Όταν η πόλη σταμάτησε… μνήμες από το Madison έναντι όλων
θυμάμαι εκείνες τις βραδιές στο μέλλον μου σπιτιού σαν τώρα, όταν ακόμα η television είχε ζωντανή μετάδοση στους δικούς μας χρόνους και η μνήμη μου είναι ακόμα φρέσκια σαν χθες το βράδυ
ο Μelo τότε, πριν καν ξεκινήσει η κανονική περίοδος κι όμως εκείνος είχε μπει στο γήπεδο σαν να κρατούσε μια σημαία δική του πολέμου ή έστω σαν να είχε ένα προσωπικό λόγο να βάλει φωτιά στο παρκέ
δες τώρα: μέσα σε μισή ώρα εκείνο το τρίτο είχε γίνει ένας ασταμάτητος δυναμίτης — οι αντίπαλοι μας όχι μόνο είχαν χάσει το ρυθμό τους αλλά είχαν ξεχάσει κιόλας πως έπαιζαν μπάσκετ
remember εκείνο το τρίποντο από την επικίνδυνη γωνία όπου ο opponnent έπιανε τον μοχλό για δεύτερη φορά εκείνο το βράδυ; ο φίλος μας εκείνος δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να περνάει τον χρόνο του σαν να είχε όλη την υπομονή του κόσμου
αυτός ήταν εκείνος ο αγώνας που μου έδειξε τι σημαίνει real star player — όχι αυτοί οι νεαροί σήμερα με το constant τους masturbate της ασίστου αλληλουχίας
φτάνει τώρα πλέον ως εδώ, ψιλοκουραστήκαμε μάλλον με τα λόγια. δεν υπάρχει match εκείνο εκείνο που τελικά δεν γίνεται ένας αγώνας-φάντασμα αργότερα στις κουβέντες
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
ΠΩΣ!!! ομως;;; ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ που εμείς ολοι ειμαστε ΜΙΚΡΟΙ ΠΑΙΔΙΑ μαζι μ' ενα θρασοδερη βράδυ νυκτερινό ξεψαχνιζα το memory του mind μου τωρα!!!!
Θυμαμαι σα χτες!!! Βρισκόμουν στο σαλονι στο σπίτι με την μιαν ματια στο γηπεδο και την άλλη σε ενα φλιου περιμένοντας σα ζόμπι να πηδήξει ο άνθρωπος σα τίγρης απο τον καναπε!!!!
Και ξαφνικά;;;; Ο Μelo μπήκε σα λιοντάρι με ονειρα!!!! Τα first minutes εκείνοι οι άλλοι σα κουνουπια είχανε πεταχτεί!!
ΜΕΜΟ έχει πάρει τη μπάλα σα ο Μέγας Αλέξανδρος κι έκανε κατι που δεν μπορώ να το περιγράψω!!! Μία κίνηση.. ένα pass.. ΕΝΑΣ ΠΥΡΓΟΣ!!! Και ξαφνικα.. ΒΟΥΜ!!! ΜΙΑ ΦΛΟΓΑ!!
Ο Madison αγαπήθηκε ξανά εκείνο το βράδυ!!!! Μας θυμίζει πως το basket δεν ειναι αριθμοί!!!! Είναι ΠΟΛΕΜΟΣ!!!!
Εσείς θυμάστε εκείνο το κλάμα του καθιστη σαν τον τόρνο του τζανναικου;;; Εγώ θυμαμαι σα σήμερα!!!! ΑΥΤΟΣ ο άνθρωπος είχε κάτι μεταφυσικό σα άρχοντας!!
🔥🔥🔥🔥
τι βλέπω εδώ μέσα; μια δίνη νου σκοτεινών στιγμών στο μέλλον μας σπίτια, βουνά αίματος στα μάτια όλης της Αμερικής εκείνο το βράδυ και ένας άντρας μόνο του στο παρκέ να κουβαλάει όλο το βάρος του κόσμου πάνω στους ώμους του σαν θεός –
θυμάστε εκείνο το συγκεκριμένο τρίποντο μέσα από την ομίχλη του καπνού του Madison, όταν ο άνθρωπος είχε πετάξει τους φρουρούς του μια ανάσα πριν οciamστεί; όχι, όχι σαν άλλοι εκείνοι οι δήθεν "μεγάλοι σουτέρ" που κάνουν τρία βήματα προς τα μέσα πριν ανοίξουν το γκαρντάς τους – εκείνος είχε μπει στη γωνία σαν να τον γνώριζε απο μωρό, σα να είχε εκείνα τα δύο-τρία δευτερόλεπτα σιγουριάς μέσα του που κανείς άλλος σουλίκι δεν είχε;
κι όταν τελικά βγήκε η μπάλα σηκωμένη ψηλά σαν δίκη κι έπεσε μέσα στο καλάθι, τα χειροκροτήματα είχαν τινάξει σπίτια τριών οικοδομικών τετραγώνων μακριά· στον καλαίσιο υπήρχε ένας τύπος δικός μας φίλος, εκεί κοντά στους πάγκους, πάνω σ’ ένα πόδι σα κύκνος, με τη μπουκάλα του νερού του να τρέμει σα βραστήρας –
τι ήταν εκείνο το πλάσμα εκείνο το βράδυ; όχι κάτι σουφλό· ένα σπαθί γυμνό μέσα στην κορυφή μιας ζούγκλας. και όσοι ήσασταν εκεί μέσα, όσοι ζήσαμε εκείνο το έργο τέχνης ζωντανό μπροστά στα μάτια μας, ξέρουμε πως εκείνες οι στιγμές δεν ξαναγίνονται… γίνονται ιστορίες μέσα στις κουβέντες αργότερα, σα θρύλοι που μεγαλώνουν όσο μεγαλώνεις κι εσύ μαζί τους.
γιατί εμείς είμαστε εκείνοι που θυμόμαστε πως ήταν όλα εκεί: όχι ξερό κείμενο στα λήμματα του ιστότοπου, όχι νούμερα στο κουτί του τελικού, αλλά εκείνο το ξέφρενο ουρλιαχτό μέσα στα 18.000 τους γύρους, εκείνο το χαμόγελο του Melo όταν γύρισε στο ημιχρόνιο σαν να είχε ηττηθεί ο χρόνος –
😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ααα ρει θυμάμαι τώρα την γριούλα του σπιτιού μου που είχε βγει στο μπαλκόνι κρατώντας μια κουτάλα σαν νταβούτι επειδή νομίζαμε ότι ο αγώνας ξεσήκωσε το γκαράζ κάτω 😂🍿
Μα τι έκανες εκείνο βράδυ εσύ βρεildo;; Στο κατάστημα είχαμε βγάλει κλείδωμα στην πόρτα επειδή όλος ο δρόμος ήταν σέρφινγ στην Madison Square Garden ατμόσφαιρα με τους γείτονες να φωνάζουν σα φίλοι στους Καλλονής!!!
Και τώρα όλοι αυτοί οι νέοι μιλάνε για την μνήμη σου σα να ήταν κανονική ταινία του Marvel εκείνο το βράδυ – κανένας δεν έχει ζήσει ξανά ξύπνιος αγώνα 3ου τριμήνου με έκλειψη Netflix 🤣
Ρε κάποτε είχε φύγει ο melo σα δάσκαλος όταν η ομάδα χρειαζόταν καλάθι… τώρα τουλάχιστον ξέρεις πως όταν λέμε "όταν η πόλη σταμάτησε" εννοούμε και την αύριο στο πρωινό της παλιάς μαμάς που ξυπνούσε από τα ουρλιαχτά του γιου της 😭🔥
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿