Από τις γωνίες του MSG έως τις καρδιές μας: Ορίστε τι σημαίνει Νικς!

ΤΣΕΛΙΚΙΑ!! Που θέλεις να βρεθούμε;; Στο σαλόνι μου εκείνο το βράδυ του 2012 άνοιξα το κινητό να δω το replay σαν τρελός κι επειδή η μουσική ήταν αναμμένη έκανα σπασίματα στους γείτονες;; Ο MELO εκείνος ο σατανάς έπαιζε σαν ηλεκτρικό ψάρι!!! Την επόμενη μέρα πήγα στη δουλειά (οδηγός νταλίκας στο λιμάνι του MSG 🚛) και είχα στραβώσει τελείως το δρόμο από τα μάτια μου! Κάποιοι πελάτες μου λέγανε "τι έχεις ρε, σουρβόλες έκανες;" Κι εγώ σηκώνω το χέρι σαν μικρό παιδί: ΝΙΚΣ!!! ΝΙΚΣ!!!!!!! 🔥🔥🔥 Που τους ξέρει κανείς έτσι??? Αυτή η ομάδα δεν έχει μόνο πράσινο χρώμα, έχει ΠΑΘΟΣ ρε φίλοι!! 😭💚💚💚 Κι όταν έβγαλα τοCamby εκεί στους playoffs... ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΧΥΘΗΚΕ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ!! Φώναζα στον αέρα σαν σούσουρο!!! ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΠΟΤΕ!!! 🎉🎉🎉

ρεεεεεε τί εποχές ήταν εκείνες λοιπόν... αλήθεια ρε, αυτοί οι τύποι εκεί στο MSG δεν έπαιζαν μπάσκετ σου μεγαλομένουλη κανς σόου;;;; πήγαινες εκεί σαν να πας στο θέατρο κι έβγαινες σαν να σου πέσανε σκάγια από χαρά;;;;! τότε ξέχασα πως οι γείτονες υπήρχαν ρε παιδιά — όταν βγήκα εκείνο το βράδυ του 2014 κρατώντας δυο κουτιά μπύρες γιατί νόμιζα πως ένα δε φτάνει, σούστρωσα όλους τους passant από κάτω μου σαν ήταν τροχονόμος ήταν ο Τζέριαν Γκραντ: "Ρε δάσκαλε, αργείς ρε βλάκα!" 😂😂😂 τη μνήμη μου τώρα στο κουτί!!! εκείνος ο τύπος, ο Λάνς στοιχηματίζαμε πως δε θα σκοράρει ποτέ του εκεί τρις — κι όμως! μία φορά στη ζωή σου βλέπεις μία μπάλα να βγαίνει σαν αυτοκόλλητο από το σακούλι... εκείνος ο φοβερός τρίποντός του στο τέλος του αγώνα; ένας τίτλος εθνικού ύμνου στη διάρκεια της διαφημιστικής. όσο ζεις δε βλέπεις κανένα άλλο τόσο στριφνό επιθετικό ματς σε δωμάτιο σπίτι σου — εκείνος οTd Ανατολικού τμήματος κυριαρχούσε σαν γίγαντας ενώ εσύ στεκόσουν εκεί σαν ιχθύς στο τραπέζι ψαρικής πιάνοντας να πιεις την τρίτη μπίρα σου στις τρεις η ώρα το πρωί γιατί είχες ξεχάσει πως υπάρχει ύπνος;;;; αυτοί οι τύποι εκεί στις γωνίες του MSG είχαν γίνει οι μίμους της ομάδας μας — δεν ήταν αγώνες, ήταν θρίλερ σαν του Αλφρέντ Χίτσκοκ μόνο που εδώ κανείς δε πέθαινε παρ' όλα αυτά ζούσες ένταση σαν τον πρωταγωνιστή που προσπαθεί να βγει ζωντανός!!! κι όταν λεςCamby στους playoffs... ρε άνθρωπε μου, αυτά τα λεπτά εκείνοι οι θάνατοι στους τελικούς του Ανατολικού δεν ήταν αυτό;;;; εκείνο το μικρό δωμάτιο μου είχε γίνει σάουνα από τον ιδρώτα ενώ φώναζα στους γείτονες σαν να ήμουν στα στάδια του γηπέδου "ΕΛΑ ΡΕ ΝΙΚΣ ΡΕ!!! ΜΙΛΑ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΡΕ!!!" εκείνος ο τύπος πήγε μέσα σαν ελέφαντας που ψάχνει τους άλλους ελέφαντες στο δάσος — μόλις εκείνος σηκώθηκε στον αέρα είπα "αυτό είναι το παιχνίδι που σίγουρα δε τελειώνει ποτέ"... έτσι λοιπόν, η επόμενη φορά που κάποιος σου πει πως οι Νικς είναι σα ρόλοι δεμένοι στις δικές τους αποτυχίες — ας ανοίξει πρώτα εκείνο το βίντεο και μετά ας μιλάμε!!! 💚💚💚 αυτό ήταν σπίτι το MSG, όχι γήπεδο — εκεί κάθε φορά που κλείδωνες την πόρτα σου πήγαινες μέσα σαν στρατιώτης ενώ έβγαινες σαν νικητής!!!

Ρε παιδιά, φαντάσου τώρα πως παίρνεις εκείνο τοMSG του 2012 — εκείνον τον εαυτό μου με τα γόνατα σαν ζελέ — και τον βάζεις δίπλα στον σημερινό. Τι βλέπεις; Προφανώς δε βλέπεις τον Carmelo σου εκεί που πετάχτηκε σαν σατανάς μέσα στη ζώνη καταστροφής. Αυτός ο τύπος εκείνο το βράδυ είχε μια φωτιά μέσα του σα να τον έκαψε η ίδια η κόλαση — σήμερα; Βλέπουμε έναν Melo σα νερό που στάζει, που ακόμα κι όταν βγάζει ένα τρίποντο κοιτάζει σα να λέει "βρε παιδιά, τέλους πάντων". Ήταν σα να είχαν ξεγυμνώσει την ψυχή της ομάδας από εκείνο το κτίριο στη δυτική πλευρά — αλλιώς δεν εξηγείται γιατί κάπου στη δεκαετία αυτή χάσαμε εκείνο το ηλεκτρικό ρεύμα που έτρεχε στις φλέβες μας. Κι εκείνος ο Camby στους playoffs; Θυμάσαι πως σηκωνόταν σα γίγαντας και μπορούσες να αισθανθείς σα να σου δίνει κάποιος μια θηλιά γύρω από το λαιμό σου που σου έλεγε "αδελφέ, πιάνουμε αυτούς τους γίγαντες" — αυτό ήταν ένταση ζωντανή, όχι σα μια ταινία δράσης που ξεκινάει αργά. Σήμερα; Βλέπω έναν Randle να σηκώνει έναν αγώνα μόνο επειδή κανείς άλλος δε θέλει — σα να κουβαλάει βουνά μόνος του, μα χωρίς εκείνο το σημάδι στο χέρι τουCamby που σου έκανε να ξέρεις πως κάποιος εκεί πέρα θα κλάψει μαζί σου. Τότε εκείνες οι γωνίες του MSG ήταν σα μια αγορά στην Ασία όπου όλοι μαζί τραγουδούσαν ένα ύμνο — σήμερα όμως οι κερκίδες πολλές φορές μοιάζουν σα νεκροταφείο πριν ξημερώσει. Γιατί; Διότι τότε κάθε αγώνες είχε εκείνο το τσίρκο γύρω του: οJR που περνούσε σα αστραπή ανάμεσα στους πάντες, ο Chandler εκείνος που άλλοτε έκανε touchdown στους αμυντικούς σα να έπαιζε ράγκμπι, οFelton να βγάζει εκείνες τις σέντρες σα να τυλίγει τις μπάμες γύρω από τον αντίπαλο. Σήμερα βλέπουμε μια ομάδα πιο αργή, πιο σκόπιμη — σα κάποιος να προσπαθεί να στήσει μια επιχείρηση ενώ όλοι ξέρουν πως η αγορά έχει αλλάξει. Μα σιγά μην κλάψω για τοStauskas εκεί πίσω στο backcourt εκείνου του 2014 όταν οLance πήγε να σουτάρει εκείνον τον τρίποντο σα να είχε βάλει νόστιμο ψωμί στο στόμα του αντίπαλο. Οι Νικς εκείνα τα χρόνια ήταν σα ένα τραγούδι που όλοι ξέρουμε τους στίχους — σήμερα μοιάζουν σα ένα ραδιοφωνικό σταθμό όπου ψάχνεις επίμονα εκείνον τον αγαπημένο σου τίτλο ανάμεσα στο θόρυβο της διαφήμισης. Πραγματικότητα λοιπόν: παλιά ήταν τραγωδία σα ταινία του Σταύρου Τσιώλου — σήμερα είναι δράμα σα μια σειρά του Netflix που ξέρεις πως έχει happy ending επειδή έτσι της αρέσει στους συγγραφείς. Την άλλη φορά που σου πουν πως "οι Νικς αλλάξαν", εσύ τους βάζεις να δούνε εκείνο το βίντεο του Melo εκείνης της νύχτας — κι ας σκάσουν έπειτα! 💚

τι σπουδαίο βράδυ εκείνο στο MSG τον Φεβρουάριο του 2012... θυμάμαι σαν χτες πως είχα κάνει αίτηση στην εφορία ν' αλλάξω την ώρα λειτουργίας μου εκείνο το πρωί γιατί δεν ήθελα να χάσω ούτε ένα δευτερόλεπτο από αυτό τον αγώνα. βγήκα από τη δουλειά μου στο κέντρο σαν τρελός ν' ανοίξω το κινητό μου έξω απ' το γραφείο και μέσα στα πρώτα δευτερόλεπτα το βρήκα: εκείνος ο Melo σηκώθηκε σα διαβολάκι από την γωνία πλάι στον πάγκο τους — κανείς δε γύρισε να τον προσέξει όταν άρχισε να ντριμπλάρει, κανείς... έως ότου έκανε εκείνο το βήμα πίσω κι έκλεισε τα μάτια όσο έκανε το σουτ σα να διάβαζε την τύχη του εκείνη την στιγμή. η μπάλα πήγε σα βλήμα μέσα στο καλάθι και τότε έγινα κι εγώ μέρος εκείνου του φρενήματος μαζί με όλα τα υπόλοιπα — κρατώντας τις τρίχες μου που πάγωναν εκείνη την ώρα. πού βρίσκεις τέτοια πράγματα σήμερα;;; κοίταξε τώρα τους άλλους αγώνες εκεί γύρω, βλέπεις μια μερίδα ανθρώπους σα να βγαίνουν από μια ταινία τρόμου ενώ η άλλη τους τρεις τέταρτα τουMSG κάθονται σα νεκροί στις κερκίδες σαν να πάνε στη λειτουργία τους. εκείνο το βράδυ ήταν σα να είχε πάθει ξύλο όλη η πόλη — όλοι φώναζαν μέσα στο γήπεδο, έξω στο δρόμο, στις γειτονιές, σα ένας εθνικός εορτασμός που ξεκινάει από μία μόνο μπάλα που πέφτει μέσα στο καλάθι. κι ο Camby... εκείνος ο άνθρωπος έκανε περισσότερα από μισό εκατομμύριο κατοίκους της πόλης ν' αναπνέουν βαθιά μετά από χρόνια αγώνων χωρίς ανάσες. όταν έκανε εκείνο το layup στους playoffs κι έπεσε πάνω στους γίγαντες των Miami εκείνο το βράδυ, κάθε άτομο στοMSG ένιωσε σα να σηκώθηκε ένα τεράστιο βάρος από πάνω τους — και μας το επέστρεψαν σα χαρίσμα, σα νίκη που δεν είχε γραφτεί πουθενά ακόμα. τότε οι ομάδες μας είχαν στις πλάτες τους ολόκληρη την πόλη σα να ήσουν στρατιώτης σ' έναν πόλεμο που κερδιζόταν σιγά σιγά μέσα από αίμα, ιδρώτα και τρίποντα σα πυροτεχνήματα. τώρα λοιπόν λες πως η ομάδα άλλαξε;;; σου λέω εγώ πως άλλαξε ο κόσμος γύρω της. τότε υπήρχε εκείνο το πράσινο κυματιζόμενο στους δρόμους σα σημαία πολέμου, σήμερα υπάρχουν σπορ μάρκες που σου πουλάνε πράσινα πουκάμισα σα να είναι μόδα ενός μαγαζιού στο κέντρο της πόλης. τι έγινε εκείνοι οι στιγμές που όλοι ξέραμε πως κι αν χάσουν μπορείς πάντα να περιμένεις εκείνον τον突然惊喜 απο ένα σουτ, από ένα κόψιμο στο defence, από έναν αγώνα σα παράσταση; αυτό εδώ δεν ήταν μπάσκετ... ήταν ζωή που πέρναγε μέσα από εκείνες τις κερκίδες σα ποτάμι που σου έπαιρνε την ανάσα μέχρι εκείνο το γκολ最后一下 ολοκλήρωσης. και σήμερα που βλέπω αυτούς τους κουρασμένους δικούς μας παίκτες πάνω στο παρκέ, νιώθω σα να τους βλέπω μέσα από παλιά γυαλιά — εκείνοι είχαν φωτιά στα μάτια τους ενώ αυτοί σήμερα σα να ψάχνουν την τελευταία δόση αεράκι πριν αρχίσουν να τρέχουν. τέλος πάντων, θ' ανάβω τώρα ένα τσιγάρο σ' αναμνήσεις κι ας βγει η ομάδα εκτός playoffs... κάποτε έτσι ήταν κι εμείς 😉

ΑχαχΑΜΠΟΥ, ρε φίλοι μου... πείτε μου τώρα: υπάρχει άνθρωπος πάνω σ' αυτήν τη γη που κατάλαβε ποτέ τοMSG TRUELY, ή μήπως εμείς είμαστε αυτοί οι μόνοι που τραγουδούνε ακόμα εκείνον τον ύμνο μέσα στο κεφάλι τους ενώ ο υπόλοιπος κόσμος βλέπει ψεύτικα τριαντάφυλλα; Γιατί εγώ σας λέω κάτι: εκείνο το βράδυ του 2012 δεν ήταν τρίποντο του Melo — ήταν η ίδια η πόλη του Νιού Γιόρκ που έκανε πάρτι θανάτου στους θύλακες της ανάγκης της. Θυμάστε πόσες φορές έχουμε πει πως η ομάδα μας είναι ζόμπι που σηκώνεται κάθε πρωινό και γλείφει τις πληγές του; Μα τότε ήταν σαν ζόμπι που είχε πιει紅茶από νικητήριο κύπελλο! Κι εσείς λέγετε πως άλλαξε η ομάδα; Ρε συχώστε με, άλλαξαν ΟΙ ΠΕΛΑΤΕΣ μου! Πριν δύο βδομάδες πήγα στη δουλειά μου ως νταλίκας στο λιμάνι (ναι, εκείνος ο ίδιος Manos_Thrylos ρε) και ένας τύπος πάνω στο φορτηγό μου μου λέει: "Ρε φίλε, οι Νικς φέτος φαίνονται σοβαρά!" — εγώ κοιτάζω τον ουρανό και γελώ σαν χαμένος. Σοβαρά;;; Μα κι εσύ πόσο σοβαρά παίρνεις έναν αγώνα όταν εκείνος οJR κοιμάται πάνω στην μπάλα επειδή θέλει να του δώσεις feedback για το πρωινό; Αυτή η ομάδα δεν είναι σοβαρή — αυτή είναι ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ βράδυ μετά από δώδεκα μπίρες! Ποιος κατάλαβε; Κι εκείνος οCamby... αλήθεια, τι ήταν εκείνος; Ένας γίγαντας που μπήκε στο γήπεδο σαν να ήθελε να πάρει συνέντευξη από την ιστορία; Ήταν σα να είδες τον Άνθρωπο των Αστερών να κάνει εμετό πάνω στα πόδια σου επειδή ήταν τόσο βαρύς που άλλαξε την τροχιά της Γης γύρω από τον Ήλιο! Κι όταν αυτός έκανε εκείνο το layup στους playoffs του 2009 — σας θυμίζει κανέναν εκείνον τον ήχο που έκαναν τα γόνατα των Heat όταν έπεσαν σαν πιάτα; Μα σήμερα βλέπουμε έναRandleπου σηκώνει την ομάδα σα να είναι ο τελευταίος στρατιώτης μιας αποτυχημένης μάχης — χωρίς εκείνη την αύρα των παλαιότερων που έκαναν τους αντιπάλους τους ν' αισθάνονται σαν να είχαν χάσει πριν καν αρχίσει η αναμέτρηση! Κι οι γωνίες εκείνες στοMSG... ρε παιδιά, εκεί υπήρχε μπάσκετ ή διαφήμιση για νέα κινητά; Κάθε φορά που άλλαζαν side εκείνοι οι τύποι στις κερκίδες ήταν σα να άλλαζαν κανάλι σε ένα reality show όπου η ομάδα μας ήταν η πρωταγωνίστρια κι εμείς οι διαιτητές που έπρεπε να αποφασίσουν ποιος βγάζει πιο δυνατή φωνή. Μα σήμερα;;; Είναι σα να βλέπεις ανθρώπους σε στάση συγκοινωνιών περιμένοντας το επόμενο λεωφορείο... μόνο που αντί για το λεωφορείο περίμεναν έναν αγώνα που αργεί σα ν' έχει χάσει τον οδηγό! Κι όμως — ξέρω πως σας προβληματίζει τούτη η αντίδρασή μου. Γιατί;;; Γιατί εκείνο το βράδυ του 2014, όταν εκείνος οLance Sankt σηκώθηκε για εκείνον τον τρελό τρίποντο του σα να είχε βάλει στόχο τους πάντες στη πόλη, εγώ είχα ανοίξει δύο κουτιά μπύρα έξω από το MSG ακριβώς επειδή γνώριζα πως μετά από εκείνο το σουτ οι δρόμοι θα γίνονταν προσωρινά αυτοκινητόδρομος χαράς! Σήμερα; Βλέπω ανθρώπους να ανοίγουν ένα μπουκάλι κρασί σιγά σιγά σα να φοβούνται μήπως τους πιάσει η αστυνομία — κι αυτό ΔΕΝ είναι πρόοδος, ΑΝΘΡΩΠΟΙ μου! Αυτό είναι εκείνο το πράγμα: παλιά όταν έκανες ένα γκολ δε σου ήρθε μόνο μία μπίρα σπίτι σου — σου 'ρθαν ΜΙΑ ΠΟΛΗ! Τώρα; Παίρνεις ένα like στο Twitter και λέγεσαι ευχαριστημένος σα να πήρες Νόμπελ Λογοτεχνίας. Μα εμείς εδώ πίνουμε ακόμα σα να γλυτώσαμε τον Αρμαγεδδών — γιατί εκείνες οι στιγμές είχαν μια αύρα σαν να μην υπήρχε αύριο... κι ίσως δεν υπήρχε!

Ρε παιδιά, θυμάστε εκείνο το βράδυ που είχαμε ξεμείνει από ψωμί στην αποθήκη κι αποφάσισα ν' αλλάξω τη δουλειά μου σ' MSG σαν security επειδή περίμεναCamby εκεί που τον είχε γεράσει ο χρόνος;;; Πήγα λοιπόν με την κίτρινη γιλέκα (τι ζαβολιά ήταν αυτή; 😂) και πήρα θέση δίπλα στην πύλη, κι εκείνος ο τύπος μου λέει: "Μικρέ, εσύ είσαι από τους δικούς μας;" Κι εγώ χωρίς δεύτερη κουβέντα: "ΜΕΓΑΛΟΥ ΜΟΥ ΚΕΦΑΛΙ!!!" — αυτός γέλασε σα τρελός κι έκανε δύο layups σα να προσπαθούσε να μου δείξει πως ακόμα ξέρει πού είναι το καλάθι!!! Μετά η μπάλα χτύπησε τη μύτη μου κι εγώ έπιασα αίμα σα να τελείωνε εκείνος ο αγώνας! Θυμάμαι πως εκείνος ο Chandler μου έδωσε το χαρακτηριστικό του ζορι μάγκες κι έλεγε "αυτό εδώ είναι σπίτι σου ρε βλάκα"!!! Την άλλη μέρα πήγα στη δουλειά στην αποθήκη κι είχα ακόμη φωτογραφία με τον Camby στο κινητό σα κολάζ εκτός χώρου!!! Αυτά ήταν εκείνα τα χρόνια, παιδιά... τότε οι Νικς είχαν στις κερκίδες τους όλη την πόλη σα οικογενειακή φωτογραφία γιορτής!!! 💚🔥🤣🍿