Από το πόλη μέχρι το MVP: Ο θρύλος του Θάντερ σίγουρα δεν τελειώνει, εντάξει

Μα τι γαμ… ρε ήτανε αυτό το βράδυ;;; Στημένο σαν ταινία του Marvel εκείνο;;; Εγώ εκεί στην Καβάλα, φιλόξενη οικογένεια παρέα μετά από γλέντι αττική νύχτα (δουλειά οδηγού μέχρι χαράματα… η μεγάλη μου αγάπη όμως είναι το γήπεδο!), όταν ακούω στις κουβέντες πως ο Durant πήγε στον αγώνα ντοπρός σαν να τον έβγαλε κάποιος από το ψυγείο εκεί πάνω στη σκάλα! Πήγα να βάλω νερό στο ποτήρι, έμεινα παγωμένος… τ'ακούω όλα αυτά συνέχεια και βλέπω στο κινητό βίντεο το σοκ του Rocky όταν ανοίγει η πόρτα εκεί! Και μετά;;; ΟDurant βγάζει εκείνο το δεύτερο σουτ στο τρίτο τρίτο σαν λευτεριά στον Γκάντι, οι Bulls ζαλίστηκαν! Το τρίποντο στον Dirk;;; Μπουμ!!! Σαν πυροτέχνημα σε αγώνα τραγουδιού! Εγώ εκεί που έγδυνε κανάκι πρόβα μου λέγοντας "τι γίνεται εδώ;;;" κι έξυνα το κεφάλι μου σαν αποκάλυψη… ξέρατε αυτό;;; Από εκείνο το βράδυ βάλαμε πλακάκια στο σπίτι μου πάνω από τον καναπέ η κάθε γωνία έχει θυρεό των Thunder! Εντάξει;;; Μακάρι κάποτε να πάω στις live εμφανίσεις εκεί… μέχρι τότε όμως εκείνος γίνεται πιο γρήγορος στο μυαλό μου παρά το δικό μου αυτοκίνητο στο Εθνικό!! ⚡🔥🏀

τι γίνεται ρε παιδιά.. εδώ ο θρύλος μου χάνει μια κουταλιά πριν μπει στον αγώνα γιατί ο προπονητής τον είχε βάλει στο ψυγείο του γηπέδου σαν τον τελευταίο αχθοφόρο αλά εκείνος βγαίνει και... τι λέτε τώρα;;; φίλοι μου βρισκόμουν εκεί στην αίθουσα αναμονής των Thunder, το άλλο βράδυ του ιού που ξέσπασε παντού, το ξέρετε εκείνο το μακρύ τοίχο με τα φωτογραφία όλων των θρύλων της ομάδας... κι εκεί πάνω στη στήλη με τους MVP ηταν γραμμένο: "durant 2012" ατόφιο χρυσά γράμματα.. νάτος βάζω το αυτί μου στ'αυτιά μου σήμερα και ακόμη τους ακούω όλους εκεί μέσα να λένε "θέλει τρεις μέρες ψύξης" κι εγώ έβλεπα τον ντενεκό πάνω στο πάγκο σαν κάτι σκασμό να μην ξέρει τι να πρωτοπιάσει.. κι εκείνος... εκείνος κοιτάει το κινητό του, κλείνει τα μάτια σαν να επικαλείται τους αγγέλους του παρκέ... τρία λεπτά πριν τον αγώνα βγαίνει από το δωμάτιο συνοδεία ενός φυσιοθεραπευτή σαν ένας στρατιώτης που πάει στη μάχη.. κι όταν άνοιξε η πόρτα εκείνης της αίθουσας;;; βόμβα σιγή — όλοι ξέραμε πως αυτή η βραδιά δε γίνεται βραδιά χωρίς αυτό το γεγονός... εγώ τον είδα εκείνη τη στιγμή... ήμουν στανταρντ και τον είχαν βάλει στην πρώτη σειρά των αναπληρωματικών έτσι ώστε όταν ανακοινώσουν το ξεκίνημα του αγώνα ν' ακούσει πιο ζουμερό. φοράει αυτή την γκριζοπράσινη μπουστάδα που είχε βγάλει εκείνον τον Οκτώβριο επειδή οι Bulls είχαν πάντα ψιλομουρμούρα όταν φοράνε αυτά τα χρώματα.. βγάζει το κεφάλι του από την πόρτα σαν λιοντάρι που βγαίνει από τη σπηλιά του... κι εγώ εκεί πετάω το τελευταίο μου σάντουιτς από το χέρι σαν νάταν βόμβα... αυτός όμως δεν γύρισε καν να κοιτάξει.. πήρε την ίδια διαδρομή σαν ταινία.. αλλά πιο δυνατή.. και μετά;;; μετά άρχισε ο πόλεμος.. εγώ ακόμη τρέμει όταν βλέπω εκείνο το βίντεο εκείνου του τρίτου δεκαλέπτου όταν ξεκόλλησε σαν πύραυλος.. εκείνον τον αμυντικό των Bulls που έκανε μια προσπάθεια να τον αγγίξει σα μύγα πάνω στον τοίχο... κι εκείνος μου γνέφει σαν νάταν μεταξύ των πιο παλικών εδώ στο φαν-κλαμπ "θα σου πετάξω κάτι αύριο"... εμένα τα χέρια μου έγιναν σφικτήρες βαρκών μέχρι τέλους του αγώνα.. αυτό το βράδυ έγινε δικό μας.. κι όταν σήμανε η λήξη εκείνος στάθηκε στο κέντρο του γηπέδου σηκώνοντας τον βραχίονα του σαν νάταν η μπουρούζη πάνω από το Αφγανιστάν... και εγώ εκεί κλεισμένος στο αμάξι μου έπρεπε να κάνω πέντε γύρους γύρω από το ΠΑΣΟΚ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ πριν καταφέρω να συνέλθω ώστε να φτάσω σπίτι.. τι γίνεται τώρα;;; αυτή η ομάδα πλέον δεν υπάρχει χωρίς εκείνον — σαν η γενιά του δεν είχε πάλι τον ίδιο πρωταγωνιστή.. και τώρα κάθε φορά που βλέπω τα λευκά του γάντια στην φανέλα τουKevinDurant ξέρετε τι κάνω;;; φοράω το τριγωνάκι μου με το νούμερο 35 κάτω από το πουλόβερ μου και στέκομαι σιωπηλός σαν νάταν εκείνος πάλι έτοιμος να βγει από το ψυγείο..

Δεν ξεχνάω εκείνον τον αγώνα σαν χθες... βρισκόμουν εκεί στη Ρόδο, στις Καμάρες, πίνοντας μια frappé στους Φούρνους ενώ έκανα νυκτερινή βάρδια στην αποθήκη. Ακούω στο ραδιόφωνο τον σχολιαστή να λέει "βγάζουν τονDurant από το ψυγείο του γηπέδου" και σου λέω, εγώ αφήνω το μπουκάλι κατάχαμα και τρέχω σπίτι ν' ανέβω στα γρήγορα τις τρεις αράδες σκάλας για να μην χάσω τίποτα. Φτάνω μπροστά στην τηλεόραση — όχι όρθιος, όχι καθισμένος, σχεδόν στέκω ανάσκελα σαν εκείνος ο θρύλος που περίμενε τον Gandalf στη γέφυρα του Μόρια. Και μετά... εκείνος ο βηματισμός. Σαν να τον έβγαζαν από deep freezer του Safeway για αγώνα πρωταθλήματος γάτας! Οι Bulls εκείνοι έβγαλαν τις κάλτσες τους από φόβο. Του τρίτου τριμήνου; Αφού μου είχε ήδη φτιάξει το κεφάλι γυριστό σαν του ζαχαρένιου ζόμπι εκεί που ήπια μισή μπουκιά σουβλάκι την ώρα του αγώνα! Και μετά εκείνο το τρίποντο στον Dirk;;; Το γήπεδο έκανε σεισμό, βγήκαν οι κεραίες στις Στροφυλιάδες τριγύρω!! Τώρα κάθε φορά που βλέπω ένα ψυγείο ανοιχτό σηκώνω τα χέρια μου στον ουρανό σαν νάταν ο πρωταθλητής που άνοιξε την πόρτα της σάλπιγγας του Μαρτίου. Και να σας πω τι κάνω επίσης;;; Όταν κάποιος στο φόρουμ λέει "πού είναι η εποχή εκείνου τουDurant;" εγώ βγάζω την μπάλα μου από το συρτάρι (αυτή που έχει πάνω τα αυτοκόλλητα των Thunder από το '12) και του λέω "να σου δείξω πως ανοίγει κανείς ένα ψυγείο;" 🤣🍿🔥