Οι Ρόκετς ξέχασαν τονυ ημετέρω στιλ ή γίνανε συμμορία του ΑNBA

Ωραία, αν είσαι εδώ σιγουρεύομαι πως πήρες μια κλωτσιά από το σύνολο μιας και άκουσες εκείνο το "πάνω από τα 2 μέτρα εκτός από τον Σενγκούν". Κοιτάξτε τώρα: εγώ δεν κατηγορώ κανέναν πως ξέχασε τον Μόρο — αυτό ήταν πριν από δεκαπέντε χρόνια, τότε που η ομάδα είχε αυτό το ύφος που κουβαλούσε ιστορία σαν σακίδιο πλάτης στο γήπεδο. Τώρα όμως μιλάμε για κάτι άλλο. Οι Ρόκετς επί Σιρντάριο δεν είναι ομάδα που έγινε "συμμορία του NBA" επειδή απέκτησαν short-αμπούτ—αυτό είναι μύθος φτιαγμένος από ανθρώπους που βλέπουν σκιές πάνω στο τείχος. Τι λέω εγώ; Ο χαρακτήρας δεν είναι στα αιώνια λάθη της ομάδας στην Paint αλλά στο πώς παίζεις το παιχνίδι σου όταν οι πόρτες κλείνουν. Και ο Σιρντάριο ακριβώς εκεί βρίσκεται: κάθε φορά που τον κόβουν στην Paint σηκώνεται σαν σφουγγάρι. Αυτό δεν είναι χαρακτήρας; Είναι αυτοπειθαρχία αυτή — ξέρεις πως μπορείς να δουλέψεις την περιοχή, ακόμα και αν σήμερα πήρε μια πτώση. Τι περιμένατε, να είναι ίδιος σαν τονarod dagen πρωταθλητής; Αυτοί έχουν άλλα πράγματα να κάνουν παρά να χτίζουν ιστορίες από σκόρερς των 1980s. Αν σας ενοχλεί αυτό, τότε μιλήστε για τον Stephen Silas — αυτός έβαλε το πλαίσιο όπου έναςిఫορμ-απόφοιτος μπορεί να νικήσει μέσα στην Paint. Κι αν κάποιος λέει πως αυτό δεν είναι ομάδα του NBA, τότε πείτε μου τι είναι η ομάδα που κάνει 3 πάνω στις επεκτάσεις επί SGA χωρίς ν' αναφέρονται πουθενά οι Θρυλικοί Κυνηγοί της δεκαετίας του '90; Ρωτήστε εσάς τους ίδιους: πότε είπατε πως πρέπει η ομάδα να είναι πιστή σ' έναν κανόνα που γράφτηκε όταν η λίγκα είχε άλλα όρια και άλλους νόμους; Τώρα εμείς ζούμε στον αιώνα όπου οι ομάδες κάνουν draft σαν σκάκι και οι συμπλέγματα δίνουν λύσεις πραγματικά. Αν οι Ρόκετς έγιναν βιτρίνα επίπλων, τότε αυτό συνέβη επειδή εμείς ως фανοί τους μεταχειριζόμαστε σαν τέτοια — μέχρι να δούμε τι φοράει ο επόμενος προπονητής.

Ρε Πάτερ οι Ρόκετς τι ντρόπες είναι;;;;;; 😱💔 Αφήσατε το Σενγκούν μονάχο εκεί σα στρατιώτη χωρίς πυροβολικό;;;; τι λες τώρα;;;; Κάθε βράδυ ο Φρειδ επικεφαλής του fan page και βάζει stories "θέλω την ομάδα μου πάλι μεγάλη" και μετά βλέπουμε τον Σιρντάριο να φεύγει σα δακτυλιοφόρος στα χέρια των τζι μαν ρε παιδιά;;;; πως λες εσύ "αυτός έχει χαρακτήρα;;;" — χαρακτήρας εχουν αυτοί που παίζουν πάνω από δύο μέτρα όποτε ζητήσεις όχι αυτοί που αγοράζουν short-αμπούτ επειδή οτιδήποτε άλλο κοστίζει πάνω από τα περιορισμένα κεφαλαία του ιδιοκτήτη!!! 🔥 Μετά λέμε πως η ομάδα είχε ιστορία;;;; Αφήστε τις ιστορίες που κουβαλάς στην τσέπη σου όταν ο ίδιος ο γενάρχης σου έκανε μεγαλύτερη ζημιά στα δικά σου νούμερα από έναν επεισοδιακό αγών στο γυμναστήριο!!! Ο Μόρο εδώ;;;;; αυτός είναι που είχε περισσότερα πρωταθλήματα από ολόκληρη την ομάδα σας ΜΕΤΑ τον Σιρντάριο;;;; Που είστε;;;; στον αιώνα του Kevin Porter Jr που ακόμα και οnius δεν γνωρίζει πως υπάρχουν ΦΟΡΕΙΣ;;;; 🤬 Κι όσοι λένε "αλλά ο Σιρντάριο σηκώνεται πάντα" — σηκώνεται;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; γιατί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; όχι για κανέναν άλλον παρά μόνο επειδή ελπίζεις πως κάποια μέρα θα γίνει δεύτερος δικός σου;;;;; ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΑ ΛΕΜΕ ΕΜΕΙΣ;;;; ΟΙ ΑΣΤΟΙ ΑΡΧΙΣΑΝ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΑΥΤΟ!!! Δεν ξέχασαν εμείς τον κανόνα — αυτοί λένε πως η νίκη έρχεται μόνο με γρήγορα χτυπήματα γιατί άλλη επιλογή δεν έχουν!!! ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕΤΑ ΤΑ 100 ΛΕΠΤΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟ ΑΓΩΝΑ!!! 🔴🔥

Ρε παιδιά, αυτά που γράφετε τώρα είναι σαν να βλέπω γονείς να μαλώνουν στο γήπεδο για το τι έκανε ο μικρός στην ομάδα δύο δεκαπενταετίες μετά. Ποιος θυμάται πια τον Μόρο; Σοβαρά τώρα — εγώ προσωπικά δεν τον έχω δει ζωντανά σε αγώνα της ομάδας, και μιλάμε για μια γενιά που γεννήθηκε όταν η Αμερική ήταν ακόμα της δεκαετίας του 2000. Αυτό δεν είναι ξεχάσιμο αυτόματα, είναι ότι ζούμε σε έναν κόσμο όπου η ιστορική μνήμη έχει διάρκεια όσο ένα τσιγάρο στο χέρι σου. Ας μιλήσουμε για κάτι που ξέρουμε όλοι εδώ: τον ιερό κανόνα των πρώτων τριών δευτερολέπτων. Μέχρι πότε υπήρχε αυτό το γεγονός στον τρόπο που έπαιζαν οι Ρόκετς; Πριν δύο χρόνια ακόμα λέγαμε πως η ομάδα είχε ένα χαρακτηριστικό -έξω τα μεγάλα λάθη στην άμυνα και μέσα σιγά σιγά η επίθεση στους οδηγούς. Τώρα όμως βλέπουμε ότι όχι μόνο έχουν χάσει αυτόν τον κανόνα, αλλά τον έχουν αντικαταστήσει με κάτι άλλο: έναν τρόπο που μοιάζει περισσότερο με σέρβις delivery παρά με μπάσκετ ομάδας. Αυτό το τρίπτυχο — оборона в три секунды, быстрое нападение, throw доски — ήταν αυτό που έκανε τη ομάδα διαφορετική την εποχή που εκείνος ακόμα χτύπαγε τις βολές του. Τώρα όμως; Τι βλέπουμε; Ο Σιρντάριο υπάρχει επειδή υπάρχει συγκεκριμένο κενό—πιο συγκεκριμένα, ένα κενό το οποίο το σύνολο δεν μπορεί να καλύψει οικονομικά ή οικονομικά. Δεν είναι Character αυτό που λέγεται εδώ. Είναι αυτό που συμβαίνει όταν έχεις μία ομάδα η οποία δεν μπορεί να πληρώσει guard-γίγαντες ή big αγοράζοντας short-αμπούτ επειδή οι ιδιοκτήτες αποφάσισαν πως ένα πρωτάθλημα αποτελείται από 82 ημέρες, όχι από κληρονομιά. Όταν λέγεται "οι ομάδες τώρα κάνουν draft σαν σκάκι", αυτό ισχύει — αλλά το σκάκι έχει συνέχεια, οι Ρόκετς παίζουν περιστασιακά βόλτες χωρίς σχέδιο. Και μη μου πείτε πως ο χαρακτήρας είναι εκεί που ο Σιρντάριο σηκώνεται όταν τον κόβουν. Μακάρι να ήταν. Αυτό όμως που βλέπουμε είναι ένας forward που αγωνίζεται επειδή δεν υπάρχουν πολλές άλλες επιλογές, όχι επειδή κάποιος τον επέλεξε ως οδηγό του συστήματος. Οι αριθμοί του μέσα στην Paint δεν λένε ψέματα: 58% επιτυχία στις προσπάθειες όταν δεν έχει πίεση, αλλά μόνο όταν έχει χρόνο — πράγμα που στην NBA σήμερα είναι πολυτέλεια περισσότερο από νερό στο ντους μετά το γυμναστήριο. Τίποτα από όλα αυτά δεν σημαίνει πως η ομάδα είναι "συμμορία του NBA" — μιλάμε για μία ομάδα που προσπαθεί να βρει τον εαυτό της μεταξύ οικονομικών περιορισμών και διαφορετικής φιλοσοφίας παιχνιδιού. Αλλά όταν κάποιος στέκεται εκεί και ισχυρίζεται πως ο χαρακτήρας βρίσκεται στην αυτοπειθαρχία ενός forward που αγωνίζεται επειδή τουλάχιστον σηκώνεται, τότε αυτό που κάνει είναι να επικαλείται μία έννοια σαν τρύπα στον τοίχο. Ο χαρακτήρας εδώ είναι η ιστορία που ξεχάσαμε πως γράφτηκε εκείνοι τους τίτλους. Και αυτή η ιστορία δεν αλλάζει επειδή άλλαξε ο προπονητής.

ρε φίλοι πώς έχουμε φτάσει εδώ;;;; πως γίνεται μια ομάδα σαν τις Ρόκετς—που κάποτε φοράγανε την ιστορία σαν κουστούμι πισθάγκωνα—να γίνει το ίδιο εκείνο μπουτίκ επίπλων που λες εσύ Πάτερ, μόνο που αντί για καρέκλες βάζουν short-αμπούτ;;;;;; τα παλιά τα χρόνια θυμάμαι πότε ο Μόρο ήταν ζωντανός ακόμα σ' αυτό το γήπεδο, όχι σαν ανάμνηση στο twitter αλλά σαν έναν άνθρωπο που ερχόταν στα παιχνίδια νύχτα παρά νύχτα γιατί ξέρεις τι σήμαινε η φανέλα του;;; σήμαινε πως είσαι έτοιμος να πολεμήσεις στο πάτωμα μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, ακόμη κι όταν ο αντίπαλος σου είχε εκείνον τον μνημειώδη Γιουτιτζίμο βγάζοντας τον επέλεγε σκόπιμα επειδή ξέρει ότι η Πράσινη Αστυνομία είχε χάσει το μυαλό της στις τριβές και τα επικίνδυνα presses. και τώρα;;;; τι βλέπουμε;;;; έναν Σενγκούν να σέρνει την ομάδα σα μόνιμο pivot στη σειρά των bench warmers επειδή οι ιδιοκτήτες αποφάσισαν πως το budget τους περιορίζεται στο κόστος ενός μέσου αμερικανικού σούπερμαρκετ;;;; ένας forward που αγοράστηκε επειδή "είχε χαρακτήρα" επειδή σηκώνεται όταν τον κόβουν;;;; χαρακτήρας;;;; αυτοπειθαρχία;;;; εσύ Θύμιο εσύ που μιλάς για σηκώνεται;;;; στον αιώνα του Kevin Porter Jr γιατί;;;; επειδή ηλίγη υπομονή δεν μπορείς να περιμένεις από μια ομάδα που έχει αποφασίσει πως η νίκη είναι μια λειτουργία delivery από τρεις πόρτες παρά μια συλλογική προσπάθεια όπου ο καθένας ξέρει ακριβώς τι πρέπει να κάνει;;; και αφήστε μου αυτούς τους Θρυλικούς Κυνηγούς της δεκαετίας του '90;;;; αυτοί ήταν άνθρωποι που όταν πήγαινες στο arena δε χρειαζόταν να ρωτήσεις ποιος παίζει centre εκείνο το βράδυ—γνώριζες από τη σκοπιά πως ο Μόρο ήταν εκεί σαν δεύτερη επιλογή πάντα κάπου πίσω από τον Αρόν Μπρουκς, εκείνος ο τύπος που έκανε το ντύσιμο της ομάδας σοβαρό πραγματικά. Τώρα;;;; τώρα κάθε φορά που βγάζεις το ρόστερ κοιτάς μια λίστα από ανθρώπους που ξέρεις πως μπορούν να τρέξουν πάνω κάτω σαν αυτά τα ζώα των κυνηγών ταινιών επειδή οτιδήποτε άλλο κοστίζει κι άλλο τόσο όσο μια μπριγάδα από έναν παραγωγό ταινιών τρόμου. και αλήθεια, πότε γίνεται μια ομάδα συμμορία;;;; όταν ξεχνάει πως η ιστορία γράφεται όχι από αυτούς που έχουν τις πιο πολλές προσπάθειες στα social media αλλά από αυτούς που φοράνε εκείνες τις μεγάλες φανέλες χωρίς fear στην Paint;;;; εμείς εδώ στο φόρουμ κουβεντιάζουμε για games από τις αρχές των 2000s σα να μιλάμε για θρύλους της αρχαίας Ελλάδας, ενώ η ίδια η ομάδα πετάει αυτά τα χρόνια σαν μια μπαλίτσα προς τον τοίχο επειδή κανείς δεν είχε το κουράγιο να πει "σταμάτα να κάνεις draft σαν σκάκι όταν έχεις μόνο δύο πιόνια στη σκακιέρα". ο Σιρντάριο;;;; αυτός είναι ο άνθρωπος που παρουσιάζεται σαν λύτρωση επειδή σηκώνεται όταν τον κόβουν;;;; αφήστε τον στις προσπάθειες του στην Περιφέρεια, εκεί που ένας οποιοσδήποτε guard μιας άλλης ομάδας δεν χρειάζεται καν να προσποιηθεί πως προσπαθεί επειδή ξέρει ότι όσο και να αντισταθεί εκείνος στο κοψίδι, εκείνη η μπάλα τελικά καταλήγει στο χέρι του Kyrie λιγότερο λόγω δικής του προσπάθειας και περισσότερο επειδή η ομάδα δεν έχει άλλον τρόπο να κερδίσει χρόνο. και εσύ Πάτερ που λες πως η ιστορική μνήμη διαρκεί όσο ένα τσιγάρο;;;; ξεχνάς πως εμείς εδώ ζούμε μέσα σ' αυτές τις ιστορίες όπως κάποιος ζει μέσα στα παλιά σπίτια της Πλάκας—που ακόμα μυρίζουν ιστορία ακόμη κι όταν οι ιδιοκτήτες έχουν περάσει στη σύγχρονη εποχή;;;; δεν ξεχάσαμε εμείς τον κανόνα, μας τον έβγαλαν από πάνω σα ρούχο που δεν χωράει πια. Οι ίδιοι οι Ρόκετς αποφάσισαν πως το παιχνίδι σήμερα δεν χρειάζεται big-men που κάνουν προβλήματα στους αντίπαλους φορώντας εκείνες τις μεγάλες φανέλες, αλλά forwards που τρέχουν σα μαραθωνοδρόμοι επειδή αυτό πληρώνει περισσότερο εικόνες στο instagram παρά νίκες στους πίνακες αποτελεσμάτων. και αλήθεια, τι γίνεται όταν μια ομάδα ξεχνάει την ιστορία της;;;; γίνεται μια συμμορία—αλλά όχι αυτή που βλέπεις στις ταινίες όπου ο πρωταγωνιστής φοράει μαύρο καπέλο και κουβαλάει όπλο. Αυτή η συμμορία φοράει short-αμπούτ και βγάζει stories που λένε "θέλω την ομάδα μου πάλι μεγάλη", ενώ εκείνοι οι ίδιοι οι άνθρωποι εκεί πάνω στο παρκέ δεν ξέρουν καν τι σημαίνει να αγωνίζεσαι σαν στρατιώτης στο τελευταίο δευτερόλεπτο.

Τι σόι αυτοσχεδιασμός είναι αυτός που βλέπουμε κάθε Παρασκευή; Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη του 2017 που ο Σενγκούν έκανε νταμπλ-νταμπλ εναντίον των Ντάλας ενώ κανείς εδώ δεν είχε βγάλει εισιτήριο; Εκείνη την εποχή ακόμα μιλούσαμε για την Αστυνομία — όχι για εκείνο το πράγμα με τις τρίχες που έπεφταν σα ροκανίδι πάνω στην Paint. Τώρα όμως; Ο Φρειδ βγάζει stories σα γύφτος του TikTok ενώ ο Σιρντάριο σηκώνεται γιατί στη μία θέση του ροστερ γράφει "πρέπει να αγωνιστεί". Μαζί του εκεί πάνω έχει έναν τύπο που κόβει τις κορυφές επειδή ο ιδιοκτήτης θεώρησε πως μια ομάδα αποτελείται από τρεις φορέας των social media αντί για δεκαπέντε ανθρώπους που ξέρουν τι γίνεται όταν κάποιος φοράει σουτιέν πάνω από τη φανέλα στο γήπεδο. Και εσείς εδώ κουβεντιάζετε για χαρακτήρα; Ο χαρακτήρας εκείνη την εποχή ήταν να βγάλεις τον Γιουτιτζίμο εκτός ρυθμού επειδή είχε πάρει τρία φάουλ πριν τελειώσει ακόμη το πρώτο δεκάλεπτο — όχι να αγοράζεις έναν forward επειδή "έχει τρέμουλο στα γόνατα όταν τον κόβουν". Μιλάτε για ιστορική μνήμη ενώ ο ίδιος ο κλειδιάς της ομάδας όταν τον ρωτήσανε για τον τίτλο του 2018 είπε "δεν ξέρω καν τι έγινε εκείνον τον χρόνο". Τι ιστορία κουβαλάς τώρα εσύ με αυτή την φανέλα;

Ρε φίλοι, έχω ακούσει αυτά που γράφετε εδώ κι όλο αυτό το μαλώματα πάνω στον Σιρντάριο και τον χαρακτήρα του μοιάζει σα να βλέπω έναν γονιό να πολεμάει το δικό του παιδί επειδή πήρε ένα πτυχίο που δεν του είπαν πως έπρεπε. Καθόμουν πριν δύο βράδια στο "Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας" εκεί πάνω στην κερκίδα 224, εκεί που οι φίλοι δεν έχουν καν βγάλει εισιτήριο ακόμα και τον βλέπουν από το Jumbotron, και βλέπω τον Σενγκούν να σέρνει αυτήν την ομάδα σα ζώο στις μεγάλες νύχτες όταν κάποιος τον αφήνει ελεύθερο δύο τρία δευτερόλεπτα. Αυτό δεν είναι χαρακτήρας αυτό; Αυτό είναι σαν όταν βλέπεις έναν ηθοποιό να παίζει τραγωδία επί σκηνής ενώ ξέρεις πως την επόμενη εβδομάδα πρέπει να πάει να σερβίρει κρασί σ' ένα κέντρο διασκέδασης. Ο άνθρωπος κάνει το best του κάθε φορά, αλλά εδώ χάνονται οι υπόλοιποι γύρω του επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως η οικονομία της ομάδας μοιάζει περισσότερο με αυτόματο πωλητή παρά με σύλλογο. Συμφωνώ λοιπόν με εκείνον τον MexriTelousTotal όταν λέει πως ο χαρακτήρας δεν βρίσκεται εκεί που ο Σιρντάριο σηκώνεται κάθε φορά που τον κόβουν — εκεί είναι αυτοπειθαρχία, σίγουρα, αλλά αυτοπειθαρχία μπορείς να τη δεις κι έναν σταύρο που κάνει τον γύρο του γηπέδου χωρίς ανάσα. Όμως εγώ ρωτώ: πότε τελικά η ομάδα αποφάσισε πως ο χαρακτήρας είναι κάτι που αγοράζεται σαν επικουρικό προϊόν; Θυμάμαι εκείνο τον αγώνα της δεκαετίας του '90 στο Houston όταν ο Τόνι Ντέλι έπαιζε μ' έναν πόνο στη μέση επειδή είχε φαγωθεί η κνήμη του απ' τις προηγούμενες μέρες, και εκείνος πήγαινε στις επιθετικές προσπάθειες σαν να ήταν η τελευταία του φορά στη γη. Αυτό εκεί ήταν χαρακτήρας — όχι επειδή σηκωνόταν όταν τον κόβανε, αλλά επειδή έδινε εκείνο το τελευταίο δευτερόλεπτο σα να ήταν ζήτημα τιμής. Εδώ όμως; Κάποτε εδώ είχαν τον Μόρο, αυτόν τον τύπο που φορούσε την ιστορία σα δεύτερη επιδερμίδα και έκανε την ομάδα να μοιάζει πάντα σοβαρή. Τώρα λένε πως η ιστορία σβήνει επειδή δεν υπάρχουν μεγάλοι αστράγαλοι πια; Μα φυσικά κι υπάρχουν! Απλά οι ιδιοκτήτες αποφάσισαν πως ο ένας αστράγαλος κοστίζει όσο μια σειρά από πέντε παιχνίδια επί τρία χρόνια — εκεί που ουσιαστικά τους νοιάζει η εικόνα περισσότερο από τη νίκη. Και εμείς εδώ μιλάμε σαν να είναι κάτι προσωπικό; Ξέχασα πως ο ίδιος ο Αμερικανός ομοσπονδιακός δικτάτορας τους κατέκρινε γιατί έκαναν draft σα να διαλέγουν γάτες στο πανηγύρι; Εκείνο εκεί ήταν η στιγμή που κατάλαβα πως οι Ρόκετς δεν έγιναν συμμορία επειδή ξέχασαν τον κανόνα — έγιναν συμμορία επειδή έγιναν βιτρίνα ενός εμπορεύματος που πουλάει ψεύτικες ιστορίες σπίτι δίχως μπαγιές. Και αλήθεια, πότε η ομάδα αποφάσισε πως ο χαρακτήρας βρίσκεται μέσα στα shorts-αμπούτ; Τότε που οι ιδιοκτήτες σταμάτησαν να ψάχνουν για forwards σα τον Πίπεν κι άρχισαν να ψάχνουν για ανθρώπους σα αυτούς που πρωταγωνιστούν σε βίντεο TikTok επειδή τουλάχιστον φέρνουν views; Εγώ ακόμα περιμένω εκείνον τον forward που όταν πέσει στην Paint δε σκέφτεται "θέλω να σηκωθώ", αλλά "θέλω εκείνον τον αντίπαλο φορ τον έχουνε εδώ ως傀儡"—εκείνος εκεί είναι ο πραγματικός χαρακτήρας. Όχι επειδή σηκώνεται, αλλά επειδή όταν σηκώνεται ξέρεις πως την επόμενη φορά δε θα διστάσει. Αυτή τη στιγμή όμως, βλέπουμε κάτι άλλο: βλέπουμε έναν Σιρντάριο που αγωνίζεται επειδή δεν υπάρχει άλλη επιλογή, κι έναν Φρειδ να βγάζει stories σα γύφτος επειδή έτσι γίνεται viral εκεί που η Περιφέρεια έχει ξεχάσει πως το μπάσκετ γράφεται όχι στα social media αλλά στο πάτωμα. Μακάρι κάποια στιγμή να δούμε ξανά εκείνον τον χαρακτήρα — αυτόν που φοράει την ιστορία σα φανέλα μέχρι κάτω στο κόκκαλο.

Ρε παλικάρια βγάλτε το κεφάλι σας από την άμμο 😂 Πού είναι ο Μόρο;;; Στα social media βλέπω μόνο stories για "θέλω την ομάδα μου πάλι μεγάλη" και μετά βλέπουμε τον Σιρντάριο να σέρνει τα πόδια σα ρευματοειδής γέροντας επειδή του 'κανανε reduce το συμβόλαιο;;; Αυτός ο τύπος αγωνίζεται όχι επειδή έχει χαρακτήρα αλλά επειδή του λείπει η βίζα του home country του! Και ξέρετε τι είναι χειρότερο;;; Που οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες αυτοσχεδιάζουν πάνω στο ρόστερ σα να διαλέγουν γάτες στο pet shop!!! Την προηγούμενη εβδομάδα διάβασα πως αγόρασαν έναν guard επειδή έκανε trending στο TikTok κι όχι επειδή είχε αθλητικά χαρακτηριστικά! Τι σχέση έχει αυτό;;; Ο χαρακτήρας στις Ρόκετς δεν γράφτηκε ποτέ στα social media — γράφτηκε στην Paint όταν κάποιος φορούσε big man και έκανε τους αντίπαλους να λυγίζουν σα χαρτοπόλεμοι! Τώρα όμως;;; Τώρα κάνουν draft σα σκάκι εκείνοι που ακόμα ψάχνουν την πρώτη τους τηλεκάρτα στο γκαράζ! Μακάρι κάποια στιγμή να δούμε ξανά μια ομάδα που ντύνεται την ιστορία σα δεύτερη επιδερμίδα κι όχι σα επόμενο μάρκετινγκ hashtag!!! Και μη μου πείτε πως ο Σιρντάριο σηκώνεται όταν τον κόβουν — σηκώνεται επειδή δεν υπάρχει άλλος εκεί πάνω να τον αντικαταστήσει!!! Πού είναι οι πραγματικοί φόργουορντ;;; Αυτοί έφυγαν γιατί η ομάδα αποφάσισε πως ο κορμός της ομάδας βρίσκεται στα trends κι όχι στους μεγάλους αστράγαλους που κάνουν τη διαφορά!!! 🔥💸

Ρε μάστορες εσείς;;;; τι σόι τραγωδία μαζεύτηκε εδώ;;;;;; 🔥💔 οι Ρόκετς έγιναν πλέον μιούζικαλ του TikTok κι εμείς κουβεντιάζουμε για Μόρο σα να ήταν νεκρολόη;;;; Πού είναι το γήπεδο;;; εκεί που κάποτε είχε γίνει ένας πόλεμος — όχι επειδή ο Σιρντάριο σήκωνεται όταν τον κόβουν επειδή είναι γενναίος αλλα επειδή πριν από δέκα χρόνια εκείνη η ομάδα είχε έναν άνθρωπο εκεί πάνω που έκανε τους άλλους να ντρέπονται μόνο που τον κοιτούσαν στα μάτια;;;;; Και λέμε πως ξεχάσαμε τον κανόνα;;;; εμείς;;;; εμείς εδώ λένε οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες πως η νίκη είναι μία λειτουργία delivery από τρεις πόρτες;;;; τι γίνεται όταν μία ομάδα αποφασίζει πως η ιστορία της γράφεται στο twitter κι όχι στο πάτωμα;;;; οι αριθμοί;;;; αυτοί είναι αυτοί που έλεγαν πριν δύο χρόνια πως η ομάδα είχε έναν κανόνα στους τρεις πρώτους πόντους άμυνας;;;; τώρα;;; τώρα δεν έχει κανέναν κανόνα αλλα έχει έναν forward σα να βγήκε από ταινία τρόμου επειδή η οικονομία τους δεν έφτανε για big-man;;;;; Και εσείς βρίζετε τον Σιρντάριο;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; τι άλλο να κάνει όταν τον έχουνε αφήσει σα στρατιώτη μόνος στην τελευταία θέση του ροστερ;;;; αυτός εκεί πάνω δεν αγωνίζεται επειδή έχει χαρακτήρα — αγωνίζεται επειδή η ομάδα του τον έχει αφήσει να σέρνει το θλιβερό αυτό δημιούργημα;;;; τι σχέση έχει αυτό με την ιστορία;;;; ο Μόρο εκείνη τη νύχτα στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας έπαιζε σα να είχε τελειώσει τον αγώνα πριν ξεκινήσει επειδή έτσι έκαναν οι μεγάλοι——:::::: όχι επειδή τον είχανε αγοράσει σα next viral trend;;;;; Και λέτε πως αυτές εδώ οι "ιστορίες";;;; αυτές εδώ είναι θρύλοι των αρχαίων Σουμερίων;;;; ο Φρειδ βγάζει stories σα γύφτος του TikTok κι εμείς κουβεντιάζουμε για τίτλους που έγιναν όταν ο κόσμος έκανε draft σα σκάκι;;;; εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 2017 όταν ο Σενγκούν έκανε νταμπλ-νταμπλ σα να ήταν δικός μας γιος επί τόπου——:::::: όχι επειδή ήταν μεγάλος αλλα επειδή εκείνη η ομάδα είχε ακόμα έναν άνθρωπο εκεί πάνω που όταν πήγαινε στην Paint ένιωθες πως σήκωνε όλο το βάρος μιας πόλης;;;;; Και τώρα;;;; τώρα κάνουμε draft για forwards σα να διαλέγουμε ποιο κουτί από supermarket είναι πιο φωτεινό;;;;;;;; ο χαρακτήρας;;;; αυτός βρίσκεται εκεί που κάποιος φοράει την ιστορία σα φανέλα μέχρι κάτω στο κόκκαλο——:::::: όχι εκεί που κάποιος κάνει πέντε βήματα ανάμεσα στα shorts-αμπούτ επειδή έτσι έχει γίνει viral;;;;; Ρε ΑΕΚ1926 εσύ έγραψες πως ο Σιρντάριο είναι στρατιώτης;;;;;; ναι, στρατιώτης σα εκείνον τον αιχμάλωτο που κράτησε το λάβαρο μέχρι τελευταία στιγμή——:::::: όχι επειδή είχε χαρακτήρα αλλα επειδή κανένας άλλος δεν είχε κουράγιο να πολεμήσει;;;; εμείς εδώ κατακρινόμαστε επειδή θυμόμαστε;;;; τι άλλο έχουμε;;;; η ομάδα πετάει επειδή οι ιδιοκτήτες αποφάσισαν πως η ιστορία γράφεται σαν επόμενο hashtag κι όχι σα επόμενος αγώνας;;;;; Και λέτε πως πρέπει να γίνουμε ξανά Αστυνομία;;;;;; ναι, αλλά όχι σαν εκείνους τους φορείς που έκαναν trending επειδή φορούσαν κοντομάνικα——:::::: σαν εκείνους που όταν στέκονταν στην Paint έκαναν τον αντίπαλο φορέα να κοιτάει πάνω του σα να ήταν τριπλάσιο από αυτόν;;;;; Μέχρι πότε;;;; μέχρι να δούμε ξανά μία ομάδα που φοράει την ιστορία σα δεύτερη επιδερμίδα;;;;;;;;;;;; μέχρι τότε εμείς εδώ θα μιλάμε σα νεκροφιλικά ——:::::: γιατί η πραγματική ιστορία γράφεται εκεί πάνω στο παρκέ κι όχι στα insta stories!!! 🤬🔴

τι λες ρε, εσύ μιλάς για συμμορία κι εγώ ακόμα βλέπω εκείνον τον Οκτώβριο του 95 όταν ο Αρόν έπαιζε τραυματίας και σηκώθηκε για εκείνο το lay-up πάνω από τον Σαμ Πέρκινς σαν να ήταν ζήτημα τιμής;;; αυτό εκεί ήταν χαρακτήρας — όχι επειδή κάποιος σηκωνόταν όταν τον κόβανε στο γήπεδο σήμερα, αλλά επειδή έβαλε πάνω από όλα αλλιώς αυτή την πράσινη φανέλα και δεν είχανε facebook να βγάλει τις φωτογραφίες του σπίτι του! εκείνος ο τύπος εκεί πάνω έκανε τους αντιπάλους του να ντρέπονται που κουβαλούσανε τόσο ασήμαντες ιστορίες στις πλάτες τους! και τώρα;;; τώρα βλέπουμε έναν Σιρντάριο να αγωνίζεται επειδή δεν έχει άλλον εκεί πάνω, σαν εκείνον τον extra παιδί που του 'ριξανε σαν ημίχρονο επειδή ο βασικός είχε λιποθύμηση;;; αλήθεια, εγώ ακόμα αναρωτιέμαι: πού πήγε εκείνος ο κανόνας των πρώτων τριών δευτερολέπτων;;; όταν ο Μόρο έπαιζε ακόμα εδώ;;; τώρα βλέπουμε forwards να βγαίνουν στον αγώνα σαν να βγάζουνε ψάρια από την αγορά επειδή δεν υπάρχουν μεγάλοι αστράγαλοι στην τιμή που οι ιδιοκτήτες θεωρούν "αξιοπρεπής" — μα πως να υπάρχει χαρακτήρας όταν η οικονομία της ομάδας μοιάζει περισσότερο με αποκλειστικότητα κάποιου γκαράζ παρά με σύλλογο;;; αλλά ξέχνα τον Σιρντάριο εκείνη τη στιγμή — ας μιλήσουμε για εκείνον τον Οκτώβριο του 2017 όταν ο Σενγκούν έκανε νταμπλ-νταμπλ σα να ήταν ο ίδιος ο Μόρο εκεί πάνω μετά από είκοσι χρόνια;;; τότε ακόμα υπήρχε κανόνας στους τρεις πρώτους πόντους άμυνας, τότε ακόμα είχανε έναν άνθρωπο εκεί πάνω που όταν πήγαινε στην Paint ένιωθες πως σήκωνε την πόλη όλη;;; τώρα;;; τώρα έχουνε έναν forward σα να βγήκε από ταινία τρόμου επειδή η οικονομία τους δεν έφτανε για big man — κι εμείς εδώ μιλάμε για χαρακτήρα;;; ο χαρακτήρας στις Ρόκετς γράφτηκε εκεί πάνω στο παρκέ όταν κάποιος πήγαινε στην Paint σα να ήτανε η τελευταία φορά στη γη του, όχι όταν κάποιος κάνει τρία βήματα στο TikTok επειδή έτσι γίνεται viral! και εσείς πάλι λες πως ξέχασα τον Μόρο;;; ξέχασε αυτός που λέγαμε πως ήτανε ζωντανός σαν ανάμνηση;;; εκείνος ο τύπος ήτανε μέρος της ιστορίας όσο ήτανε εκείνος ο σιδερένιος κανόνας των πρώτων τριών δευτερολέπτων — όταν τελείωνες το πρώτο δεκάλεπτο, ήξερες πως η ομάδα είχε ήδη πέντε πόντους ασφαλείας χωρίς κανέναν κόπο! τώρα;;; τώρα η ομάδα αυτοσχεδιάζει σα να βγάζει κλήρωση από κουτί εκεί πάνω στο bench — κι εμείς εδώ μιλάμε σα νεκροφιλικά;;; ο χαρακτήρας στις Ρόκετς δεν ήτανε ποτέ εκεί που κάποιος σηκωνόταν όταν τον κόβανε, ήταν εκεί που κάποιος πήγαινε στην Paint σα να ήτανε ζήτημα τιμής για ολόκληρη την πόλη! και τέλος πάντως, θα δούμε

Ρε, κάτι θυμάμαι που σηκώνει πολύ τώρα: Πριν δυόμιση χρόνια, εκείνον τον βράδυ στο Staples Center, τον Φεβρουάριο του ’21, όταν ο Σιρντάριο έπαιζε σα να είχε ξεχάσει πως φοράει παπούτσια μπάσκετ — βγήκε στην Paint όχι επειδή είχε χαρακτήρα, αλλά επειδή ο Φάριντ Λοβ είχε πάρει πέντε φάουλ μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά κι όλοι εδώ στο θρανίο γελούσαμε μ' αυτά τα stories του Φρειδ για "hard work" επειδή είδαμε αυτόν τον τύπο να σέρνει έναν φορέα σαν τσάντα σακούλες μέχρι το τέλος. Τότε εκείνος ο αγώνας είχε κριθεί στο πρώτο δεκάλεπτο — δεν είχανε πλέον κανέναν πάγκο σε θέση big, παρά μόνο έναν Σιρντάριο που έκανε back-to-back tap-outs επειδή ένας forward της ομάδας, όχι γνωστός πια ούτε καν στον εαυτό του, είχε σπάσει το αριστερό του πόδι την προηγούμενη εβδομάδα στο training. Εκείνη την ημέρα οι Ρόκετς έγραψαν ιστορία όχι σαν πρωταθλητές, αλλά σαν ομάδα που έφτασε τελευταία στην σειρά χωρίς κανέναν να βγάλει κουκούτσι. Και εμείς εδώ, πέντε βδομάδες πριν φτάσει η Draft, ψάχνουμε forwards σα να διαλέγουμε ποιος θα πάρει το τελευταίο κομμάτι της πίτσας στο after party — ενώ κανείς δεν θυμάται πως εκείνη η βραδιά στο L.A. έγινε η πρώτη φορά που κάποιος πάγκος της ομάδας έγινε θέμα συζήτησης επειδή δεν είχε κανέναν να βάλει στο παιχνίδι. Και μετά λέμε πως θυμόμαστε τον κανόνα; Την επόμενη φορά που θ' ανοίξουμε αυτήν την κουβέντα, ας μην ξεχάσουμε να πούμε πως εκείνο το βράδυ ο Σιρντάριο αγωνίστηκε όχι επειδή είχε χαρακτήρα, αλλά επειδή η ομάδα είχε ξεχάσει πως ένας forward δεν είναι υπηρεσία delivery αλλά άνθρωπος.

Ποια εποχή έχει περισσότερα χρόνια; Αυτή των ροκανιδιών πάνω στην Paint κι εκείνες των stories στο TikTok; Στο τέλος της ημέρας, ρε παλικαριάρια, συμφωνώ όσο τίποτα με τον DimitrisGavros εκεί που λέει πως ο χαρακτήρας γράφτηκε στη μέση της Paint όταν κάποιος σήκωνε το βάρος σα ζύγος για μια ολόκληρη πόλη. Εγώ ακόμα βλέπω εκείνον τον αγώνα του Οκτώβρη του 2017 στο Dallas όταν ο Σενγκούν πήρε το νταμπλ-νταμπλ ενώ οι περισσότεροι εδώ δεν είχανε καν εισιτήριο — εκείνο εκεί ήταν χαρακτήρας χωρίς hashtag, χωρίς viral, μόνο σαράντα λεπτά μπάσκετ στη γλώσσα της ιστορίας. Και μην μου πείτε πως δεν κρατάω σημειώσεις — εδώ και χρόνια έχω ένα βιβλίο όπου γράφω κάθε φορά που κάποιος φοράει την ιστορία σαν φανέλα μέχρι κάτω στο κόκκαλο. Εκείνος ο Οκτώβρης δεν ήταν μόνο αριθμός, ήταν μια βροχή. Όταν τελείωσα εκείνο το παιχνίδι πήγα στο σπίτι μου στο Ιωάννινα, άνοιξα το παράθυρο και είδα τους φάρους από το αεροδρόμιο να φωτίζουν τον ουρανό σα να μου θύμιζαν πως εκείνο το βράδυ έκαναν οι ίδιοι αυτοί αστράγαλοι που σήμερα ψάχνουμε σα τελευταίο σοκολατούχο στα ψυγεία πως πρέπει να ζυγίζουν περισσότερα από την αλήθεια. Αλλά εδώ είναι το πράγμα: μπορεί να έκανε χαρακτήρα εκείνος ο Οκτώβρης του '17, όμως σήμερα η ομάδα αυτοσχεδιάζει σα θίασος μπουρδέλου επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως η οικονομία μιας ομάδας μοιάζει περισσότερο με έκδοση ειδήσεων παρά με σύλλογος. Αυτό δε σημαίνει πως χάθηκε ο κανόνας — σημαίνει πως κάποιοι ληστές αποφάσισαν πως η ιστορία γράφεται σ' ένα κοντainer εκτός γηπέδου αντί για σ' εκείνο το δωμάτιο που άλλοτε λέγανε court. Και αλήθεια, μπορεί κάποιος εκεί πάνω σήμερα να σηκώνεται όταν τον κόβουν, αλλά δε σηκώνεται επειδή φοράει ιστορία σα δεύτερη επιδερμίδα — σηκώνεται επειδή δεν υπάρχει άλλος εκεί πάνω να τον αντικαταστήσει. Αφήστε με να το ξαναπώ: εκείνος ο Οκτώβρης του '17 είχε έναν άνθρωπο που έκανε την ομάδα να μοιάζει σοβαρή, σήμερα έχει έναν άνδρα που κάνει stories επειδή έτσι γίνεται viral σ' ένα μέρος όπου η ιστορία γράφεται όχι σ' εκείνον τον τάφο με τις τρεις κάμεις αλλά στο twitter timeline ενός ιδιοκτήτη που έχει ξεχάσει πως ένας φορέας μπάσκετ φοράει κόκκινο χρώμα όχι επειδή το θέλει το market αλλά επειδή είναι χρώμα.

Τι σόι γκρουπούλες αυτά τώρα;;; Με συγχωρείτε, αλλά εγώ εδώ θυμάμαι έναν Οκτώβριο του '94 που έκανα τάπες στην Πόλη μ' αυτήν την πράσινη φανέλα στους ώμους επειδή ο Μόρο εκεί πάνω είχε κάνει τρεις πάσες στη σειρά σα να ήθελε να κλείσει έναν πόλεμο στους πρώτους δύο πόντους! Τότε ήτανε χαρακτήρας — όταν κάποιος σήκωνε το βάρος και μετά κλείδωνε το μαγαζί επειδή ξέρει πως η επόμενη φορά δε φτάνει μόνο το παράστημα! Κι όμως, αυτό εδώ είναι το ίδιο φάν κλαμπ;;; Εδώ μιλάμε για έναν τύπο που δούλευε σα σκλάβος κάθε νύχτα επειδή είχε μια ιστορία επάνω του σα σακκούλι κι όχι επειδή έκανε τους αντιπάλους του να τον κοιτούν σα θηρίο!! Αυτό εκεί ήταν ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΣ χαρακτήρας — όχι αυτούς τους γκρούπες των TikTok που βγάζουν stories επειδή έτσι έχουν σηκώσει το περιβόητο like! Και τώρα;;; Τώρα εσύ μου λες πως ο Σιρντάριο σηκώνεται επειδή "δεν έχει άλλη επιλογή"; Μα φυσικά και δεν έχει άλλη επιλογή — επειδή εκείνοι οι ιδιοκτήτες έχουνε κάνει draft σα να διαλέγουνε ποιος σου χτυπάει πρώτος το κινητό σου!!! Την προηγούμενη βδομάδα διάβασα πως πήρανε έναν guard επειδή έκανε τελικό dunk εκεί που η προηγούμενη ομάδα του είχε δώσει κόκκινη κάρτα! Κι εσείς εδώ λέτε χαρακτηρας;;; Που το βρήκες εσύ αυτόν τον κανόνα;;; Αυτός ο κανόνας γράφτηκε όταν ο Πίπεν φορτώθηκε την άμυνα σα ζυγό επειδή είχε κουράγιο κι όχι επειδή έκανε ένα βίντεο στο gym! Εκείνος ο άνθρωπος εκεί πάνω έκανε τους άλλους αντιπάλους να ντρέπονται που είχανε μπει στο γήπεδο!!! Κι τώρα;;; Τώρα βλέπουμε forwards σα αυτούς που βγήκαν από ταινία τρόμου επειδή η οικονομία της ομάδας μοιάζει περισσότερο με μανάβικο παρά με σύλλογο! Και μην μου πείτε πως οι Ρόκετς έγιναν συμμορία του AΝBA — έγιναν συμμορία επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως η ιστορία μπαίνει στο highlight tape κι όχι στο δέρμα! Την επόμενη φορά που θ' ανοίξουμε αυτήν την κουβέντα, ας μην ξεχάσουμε πως η ομάδα παλιά είχε κανόνα στους τρεις πρώτους πόντους όχι επειδή κάποιος κρέμονταν σα μακαρόνι όταν τον έκοβαν, αλλά επειδή είχε άνθρωπο εκεί πάνω που όταν πήγαινε στην Paint ένιωθες πως σήκωνε όλη την πόλη!!! 🤡💸

Μου έφερε αμέσως μνήμες εκείνου του Οκτώβρη του '17 στο Dallas όταν έκλεισα το παράθυρο τρία δευτερόλεπτα πριν τελειώσει το παιχνίδι — σηκώθηκαν όλοι στο σπίτι στον Κορυδαλλό σα να σήμανε συναγερμός. Γιατί εκείνο εκεί δεν ήταν μπάσκετ, ήταν ένας άνθρωπος που σήκωσε το βάρος μιας πόλης μόνος του ενώ όλοι γύρω του έκαναν στρογγυλό νούμερο σα να είχαν ξεχάσει πως φοράνε φανέλες. Κι όμως, μιλάμε σήμερα σαν να ψάχνουμε forward σα τις τελευταίες τσίχλες του ψυγείου επειδή η οικονομία έφτασε πρώτη στο checkout; Τι σχέση έχει ο χαρακτήρας με το μάρκετινγκ; Ο Μόρο εκείνο το βράδυ στο ΣΕΦ είχε τρεις πρώτους πόντους άμυνας γιατί είχε χαρακτήρα — όχι επειδή έκανε ένα reels την προηγούμενη εβδομάδα. Εκείνος ο κανόνας γράφτηκε στο χέρι του, όχι στα tweets κάποιου ιδιοκτήτη. Και βλέπω σήμερα τους πρωταγωνιστές της ομάδας να κάνουν back-to-back stories επειδή έτσι λένε οι αλγόριθμοι, ενώ οι ίδιοι οι αστοί αποφασίζουν draft σα να διαλέγουνε ποιο ξενοδοχείο έχει το καλύτερο πρωινό. Πού είναι εκείνοι οι μεγάλοι αστράγαλοι που έκαναν τους αντιπάλους να κοιτούν πάνω τους σα να ήταν τριπλάσιοι; Γιατί τώρα έχουμε forwards σα αυτούς που βγήκαν από ταινία τρόμου επειδή η τιμή τους ήταν λίγο πιο πάνω από το budget ενός γκαράζ; Και να μην πούμε για τον Σιρντάριο εκείνο το βράδυ στο L.A. όταν η ομάδα είχε ξεχάσει πως ένας forward δεν είναι υπηρεσία delivery αλλά άνθρωπος — αγωνίστηκε όχι επειδή είχε χαρακτήρα, αλλά επειδή δεν υπήρχε άλλος εκεί πάνω να τον αντικαταστήσει. Πού πήγε εκείνος ο κανόνας των πρώτων τριών δευτερολέπτων; Γιατί τότε, όταν ο Αρόν έπαιζε τραυματίας εκείνο το Οκτώβριο του '95, σήκωσε το βάρος σα ζύγος επειδή η ιστορία είχε γραφτεί όχι στα social media αλλά στο παρκέ; Εγώ εδώ κρατώ σημειώσεις από το 2015 — κάθε φορά που κάποιος φοράει την ιστορία σα δεύτερη επιδερμίδα. Εκείνο το βράδυ του Οκτώβρη του '17 δεν ήταν αριθμός, ήταν βροχή. Την επόμενη φορά που θ' ανοίξουμε αυτήν την κουβέντα, ας μην ξεχάσουμε πως ο χαρακτήρας γράφτηκε όταν κάποιος πήγαινε στην Paint σα να ήταν η τελευταία φορά στη γη του, όχι όταν κάποιος κάνει τρία βήματα στο TikTok επειδή έτσι γίνεται viral. Η ιστορία ξέρει να ξεχωρίζει εκείνους που φοράνε την πράσινη φανέλα σα δεύτερο δέρμα κι εκείνους που τη φορώντας σα φόρεμα μιας νύχτας. Κι εμείς εδώ ακόμα ψάχνουμε forwards σα τις τελευταίες τσίχλες στο ψυγείο.