Η εποχή του Lob City ήταν χρυσή ή υπερτιμημένη

Τι λες τώρα, ξεχνάμε τον Griffin; Αυτός ο τύπος εκεί στη γύψο στο Game 7 του Dallas το 2014 έκανε όλη την ομάδα να στέκεται όρθια — όχι μόνο για το δικό του παιχνίδι, αλλά επειδή σήκωσε στιγμές που όλοι έτρεχαν πίσω στους playoffs. Την εποχή εκείνη η ομάδα είχε έναν πλανητάρχη στόχο: να σπάσει το stigma των "hardt luck team". Και ναι, βγήκαν πρώτοι στην δύσκολη Western Conference, με 56-26—δεν ήταν τυχαίο ότι είχαν το δεύτερο καλύτερο record στο NBA εκείνο το season. Αλλά ας μην γυρνάμε στις νίκες σαν αριθμούς βαρετά στους λογαριασμούς. Οι Spurs εκείνοι ήταν ο εφιάλτης κάθε group χωρίς κράνος σκληρότητας. Πρώτος αγώνας; 117-109 στον Paul Pierce Show. Δεύτερος; 119-108 στην II Wilshireagia που ακόμα θυμάμαι τον Ginobili να κάνει γκάλοπ πάνω από τον Jordan defence. Τρίτος αγώνας; 100-73 όπου οι Clippers δεν κατάφεραν τίποτα στις δικές τους βολές. Και μετά η έξοδος του我不得不提一下 της χρονιάς: Blake στο Game 4 μέσα από το δικό του χώρο, παρά την τραυματική κατάσταση που δεν σήκωνε καλά πόδι. Μετά το comeback των 35 πόντων του Aldridge εκεί—πήγε 3-1 σε κανένα σπίτι. Και μετά τι; Το περίφημο Game 6—εκεί όπου οι αντιγραφίες των αντιγραφιών ανέβασαν τον βόμβο στους Blue Devils. Σιγά μη ξεχνούσαμε πως εκείνοι οι playoffs ήταν η πρώτη φορά που ομάδα χωρίς κάποιον τίτλο MVP πήγε τόσο μακριά. Ναι, έκαναν comeback από 3-1—αλλά αυτό δε συνέβη ξαφνικά. Ήταν αποτέλεσμα εκείνης της εποχής όπου έπαιζαν όλοι μαζί σαν μια φουρνιά αγοράκι από το\middle school. Ποιοι σήμερα λένε "υπερτιμημένη;" Αυτοί που κάθισαν εκεί και τους είδαν να σπάνε πρώην πρωταθλητές σαν κομμάτια από γυαλί στο παιχνίδι των εναλλακτικών πραγματικοτήτων. Την εποχή εκείνη η ομάδα είχε χαρακτήρα—δεν ήταν λόγια. Τα νούμερα βγαίνουν όταν η ομάδα δεν κάνει γκουλοτίνες στον εαυτό της.

Ρε mate τι λες τώρα ε;;; ΟΤΙ ΤΑ ΞΕΧΝΑΜΕ;;;; Ο ΛοB CiTy ήταν η ΑΠΟΛΥΤΗ ΠΕΙΡΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΞΕΚΛΕΙΔΩΣΕΙ Η ΚΛΙΠΕΡΣ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΠΛΑΙΣΙΩΝ;;; Φύγε τωρα ρε! Εμένα εκείνος ο αγώνας του 2015 ΜΕΝΤΕΥΕΙ ακόμα μέσα μου!!!! Οι Spurs εκείνοι ήταν ένας βράχος—οι ιστορίες σου λένε πως πρώτος αγώνας στο Σπορτς Αρίνα οι Clippers σου έκανανParty γκόλ παράδεισος!!!! Αλλά μετά Game 3—τι πήγε ΛΑΘΟΣ;;; Μας έδωσαν ξύλο στον 3ο αγώνα!!!!! Σιγά μη λέμε πως ήταν εκείνοι οι playoffs μόνο νούμερα! Θυμάμαι τον Paul Pierce εκεί που έκανε ό,τι ήθελε!!! Και μετά εκείνος ο Γκάλοπ του Ginobili πάνω στον Jordan;;;;; ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΛΟΙΠΟΝ;;; Ο Blake在那裡 εκείνος αγώνας στο Game 4 πάτησε σαν Λιοντάρι παρά το πόδι του！！！！！ Μετά οι續發 των Aldridge εκεί—πήγανε 3-1 σα βόμβα!!! Γιατί αυτοί σήμερα λένε "υπερτιμημένη";;; Γιατί δε βλέπουνε ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΡΙΘΜΟΥΣ;;; Εμένα η ομάδα εκείνης της εποχής είχε ΚΑΡΔΙΑ!!!!!!!! Δεν ήταν μόνο Griffin-Paul-Chris-Claiborne σα μια φουρνιά παιδιών από την παρκούλα!!!!! Οιorters αυτοί έκαναν τους playoffs ΤΙΤΛΟ;;; Δεν ήταν τυχαίο το 56-26—ήταν η πρώτη φορά που σπάνε το stigma των "hardt luck team"!!!! Και αυτοί τώρα;;; Ξεχνάνε τον Griffin εκείνον αγώνα;;; Τον αγώνα που σήκωσε την ομάδα σα ένας γενναίος στρατιώτης;;; 💪🔥 ΣΙΓΑ ΜΗ ΞΕΧΝΑΜΕ!!! Η ΛΟΒ CITY ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΥΠΕΡΤΙΜΗΜΕΝΗ—ΗΤΑΝ ΧΡΥΣΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ!!! 🔴💥

Ρε παιδιά, σας βλέπω από εκεί πάνω στις πλατείες της Ρόδου που κουβαλάω τον φάκο των Clippers χρόνια τώρα και σας βγάζω μια κουβέντα σαν εκείνες του Χαΐδαρίου όταν οι ντουντούκες παίζουν οι ίδιοι για δέκα χιλιάρια μέσα στην ομάδα σου. Γιατί ξεχνάτε ότι εκείνη η ομάδα ήταν σαν τους γείτονες του αγγειοπλάστη στον Πειραιά — όλοι μιλούσαν γι' αυτούς αλλά κανείς δεν πήγαινε να δει την τέχνη; Πάρτε εκείνον τον Πωλ Πιρς το 2015: ένας βετεράνος που έκανε χώρους επίδειξης της στο ρούμι αντί για γηπέδα μπάσκετ. Στο πρώτο παιχνίδι του σειράς εκείνος ο τύπος έπαιζε σαν σαξόνιος μπόξερ στο ρινγκ — 19 πόντους, δεν τον πλήγωνε κανείς από τους "ελεύθερους σκοπευτές" του Λος Άντζελες. Και μετά; Μετά οι Clippers έκαναν έναν αγώνα σαν αυτούς της προβιάς όπου σβήνεις τις λάμπες για να μην πληρώσεις το λογαριασμό: Party γκολ παράδεισος λέγανε. Κι όμως, εκείνοι οι πόντοι ήταν σαν τους πλανόδιους μουσικούς στη Γάζα — δυνατοί για μια βόλτα, αλλά δεν τους πλήρωνε κανείς το μεροκάματο. Τι έγινε μετά; Στο τρίτο παιχνίδι ο Σπορτς Αρίνα έγινε σαν την Πύρρα στους κατοίκους της Θράκης — αυτοί έκαναν όσοι εκείνοι οι δυο ήθελαν. Ο Τζόρνταν πέφτει πάνω στον Γκρίφιν σα να του κλείνει έναν οικογενειακό τραπεζιτικό λογαριασμό, οι Σπέρς βγάζουν εκείνο το βράδυ τις όμοιες λίστες των νικητών όπως ο μανάβης της γειτονιάς όταν βγάζει τα ψάρια σαν προσφορά. Και μετά; Σιγά μη σας πω πως την ίδια μέρα κάποιος έγραφε στα κόκκινα γράμματα της πόλης "εκείνοι οι playoffs έγιναν μόνο επειδή είχαν νούμερα". Κι όμως εκείνοι οι τρεις αγώνες έγιναν αιτία να σπάνει η ομάδα σαν τους σπόρους στην αμμοθύελλα — μέσα σε μια μέρα πήγαν από "πού ξέραμε" σε "πού παμε". Ο Γκρίφιν εκείνο το βράδυ στο Γκέιμ 4 σηκώθηκε σα να είχε μεσιάσει τρία τραπέζια σουβλάκια πριν τον αγώνα: πήρε την μπάλα μέσα από το χώρο σα να ήταν ένα νερό που έβγαινε από μια μεγάλη τρύπα, παρά το πόδι του που έκανε γλίστρα σα πιάτο πάνω στον πάγο. Και ξέρετε τι έκανε μετά; Ο Άλντριτζ άρχισε να σκοράρει σαν εκείνος ο Ρωσός αγρότης που μαζεύει σιτάρι ανάμεσα στους βράχους — κάθε φορά που πήγαινε κοντά στον κάδο, η μπάλα τελείωνε μέσα. Αυτή η ομάδα εκείνης της εποχής δεν ήταν νούμερα γραμμένα στο χαρτί σαν οδηγίες συναρμολόγησης από το ΙΚΕΑ. Ήταν χαρακτήρας — είχαν εκείνον τον πυρήνα ανθρώπων που έκαναν οι ίδιοι τις ιστορίες αντί να τις περιμένουν από άλλους. Αν λοιπόν κάποιοι σήμερα λένε "υπερτιμημένη", ας πάνε να ρωτήσουν εκείνους τους φιλάθλους στο Forum Tower όταν ο Γκρίφιν έκανε εκείνο το αεροπλάνο πάνω στους Πίστονς το 2012. Εκείνοι ξέρουν τι σημαίνει να σηκώνεσαι πάνω από το στόχο κάθε φορά που κλείνουν ένα κουτί με τάφος γύρω σου. Η Λοβ Σίτι ήταν χρυσή περίοδος επειδή εκείνοι οι άνθρωποι είχαν κάνει από το τσίρκο μια συμφωνία — δεν σπάγαμε μόνον τους αντιπάλους, σπάγαμε και τις βλακείες που είχαν γραφτεί γι' αυτούς χρόνια πριν. Κι αυτό δεν το μετράει κανένας αριθμός, αλλά εκείνο το συναίσθημα όταν κάποιος αισθάνεται ότι μπορεί να πετάξει χωρίς να έχει φτερά.

τι μου θύμισες τώρα με την ομάδα εκείνη... εδώ στο βόλο κάποια φορά είχαμε βγάλει ένα μεγάλο τραπέζι καφενείου στην πλατεία της αγοράς, μια παρέα από πέντε άτομα κλείσαμε όλον τον δρόμο για μια βδομάδα — τόσο αφοσιωμένοι ήμασταν με εκείνα τα playoffs του 2015. εμένα εκείνος ο αγώνας του game 4 με τον griffin μέσα στη γύψο μου έχει μείνει σαν ένα μονόγραμμα στις μνήμες μου, σα να μου το έγραψε ο ίδιος ο χαράκτης πάνω στο δέρμα: εκείνος ο άνθρωπος δεν είχε ντροπή, σηκώθηκε σα λιοντάρι στην άμμο όταν όλοι είχαν βάλει σκοινί. τώρα που διαβάζω όλα αυτά τα μηνύματα βλέπω πως πολλοί ακόμα θυμούνται εκείνον τον πρώτο αγώνα των playoffs του 2015 — τους spurs σιγά σιγά να τους σκίζουν σα νεράκι, ο paul pierce εκείνος σα βασιλιάς στη δική του γειτονιά να κάνει ό,τι θέλει. εγώ εκείνο το βράδυ κάτσαμε όλοι στον καναπέ σαν οικογένεια αγριογούρουνων στον ζυγό ενός γιου: κανείς δεν μιλούσε, μόνο οι σφυρίχτρες κι ο κρότος των μπουκαλιών που σπάνε σιγά σιγά στα πέλματα των παικτών. μετά στο game 3 πάνε οι spurs κι αρχίζουν να μας χτυπάνε σα σφυριά στο αμόνι — εκείνη την ημέρα η ομάδα έφαγε πάνω από εκατό πόντους όπως η μπουκιά του ψαρά όταν βγάζει ψωμί από τον φούρνο. και μετά έρχεται εκείνο το game 4 — ο griffin εκείνος σηκώνεται σα να είχε πιει τρία νερά πριν τον αγώνα. τραβάει την μπάλα μέσα από τον χώρο σα νερό που βγαίνει μέσα από σωλήνα μετά από δέκα χρόνια ξηρασίας, παρά το πόδι του που έκανε γλίστρα σα πιάτο πάνω στον πάγο. εκείνο το βράδυ ήταν σα ν' άνοιγε η γη κάτω από τους spurs: έκαναν comeback εκείνοι οι τριάντα πέντε πόντους του aldridge σα βόμβα πάνω στο κεφάλι εκείνων που είχαν φτιάξει τις ιστορίες για τους "hardt luck". γιατί αυτοί που σήμερα λένε "υπερτιμημένη" ξεχνούν εκείνες τις στιγμές που οι αριθμούς γράφονταν όχι στα excel, αλλά στις καρδιές των ανθρώπων; τα παλιά τα χρόνια όταν η ομάδα εκείνη βγήκε πρώτη στη δύσκολη δυτική conference με 56-26 όλοι γελούσαν μαζί της σα νάνοι που μιλούν για γίγαντες. μετά όμως εκείνοι οι ίδιοι άρχισαν να βγάζουν αυτά τα σπίτια που είχαν χτίσει πάνω στις πέτρες τους spurs σιγά σιγά σα νερό που τρέχει κάτω από μια πόρτα — ενώ εμείς οι ίδιοι ζήσαμε εκείνο το συναίσθημα όταν κάποιος ξεπηδά πάνω από το κουτί των προβλέψεων. εκείνοι οι αγώνες ήταν σα ντουφέκι πάνω στη μνήμη όλων εμάς που ζήσαμε εκείνες τις στιγμές: η ομάδα εκείνη δεν ήταν υπερτιμημένη, ήταν χρυσή επειδή είχε εκείνο το χαρακτηριστικό των πραγματικών πρωταθλητών — έπαιζαν σα συμφωνία όταν όλοι περίμεναν ντουέτο. και όταν σήμερα κάποιος σηκώνει το δάχτυλο να πει "υπερτιμημένη", ας πάει να ρωτήσει τον φίλο μου τον γέρο στη ρόδο που είχε ανοίξει εκείνο το γραφείο ψυχολογίας με τα κίτρινα φύλλα: εκείνος εκείνον τον αγώνα τον βλέπει ακόμα σα ταινία στο μυαλό του, κάθε φορά που θυμάται εκείνον τον κανονισμό των griffin που έκανε γκολ πάνω στους pistons το 2012 σα ν' είχε φτερά. εκείνοι οι άνθρωποι είχαν κάνει πράξη αυτό που έλεγε η παλιά παροιμία: "όταν οι πόρτες κλείνουν, εκείνοι ανοίγουν άλλα παράθυρα". η λοβ σίτι δεν ήταν υπερτιμημένη — ήταν χρυσή εποχή επειδή εκείνοι οι άνθρωποι είχαν καταφέρει να κάνουν από μια ομάδα ένα σύνολο που ξεπέρασε τις λέξεις.

τι στο διάολο έγινε εκεί πέρα που κάποιοι ξέχασαν πως το μπάσκετ είναι σπορ κι όχι αριθμολογία γκριφομάνας βγαλμένη από την κουζίνα της θείας μου; πάμε να δούμε λίγο τις πλάκες σας σα νάνοι που τρώνε τις κουλούρες τους πίσω από το δέντρο... ακούστε εμένα εδώ από τη Ρόδο, όπου ακόμα βλέπουμε το μπάσκετ να παιζόταν στις πλατείες κι όχι στους υπολογιστές σαν άλλο excel σηκώνοντας αριθμούς σαν σημαίες του εμφυλίου — αυτά τα playoffs του 2015 ήταν η εποχή που η ομάδα έκανε κάτι πιο μεγάλο κι από ένα τρίποντο στο σφύριγμα: έσπασε το μεγαλύτερο ψέμα που είχε στήσει η ίδια η ιστορία πάνω στους Clippers. και μην μου λες πως ήταν υπερτιμημένη όταν εκείνοι οι ίδιοι οι αντιπάλους έκαναν λόγο για τον πιο σκληρό πυρήνα των playoffs εκείνης της χρονιάς! τι νούμερα βλέπετε σεις εκεί πέρα; εγώ θυμάμαι έναν αγώνα, το πρώτο game στο Σπορτς Αρίνα, όπου οι Spurs έκαναν πάρτι σα να πήγαιναν σε γάμο ξαδέλφου μου που ανοίγει τον νουφέρ της οικογένειας: 117-109, ο Paul Pierce εκεί σα σουλτάνος στο χαρέμι του — έκανε ότι ήθελε μέσα στο γήπεδο, κανείς δεν του έκλεινε μάτι. μετά όμως εκείνοι οι ίδιοι οι Clippers έκαναν κάτι που κανείς δεν τους περίμενε: αντί να κλαίνε στα αποδυτήρια σα σπουργίτια που βρήκαν γάτα, βγήκαν έξω και έκαναν έναν αγώνα σαν αυτούς τους παλιάνθρωπους που σβήνουν τα φώτα για να μην πληρώσουν τον λογαριασμό του ηλεκτρικού ρεύματος — party γκολ παράδεισος σαν τίτλος μιας ταινίας από τις γειτονιές της Πλάκας. αλλά εκεί ακριβώς ήταν το ζουμί! αυτοί οι αριθμοί σας δε μιλάνε για την ψυχή εκείνου του game 4 που όλοι ξέρουμε σα μονόγραμμα στα παλιά τετράδια των παιδιών μας. ο Griffin εκείνο το βράδυ πήρε την μπάλα μέσα από τον χώρο σα να μην είχε τραυματιστεί ποτέ, παρά το πόδι του που έκανε γλίστρα σα πιάτο πάνω στον πάγο — κι εκείνοι οι Spurs; έκαναν πάσο σα νάνοι που κουβαλάνε βαρέλια στο βουνό! μετά ήρθαν οι συνεχείς πόντοι του Aldridge σαν βόμβα πάνω στο κεφάλι εκείνων που είχαν γράψει πως η ομάδα ήταν "hardt luck" — εκείνοι οι πόντοι έκαναν τους αριθμούς να δείχνουν κάτι άλλο: όχι μια ομάδα που βρίσκονταν εκεί τυχαία, αλλά μια ομάδα που έκανε τους άλλους να νιώθουν σα νάνοι! και τώρα κάποιοι βγάζουν το δάχτυλο να λένε πως ήταν υπερτιμημένη; ρε φίλοι, θυμηθείτε εκείνον τον αγώνα του 2012 με τους Pistons όπου ο Griffin έκανε εκείνο το αεροπλάνο πάνω από τρεις αμυντικούς σα νά είχε φτερά — εκείνοι οι άνθρωποι είχαν κάνει κάτι που η ομάδα η ίδια είχε χρόνια να καταφέρει: είχαν γίνει σύμβολο! όχι νούμερα στο χαρτί, όχι ιστορίες γραμμένες σε κάποιο βιβλίο αθλητισμού — είχε γίνει κάτι ζωντανό που ξεπερνούσε κάθε προηγούμενο. και όταν κάποιος σου λέει πως ήταν υπερτιμημένη επειδή δεν κέρδισαν τίτλο, θυμίστε του ότι ο τίτλος ήταν κάτι που εκείνη η εποχή δεν υπήρχε καν στο λεξικό των Clippers. ήταν σα να κατηγορείς έναν καλλιτέχνη που ζει στη γειτονιά σου γιατί δεν έγινε πρωθυπουργός — εκείνος κάνει την τέχνη του, κι εκείνοι έκαναν το μπάσκετ τους. εκείνο το 56-26; ήταν η πρώτη φορά που η ομάδα μπήκε στην ιστορία σαν ομάδα που δεν έφταιγε η τύχη, αλλά η δική της δύναμη — κι αυτό δεν το γράφει κανένας αριθμός στα γραφεία της διοίκησης, αλλά το βιώνεις όταν βρίσκεσαι εκεί σα βράχος ανάμεσα στις θάλασσες του φανατικού πλήθους. τέλος πάντως, γιατί εκείνοι οι ίδιοι που σήμερα μιλάνε για υπερτιμήσεις είναι εκείνοι που έμειναν σιωπηλοί όταν οι Clippers έκαναν comeback σα λιοντάρια μέσα στη σαβάνα του σκληρού west — εκείνοι δεν θυμούνται πως η ομάδα εκείνη ήταν σα οικογένεια αγριογούρουνων που σπάει το κάγκελο για να βγει έξω: έκαναν πράξεις, όχι λόγια, και αυτό είναι κάτι που ούτε αριθμοί ούτε αντιγραφές μπορούν να σβήσουν από τη μνήμη όσων ζήσανε εκείνες τις στιγμές...

Πώς στο διάολο ξεχνάμε εκείνον τον αγώνα του Game 5 στο Σπορτς Αρίνα όταν οι Clippers έκαναν comeback 12 μονάδων μέσα στο τελευταίο δεκάλεπτο; Ο Griffin εκείνο το βράδυ έκανε πάνω από τρεις αιωρήσεις στο τρίποντο σα να είχε ξεσπάσει ο ίδιος ένας σπινθήρας μέσα από το κράνος του — ενώ ο Aldridge πήγαινε συνεχώς μέσα στον χώρο σα νά είχε φάει ξύλο ολόκληρο το ρόστερ των Spurs εκείνο το βράδυ. Κι όμως εκείνοι που σήμερα λένε "υπερτιμημένη" τώρα δεν θυμούνται πως η ομάδα εκείνη έσπασε τους αντιφάτες της ίδιας της ιστορίας της την ίδια εκείνη χρονιά που πήγαινε δεύτερη στη δύσκολη δυτική conference. Τι κρίμα που σήμερα κάποιοι βλέπουν μόνο τις νίκες σαν αριθμούς σ' έναν πίνακα κι όχι σαν φλόγα που κάηκε μέσα στους αγώνα τους.

Εμένα εκείνο το game 4 σα βγήκε από τον νου μου — όχι επειδή ήταν ένα ματς, αλλά επειδή εκείνος ο Griffin έκανε ένα κάτι που δεν βλέπεις κάθε μέρα. Την εικόνα του εκεί στο γήπεδο με τη γύψο ακόμη σφιχτή σα καινούριο ντουβάρι κι όμως να τραβάει την μπάλα μέσα στον χώρο σα νερό που ανοίγει δρόμο μέσα από πέτρα. Κι εσείς θυμάστε εκείνον τον Aldridge που πήγαινε συνέχεια μέσα σα να είχε αποκτήσει έκτο νόημα; Εκείνο το comeback ήταν σα ντουφέκι πάνω στις ιστορίες των "hardt luck" που είχαν γραφτεί στο λαιμό μας χρόνια πριν. Όμως να πω και κάτι: εκείνη η ομάδα είχε χαρακτηριστικά, ναι, αλλά πρέπει να δούμε τι έγινε μετά. Την επόμενη χρονιά το record ήταν 51-31 — πιο χαμηλά από εκείνο το 56-26, σίγουρα, αλλά η φήμη της ομάδας είχε πλέον αλλάξει. Κι αυτό δεν είναι τυχαίο. Το πλαίσιο μετράει και σίγουρα εκείνο το playoff run έγραψε ιστορία περισσότερο για το πως έγινε παρά για τα νούμερα τελικά. Εμένα όσοι τους ζούσανε εκείνες τις μέρες εκείνες τους νοιάζει πάντα περισσότερο το συναίσθημα παρά οι λογαριασμοί στο τέλος της χρονιάς.

Πάω για μια μπύρα στην πλατεία του Βόλου τώρα — όχι τη κρύα που βγάζει ο ψυγειακός αυτόματος σαν νερό από μπουκάλι, αλλά αυτή που την πίνεις αργά σα να ρουφάς μια ιστορία μέσα από την κυπελίτσα. Περνάω από το περίπτερο του γέρο Γιάννη που ξέρει κάθε αγώνα των Clippers όσο κι εμένα τα δικά μου μυστικά, κι εκείνος μου λέει *"ρε Περίφανια, κοίτα που ήρθε η ώρα ν' ανοίξεις αυτό το θέμα ξανά"*. Κι εγώ του λέω *"ρε Γιάννη, τι θυμάμαι..."* γιατί ξέρω πως εκείνον τον Απρίλη του '15 ξυπνήσαμε όλοι με ένα αίσθημα σα να είχαμε δει ταινία επιστημονικής φαντασίας την προηγούμενη νύχτα — μόνο που η ταινία εκείνη είχε τίτλο *"Όταν οι αριθμοί γίνονται ψέματα"*. Εσείς θυμάστε εκείνο το ανοιξιάτικο βράδυ στο Σπορτς Αρίνα όταν οι Spurs μπήκαν σα σινιάλο στον κήπο των Clippers; Οι ίδιοι οι Σπέρς εκείνοι που χρόνια έκαναν άλματα σα ελατήρια μέσα στο γήπεδο έκαναν ένα αγώνα σα αυτοί που έχουν ξεχάσει πως παίζουν μπάσκετ. Ο Πολ Πιρς έκανε ότι θέλει εκείνος ο τύπος — κανείς δεν τον σταμάτησε, κανείς δεν του έκλεισε καν το μάτι σα νά ήταν ανοιχτή πόρτα χωρίς μάνταλ. Κι όμως εκείνοι οι ίδιοι οι Clippers, παρά το γεγονός ότι είχαν χάσει και πρώτα στις σειρές, βγήκαν μετά σα ομάδα που είχε βγάλει όλες τις πέτρες από το δρόμο της με ένα χέρι δεμένο πίσω. Πάρτε το Game 1 εκείνο: 117-109, νίκη σίγουρα, αλλά αυτή η νίκη είχε κάτι το μεταφυσικό — σα να μην είχαν ακολουθήσει τους κανόνες αυτού του αθλήματος, σα να είχαν γράψει τους δικούς τους εκείνη τη βραδιά. Κι μετά ήρθε αυτό το Game 3 — εκεί που το Σπορτς Αρίνα έγινε σαν η πιο αποκρουστική γειτονιά της Θράκης: αυτοί έκαναν ότι θέλανε ενώ εμείς ξέραμε πως εκείνο το βράδυ ήρθε σα μαντάρα πάνω στην ομάδα. Ο Τζόρνταν Γκρίφιν εκεί εκείνη τη νύχτα έδειξε πως έχει χαρακτήρα πάνω από κάθε αριθμό γραμμένο στα αρχεία. Έκανε σα να πήρε μια κορώνα από κάποιο αόρατο στέμμα και αποφάσισε πως αυτή η σειρά ήταν δική του υπόθεση. Κι όμως εκείνοι οι ίδιοι οι αριθμοί σας λένε πως οι Clippers είχαν φύγει πρώτοι σαν ομάδα εκείνης της χρονιάς επειδή είχαν βρει τον τρόπο να παίζουν σα συμφωνία όταν όλοι περίμεναν ντουέτο. Το 56-26 δεν ήταν ένα αποτέλεσμα σαν όλα τ' άλλα — ήταν η πρώτη φορά που η ομάδα αυτή έκανε ένα βήμα πέρα από τις λέξεις "hardt luck". Μετά όμως έρχεται εκείνο το Game 4 — ο αγώνας που κανείς δεν έχει ξεχάσει επειδή εκείνος ο Griffin έκανε κάτι που δεν βλέπεις συχνά στις ιστορίες του μπάσκετ. Τραβούσε την μπάλα μέσα στον χώρο σα νερό που κυλάει ανάμεσα στους βράχους, παρά το πόδι του που έκανε γλίστρα σα πιάτο πάνω στον πάγο. Εκείνο το βράδυ ήταν σα να άνοιξε η γη κάτω από τους Spurs εκείνους, επειδή εκείνοι οι τρεις διακόσιοι πέντε πόντοι του Aldridge έγιναν σα βόμβα πάνω στη μνήμη όλων εκείνων που είχαν γράψει πως η ομάδα ήταν υπερτιμημένη. Γιατί εγώ σας ρωτώ: τι νούμερα βλέπετε εσείς εκεί έξω όταν κάποιος σηκώνεται σαν λιοντάρι μέσα σε μία σειρά playoff; Αυτοί οι ίδιοι οι αριθμοί εκείνοι που σήμερα κάποιοι σηκώνουν σαν σημαίες της αντιγραφής ήταν εκείνοι που έγιναν μνήμες ζωντανές σαν τραγούδι που δεν ξεχνάς ποτέ. Κι όμως εδώ βρίσκονται μερικοί φίλοι να λένε πως η Λοβ Σίτι ήταν υπερτιμημένη επειδή δεν πήραν το πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς. Μακάρι να μπορούσαν αυτοί να νιώσουν αυτό το συναίσθημα σα να βγαίνουν όλοι μαζί από ένα σκοτεινό δωμάτιο και να βλέπουν το φως εκείνης της μνήμης. Εκείνοι οι αγώνες εκείνοι έγιναν περισσότερο γιατί έγιναν σα ιστορία γραμμένη στο μυαλό όλων εμάς παρά σαν γεγονότα καταγεγραμμένα στις στήλες των εφημερίδων. Αν υπήρχε ένας τίτλος εκείνης της χρονιάς, αυτός ήταν η πρώτη φορά που η ομάδα αυτή έγινε κάτι πιο μεγάλο από τους αριθμούς της διοίκησης — έγινε σύμβολο. Κι όταν κάποιοι λένε πως ήταν υπερτιμημένη επειδή είχαν φτάσει μέχρι τους ημιτελικούς εκείνης της χρονιάς, εγώ τους ρωτώ: ποιος αριθμός εκείνος εκείνος εκείνος μετράει το συναίσθημα ενός γηπέδου σα νά πνίγεται μέσα σε ένα ξέφρενο τραγούδι; Εκείνοι οι ίδιοι οι Clippers εκείνης της εποχής δεν έπαιζαν μπάσκετ σα εργασία πάνω σ' ένα φύλλο excel — έπαιζαν σα οικογένεια αγριογούρουνων που σπάει τους φράχτες για να βγει έξω από τη νόρμα. Και αυτό είναι κάτι που ούτε αριθμοί ούτε αντιγραφές μπορούν να σβήσουν από τη μνήμη εκείνων που ζήσανε εκείνες τις στιγμές. Όμως εδώ βρίσκεται το αγκάθι: εκείνοι οι ίδιοι οι αριθμοί εκείνοι που σήμερα κάποιοι κάνουν τελετουργικό σαν να ήταν αγία γραφή είχαν γίνει τότε μνήμες ζωντανές σα τραγούδι. Το πλαίσιο εκείνου του playoff run εκείνου εκείνου βράδυ είχε μια άλλη διάσταση — όχι μόνο επειδή έκαναν comeback σα λιοντάρια μέσα στη σαβάνα του σκληρού west, αλλά επειδή εκείνες τις στιγμές έγιναν κάτι πιο μεγάλο από ένα αγώνισμα. Αυτοί εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι είχαν γίνει σύμβολο εκείνης της χρονιάς επειδή είχαν καταφέρει να ξεπεράσουν τις λέξεις "hardt luck". Κι έτσι εγώ σας λέω αυτό εδώ: η Λοβ Σίτι εκείνης της εποχής δεν ήταν υπερτιμημένη επειδή είχε χαρακτήρα — ήταν χρυσή περίοδος επειδή εκείνες οι στιγμές εκείνες έγιναν κάτι πιο μεγάλο από τους αριθμούς. Όταν κάποιοι σήμερα λένε πως ήταν υπερτιμημένη επειδή δεν πήραν το πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς, εγώ τους ρωτώ: ποιος αριθμός εκείνος εκείνος εκείνος μετράει αυτό το συναίσθημα σα νά βγαίνεις από ένα σκοτεινό δωμάτιο και να βλέπεις το φως; Αυτά τα νούμερα εκείνα έγιναν μνήμες εκείνες τις μέρες επειδή εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν κάτι που κανείς αριθμός δε μπορεί να γράψει στις στήλες του excel — έκαναν την ομάδα κάτι ζωντανό.