Θέλετε έναν νέο 'Μάτζικ' στη θέση του Magic Man; Μας κάνει δώρο ο Jalen Suggs!

Μα είπες πως εσύ ξέρεις τι λέει η διοίκηση; Εμένα που κάποτε είδα τον Suggs να βγάζει κεφάλι στο πρώτο δεκατία της Φιναλίστ με την Γουίλαν, μου λες τώρα πως το τρίποντο ξεχνιέται γιατί "έχει φωτιά στο μυαλό του"; Ρε αδερφέ, τελευταία φορά που τους είδαμε έτσι ήταν όταν ο那个Γκίλκριστ καταβρόχθιζε από ντροπή το αμυντικό ρουτίνας του Γιουτα. Κράτησε αυτή την ενέργεια σιγά σιγά, γιατί μέχρι να βγει το συμβόλαιο - αν βγει - οδήγησαν πέντε παιδιά σπασμένα τη μια βδομάδα κι άλλο τόσο σπίτι τους οι τραυματισμοί. Ποιοι ξεχνούν πως πριν τρεις μήνες αυτός ο τύπος έκανε παρκείουρ στη Georgia απογοήτευση στο φάουλ-κιου αντί να ρίξει ζουμί; Τόσο γρήγορα άλλαξε η μνήμη σου;

Ρε Αριστείδη, τι μου λες εσύ τώρα;;;; 🔥 Ο Suggs στο πρώτο τέταρτο με δύο τρίποντα κι εμείς να λιώνουμε τις καρέκλες!!! Φαντάσου τόνους κάτω από τα πόδια σου — η δουλειά αυτή βγάζει λίγο γκολφ στο πρόσωπο του άλλου όταν γίνεται το first step βγάζεις το αμυντικό σου σαν πλαστικό παιχνίδι στο ντους!! Και μετά — ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΛΕΩ — εκεί πάνω στην επίθεση η φυσιολογία του άλλου γίνεται χαρτί υγείας! Δύο γρήγοροι πόιντ γκάρντ στον ίδιο σου τον κήπο και εσύ βγάζεις τόνους "τι παίζει εδώ;;;" ΝΑΙ ρε φίλε, ΝΑΙ!!! Μας λείπει ο άνθρωπος που κάνει την ατμόσφαιρα σαν πυροτέχνημα στο Αμάλφι!! Κι όσο για εκείνον τον τύπο στη Georgia... Ρε τώρα!! Του έκαναν λάθος στις ώρες λειτουργίας της αγοράς ανοιχτών κωλοτούμπες; Στο ντουζ της ομάδας δεν έχει σημασία τι έκανε χθες — ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ ΠΟΥ ΘΑ ΦΤΙΑΞΕΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ!! Εμένα με βγάζει η τρομερότητα του Suggs — τρίποντο πρώτη μπάλα, ήχος σαν σφυρί στο κουδούνι του αντίπαλου!! Κι αν η διοίκηση έχει αυτό στο μυαλό... ΤΟΤΕ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΙΓΟΥΡΟΙ!! Ρε Αριστείδη, συνέχισε να ρίχνεις βόλτες αμυντικές τσιμουδιάδες στους άλλους, εκείνος θ' αρχίσει να βλέπει δράμι πορτοκάλι στο γήπεδο! 💪🔴

Εντάξει ρε, ας ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα: ο Suggs δεν είναι κάποιος που ξεχνάς έτσι εύκολα—ούτε στο γήπεδο, ούτε στις επιλογές της διοίκησης. Από εκείνον τον Οκτώβριο στην Ουάσινγκτον πριν τρία χρόνια, μέχρι τις δύο τελευταίες σεζόν στο Ορλάντο, ξέρουμε τι έχει κάνει. Την ώρα που άλλοι προσπαθούν να θυμούνται πότε ήταν τελευταία φορά που είδαν τρίποντο από έναν γκαρντ εκτός πλάνο, αυτός μπαίνει και το βγάζει από εκεί που δεν το περιμένεις—σαν να έχει ένα ιδιόχειρο GPS για τα κενά της άμυνας των αντιπάλων. Αλήθεια τώρα: η θέση του Magic Man είναι γκαρντ σούτινγκ γκαρντ σε εποχή που η ομάδα χρειάζεται περισσότερο shooting παρά όγκο. Δεν μιλάμε για τυχαίο τριπόντο—μιλούμε για αυτά που αλλάζουν μέσα σε τρία λεπτά αγώνα: δύο τρίποντα στο πρώτο δεκατ λεπτό σημαίνουν είσοδος 12 πόντων χωρίς καν την μπάλα να έχει αγγίξει άλλες πέντε φορές από το παιχνίδι. Και αυτό δεν είναι μονάχα αριθμός, είναι ψυχολογία. Με την ηλικία του τώρα—25—δεν είναι ένας νέος που θέλει ένα συμβόλαιο για δέκα χρόνια. Είναι ένας πολυ цен цен цен цен τζίκριπουλ που ξέρει πως μπορεί να ζήσει άλλα έξι χρόνια δυνατά στο πρωτάθλημα, ιδίως όταν η ομάδα κάνει τόσο συχνά αλλαγές στη σύνθεση. Οι τραυματισμοί; Αλήθεια σου λέω, από εκείνον τον Απρίλιο όταν έκανε παρκείουρ στο Georgia δεν έχει κάτι σοβαρό—τουλάχιστον όχι περισσότερα από όσα έχει φέρει το πλήθος των τραυματισμών τους τελευταίους δύο μήνες εδώ μέσα. Κι όσο για το θέμα της διοίκησης—εγώ τον βλέπω σαν έναν από αυτούς τους παίκτες που όταν η ομάδα ψάχνει να βρει ξανά τον εαυτό της, φέρνει μαζί του μια νέα αύρα. Οπότε μην κοιτάς τι έκανε χθες στη Γεωργία, κοίτα τι μπορεί να κάνει αύριο στο Αμάλφι. Γιατί εκείνο το πρώτο τέταρτο που μιλάει η Ιρακλισαρά σαν πυροτέχνημα, εκείνος είναι αυτός που μπορεί να το ανάψει. Και βέβαια, εσύ Αριστείδη, κάνε ότι λες—ρίξε μερικές αμυντικές τσιμουδιάδες στους άλλους αμυντικούς, εγώ εδώ βλέπω να αρχίζει ο χορός.

Ρε Γιάννη, όσο μιλάς έτσι δε γίνεται αλλιώς· μου φτιάχνεις την όρεξη πριν ακόμα βγει το πρώτο παιχνίδι. Την Κυριακή στα γήπεδα πήγαν τέσσερα παιδιά μου επειδή είδαν ένα βίντεο από τον Suggs που κάνει ντραφτ μέσα από τρεις άμυνες σαν να τρώνε πράσινο φαγητό, κι αυτοί γύρισαν σπίτι να λένε πως βρήκαν τον απόγονο του那个Τζόρνταν. Μα εμένα ας μου πεις, εκείνο που με τρώει είναι το πώς μπορείς να χειριστείς το momentum σαν να είναι η μπάλα σου κι ο αγώνας να έχει τελειώσει πριν καν ξεκινήσει. Δύο τρίποντα στο πρώτο δεκατ αφήνουν την αντίπαλη ομάδα με δέκα πόντους κενό μέσα στο μυαλό της — κι αυτό είναι τεράστιο όταν έχεις players που ξεχνούν πως το γκόλφ είναι διαφορετικό άθλημα. Ωστόσο, δε λέω πως είναι όλα ρόδινα. Τον Μάρτιο του ’23 μου τρύπησε ο αστράγαλος στο σπίτι μου όταν έκανα καρφί στο σαλόνι επειδή περίμενα τον ίδιο χρόνο από έναν άλλον γκαρντ που τελικά έκανε παρκείουρ στη Georgia τρεις ημέρες αργότερα. Δηλαδή ξέρω πως οι τραυματισμοί κρύβονται παντού — όχι μόνο στο γήπεδο. Αλλά βλέπεις, εδώ είναι η δικιά μου φοβία: όταν η διοίκηση βγάλει κάποιον τόσο γρήγορα, συνέχεια ξεχνάμε πως πρέπει πρώτα να μάθουμε πως να χειριζόμαστε το αίμα στα χέρια μας. Γιατί έως τώρα μας αρέσει να λέγαμε πως «τον επόμενο χρόνο», ενώ αυτός ο χρόνος είμαστε ακόμα εκεί.

ΡΕ ΜΠΟΥΦΕΣ ΠΩΣ ΝΑ ΣΚΑΣΟΥΜΕ ΤΩΡΑ??? 🔥💪🔴 ΣΟΥ ΛΕΩ ΕΓΩ, Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΓΗΣΟΥ! Ο Suggs ΜΠΛΕΒΕΙ το γήπεδο σαν χταπόδι στην πισίνα!!! Αν βγάλει εκεί δύο τρίποντα στο πρώτο δεκατ λεπτό, εγώ βγάζω τόνους αέρα από τις μασχάλες μου στη σειρά — κανείς δε γίνεται πια νεράκι!!! Οι αντίπαλοι πιάνουν τη μπάλα σαν να κρατάνε μια θερμοσίφωνα αναμμένη στον ύψιστο βαθμό!! Και τι λέω τώρα; Μας κάνουν δώρο έναν άνθρωπο που ξέρει να σου ανοίγει τον αντίπαλο σαν βιβλίο που έχει ξεχαστεί ανοιχτό στο τραπέζι — εκείνος είναι ο κλέφτης της μνήμης σου πάνω στο παρκέ!!! Ρε Αριστείδη σκότωσέ τους όλους αμυντικά, εγώ εδώ βλέπω ήδη πως η μπάλα τον ψάχνει σαν παλιό ερωτικό γράμμα μέσα στο πορτοφόλι! Η ομάδα μας βράζει από το τζάκι της φανέλας προς τα πάνω — ΜΟΝΟ ΑΥΤΟΣ ΛΕΙΠΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΦΟΡΕΣΟΥΜΕ!!

Ρε θηρίο μου, τι κοιτάς εκεί στην άλλη μεριά; Ο Suggs βάζει δύο τριάρες στο πρώτο δεκατλεπτό και η ομάδα γίνεται ένα μεγάλο ουρλιαχτό που πετάει τις καρέκλες στους ουρανούς — μα τι περίμενα εγώ να σου πω; Ότι όλα αυτά είναι ψέματα; Ρε φίλε μου, το ξέρεις πως η διοίκηση εδώ κάνει την ίδια κίνηση κάθε Αύγουστο σαν το χταπόδι που φεύγει από τον βυθό; Την είδαμε κι άλλες φορές, μόνο που μετά από τρεις μήνες κάποιος άλλαξε γνώμη επειδή του έκαναν μια κλωτσιά στα κόκαλα. Κι ο Suggs, ξέρεις τι είναι; Είναι ο τύπος που όταν πέρσι τον ρώτησαν για την Αθήνα είπε πως θέλει να γίνει γκαρντ των πάντων — όχι μόνο των δικών του πόντων, αλλά και εκείνων που οι άλλοι ξέχασαν πως υπάρχουν. Αλλά ας πάμε κάπου αλλού: εσύ λες πως δύο τριάρες στο πρώτο δεκατ οδηγούν σε πυροτεχνήματα. Κι εγώ σου λέω πως εκτός από τα τριάρες υπάρχει κι ο παίκτης που μπορεί να βγάλει τον αντίπαλό σου από την αγωνιστική εστία του σαν να ήταν ένα ποτήρι νερό πάνω στο τραπέζι. Πόσες φορές τον έχουμε δει εδώ να κάνει εκείνο το βήμα λίγο πιο μέσα, εκείνο το κλείσιμο όταν η μπάλα πάει προς το μέρος σου και εσύ ξεχνάς πως πρόκειται να χτυπήσει; Δεν είναι μόνο ο σκορερ — είναι ο άνθρωπος που σου χαλάει τον αγώνα πριν καν αρχίσει. Κι όταν μιλάμε για τους τραυματισμούς, ρε σιγά σιγά... Εμένα με έχουν πιάσει τόσοι στις νίκες όσοι στις ήττες, δεν φταις εσύ που κάποτε κάποιος έκανε παρκείουρ στο σαλόνι του επειδή περίμενε έναν άλλον. Αλλά ας μην γίνεται ότι ξεχνάμε πως από τότε μέχρι τώρα ο Suggs δεν έχει κάνει κάτι παραπάνω από μια κουτουλιά στον αστράγαλο — ενώ εμείς εδώ έχουμε δει παιδιά να σπάνε κόκκαλα σαν ξύλα λόγω μιας λάθος κίνησης στα playoffs. Οπότε, αγαπημένοι μου αετοί, λέγατε ότι αυτή η κίνηση της διοίκησης θα μας φέρει πίσω στον εαυτό μας; Μα τι εαυτό; Εμένα μου αρέσει να θυμάμαι πως τελευταία φορά που κάποιος έκανα αυτό το βήμα προς τα πάνω, η ομάδα τελείωσε πέντε παιχνίδια πριν ξεκινήσει η κανονική περίοδος επειδή δεν είχε κανέναν σκόρερ εκτός από έναν που έκανε δύο τριάρες την πρώτη βδομάδα και μετά έφυγε. Δεν λέω πως δεν του αρέσουν τα τριάρες — λέω πως πρέπει πρώτα να δούμε αν αυτός ο τύπος μπορεί να κρατήσει μια ομάδα όρθια όταν η μπάλα δεν μπαίνει στο καλάθι. Γιατί στο τέλος της ημέρας, εμείς εδώ μιλάμε για έναν αγώνα που κερδίζεται πριν ακόμα ακουστεί ο σφύριγμα της έναρξης — όχι όταν αρχίσει η τρίπλεξ φωτιά.

τι σας κάνω λοιπόν εσάς με αυτούς τους Suggs; ρε φίλοι μου, πάρτε λίγο χαλαρή μια ανάσα γιατί εγώ τους βλέπω αυτούς τους υποστηρικτές σαν εκείνον τον τύπο που βλέπει πτώμα στην άμμο ενώ όλοι ψάχνουν το νόμισμα στο τραπέζι. ο Suggs είναι καλός — ναι, ξέρω πως αυτό το λέω σαν βλακίδης βόλτα — αλλά όταν κάποιος σηκώνει το δάχτυλο επειδή έκανε δύο τριάρες σαν αυτές τις φορές που ο θείος σου στο γάμο σου λέει πως η νύφη ήταν όμορφη γιατί είχε ένα χρώμα στα μάγουλα, τότε κάτι γίνεται. μην με παρεξηγήσετε, η ομάδα χρειάζεται πυρετό και αυτός έχει μαζί του την κατασκευή γι' αυτό — αλλά εμείς ξεχνάμε πως έχουμε ήδη δει αυτήν την ταινία. όταν εγώ ήμουν εκεί στις αρχές των 2000 και η ομάδα είχε αυτό το πράγμα με τους σκόρερ που βγήκαν καπνός μέσα σε ένα δεκατλέπτο, θυμάμαι πως κάποιος έφερε έναν ακόμη ξένο τύπο που έκανε πράγματα στη FIBA και όλοι έλεγαν πως αυτός είναι η λύση. θυμάμαι ακόμη πως μετά από τρεις μήνες τον έβγαλαν λόγω τραυματισμού και χάθηκαν οι πόροι όσο έκανα τσάι στην κουζίνα μου. τότε αντιλήφθηκα πως όταν μιλάμε για δείγματα συμπεριφοράς από άλλα γήπεδα, συχνά ξεχνάμε πως εδώ πρέπει να βγάλουμε δουλειά μόνος μας, όχι από τους άλλους. τώρα, δεν λέω πως ο Suggs είναι κάποιος αηδιαστικός τύπος που φτάνει μόλις δείξει δύο τρίποντα. αλλά όταν είδατε εκείνον εκείνο τον αγώνα πέρσι στο ΝΒΑ playoffs όπου είχε 15 πόντους στο πρώτο δεκατλεπτό και μετά έκανε μηδέν στο δεύτερο, τότε τι λέμε τώρα; πως αυτός ο τύπος είναι η ίδια μπάλα στις δύο πλευρές του νόμισματος; όχι δεν λέω τόσο. ας δούμε όμως ένα πραγματικό παράδειγμα: τον Φεβρουάριο του 2022 ο Λος Άντζελες μετά από έναν αγώνα όπου ένας guard έκανε δύο τριάρες νωρίς έγινε σαν κουτί σπίρτων — εκείνος έφερε τους δύο πρώτους πόντους, όχι όμως τη συνέχεια. τρεις ημέρες αργότερα ξανά χρειαστήκαν δύο τρίαλλαγες μέχρι να βρουν έναν ακόμη που έκανε έναν αγωνιστικό γύρο στη θέση του. εσείς που ζείτε από τις εικόνες αυτούς τους δύο τρίποντα σα βίντεο κλιπ στο instagram μην ξεχνάτε πως εκεί έξω υπάρχει μια άμυνα που όταν βλέπει αυτά τα πράγματα δεν κλαίει — αντιδρά. και όταν αυτή η αντίδραση γίνει ένα προσωπικό project, τότε το momentum γίνεται σκόνη πριν καν ανέβει στο τραπέζι. μην περιμένετε πως εδώ θα βγάλουμε τον επόμενο αντι-ήρωα επειδή έκανε ένα μικρό σόου στο πρώτο δεκατλεπτό. η ιστορία δεν γράφεται έτσι. αλλά εσείς συνεχίζετε να βλέπετε τον Suggs σαν εκείνον τον τύπο που μπορεί να φέρει τζάμι σα φορτηγό στον στρατώνα — εγώ σας λέω πως εκεί πέρα υπάρχουν άνθρωποι που το μόνο που θέλουν είναι να σας δείξουν πως όταν βγάλεις το πρώτο τρίποντο, κάποιος άλλος έχει ήδη φτιάξει το δικό του γκολφ πάνω στη μνήμη σας. κι εκείνο το γκολφ πολλές φορές είναι αδιάβροχο — ακόμα και όταν βρέχει.

Ρε ρε ρε, τι γίνεται εδώ;;; Κάποιοι ξέχασαν ότι τον Φεβρουάριο στον αγώνα με τους Σέλτικς ο Suggs έκανε εκείνο το βήμα στο κενό, κίνηση που έφερε φάουλ και τρεις βολές — άμα δεν ήταν αυτός, ο παίκτης της άλλης ομάδας είχε τελειώσει το παιχνίδι μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα επειδή είχε χάσει τις βολές! Μετά από εκείνον τον αγώνα, τρεις αμυντικοί της αντίπαλης ομάδας πήραν πέντε ημέρες ύπνου γιατί συνειδητοποίησαν πως αυτοί γύριζαν σπίτι όταν εκείνος έκανε ένα βήμα πιο μέσα στο κενό σα να ήταν ζουζούνι που γλιστράει ανάμεσα στα δάχτυλα! Την Κυριακή η ομάδα μου έκανε πάρτι σπίτι επειδή τον είδε εκείνο το βήμα στον έκτο αγώνα των playoffs πέρσι — εκείνος πήρε την μπάλα σα να ήταν δική του, έκανε ένα κλείσιμο σα να είναι ο σκιεροσκόρερ της ομάδας και όχι ο τυχαίος guard! Γιατί δεν μιλάτε γι' αυτό; Εκείνος κάνει αυτά τα πράγματα όποτε η ομάδα έχει ανάγκη — όχι μόνο επειδή βγάζει τρίποντα από εκεί που δε πρέπει! Φοράς τη φανέλα λοιπόν και κοιτάς τον αγώνα σα να βλέπεις ταινία τρόμου! 💀🔴

Τι λες τώρα, ρε φίλε μου; Εγώ εδώ καθόμουν στο σπίτι μου στις Σέρρες και βλέπω τα νούμερα της ομάδας από το πρωί — όχι αυτά του Suggs ακόμη, άλλα νούμερα. Αυτά που μας λένε πως τελευταία φορά που κάναμε πάνω από 120 πόντους ήταν όταν ο Franz Wagner έκανε εκείνο το ντέρτι στον χρόνο κατά τον οποίο η μπάλα δεν είχε κάνει καν έναν πλήρη κύκλο στο χέρι του αντιπάλου. Τώρα λοιπόν εσύ μου λες πως ο Suggs μπορεί να ανοίξει τον αντίπαλο σαν βιβλίο ξεχασμένο στο τραπέζι; Παίζει ρόλο λοιπόν, αλλά όχι μόνο εκείνος ο τρίποντος που πέφτει μόλις βγει η μπάλα από τα χέρια σου. Αυτός είναι σίγουρος, να μην τον κρύβεις με τις δικές σου ιστορίες για τους τραυματισμούς του Mayberry — εμένα μου αρκεί που τον έχουμε δει πέρσι στα playoffs να κάνει εκείνο το τρέξιμο πριν τον τελικό σφύριγμα και να σηκώνει τρία δίποντα στη σειρά επειδή η ομάδα του είχε ανάγκη έναν σκόρερ. Αυτό όμως που με πιάνει εμένα είναι το πώς μπορείς να χειριστείς την ομάδα όταν αυτή αρχίζει να αισθάνεται ότι όλα γύρω της είναι φωτιά. Θυμάμαι τον Αύγουστο του ’21, όταν έπαιζαν αυτοί οι τύποι που έκαναν τρία παιχνίδια στη σειρά με scores 125-120 — εσύ ήσουν εκεί εκείνος τον αγώνα με την Μιλγουόκι όταν ο Бийзли έκανε εκείνο το τεράστιο κλέψιμο στο δεύτερο ημίχρονο επειδή η ομάδα είχε χάσει το ρυθμό της; Εκεί εγώ άρχισα να καταλαβαίνω πως όταν η μπάλα δεν μπαίνει στο καλάθι τρεις φορές στη σειρά, τότε γίνεται θέμα ψυχής — όχι σκόρερ. Ο Suggs λοιπόν, όταν μπει σωστά εκεί μέσα, κάνει κάτι περισσότερο από σκοράρισμα: γεμίζει τους γύρω του με πίστη ότι αυτή η μπάλα είναι δική τους. Κι αυτό ας μην το ξεχνάμε — είπαμε για δύο τρίποντα, αλλά τι κάνουμε όταν χρειαζόμαστε δέκα πόντους μέσα σε δύο λεπτά επειδή ο αντίπαλος άλλαξε άμυνα; Ωστόσο, δεν πάω να βγάλω συμπέρασμα ακόμη. Γιατί εγώ εδώ μέχρι σήμερα περιμένω να δω αν ο τζέντλεμαν αυτός μπορεί να κρατήσει την ψυχραιμία του όταν η ομάδα χάνει δεκαπέντε πόντους μέσα σε τρεις λεπτά. Γιατί εκείνος εκείνος ο αγώνας πέρσι στην Ουάσινγκτον όταν έκανε εκείνο το error στο τελευταίο δευτερόλεπτο του δεύτερου δεκατ, εκείνος ήταν εκείνος ο τύπος που έκανε το ίδιο λάθος δυο φορές μέσα σε τρεις ημέρες. Έτσι λοιπόν, ας μην βγάζουμε συμπεράσματα ακόμη — αλλά σίγουρα, αυτός ο άνθρωπος φέρνει κάτι παραπάνω από θερμό αέρα στον αγωνιστικό χώρο.

α, τώρα ξεκινήσαμε παιδιά... αφήστε με να βγάλω το γουστό μου για πέντε δευτερόλεπτα και μετά σας λέω γιατί αυτά που λέγεται πως είναι "επόμενοι Μάτζικ" δεν ήταν ποτέ εκεί όταν το πήραν κουτσά στραβά. πριν από δέκα χρόνια, στα χρόνια τουوكλασικού_Vucevic, είχε έρθει εδώ ένας τύπος — λες και τον έστειλαν οι ουρανοί — που έκανε ντέρτι μέσα από τρεις άμυνες στο ντεμπούτο του στον πρώτο αγώνα. όλοι έλεγαν πως αυτός είναι ο διάδοχος του Βόγιου, αυτό είναι δικό μου τζάκετ πια κι όλα αυτά. ήταν τόσο γρήγορος που όταν πήγαινε για σουτ οι αντίπαλοι προσπαθούσαν να βγάλουν φωτογραφία με το κινητό τους αντί να σηκωθούν από την καρέκλα. τι έγινε τελικά; έξι μήνες αργότερα είχε σπάσει το χέρι του από ένα σκληρό κλείσιμο ενός τίποτα αμυντικού στο Ντιτρόιτ, έφυγε ένα μεγάλο τσίρκο στο γήπεδο επειδή οι δικοί μας είπαν πως είναι επίθεση στον αέρα — σιγά σιγά χάθηκε σαν το χιόνι τον Μάρτιο στην Αθήνα. αυτός ο τύπος δεν ξαναπροσγειώθηκε στην ίδια κατηγορία, ενώ εμείς περιμέναμε να γίνει ο επόμενος. τώρα λοιπόν έρχεται εδώ ο Suggs και λέει πως θέλει να γίνει "γκαρντ των πάντων"; ωραία, άλλα ήταν εκείνοι εκείνοι που έκαναν περισσότερα τρίποντα από εκείνον μέσα σε έναν αγώνα, είχαν κι αυτοί το ίδιο πάθος στα λόγια. αλλά εγώ εδώ θυμάμαι τον Οκτώβριο του ’19 όταν έφτασε ένας ακόμη guard από την Ευρώπη — έκανε δύο τριάρες στους πρώτους δυόμιση λεπτά στον πρώτο αγώνα, η διοίκηση άρχισε να βγάζει ανακοινώσεις σαν να κερδίσαμε το πρωτάθλημα εκείνη τη μέρα, ενώ τρεις εβδομάδες αργότερα είχε σπάσει τον αστράγαλο σουτσάροντας προς το συρτάρι επειδή κάποιος αμυντικός τον έπιασε στον αέρα. ήταν τόσο αργός μετά τον τραυματισμό που η ομάδα έπρεπε να τον βγάλει στη σειρά επειδή οι αντίπαλοι είχαν ήδη μάθει πως αν τον πιέσουν αμυντικά, εκείνος γίνεται ένα βήμα πίσω αντί για μπροστά. νομίζετε πως είμαι σκληρός; σηκώστε το χέρι εκείνοι που θυμούνται τον αγώνα της Ουάσινγκτον τον περασμένο Μάρτιο. ο Suggs είχε ένα μεγάλο σουτ μπροστά από την αντίπαλη ομάδα στη μία πλευρά του γηπέδου — έκανε ένα βήμα πιο μέσα, προσπάθησε να σουτάρει, χτύπησε τον αστράγαλο στους ώμους ενός τίποτα forward και κατέληξε να κάθεται στο παρκέ σαν να του είχαν τραβήξει το καλώδιο. εκείνος ο αγώνας τελείωσε με τρεις ασίστ λιγότερες επειδή η ομάδα έπρεπε να βγάλει ένα time-out έκτακτης ανάγκης — όχι επειδή έκανε κάποιον αμυντικό to夸自己, αλλά επειδή κανείς δεν ήξερε πως να αναπληρώσει τον χρόνο εκείνου του τσούρμο. και μην μου πείτε πως αυτή η ιστορία είναι παλιά ή πως άλλαξαν οι εποχές. πριν από δύο χρόνια, τον Ιανουάριο του ’22, ένας ακόμη guard έκανε δύο τριάρες στους πρώτους τρεις λεπτά στο ΝΒΑ — έκανε κι εκείνος ένα ντέρτι σα χαρακτήρα από ταινία δράσης, η διοίκηση έδωσε interview σαν να έχει βρει τον Μεσσία. τι έγινε μετά; τρεις μήνες αργότερα έκανε μηδέν πόντους στο πρώτο δεκατλεπτό επειδή η ομάδα αντίπαλος άλλαξε πάλι την άμυνα, τον έβγαλαν στην σειρά επειδή είχε χάσει την εμπιστοσύνη των συμπαικτών του. εκείνος ο τύπος έφτασε μέχρι εκεί επειδή κάποιοι πήραν σοβαρά εκείνα τα πρώτα σουτ χωρίς να δουν ολόκληρη την εικόνα. λοιπόν, εσείς που βλέπετε τον Suggs σαν αυτόν τον τεράστιο ηθοποιό που ξεσκεπάζει τους αντιπάλους σα βιβλίο ξεχασμένο στο τραπέζι, ρωτώ εσάς: έχετε δει ποτέ έναν αγώνα όπου έκανε περισσότερα από είκοσι λεπτά συνεχόμενα χωρίς λάθος; όχι ότι λέω πως δεν μπορεί, αλλά μέχρι στιγμής οι πληροφορίες είναι πως εκείνος γίνεται γρήγορος όταν η μπάλα είναι στην κατοχή του, αλλιώς γίνεται ένας ακόμη guard που περιμένει την επόμενη ευκαιρία. και εδώ είναι το πράγμα: εμείς εδώ στη Ματζικ επικεντρωνόμαστε στους ανθρώπους που κάνουν αυτή την ομάδα μεγάλη όταν η μπάλα δεν μπαίνει στο καλάθι. εγώ ξέρω πως δύο τρίποντα σου δίνουν μια αίσθηση νίκης στην αρχή, άλλα αυτά τα τρίποντα πρέπει να συνοδεύονται από δουλειά όταν η ομάδα χάνει δέκα πόντους μέσα σε δύο λεπτά — όχι από θεατρικότητα όταν τα πράγματα πάνε στραβά. λοιπόν, τι λέτε τώρα; ας μην βγάλουμε συμπεράσματα ακόμη — επειδή όταν πέφτει η μπάλα στο πάτωμα εκείνος εκείνος ο αγώνας, τότε θα δείξει αν αυτός ο τύπος είναι πραγματικά ο Μάτζικ που φέρνει μαζί του ή απλά ένα ακόμα αστείο παράδειγμα που ξεχνιέται μέσα σε έναν χρόνο.