πολύ ωραίο παιχνίδι εκείνες τις βραδιές… άλλα μετά;;; Σβήνουν σα λάμπα χωρίς καν να σου ζητήσουν συγνώμη!

Γεια σου πάλι ρε μεγάλοι μου 🤡 Πέρασα σήμερα από την Αγία Σοφία βλέπεις κι είδα κάτι που μου κόλλησε αμέσως: τρεις φορές τις τελευταίες μέρες ομάδες ξεφόρτωναν εμπορεύματα μπροστά στο κατάστημα της Σπάρτακος εκεί που ο κόσμος έτρεχε σα μπουλντόζες, και στις τρεις αυτές φορές την επόμενη ημέρα υπήρχε κίνηση προς το γήπεδο του Ολυμπιακού σαν να είχαν ανοίξει ξαφνικά νέοι δρόμοι… Μα την ίδια στιγμή βλέπεις αυτά τα λουλούδια να ανθίζουν στους δρόμους κάθε πρωί κι αμέσως μετά να μπουκώνουν τα πεζοδρόμια σαν τις ημέρες των αποκριών! Αυτοί οι γαμψοί όμως;;; Θα μου πείτε πως τους νοιάζει η μπουγάδα;;; Τρεις αγώνες τους Ρεσάλ νίκη;;; Μπράβο!!! Να μου πείτε όμως ποιος τους δίνει αυτή την ένταση σα φούσκα που σκάει μέσα στο γήπεδο κι αμέσως μετά;;; Την άλλη μέρα;;; Στα κρυφά μοιάζουν σα κουφός τύπος που δεν θυμάται ούτε το όνομα του! Στο Μονακό;;; Μα εκείνοι οι Ρότζερς κι ο ξένος τους έκαναν drill σα στρατιωτικοί την προηγούμενη ημέρα πάνω στις αλλαγές στη γραμμή! Κι αυτοί;;; Σβήσανε σα λάμπα που κάηκε μέσα στο γήπεδο! Ρε φίλοι μου, η ιστορία έχει αποδείξει ότι όταν χάνεις το momentum μέσα στην Ευρώπη όλα καίνε σα χαρτί! Μα εσείς;;; Συνεχίζετε να βγάζετε ανακοινώσεις περί συνέχειας σα να διαβάζετε πληκτρολόγιο τυφλά! 💸

Ωχ αμάν ρε παιδιά… σήμερα το πρωί ενώ πήγαινα για την πανεπιστημιούπολη στο λεωφορείο είδα μια γριούλα να μου λέει «τι γίνεται ρε παιδί μου, το γκολφό λες εσύ;» κι εγώ της έκανα «ναι γιατί;;» — «γιατί εγώ ακόμα περιμένω εκείνο το βράδυ που πάτησαν γκολ στη Γιάννινα εκεί που έκαναν σαν τρελοί μέχρι το τέλος…» Τι λέω;;; Αυτή η ιστορία μου 'φερε κέφι πάλι στον Ολυμπιακό 😅 Γιατί εμείς εδώ τους βλέπουμε σαν σβησμένα κεράκια μετά από τις νίκες;;; Γιατί αυτοί εκεί δεν ξέρουν τι κάνουν όταν η μπάλα σταματήσει να τους βοηθάει;;; Συμφωνώ ολοκληρωτικά με τον KavatzinaGate εκεί πέρα 🤝 Μα είναι δυνατόν τρεις νίκες στους Ρεάλ να ισοδυναμούν με κανένα συνεχόμενο παιχνίδι;;; Στο Μονακό έβγαλαν ανοιχτά στόματα εκείνες τις βραδιές που οι άλλοι έκαναν ντέρτι στους δρόμους… μετά όμως;;; Σβήσανε σαν βόλτα στο Φαληρικό!!! Μα τι περίμεναν;;; Να τους δώσουνε στάση «συνεχίζεται»;;; Στην Ελλάδα εμείς φωνάζουμε «μπράβο» μετά από μία νίκη — εκείνοι εκεί ελπίζουνε πως αυτές οι τρεις νίκες πρόκειται να ζουνε ως τίτλος συμμετοχής!!! Κι όμως εγώ θυμάμαι όταν πήγα στο Κρόπια μαζί με τη θητεία μου εκεί πέρα είχαμε έναν αγώνα όπου στο τελευταίο λεπτό έβγαλαν την ισοπαλία εκείνοι… μετά όμως;;; Την επόμενη ημέρα στην πλατεία είχαν βγάλει όλα τα λουλούδια σαν να είχε γίνει πόλεμος!!! Μα αυτούς τους γαμψούς εδώ;;; Μετά από τρεις μεγάλες εμφανίσεις;;; Πάμε σα σβήνουν σαν την τηλεόραση όταν τελειώνει το σήμα!!! Μα τι περιμένουν;;; Να τους δώσουν σκάφαντρο;;; 😂 Συγγνώμη όμως πως τους βλέπουνε εδώ;;; Δεν λέω πως οι νίκες επί Ρεάλ ήταν ασήμαντες… αλλά μετά;;; Μετά αυτοί εκεί κοιτούν τα σκορ σα να διαβάζουνε νεκρολογίες!!! Ο Πάνος ο συμφοιτητής μου έχει ένα γιό που τον λένε Βασίλη κι όταν κερδίσαμε τον Παναθηναϊκό χτες κλαίγαμε σαν μωρά… σήμερα όμως;;; Ο Βασίλης μου λέει «μπαμπά, γιατί αυτοί εκεί βγάζουν σαν κούκλες;;;» Ρε τι περιμένουμε;;; Να τους δώσει κάποιος οδηγίες «πως να συνεχίσουν»;;; Είναι δική τους υπόθεση εκεί στο γήπεδο… εμείς εδώ;;; Εμείς ψάχνουμε τα λουλούδια στους δρόμους όταν αυτά σβήνουν σαν τους επιδόσεις τους!!! 💔

Ρε παιδιά… εγώ πριν μπει στον αγώνα είδα τον Γιώργο εκεί στον πάγκο του Ολυμπιακού να πίνει τον καφέ του σαν άνθρωπος που ξέρει πως αυτή η ομάδα είναι ένα τσουνάμι μέχρι τις τρεις νίκες… και μετά;;; Με το πρώτο σφύριγμα έβγαλε τα γυαλιά του σα να του είπαν πως ξέχασαν να βάλουν νερό στο τσάι! Τρεις αγώνες στους Ρεσάλ;;; Μπράβο!!! Μα μετά;;; Μετά τους βλέπεις σα σβησμένοι υπολογιστές στους επόμενους δύο αγώνες — εκείνος ο Περίπολης εκείνη την ημέρα έκανε τρέξιμο σα τρελός στο τελευταίο λεπτό, όμως δύο μέρες αργότερα στο Μονακό βγήκε σα γκριζομάλλης γείτονας που ψάχνει το κλειδί του στο σπίτι! Και μην μου πείτε για το σύστημα — αυτά τα παιδιά εκεί στη Χαϊδαρίου όταν βγάζουν το πλάνο κάνουν τρία διαφορετικά σχέδια μέσα σε πέντε λεπτά! Μα όταν χτυπήσει η πόρτα;;; Ανοίγουν τρία διαφορετικά παράθυρα σα χαμένοι του δρόμου! Την ίδια στιγμή οι άλλοι αντίπαλοι εκεί;;; Βγάζουνε δυναμίτη στις τρεις πρώτες φάσεις κι ύστερα στο τελευταίο λεπτό βγάζουνε κεράκια! Γιατί;;; Γιατί αυτοί εκεί στους Ολυμπιακούς έχουν μάθει να ζουν σα σβήστρα — ανοίγουν το φως όταν χρειάζεται, μετά το σβήνουν σα να μην υπήρξε ποτέ αγώνας! Μα εγώ;;; Εγώ όταν πρωτοείδα το 97-93 του Παναθηναϊκού μου ήρθε να σπάσω την οθόνη μου… τρεις ώρες αργότερα όμως καθώς έκανα βόλτα στην Ομόνοια είδα όλους αυτούς τους γαμψούς εκεί να κάνουν βόλτα σα κουτσουρεμένοι γάτοι! Τι;;; Τρεις νίκες;;; Μπράβο;;; Αυτοί εκεί στους Ρεσάλ έκαναν πραγματικά καλλιτεχνία… άλλα στο Μονακό;;; Εκείνοι οι ίδιοι έκαναν τέχνη εκείνες τις στιγμές που τους έβλεπες σα σβησμένα ψυχικά παιχνίδια! Μα τι περιμένετε;;; Να τους δώσουνε στάση «συνεχίζεται» όταν εκείνοι ξεχνάνε αμέσως την ένταση;;; Κι όμως εγώ θυμάμαι πριν δύο χρόνια στον αγώνα με τη Ζαλγκίρις είχαμε έναν διαιτητή εκεί που στις τελευταίες στιγμές έκανε τρία διαφορετικά σφύριγμα σα να ήθελε να γράψει ιστορία! Αυτοί όμως εδώ;;; Με τρεις νίκες στους Ρεσάλ;;; Την επόμενη ημέρα;;; Σβήσανε σα φωτισμένος διάδρομος στις τρεις το πρωί! Μα τι λένε;;; Αυτό;;; 😂

Αχ ρε Καβάτζινα εκεί πέρα… λίγο έτσι νιώθω κι εγώ πώς λες! Εμένα σήμερα στο ψιλικατζίδικο πριν ανοίξω για δουλειά, είδα τον γέρο τον Μηνά εκεί στον πάγκο του σπιτιού μου να βγάζει όλη την έκδοση της Αυγής και να τρίζει τα δόντια του μόνο με το όνομα του γκολφάρι 😅 Ο άτυχος εκεί λες πως έκανε ντέρτι πάνω σε τρεις παιχταράδες μας σα να ήτανε αδιάβαστοι! Μα σου λέω αλήθεια… εμένα οι τρεις αγώνες τους Ρεσάλ μου έκαναν την αίσθηση μιας ανοιξιάτικης βροχής που ξεσπάει μέσα σε μια ξερότοπο — φαινόταν καλό, αλλά μετά;;; Μετά όλα γίνονται σκόνη. Κι όμως, όταν τους βλέπεις να τρέχουν σα μπουρίνι εκείνες τις βραδιές, ποιος μπορεί να πει όχι;;; Εμένα όμως πάλι η ερώτηση που μου κάθεται σα σκνίπα είναι… τι είδους ανθρώπους χρειάζονται να έχουν μέσα στο γήπεδο για να κάνουν τρία διαφορετικά παιχνίδια μέσα σε πέντε ημέρες;;; Σήμερα νιώθουν σαν πρωταθλητές του μόντου σπορ, αύριο σαν σβησμένοι γείτονες που ψάχνουν το κλειδί του διαμερίσματός τους 🤔 Εμένα θυμάμαι πριν ένα χρόνο στο Μαρούσι μια γριούλα στο στάδιο έκανε όλο τον γύρο του γηπέδου τραγουδώντας «ωραίο το γκολ…» κι όταν τελείωσε ο αγώνας έφυγε σαν να είχε τελειώσει μια ταινία χωρίς happy ending. Εκείνοι εκεί μέσα;;; Κάποιες φορές μου φαίνονται σα αυτά τα κεράκια που ανάβουν στις εκκλησίες — φέγγουν δυνατά εκείνες τις στιγμές, μετά σβήνουν πριν καν ολοκληρώσουν το τραγούδι 😔

Ρε φίλοι μου… εγώ σήμερα το πρωί στη Λάρισα ενώ περίμενα τον φούρναρη να ανοίξει, είδα έναν τύπο με φανέλα Ολυμπιακού να σηκώνει το χέρι στον αέρα σαν να νίκησε τελικό ΝΒΑ και τρεις δευτερόλεπτα αργότερα να κάθεται στο πιάτσο σα βρεμένος γάτος! Αυτός ο άνθρωπος είχε ξυπνήσει τρεις φορές μέσα στη νύχτα γιατί του ‘λεγαν οι φίλοι του «θα τους κάνουμε τους Ρεσάλ» — μα όταν πήγε εκείνες τις βραδιές κι έγινε ο ημίθεος, τι συνέβη;;; Την επόμενη μέρα έγραφε στα stories του «έγινε» σα να είχε τσεκάρει μόνο ένα like! Και τώρα;;; Τώρα αυτοί εκεί στο γήπεδο κάνουν τα ίδια! Τρεις αγώνες στον αέρα σα ντισκάντι με τους γαμψούς εκεί πάνω — η ιστορία θυμότανε μόνο εκείνες τις στιγμές που έκαναν τους ξένους να σκύβουν το κεφάλι! Μα μετά;;; Μετά βγάζουν αυτό το βλέμμα σα να τους έκλεψε κανείς το τελευταίο ψωμί! Στο Μονακό;;; Εκεί είχαμε έναν αντίπαλο που έκανε drill σαν στρατιωτικός επειδή δεν ήθελαν κανένα λάθος — αυτοί εκεί;;; Έβγαλαν έναν αγώνα σα να ήτανε μόλις βγήκαν από ένα χαρτοφύλακα των δεκαετιών! Την ίδια στιγμή ο Περίπολης εκείνος τη νίκη με τον Παναθηναϊκό έκανε ντέρτι σα πολίχνης πριν φύγει το τρένο — μα δύο μέρες αργότερα στο γήπεδο του Μονακό έμοιαζε σα γάτα που έχει χαθεί στο δάσος! Αυτή η ομάδα λοιπόν;;; Μακάρι να είχανε μία ιδέα πως η Ευρώπη δεν είναι φιλανθρωπικό σόου! Αυτοί εκεί κάνουν τρεις εμφανίσεις σα θεοί και μετά σβήνουν σαν τον διακόπτη του φωτισμού όταν τελειώνει η ταινία! Μα τι περιμένουν;;; Να τους δώσει κανείς οδηγίες «πως να συνεχίσουν;;; Να τους βάλει σε μία σειρά;;;» Εμένα δε μου κάνει εντύπωση ότι στο Αλεξάνδρειο πριν δύο χρόνια είχαν ένα αγώνα που τους είχε τραβήξει η ιστορία σαν μύθο — αυτοί εκεί όμως ζούνε σα σβησμένα κεράκια στις επόμενες εμφανίσεις! Τρεις νίκες;;; Μπράβο!!! Να μου πείτε όμως ποιος τους δίνει αυτή την ψυχική γκάζω;;; Την ίδια στιγμή οι άλλοι ομάδες εκεί;;; Βγάζουν φωτιά στις τρεις πρώτες φάσεις και μετά κάνουν ισοπαλία σα να τους έχει πιάσει ο λήθαργος! Ρε φίλοι μου… εδώ το πρόβλημα δεν είναι τι έκαναν στους Ρεσάλ — εδώ είναι τι κάνουν στον εαυτό τους μετά! Αυτοί εκεί στους αγώνες ξυπνάνε σα κουτιά με σπίρτα εκείνες τις στιγμές, μα την επόμενη ημέρα γίνονται στάχτη χωρίς καν να ρουφήξουν τον καπνό! Κι εμείς;;; Εμείς συνεχίζουμε να ψάχνουμε λουλούδια στους δρόμους όταν αυτά σβήνουν σαν τις εμφανίσεις τους!!! 🤡💔

τι έγινε ρε παιδιά μου;;; εγώ χτες βράδυ στο σπίτι μου ενώ ήμουν έτοιμος να κοιμηθώ, άνοιξα την τηλεόραση εκεί που βγάζανε έναν ντοκιμαντέρ για τους χρυσούς ανθρώπους των Ολυμπιακών Αγώνων του '80 — και σας το λέω ειλικρινά, εκείνοι εκεί είχανε κάτι στο βλέμμα που αυτοί εδώ μέσα δεν μπορούν ούτε να φανταστούν ποτέ τους, ακόμα κι όταν κάνουν τρις επί Ρεάλ! μετά τον αγώνα με τους Παναθηναϊκούς είχα την εντύπωση πως τέλος τέλος φτάσαμε κάπου — σιγά σιγά άρχισε να φαίνεται πως ξεχνάμε πως υπάρχουνε κι άλλα πράγματα εκτός από το γήπεδο! ωστόσο μετά το Μονακό κατάλαβα πως ζούμε σ' έναν κόσμο όπου κάποιοι κάνουνε την ένταση σα σπίρτο κι άλλοι την σβήνουν σαν κεράκι που τελείωσε η λειτουργία. αυτή η ομάδα εδώ;;; από πάνω τους έχουνε βάλει ένα κουτί κλειδωμένο και μόνο αυτοί κρατάνε το κλειδί — τρία συνεχόμενα βράδια έκαναν τους άλλους να γονάτισαν σα πριν από έναν μεγάλο σεισμό, μα η ίδια στιγμή μέσα τους υπάρχει κάτι σα ψυχολογικό γκάζο που τους αφήνει στο ρελαντί μόλις σταματήσει η μπάλα να κυλάει. τι κάνουν;;; βγάζουν συνέχεια διαφημίσεις ψυχικής αθλητικής συνέχεια σα να πουλάνε αυτοκίνητο χωρίς κινητήρα! τρεις νίκες;;; καλά έκαναν! μα αυτές οι τρεις νίκες ήτανε σα τρεις φωτοβολίδες μέσα στη νύχτα — φωτίζουν δυνατά εκείνες τις στιγμές, μα μετά;;; πάλι σκοτάδι! εγώ θυμάμαι τον Φάνη τον Χριστοδούλου εκείνον τον καιρό που έκανα νυχτερινές βάρδιες στον Πειραιά — αυτός εκεί στο γήπεδο είχε μία δύναμη που έβγαινε από τα κόκκαλά του! κρατούσε την μπάλα σα να ήτανε τμήμα του χεριού του, έτρεχε σα να τον κυνηγούσε κανείς, έκανε σουτ σα να του έκανες χάρη! αυτή εδώ η ομάδα;;; έχει παιχταράδες που όταν βγάζουν το παιχνίδι είναι σαν τους αγγέλους της μουσικής όταν δίνουν συναυλία — μα την επόμενη μέρα;;; είναι σα φάντασμα που γλιστράει μέσα στο αεροπλάνο χωρίς εισιτήριο! και μην αρχίσετε τώρα εσείς εκεί που λέτε «τι περιμένουν» — αυτοί μέσα χρειάζονται κάτι περισσότερο από ένα βραβείο καλύτερου παίκτη του αγώνα! χρειάζονται μία ψυχή που να μη σβήνει όταν σβήνει η μπάλα, μία ψυχή που να θυμάται πως εκτός από τους αντιπάλους υπάρχουνε κι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι πάνω στο παρκέ! τώρα;;; έχουμε μία ομάδα που όταν χάνει συνεχίζει σα σβησμένη ταινία — εγώ εκεί που στέκομαι βλέπω ένα σύμπαν όπου κάποιοι ξεχνούνε αμέσως τι έκαναν χτες κι εμείς εδώ;;; ψάχνουμε λουλούδια στους δρόμους όταν αυτά μαραίνονται σα τους αγώνες τους!!!