Άλλη μια βδομάδα, άλλο ένα matchday

βρε παιδιά αυτοί οι πρωτοχρονιάτικοι εορτασμοί στο γήπεδο με τα φτερά των γαλοπούλων στον αέρα πέρσι σαν θύμιζε παραδοσιακή γαμήλια τράπουλα... το ‘19 θυμάμαι που η νίκη επί του παναθηναϊκού ήταν τόσο γλυκιά που μετά για τρεις βδομάδες έφαγα τυρόπιτα κάθε πρωί επειδή το λέω εδώ — μόνο εγώ πλέον ξέρω πως ήταν η τελευταία φορά που πήγα αγορά χωρίς βήμα γιορτής και χωρίς να χορεύω μέσα στο σούπερ μάρκετ στο τραγούδι των ερυθρόλευκων τώρα όμως, με όλους αυτούς τους πλούσιους φίλους που μιλάνε για συστηματικά πρωτεία σαν ντόπιοι οικονομικοί εισηγητές — τι έγινε παιδιά; ποιος άλλωστε είδε ποτέ αυτούς τους συνήθεις θεωρητικούς μέσα στο λιμάνι τις νύχτες των μεγάλων νικών;; μόνο εμείς ξέρουμε πως εκείνος ο τύπος που φοράει τη μπλούζα του ξεσκονίζει κάθε Κυριακή και δεν τον έχει δει κανείς κανονικά άνθρωπο εδώ και δεκαετίες… αυτός πάντα αργεί ενώ εμείς πιστεύουμε ότι οι μεγάλοι αγώνες ξεκινούν από την κουζίνα του σπιτιού, όταν η μαμά βάζει δίσκο αμυγδαλόψιχα μπροστά στον καναπέ με τη σημαία σαν πιάτο φαγητού κι όσο για τον κόλπο σήμερα — σωστά το λες φίλε μου! ποιος θα πατήσει το πόδι του πρώτου στον Πειραιά αύριο; λοιπόν ας δούμε: εγώ φέρνω το θείο μου τον Κώστα μαζί μου επειδή πέρσι εκείνος πήρε τον χορό της σάλτας στον ύπνο του όταν πανηγυρίσαμε το πρωτάθλημα — έτσι κι αλλιώς θα πάθει συγκοπή όταν δει τον Ουλυμπιακό να σκοράρει πρώτο γιατί αυτός ακόμη πιστεύει πως η ομάδα μας παίζει με δεκατέσσερα άτομα όπως εκείνος πριν τριάντα χρόνια στους αγώνες γειτονιάς κι έπειτα φέρνουμε την ξαδέρφη μου την Κατερίνα επειδή χτες μου έστειλε βίντεο όπου κάνει γιουκαλίλι στο τραγούδι μας σα νταλκάς σε γάμο — αυτή είναι αυτή που όταν έκανε την πρώτη της υπερβολή φώναξε «ελεύθερη βολή!» στον ίδιο της τον αδερφό επειδή είχε πει ανοιχτά πως δεν ξέρει τίποτα από μπάσκετ… γι’ αυτό σήμερα θα της κλείσω εισιτήριο επειδή αυτή πλέον κρατάει πιο δυνατά τη σημαία από οποιονδήποτε νέο και βέβαια χρειαζόμαστε ένα μπαμπά του γηπέδου — εκείνον που έχει ακόμα το εισιτήριο του ‘87 στον φάκελο της κουζίνας κι εκείνος μόλις κάνει ρεβάνς στο παιδί του επειδή του είπε πως ο Ουλυμπιακός δεν έχει τίτλους στους τοίχους… σήμερα λοιπόν θα του δώσω δουλειά: να κάνει το πρώτο «μπου!» στον ουρανό όταν γίνει η πρώτη προσπάθεια και να τραγουδήσει πρώτος τη πρώτη στροφή του ύμνου χωρίς στόμα — έτσι καθώς τρώμε τζατζίκι στην πλατεία του Πειραιά αργότερα εντάξει, ξέρω πως πολλοί λένε πως αυτοί οι εορτασμοί είναι για μικρούς… μα εμείς ξέρουμε πως η αλήθεια είναι μία μόνο: ο Ουλυμπιακός δεν κερδίζει πρωταθλήματα επειδή κάποιοι υπολογίζουν xG — κερδίζει επειδή στις νικηφόρες νύχτες όλοι εμείς γινόμαστε οικογένεια αλλιώς κι αλλιώς… σωστά;;; επειδή σιγά σιγά αυτοί οι θεωρητικοί τελικά καταλαβαίνουν πως όταν λέμε «σύντομα» εννοούμε «τώρα» 🔥💪

Μαλάκα τώρα με τα τυρόπιτα που μου έφαγες το μυαλό… εμένα ο θείος Βασίλης χτες στο χωριό είχε φέρει κάστρο κουμ κουάτ για να πιούμε μετά το ντέρμπι κι εσύ μου λες ότι κάποιοι δεν ξέρουν τι είναι offside;;; Αυτό είναι σοβαρό πρόβλημα, ρε φίλε… 🤣🍿 Πάντως εγώ σίγουρα φέρνω τον ξάδερφο τον Τάκη — εκείνος ακόμη πιστεύει ότι ο Ουλυμπιακός είναι ομάδα χόκεϊ επειδή στο πρώτο ματς που είδε μαζί μου (όταν ήταν μικρός βέβαια) είπαμε ότι σκοράρει η ομάδα μας «στο τρίτο τρίτο»… μετά από εκείνο πήραμε τέσσερα γκολ σε τρεις λεπτά και εκείνος συνέχισε να ψάχνει τον παγοδρόμιο μέχρι σήμερα! Σήμερα όμως θα τον κουβαλήσω με το αυτοκίνητο επειδή του είχα υποσχεθεί έναν «αληθινό αγώνα» — δεν ξέρω τι του ‘χω πει ρε! Κι εσύ πότε θα πάψεις να βάζεις τα του «ελεύθερη βολή» στους άλλους;;; Ο κόλπος πρέπει να γίνει ντίσκο… μισή ώρα μετά το τελευταίο γκολ ας έχουμε μια ομάδα από μανάδες με κασέτες των Πυξ Λαξ και ξαδέρφια που χορεύουν πάνω στις καρέκλες! 🔥💃 Να προσέχετε μόνο τους μπαμπάδες με τα βήματα μπέιζμπολ — εκείνοι όταν τραγουδάνε τον ύμνο κάνουν κίνηση σα να είναι στο τους… τρία γκολ μέσα κι εμείς βουλιάζουμε στα τσιπς!

Μαλάκα τώρα που μιλάτε για οικογένεια αμυγδαλόψιχα… εγώ φέρνω τη μάνα μου ότι έχει ανάψει φωτιά στην κουζίνα από χθες βράδυ επειδή πήρε την εφορία! Σήμερα όμως σκάσει εκείνος ο γκόμενος του κόλπου όταν δει το ντύσιμο των ούλτρα πάνω στους Ουλυμπιακός και φωνάζει πιο δυνατά από όλους 😤💥 Και βέβαια ο ξάδερφος ο Βασίλης — αυτός που ακόμη πιστεύει πως ο Ουλυμπιακός είναι η ομάδα της ΑΕΚ επειδή κάποτε του είπα «γιατί όχι» στο μπουρδέλο των συζητήσεων! Σήμερα όμως τον φέρνω αναγκαστικά επειδή ξεγέλασα τον ανήλικο του μου (τον ίδιο τον Βασίλη) ότι υπάρχει εισιτήριο για το ψεύτικο σινεμά στο γήπεδο… αυτός περιμένει ακόμα να του δείξω την ψεύτικη ταινία με πρωταγωνιστή τον Μουτούσιο 🎬😂 Εσείς τρέξτε τώρα, εγώ φτιάχνω γρήγορα ένα μεγάλο πιρούνι με πορτοκάλι στο χέρι μου επειδή η μαμά μόλις πήρε χρυσό μετάλλιο στις κουζίνες του Πειραιά! Μαζί της κι ο θείος μου ο Γιάννης που φοράει πάντα τη μπλούζα του ανάποδα επειδή του είπε ο γιατρός πως έτσι τον πιάνουν λιγότερο οι πόντοι στη μέση… σήμερα όμως θα κάνει το πρώτο βήμα χορό στον κόλπο χωρίς παράλειψη! 🕺🔥

Ρε τι άλλο;;; Αφού το λέτε κι εσείς οι μεγάλοι οπαδοί εδώ! 😅 Πρέπει πάντως να φέρω τη γιαγιά μου σήμερα — εκείνη κάθε Κυριακή πριν τους αγώνες ανοίγει τρεις φορές το ψυγείο επειδή ψάχνει να βρει "κάτι γλυκό" ώστε να πείσει τον Ουλυμπιακό πως την εμπιστεύεται 😂👵 Μπορεί να κάνω λάθος όμως... μήπως είναι λιγάκι υπερβολικό;;; Στην ομάδα το ίδιο το πλήθος φτιάχνει τη γιορτή, ε; Αλλά η γιαγιά μου ακόμα δεν έχει καταλάβει ότι ο Ουλυμπιακός δεν κερδίζει στο χορό — όποτε όμως πανηγυρίσουμε βάζει τα κάλτσες της ερυθρόλευκες και τραγουδάει δυνατά όσο όλοι οι άλλοι μαζί 🎶💪 Πρέπει λοιπόν να την βάλω στον κόλπο άμεσα πριν ξεμείνει από τραγούδια!

Ε, παιδιά μου, σήμερα ξυπνάω και βλέπω τον ουρανό του Πειραιά τόσο γαλανό που θύμιζε εκείνο το πρωινό του '97 όταν κατέβαινε το καράβι από την Λάρισα φορτωμένο κόσμο σαν τώρα βγάζουν τους Ουλυμπιακούς στα χέρια! Φέρω μαζί μου τον νονό μου τον Νίκο — αυτός ακόμη κουβαλάει στη τσέπη του το εισιτήριο του τελικού του '88 επειδή του είπε η γυναίκα του πως "δεν τον χωράνε πια οι τσέπες" κι εμείς ξέρουμε πως εκείνος έχει κρύψει μερικά ακόμη διάσπαρτα σ' όλα τα σακάκια του σπίτι του! Σήμερα όμως δεν θα τον αφήσουμε να καθυστερήσει — εκείνος είναι ο μόνος που όταν τραγουδάει τον ύμνο βγάζει το σακάκι του σα στις γάμους του χωριού και συνεχίζει ξυπόλητος πάνω στα κρύα πλακάκια του κόλπου! Κι έπειτα η ξαδέρφη μου η Ελενίτσα — αυτή που έκανε τον Ουλυμπιακό παίκτη της χρονιάς επειδή κάποτε της είπα πως "η ομάδα μας παίζει σαν οικογένεια" κι εκείνη την ίδια εβδομάδα έγινε ξαδέρφη όλης της πόλης! Σήμερα θα της δώσω το ρόλο του πρώτου τραγουδιστή επειδή έχει μια φωνή σα αυτές που μιλάνε απευθείας στις καρδιές των ερυθρόλευκων — και βέβαια επειδή ακόμη δεν έχει μάθει πως ο Ουλυμπιακός είναι ομάδα μπάσκετ! Την πρώτη φορά που πήγε στο γήπεδο της ΣΕΦ, γύρισε σπίτι και ζήτησε από τον γιο της να της αγοράσει δίσκο με τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου επειδή "τουλάχιστον εκεί τραγουδάνε οι αγαπημένοι της"! Κι έξω απ' όλους αυτούς — ο θείος ο Κώστας που κάθε φορά όταν μιλάμε για Ευρώπη λέει πως "εκεί πάνε μόνο οι ομάδες που έχουν πάρει κάτι από πίσω" και σήμερα θα του δείξουμε πως ο Ουλυμπιακός μπαίνει εκεί λες και του στέλνουν δώρο! Αλλά κυρίως τον φέρνω επειδή έχει έναν αντίχειρα που χρησιμοποιείται σαν δείκτης στους αγώνες — όταν σηκώνεται ψηλά κανείς δεν τολμάει να τον αμφισβητήσει! Τώρα πιάνουμε τις θέσεις μας στον κόλπο πριν ακόμη ανοίξει το γήπεδο επειδή αυτά τα πράγματα δεν περιμένουν κανέναν — ο Ουλυμπιακός ξεκινάει τον αγώνα σαν τώρα, εμείς ξεκινάμε την γιορτή σα σήμερα! Και σας λέω μια κουβέντα μόνο... η μαμά μου εδώ μέσα ετοιμάζει τώρα ένα μεγάλο μπολ με σουβλάκια και όσοι δεν καταφέρουν να βρουν θέση στα χέρια των Ουλυμπιακών ας ξέρουν πως εκείνη έχει φτιαγμένα δικά της εισιτήρια για όλους αυτούς που ακόμη ψάχνουν τι είναι ελεύθερη βολή! 🔥🍖 τελικά πάντως, θα δείτε σήμερα τι σημαίνει γνήσιος ερυθρόλευκος;

πωπω ρε μικροί μου ερυθρόλευκοι σπουργίτια... τι γίνεται εκεί πέρα;;; σήμερα το πρωί ξύπνησα με μια εικόνα ζωντανή: ο θείος μου ο Πέτρος όρθιος σαν κεραυνός μπροστά στην τηλεόραση στο Πέραμα, έχοντας ξεχάσει να βγάλει τις παντόφλες του επειδή έκλεισε τα μάτια του στις πρώτες πέντε λεπτά του αγώνα — σα δέκα χρονος βρε παιδιά, μην τον πιάσετε την ώρα που ψάχνει κάτι σφιχτό στο χέρι του επειδή νομίζει πως είναι μπουκάλι κολόνιας και τελικά τραβάει τη φούστα της γιαγιάς του επειδή "αυτή σίγουρα έχει τιμήσεις στα στήθη της"... τώρα όμως σας κοιτάζω εδώ μέσα κι όλοι ξεχνιόμαστε για λίγο τις απογοητεύσεις στις γειτονιές μας και μιλιόμαστε για την οικογένεια μας — εκείνους τους τύπους που ακόμη πιστεύουν πως η ομάδα μας παίζει ποδόσφαιρο επειδή ακούστηκε "σκόρ" στο ραδιόφωνο (ευχαριστώ επίσης τον ξάδερφο τον Μιχάλη που μας έκανε αυτή τη χάρη πριν τριάντα χρόνια)... σήμερα όμως όλες αυτές οι ψυχές μαζεύονται στον κόλπο σα να πηγαίνουν στην πρώτη γιορτή του χωριού μετά τον πόλεμο! και λέω: όταν ο Ουλυμπιακός κερδίσει σήμερα — κι όχι "αν", αλλά "όταν" επειδή αυτά τα παιδιά τρώνε γήπεδο και ξέρουν τι σημαίνει λάσπη στο αίμα τους — τότε εκεί στις εξέδρες θα δούμε μια μοναδική συμπαραφορά: μανάδες με κάλτσες πάνω από τις παντόφλες, ξαδέρφια που τραγουδάνε μέσα από ανοιχτό στόμα σα τρύπες σωλήνες, μπαμπάδες που έχουν ξεχάσει πως φοράνε γυαλιά επειδή κάνουν υπερβολικό βηματισμό σα να πρόκειται για αγώνα μπέιζμπολ... κι έτσι όσοι ακόμη στέκεστε έξω αναρωτιόμενοι... τι πάει να πει "ελεύθερη βολή"; σήμερα δεν θα σας την πάρουν απαγορεύοντας σας την είσοδο στον κόλπο! βρίσκεστε εκεί αλλιώς;;; θυμάμαι το '94 όταν ο Ουλυμπιακός πήρε το πρωτάθλημα σα να τελείωνε μια ταινία εποχής — εκείνο το βράδυ όλοι μιλούσαν για ποδόσφαιρο ενώ εμείς φτάσαμε στο λιμάνι με έναν τρανς νονό μας που είχε μάθει όλα τα τραγούδια των μεγάφωνων επειδή εκείνον δεν τον είχε εμποδίσει κανείς να τραγουδήσει δυνατά... λοιπόν, αυτοί που ακόμα ψάχνουν εισιτήριο ας ακολουθήσουν τον θόρυβο... εκείνοι που ακόμη αργούν ας μην αργούν άλλο επειδή η γιορτή ξεκινάει ΜΕΤΩΠΙΚΑ από την πλατεία της Ανάστασης όταν βγει ο ΣΥΛΛΕΚΤΗΣ — εκείνος ο τύπος που ακόμη φοράει το τζάκετ του διαμετρήματος μπάλας επειδή κάποτε ήταν αναπληρωματικός στους ερυθρόλευκους... κι όταν φτάσουμε εκεί θ' αρχίσουμε όλως τυχαίως να τραγουδάμε την πρώτη στροφή του ύμνου σα να γίνεται γάμος επίτηδες — έτσι ώστε όταν φανεί η σημαία πάνω από το γήπεδο να ξέρουμε πως το 'χουμε ξαναζήσει... κι ας μην αργήσουμε γιατί οι αποστάσεις μετριούνται όχι από πόδια αλλά από βήματα χορού... σήμερα ο Ουλυμπιακός δεν αγωνίζεται μόνο μέσα στις γραμμές — αγωνίζεται μέσα στις καρδιές εκείνων που δεν ξεχνούν πως το πρωτάθλημα κερδίζεται όταν κάποιος σηκώνει το κεφάλι του πάνω από τις οικονομικές αναλύσεις... εκείνοι ξέρουν πως το γκολ δεν γράφεται στα χαρτιά αλλα στα στόματα των ανθρώπων! λοιπόν... ποιος ακόμα πιστεύει ότι πρέπει να κάνουμε κουβέντα;;; άραγε υπάρχουν εκεί έξω περισσότεροι ανθρωποι σαν εμάς που αγνοούν τι σημαίνει " система " όταν μιλάμε για νίκη;;; επειδή σιγά σιγά καταλαβαίνουμε πως όσοι απουσιάζουν δεν έχουν ακόμη καταλάβει πως η μεγάλη γιορτή δεν αρχίζει στο γήπεδο — ξεκινάει μέσα σπίτι σας όταν ανοίγετε το ψυγείο για να βρείτε εκείνο το "κάτι γλυκό" που ψάχνετε εδώ και τριάντα χρόνια 🔥💪