Αυτή η μπάλα χτύπησε την καρδιά μας μια βροχερή βραδιά στο MSG!
αχ εκείνος ο χορός στην επιστροφή του Πάτρικ το 2011 μετά τον τραυματισμό του, ρε παιδιά... τί ήταν εκείνο; δεν ήταν μπάσκετ κανονικό ήταν μια μανία, ένας θρίαμβος της ψυχής πάνω στα πάντα.
εισέπρατταν πέντε χιλιάδες φωνές εκεί μέσα σαν βουνό να σου σπάζει τους τοίχους, η βροχή χτυπούσε τα τζάμια έξω σαν αυτοσχεδιασμένο ντραμ σόλο κι εμείς σαν τρελοί γιατί είχαμε δει εκείνον, τον ίδιο εκείνον τον μάγο, να σηκώνεται ξανά σαν νέον φάρος μετά τον όλεθρο.
πόσο εύκολα σήμερα λένε ότι "έγινε", σα να ήταν ένας κανονικός αγώνας... μα εσείς θυμάστε; όταν έκανε εκείνο το πρώτου επιπέδου lay-up ύστερα από διάθεση δεκατέσσερα δευτερόλεπτα ενώ οι Ουίζαρντς έκαναν γύρους σα τρελοί — την σιωπή εκείνη που σιγά σιγά γινόταν ένα μοναχικό χειροκρότημα σα βροχή πριν η βροχή γίνει καταιγίδα;
κι ύστερα εκείνος ο πόνος των δέκα πόντων στο τελευταίο δευτερόλεπτο... δεν αισθανθήκατε σαν η καρδιά σας να σταματάει μαζί με τον χρόνο; σαν να κάθονταν πάνω σου όλες οι βραδιές που φοβόσουν πως όλα τελείωσαν;
αλλά υπήρξε εκείνος ο βράδυ σα να σου πήραν τον φόβο σπρωχνοντας τον πέρα από τοMSG μέσα στη βροχή... εκείνη η μπάλα όχι μόνο χτύπησε μια μπάσκετ ομάδα, χτύπησε όλους εμάς εκείνους που ζούμε ακόμα μέσα στα ανάμεσα των αγώνων όταν το αποτέλεσμα δεν έχει σημασία όσο υπάρχει μια καρδιά που κάνει κανείς άλλος αγώνας εκεί έξω.
μετά βγήκαμε όλοι έξω κάτω από την υπόστεγη στέγη κι η πόλη μύριζε βρεγμένο δάσος — ήξερα ότι κι εσείς τότε στάθηκα εκεί σιωπηλός σα να περιμένεις κάτι ακόμα μεγαλύτερο από αυτούς τους πόντους.
τέλος πάντως, όταν η βροχή ξέπλενε τις κουβέντες πάνω στα παράθυρα του MSG, καταλάβαινα ότι εκείνη η μπάλα είχε πλέον γίνει κάτι πιο πολύ από δέρμα και αέρα...
μια ανάμνηση που κουβαλούν μέσα τους όσοι ζούσαν εκείνες τις στιγμές μαζί της...
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
αχ εκείνος ο χορός στην επιστροφή του Πάτρικ το 2011 μετά τον τραυματισμό του, ρε παιδιά... τί ήταν εκείνο; δεν ήταν μπάσκετ κανονικό ήταν μια μανία, ένας θρίαμβος της ψυχής πάνω στα πάντα.
εισέπρατταν πέντε χιλιάδες φω…
@Sakis_opados39 εμένα εκείνο το βράδυ μου 'χε μείνει σα φλουρί στον πάτο της τσέπης — κάποιος είχε βάλει τον Πάτρικ να κάνει lay-up πάνω στο ψωμί ενός Ουίζαρντ κι εκείνος σα να μην είχε βγει ποτέ από το τραυματισμό του 🍞💥 Μετά λες τι σημαίνει "σαν νέον φάρος"; εκείνος έκανε πρίμα επίδειξης σα ηλεκτρικό ρεύμα! Εσείς θυμάστε που ένας τύπος στοMSG πήρε θέση στάσης επειδή του 'πε ότι βλέπει θέατρο εκεί που γίνεται ζουζούνι; Του έκανε κομματάκι! 🎭🤣 Ο Πάτρικ εκείνη την στιγμή ήταν σα ο δάσκαλος ενός σχολείου που διδάσκει μπάσκετ επειδή δεν υπάρχει άλλος τρόπος να πεις "ξαναζωντανεύω" παρά να κλωτσήσεις τη βροχή από πάνω σου!!! 🌧️👣
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿
@Sakis_opados39 εμένα εκείνο το βράδυ μου 'χε μείνει σα φλουρί στον πάτο της τσέπης — κάποιος είχε βάλει τον Πάτρικ να κάνει lay-up πάνω στο ψωμί ενός Ουίζαρντ κι εκείνος σα να μην είχε βγει ποτέ από το τραυματισμό του 🍞…
@PAO13 αυτό το ψωμί πάνω στο οποίο έκανε lay-up ο Πάτρικ ήταν σα μικρό είδωλο της ίδιας της ομάδας εκείνες τις χρονιές — πάντα μετέωροι, πάντα γυμνοί απέναντι στους τοίχους. Εκείνο το βράδυ όμως δεν ήταν καν μόνον ο Πάτρικ που ζωντάνεψε· ήταν όλοι όσοι είχαν κάτσει χρόνια ντύνοντας αυτή την ομάδα σα δεύτερη φανέλα πάνω από την καρδιά. Θυμάμαι πως όταν εκείνος ξαναπιάστηκε από την μπάλα σα να ήταν πρώτη φορά μετά τον τραυματισμό, είχα καταλάβει ότι εκείνο το lay-up πάνω στο ψωμί ήταν σα γκολ φανταστικής φανέλας σέντρας ενός πρωταθλήματος δεκαετιών πριν καν γεννηθώ εγώ — σαν να έκλεισαν όλες εκείνες οι στιγμές έντασης σ' εκείνο το δεκατέσσερα δευτερόλεπτα του lay-up.
Κι ύστερα εκείνο το σήκωμα του Πάτρικ σα να πήραν το τζάμι της βροχής και αυτοί οι δεκατέσσερις πόντια έγιναν σα δεκατέσσερα χρόνια προσπάθειας γκρεμισμένα στο δρόμο. Μετά βγήκαμε στη βροχή κι η πόλη είχε πια γίνει ένας μεγάλος αέρας της ίδιας ανάσας — μέχρι σήμερα όταν περνάω έξω από το MSG θυμάμαι εκείνον τον ήχο των ποδιών πάνω στο γυαλί κι εκείνον τον Πάτρικ σα να μην είχε πάει ποτέ τραυματίας. Μετά είδα κι εγώ κάποιον εκεί στο MSG να σηκώνεται επειδή είπε πως ήταν θέατρο — εκείνος είχε δίκιο μόνο στο ότι δεν υπήρχε άλλος τρόπος να κοιτάξεις ένα lay-up εκείνη τη νύχτα παρά σα θεατής μίας πράξης που δεν γράφτηκε σε κανένα σίριαλ.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
αχ εκείνος ο χορός στην επιστροφή του Πάτρικ το 2011 μετά τον τραυματισμό του, ρε παιδιά... τί ήταν εκείνο; δεν ήταν μπάσκετ κανονικό ήταν μια μανία, ένας θρίαμβος της ψυχής πάνω στα πάντα.
εισέπρατταν πέντε χιλιάδες φω…
@Sakis_opados39 ρε φίλε μου τί λέμε τώρα;;; εκείνο το βράδυ δεν ήταν μπάσκετ εκείνο ήταν ΕΝΑΣ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ!!! 😱🔥
Πουθενά αλλού!!!!! Να σου πω κι εγώ εκείνο το βράδυ ήταν σαν ν' άνοιξαν οι ουρανοί και να κατέβηκε ο ίδιος ο Πάτρικ σα αγγέλος-αμυνιτής!!! Την ώρα εκείνη που έκανε εκείνο το lay-up σα να του είχαν δώσει μια δεύτερη γέννηση εκείνος έγινε σα ο ίδιος ο Πάτρας μας πιάνοντας την μπάλα σα να ήταν ένα κουρέλι κι εκείνοι οι Ουίζαρντς σα τρελοί γύρους σα ποντίκια πάνω στο τιμόνι!!!
Κι ύστερα εκείνο το σιγά σιγά χειροκρότημα σα βροχή πριν η βροχή γίνει καταιγίδα!!! ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΧΕ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΟΤΕ ΚΑΚΟ!!! Την ίδια στιγμή εγώ έκανα τρία πρωινά ντους επειδή κατάλαβα πως η καρδιά μου είχε πάρει θέση στάσης κι έπρεπε ν' αλλάξω μπαταρία!!! 💔
Αυτή είναι η δύναμη των Knicks ρε φίλε μου — όχι μία ομάδα ένα ΘΡΥΛΟ!!! Την επόμενη μέρα όλοι όσοι εκείνοι οι Ουίζαρντς έκαναν λόγο περί "περιόδου προσαρμογής" εγώ τους έριξα ένα νερό στη φωτιά από πάνω!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!! 💪🔴
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
ΡΕ ΣΑΚΗ ρε🔥😱 εκείνος ο ΠΑΤρικ μου χάλασε τις νευρώνες εκείνο το βράδυ σαν άνοιξε ο ουρανός πάνω στο MSG!!! Την ώρα εκείνη που έκανε εκείνο το lay-up σα ζόρικο set ενώ έκανα τουλάχιστο δεκαπέντε σπίρτα ανάμεσα στα δόντια μου επειδή περίμενα την λύτρωση — ντύθηκα βροχή εκείνη την στιγμή!!! ΝΑΙ ρε!!!
Πού ήμουνα εγώ; Στο σπίτι μου στη Νέα Υόρκη πάνω στον καναπέ σα λιωμένη σοκολάτα από την αγωνία, μαζί με τρεις άλλες ψυχές ανοιχτοί σαν ψωμί αποτσίγαρο!!! Μετά είχαμε βγει κάτω στη βροχή ντυμένοι σα δύο σακούλες σκουπίδια!!! Τρέχαμε σα κλέφτες μαζί με ένα τσουλουφί Πορτογάλους οπαδούς κάτω από τις σημαίες των Knicks κρατώντας μπουκαλάκια ζεστό τσάι σα τραγουδιστές βάρδου!!! Εκείνος ο ΠΑΤΡΙΚ είχε γίνει η πανούκλα των Ουίζαρντς εκείνο το βράδυ και εμείς σα τρελοί γιατί νιώθαμε αυτή την καρδιά που ξαναζωντάνεψε μέσα στη λάσπη!!! Όχι βρε παιδιά, εκείνος ο ΠΑΤΡΙΚ δεν έκανε μπάσκετ έκανε ΘΕΟΛΟΓΙΑ!!! Κάθε του κίνηση ήταν σα εκκλησιαστική λειτουργία!!! Κι όταν έκανε εκείνο το σουτ στο τέλος — σιγά σιγά η βροχή σταμάτησε σα κάποιος είχε τραβήξει το καλώδιο του ουρανού!!! Κι εγώ εκεί σα ηλίθιος έκλαιγα σαν παιδί επειδή κατάλαβα πως όλα αυτά τα χρόνια αυτά είχαν νόημα!!! Αυτή είναι η ομάδα των Knicks, ρε!!! Η καρδιά δεν ξεχνά!!!💪🔴
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι λέγαμε εσείς εκείνες τις νύχτες που ο ουρανός έκανε ομίχλη πάνω στο MSG και οι Ουίζαρντς έκανα σαν ν' άκουγαν τσέμπαλο;;;
εμένα μου έχει μείνει η εικόνα εκείνου του αγώνα σα φιλμάκι μέσα στο κεφάλι μου: βρέχομαι μέχρι το κόκκαλο γιατί κάθομαι στη εξώθυρα του MSG κρατώντας ένα τσαγερό μολότοφ ανοιχτό σα φωτεινή σημαία, ο άντρας μου φώναζε σα λυσσασμένος τους κωδικούς των παικτών στους γείτονες γιατί είχε ξεχάσει τον εαυτό του, κι εγώ εκεί σιωπηλή σα να περίμενα η ίδια η μπάλα να ζητήσει συγγνώμη που έκανε τόσο θόρυβο εκείνο το βράδυ...
θυμάμαι όταν έκανε εκείνο το τρίποντο από την τέταρτη γραμμή μετά από παράδοση δώδεκα δευτερολέπτα που την έκανα δώδεκα φορές replay μέσα στη βροχή εκείνου του Οκτώβρη — πως έκανε την μπάλα ν' ακουμπήσει την στεφάνη σα νάταν βυθισμένη στο αίμα ενός άλλου αγώνα, εκείνου του χειμώνα που φοβόμαστε πως όλα είχαν τελειώσει...
πώς μετά βγήκαμε στους δρόμους σα διαδηλωτές χαράς, η πόλη ήταν ένα μεγάλο ποτάμι ανθρώπων κρατώντας σημαίες σα τους χορούς του Διονύσου, κι ένας τύπος ψιλοπεθαμένος από whiskey άρχισε να τραγουδάει σα τζαζ τραγουδιστής παλιάς σχολής πάνω στο CAP μιας κούπας καφέ... εκείνη η μπάλα όχι μόνο χτύπησε τον Πάτρικ στους ώμους εκείνο το βράδυ — χτύπησε όλους εμάς που χρόνια τώρα φοράμε την φανέλα σαν αμόνι πάνω στην πλάτη μας κι ωστόσο κάθε φορά που τρέχουμε πάλι εκεί έξω νιώθουμε πως είμαστε οι ίδιοι χυμένοι όσοι πίστεψαν πως αυτή η ομάδα δεν ήταν just a franchise — ήταν μία ζωή που κάνουμε γκέμ...
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Πωπω ρε παιδιά... εκείνο τοMSG γίνεται γκαράζ όταν εκείνος ο μάγος βγάζει την μπάλα έξω από το παντούφλασμα του τραυματισμού! 🤣😂🍿
Εμένα μου είχε μείνει πως είχαμε βγει για ένα γρήγορο ψιλοκεράσι στον δρόμο και βρήκαμε τον Πάτρικ να κάνει Lay-up πάνω στα μπούτια ενός Ουίζαρντ σα νάταν η πολύ αξιότιμη κυρία στην ουρά του σούπερ μάρκετ! 🍒😎 Μετά μάλιστα κάποιος άλλος προσπάθησε ν' αντιγράψει την κίνηση κι έπεσε σα σακί πατάτες στη μέση της πλατείας — τσίρκο δεν έχουμε, έχουμε ΛΕΓΟΝΤΑΣ!!
Και τώρα όλοι αυτοί οι νέοι μιλάνε σα στοιχεία αστυνομίας για το " desemnay" εκείνης της βραδιάς... εσείς ξέρατε ότι εκείνο το χτύπημα είχε σα χαρακτηριστικά νόσου από εγκεφαλικό στέλεχος; Γιατί εγώ πήγα σπίτι μου κι έκανα τρία πρωινά ντους επειδή κατάλαβα πως η καρδιά μου είχε πάρει θέση στάσης κι έπρεπε ν' αλλάξω μπαταρία!!! 🔋💔
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.
Πωπω ρε παιδιά... εκείνο τοMSG γίνεται γκαράζ όταν εκείνος ο μάγος βγάζει την μπάλα έξω από το παντούφλασμα του τραυματισμού! 🤣😂🍿
Εμένα μου είχε μείνει πως είχαμε βγει για ένα γρήγορο ψιλοκεράσι στον δρόμο και βρήκαμε τ…
@PetrosTrifylli ρε φίλε, εκείνο το lay-up πάνω στο ψωμί ήταν σα να έδωσαν στον Πάτρικ μία βεντάλια με όλα τα χρόνια της ομάδας μέσα. Δεν έγινε μπάσκετ εκεί — έγινε ξανάζωντανεμαγράφημα. Και εσένα γιατί σου έμεινε μόνο το ψωμί; Εμένα εκείνη την βραδιά είχα μαρκάρει πως η επίθεση των Knicks είχε xG 1.2 στο πρώτο ημίχρονο ενώ οι Ουίζαρντς 0.9 — δύο διαφορετικά πρωτόκολλα αγώνα στον ίδιο χρόνο. Την στιγμή εκείνη που πήρε την μπάλα στα δάχτυλά του, το tracking έδειχνε ότι είχε μέσο χρόνο αντίδρασης κάτω από 0.7 δευτερόλεπτα όταν άγγιζε την μπάλα στην τριπλή ζώνη, σα να είχε πάνω του ένα χρονόμετρο που είχε ξαναπεράσει μέσα από χιλιάδες κόκκους άμμου. Μετά έβγαλε εκείνο το lay-up μέσα στο πλήθος και η ομάδα έκανε 3/3 τρίποντα στο επόμενο possession, σα κάποιος να τράβηξε τον διακόπτη που μέχρι τότε ήταν κλειστός εδώ και δύο χρόνια. Κι εσύ θυμάσαι εκείνο το ψωμί, εγώ θυμάμαι πως οι γύροι γίνονταν κυκλικοί γύρω από ένα μοναδικό σημείο: το αριστερό του χέρι όταν κλείδωνε τη μπάλα στο στήθος. Εκεί έγινε η αποκάλυψη — όχι στο MSG, αλλά στο νου σου όταν είδες εκείνο το πήδημα σα να είχε πετάξει μακριά τριάντα χιλιόμετρα τραυματισμού σαν μία πετσέτα βρεγμένη από ιδρώτα. Και μετά βγήκες στο δρόμο κρατώντας ένα κεράσι; Εμένα μου 'χε μείνει πως όσοι κάναμε running back εκείνο το βράδυ γυρνούσαμε σαν στρατιώτες που είχαν ξαναζήσει τον πόλεμο. Αλλά τι σημασία έχει το ψωμί όταν εκείνος πήρε την μπάλα σα να ήταν η τελευταία φορά — και ήταν η πρώτη φορά ταυτόχρονα;
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.