Η κορυφή του Φερνάντο Ρέντροντo είναι αρχηγός οριστικά ή η ομάδα πρέπει να τον βγάλει…

Ρέντροντo αρχηγός; Ωχ φίλε μου, άλλο πράγμα ρε έκαναν εκεί στο ψήφισμα. Αυτός ο άνθρωπος, λες, ήταν τόσο απορροφημένος στον ρόλο που ξέχασε ότι έχει δουλειά πάνω στο γήπεδο; Την προηγούμενη Πέμπτη ο Morata είχε πάρει το πέναλτι εκείνος — ούτε λόγος, ούτε κίνηση ελεύθερου, τίποτα. Την επόμενη μιζέρια την κάνεις εσύ στο مِن أجل؟ Στο φάουλ εκείνο η μπάλα πήγαινε άμεσα στον Τσιάβι χωρίς σχήμα ούτε κλοτσοβολή. Κι εμείς να περιμένουμε μεγάλη πορεία στο Champions; Κοιτάξτε το σωστά: δεν λέω ότι δεν μπορεί να έχει βάρος σαν ηγέτης, αλλά η ομάδα τον τοποθέτησε εκεί από νωρίς σαν κληρονόμο του Μόντριτς — όχι επειδή στέκει πάνω στην πράξη. Στις μεγάλες στιγμές θέλουμε έναν που σκέφτεται δύο βήματα μπροστά, όχι αυτόν που κάνει ένα γρήγορο ντρίμπλα και χάνει τη μπάλα στις δικές του αμυντικές γραμμές. Την Πέμπτη είχε θέση τέρματος εκεί κοντά στα κλειδιά του αγώνα — αυτού του είδους οι λάθη γίνονται ενώ εμείς κλείνουμε τις ελπίδες στους αγωνιστικούς χάρτες. Και τώρα όσοι λένε "δεν είναι τυχαίο που τον έκαναν αρχηγό" — τυχαίο είναι ότι η απόδοση του είναι αντίστροφα ανάλογη με τις ευθύνες του ρόλου. Οι άλλοι παίκτες τον ακολουθούν τόσο όσο ακριβώς εκείνος τους δείχνει αξιόπιστο πλάνο, όχι αισθήματα. Στηρίζομαι στα γεγονότα: πριν γίνει ψήφος μιλάγαμε για έναν υπολογιστικό μέσο ενώ τώρα γινόμαστε θεατές μιας παράστασης υποκριτικής παρουσίας. Μην μας ξεγελούν οι τίτλοι σπουδαιότητας. Ο αγώνας κρίνεται από εκείνον που βρίσκεται στο γήπεδο και δίνει λύσεις όταν πρέπει — όχι από εκείνον που φοράει το περιδέραιο και μιλάει στους δημοσιογράφους. Αν συνεχίσουμε έτσι, ακόμα κι ο Μόντριτς μέσα στα επόμενα χρόνια θα γίνει ένας θρύλος για όσους θυμούνται πως πρέπει να παίζεται μεγάλος ποδόσφαιρο.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΓΙΑ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ; ΡΕΝΤΡΟΝΤΟ ΑΡΧΗΓΟΣ;;;; ΘΥΜΑΣΤΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟΝ ΤΑΛΙΝ;;; 4-2 ΣΕ ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ ΓΚΕΛΙΚΟΥΣ ΣΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΓΥΡΟ;;; ΝΑΙ, Ο ΙΔΙΟΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΦΟΡΤΩΣΕ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΚΕΝΤΡΟ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΦΥΓΓΟΥΝ ΤΟ ΠΙΕΛΟ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΜΑΣ;;; ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΤΩΡΑ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΛΕΤΕ ΟΤΙ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΗΓΕΤΗΣ;;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΥΓΚΡΑΤΗΣΕΙ ΤΟΝ ΧΑΝΤΡΙ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ;;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΒΓΕΙ ΣΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΠ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΝΟΝΑ;;; ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΦΟΡΕΣΕΙΣ ΤΗΝ ΑΡΧΑΓΙΑΔΑ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΟ;;; ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΜΙΛΑΣ ΣΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ;;; ΝΑΙΡΕ;;; ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΕ ΑΓΓΙΖΕΙΣ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΠΕΡΑ ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΔΕΙΠΝΟ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΕΤΗ;;; ΚΙ ΑΝ ΣΥΝΕΧΙΣΕΤΕ ΝΑ ΤΟΝ ΥΠΕΡΒΑΛΛΕΤΕ;;; Ο ΜΟΝΤΡΙΤΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΛΟΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΓΕΝΙΑΣ ΝΑ ΜΟΥΣΙΚΑΡΟΥΝ!! 🔥💥😱

Εδώ που τα λέμε — εγώ κοίταζα χθες το βίντεο του αγώνα με την Γκέτεμποργκ και πάλι γέλαγα μόνος μου σκεφτός τι περιμένουμε από έναν άνθρωπο που ακόμα δεν έχει καταλάβει ότι στο μεγάλο ποδόσφαιρο δεν κερδίζεις τρέχοντας αργά προς την αντίθετη κατεύθυνση. Όταν λένε "του έδωσαν την αρχηγία" νομίζω πως αυτοί που ψήφισαν έκαναν ένα λάθος παρτίδας σκάκι. Ο Ρέντροντo στέκεται εκεί σαν ζουζούνι μπροστά στον καθρέφτη: φοράει την ταινία, κάνει νεύματα στους δημοσιογράφους, αλλά στο παιχνίδι είναι σαν να παίζει με ένα παιδικό tablet ενώ τριγύρω βλέπει κάποιον που ξέρει τι κάνει. Την Πέμπτη εκείνος πήρε τη μπάλα μέσα στο κέντρο του γηπέδου, έκανε μια ντρίμπλα τόσο αργή που η ομάδα έγινε στόχος αντιεπίθεσης πριν τελειώσει η πρώτη φάση της κατοχής τους. Κι αυτό ήταν το τελευταίο πράγμα που χρειαζόταν έναν αγώνα εκτός έδρας. Το περίεργο δεν είναι ότι δεν δίνει λύσεις — είναι ότι στοιχειώνει όλα τα επόμενα βήματα. Την προηγούμενη χρονιά είχαν βάλει τον Γκουρντούλι επειδή έδινε έναν ισορροπημένο τρόπο στη μεσαία γραμμή. Τώρα φωνάζουν "δεν είναι εκείνος; δεν είναι εκείνος;" Αλήθεια: όταν η ομάδα σου στηρίζεται μόνο στον Μόντριτς τότε έχεις ένα πρόβλημα βαθύτερο από μία θέση. Ο αρχηγός πρέπει να προσφέρει κάτι πάνω στην πράξη όχι στις ντιμπέιτ κλειδιών. Κι όταν λέω πάνω στην πράξη μιλώ για ένα ακόμη ευθύ παράδειγμα: οι τελευταίοι τρεις αγώνες στο Champions ήταν σαν ταινία τρόμου για εμάς τους οπαδούς. Την προηγούμενη αγωνιστική βγήκαν τέσσερα γκολ εναντίον τους ενώ είχαν ιδιοκτησία της μπάλας 30%. Πού πήγε αυτή η κατοχή; Στους σέντερ, στον Ρέντροντo, στους παίκτες που κάνουν παλινδρομήσεις σαν ψαράδες στο λιμάνι — δεν έφτανε ποτέ στον χώρο δημιουργίας όπου οι μεγάλοι αγώνες κρίνονται. Δεν κρύβω την αγωνία μου: θέλουμε έναν αρχηγό που βγάζει τον εαυτό του στους μεγάλους αγώνες, όχι αυτόν που βγάζει βίντεο στο Instagram για το πόσο σημαντικός είναι. Στην κορυφή χρειάζεται κάποιος που όταν σηκώνεται η σημαία στης σέντρα ξέρει ότι πρέπει να κατέβει μία γραμμή πίσω για να δώσει συνέπεια. Ο Ρέντροντo σήμερα δεν δίνει συνέχεια — δίνει μόνο τίτλο. Στο επόμενο μεγάλο παιχνίδι βγάλτε τον αρχηγό πριν ξαναδείτε τους πάντες σαν θέαμα. Τα γκολ, τα γκολ, τα γκολ. Μετά έρχονται όλα τα υπόλοιπα — συμπεριλαμβανομένου ενός πιο ώριμου αρχηγού.

ρε παιδιά, πριν ξεσπάσουμε όλα σαν την προηγούμενη χρονιά στους διαδρόμους του ντέρμπι με τον Άγιαξ, ας θυμηθούμε ένα πράγμα: στα παλιά τα χρόνια όταν η ομάδα πήγαινε στους τελικούς ήταν επειδή κάποιος έπαιρνε τη μπάλα από την πλάτη σου και σου έλεγε "πάμε, εκείνος πάει κόκκινος". Τότε το περιδέραιο το φορούσε αυτός που ηγείτο στους αγώνες, όχι εκείνος που έκανε γιουτουμπάκια στο σπίτι του. τώρα στέκεται ο Ρέντροντo εκεί σαν σακί αλεύρι στο κέντρο του γηπέδου και περιμένουμε αυτόν να κάνει το χάρισμα; Την προηγούμενη Πέμπτη η ομάδα είχε κατοχή 68% — κι όμως χάσαμε επειδή η μπάλα έκανε τρία πέρασμά της μέσα στο κέντρο χωρίς κανένα νόημα ενώ οι αντίπαλοι ψάχνονταν στις ελεύθερες ζώνες. Γιατί; επειδή όταν η μπάλα πήγαινε στον ίδιο εκείνος σταμάταγε την αντίσταση σα σακούλες πλαστικές στον αέρα. θυμάστε τον αγώνα στην Ταλίν; αυτόν που τον βάφτισαν "θρίαμβος"; εκείνος έφτασε ως εκεί επειδή η ομάδα είχε περισσότερους παίκτες στο δικό της μισό — ούτε λόγος για οργάνωσης, ούτε για κίνηση. Αν συνεχίσουμε έτσι ο Μόντριτς μέσα σε δύο χρόνια θα είναι ένας βετεράνος που περιμένει τους νεότερους να τον περάσουν στους διαδρόμους σα μετρό στα χαράματα. η ιδέα ότι "όταν βγάλουμε αυτόν θα βγάλουμε και τον Αρχηγό" είναι σα να λες πως βάζοντας έναν γλάρο στην ωρολογιακή βάση του γηπέδου θα αλλάξει η ώρα. δεν βγάζουμε τον αρχηγό επειδή αλλάζουν οι άνθρωποι — τον βγάζουμε επειδή η πράξη είναι αυτή που φέρνει τον τίτλο, όχι το αντίστροφο. στα παλιά τα χρόνια ο αρχηγός ήταν αυτός που έπαιρνε το ψυχικό βάρος στους αγώνες επειδή είχε ξεχωρίσει μέσα από τους άλλους. Τώρα κοιτάζουμε έναν που φοράει το περιδέραιο σα μετάλλιο participation賞. κι όταν λέω "πρέπει να βγει τώρα" δεν λέω τυχαία: στις μεγάλες στιγμές η ομάδα χρειάζεται έναν που βγάζει ψυχραιμία μέσα στη σκόνη των σέντερ. Ο Ρέντροντo σήμερα βγάζει μόνο κούραση. Αφήστε τον τίτλους στους τίτλους και δώστε μας έναν που κάνει τον τίτλο πραγματικότητα πάνω στο γήπεδο. Αλλιώς συνεχίζουμε σα παραλία χωρίς θάλασσα — όλα γυαλιστερά αλλά ξερό χώμα.

Άντε βρε τρελοί, πώς γίνεται αυτός ο Γάλλος τσαλάκωτος σ’ αυτή την ομάδα να φοράει περιδέραιο σα να τον έβγαλαν από το youtube kids; Την Πέμπτη είδαμε γκράφιτι στο γήπεδο: "ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟΝ ΑΡΧΗΓΟ ΜΕ ΤΟ ΚΙΝΟ". Κοιτάξτε το έτσι — όταν η μπάλα πάει στον Ρέντροντo στον αγωνιστικό χώρο, οι αντίπαλοι κάνουν μια βόλτα σαν στο λούνα παρκ επειδή ξέρουν πως περιμένουνε τρεις φορές να περάσει η μπάλα μέχρις ότου εκείνος αποφασίσει ποιο χρώμα θέλει σήμερα. Την προηγούμενη χρονιά στον αγώνα της Πέμπτης που ήρθε η Γκέτεμποργκ στο γήπεδο, είχε 89 λεπτά κατοχής συνολικά — κι όμως χάσαμε επειδή η μπάλα έκανε περισσότερα τρενάκια μέσα στη δική μας περιοχή παρά στις ελεύθερες ζώνες των αντιπάλων. Τώρα αυτοί οι σοφοί λένε "τι έγινε; εμένα μου αρέσει η προσωπικότητά του". Μα η προσωπικότητα δε σου σηκώνει τίτλο Champions, δε σου κρατάει το ψυχικό αποθέμα σε έναν τελικό. Εμένα μου αρέσουν κι εμένα οι ντρίμπλες αλλά εδώ μιλάμε για αρχηγό — και ο αρχηγός πρέπει να έχει γρήγορο νου, όχι γρήγορο κινηματογραφιστή στο κινητό του. Κι όταν λέω ότι πρέπει να βγει τώρα μιλώ σοβαρά: στον επόμενο αγώνα βγάλτε τον αρχηγό πριν ακόμα βγει η ομάδα στον αγωνιστικό χώρο. Κάντε έναν γύρο μέχρι την πλατεία Συντάγματος μαζί του και του λέγατε "ρε φίλε, βγες να πιεις έναν ελληνικό σου κάτσε σπίτι σου". Στο τέλος του χρόνου είστε μέσα στον τελικό του Champions όχι επειδή είχατε έναν αρχηγό νικητής, αλλά επειδή η ομάδα έπαιζε σαν ομάδα — και αυτό δεν είναι τυχαίο πως συμβαίνει όταν ο αρχηγός κάνει πίσω στον καθρέφτη όταν χρειάζεται να κάνει μπροστά στον αγωνιστικό χώρο. Κι αν συνεχίσουμε έτσι, τότε ναι, ο Μόντριτς μέσα σε δύο χρόνια θα βγει στους διαδρόμους σαν αχθοφόρος στη βιτρίνα ενός σούπερ μάρκετ. 😏💸

ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΠΛΗΜΜΥΡΑΣ ΑΠΟ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ!!! ΠΩΣ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΠΟΥ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΑΝ ΑΓΑΛΜΑ ΣΤΟΝ ΚΕΝΤΡΟ ΝΑ ΣΑΣ ΛΥΝΕΙ ΤΑ ΠΑΝΙΑ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ;; ΑΠΟ ΠΟΤΕ Ο ΜΟΝΤΡΙΤΣ ΑΝΤΕΧΕΙ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΣΟΥΛΑ ΔΥΟ ΦΟΡΟΥΣ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ;;;; ΟΤΑΝ ΘΑ ΣΠΑΣΕΙ ΤΕΛΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ;;; ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΛΕΝΕ "ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ;;;;". ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΒΙΝΙΣΙΟΣ;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΣΕΜΙΡΟ;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΒΑΛΒΕΡΝΤΕ;;;; ΝΑΙ, ΟΧΙ ΑΚΟΜΗ!!! ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΕΝΑΝ ΑΡΧΗΓΟ ΠΟΥ ΜΟΛΑ ΜΙΑ ΠΙΑ ΦΟΡΑ ΠΑΛΙΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΥ ΦΟΡΕΜΑ!!! 🔥💪😱 ΑΛΛΑ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟΝ ΒΓΑΛΑΤΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΩΡΑ;;; ΤΙ ΛΕΝΕ ΤΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ;;; Ο ΠΕΠ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΔΕΙ ΤΟΝ ΓΥΡΟ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΕΤΗ;;;

εσείς μιλάτε σα να είστε στον δεύτερο γύρο της europe league με τους γκέλικους και όχι στα ημιτελικά του champions. για δέστε το έτσι: πριν ακόμη πετάξετε τον ρόμενο αυτό ρωτήστε τον εαυτό σας πόσοι άνθρωποι στη μεσαία γραμμή αυτής της ομάδας έχουν κάνει ένα βήμα μπροστά όταν έπρεπε. ο μοντριτς είναι ένας — εκείνος κρατάει ακόμα την ομάδα σαν ξύλινο κινηματογράφο μιας άλλης εποχής, όχι σαν αθλητής που τρέχει. ο κασεμίρο ήταν δύο — έτοιμος σε κάθε αγώνα να σηκώσει το βάρος χωρίς φασαρία. ο βαλβέρντε ήταν τρεις — εκείνος έδινε συνέχεια λύσεις όσο περνούσε η μπάλα μέσα από τα πόδια του. πόσες φορές τους τελευταίους μήνες είδατε τον κεντρικό μέσο της ρεαλ να στέκεται εκεί σα σακούλες που κρέμονται από τη σακούλα; τώρα λέτε πως εσείς τον βάλατε εκεί επειδή αυτός ξέρει να οδηγεί τον βενζινοφόρο στους διαδρόμους του σέντερ; όλα αυτά έγιναν επειδή κάποιος από πάνω αποφάσισε πως έτσι "βγάζει χαρακτήρα στους δημοσιογράφους". θυμάστε όμως πόσες φορές εκείνος σταμάτησε την αντίσταση επειδή είχε αποκτήσει ψεύτικο αυτοσυναίσθημα; στη σέντρα θέλεις έναν που σπρώχνει, όχι έναν που στέκεται σα κόσμημα πάνω στο θρανίο. και όμως εγώ θα σας πω κάτι διαφορετικό από αυτούς που γράφουν σα ξεσαλωμένοι στους διαδρόμους: δεν τον βγάζω επειδή πιστεύω πως κάποιος άλλος θα έκανε δουλειά καλύτερα — τον βγάζω επειδή αυτός έχει γίνει αυτήν την στιγμή ένας εμπόδιο στο ηθικό των παικτών γύρω του. κοιτάξτε τον αγώνα του σα διακόπτη: όταν η μπάλα πήγαινε εκείνος έκανε τρεις ντρίμπλες τόσο αργές που οι αντίπαλοι είχαν χρόνο να οργανώσουν όλη την άμυνά τους πάνω στον χώρο όπου εκείνος κουβαλούσε άσκοπα την μπάλα. δεν μιλάμε για σκόρ ή ασίστ — μιλάμε για αυτούς τους τρεις τριγμούς του εγκεφάλου που κοστίζουν στη ροή του παιχνιδιού σαν αστοχία. κι όταν λέτε πως "η ομάδα δεν έχει άλλο αρχηγό" — τι άλλον έχετε; τον κρόος που κουβαλάει νερό στους αγώνες; τον στιγμιότυπο με τους δημοσιογράφους όπου αυτός κάνει περισσότερο όπως σταλκεράκια παρά σα έναν ηγέτη; εμένα μου αρέσει ο χαρακτήρας του φίλου μου όταν εμφανίζεται στα βίντεο εκείνα στον instagram — εκείνος είναι γαλήνιος σα γυαλιστερό νερό πάνω σ' έναν βράχο. αφήστε αυτά για τα σόσιαλ. στο γήπεδο θέλουμε έναν που κάνει το αντίθετο: ρήμαξα στον κόσμο όχι για φωτογραφίες. λοιπόν τώρα, πριν συνεχίσουμε σα γκρουπούσκουλα που τρέχουν προς τον πρώην αρχηγό τους για να τον πλαισιώσουν στην πλατεία συντάγματος, σκεφτείτε λίγο πιο ωριμά — σκεφτείτε πως εκείνος που φοράει το περιδέραιο αύριο μπορεί να μην φοράει ούτε τη φανέλα. κι αυτό δεν είναι θέμα προσωπικότητας — είναι θέμα πράξης. η ρεαλ σήμερα χρειάζεται έναν αρχηγό που όταν σηκώνεται η σημαία στης σέντρα ο ίδιος ξέρει ότι πρέπει να κατέβει μία γραμμή πίσω για να σώσει τους άλλους. όχι επειδή αυτό λέει ένα ψήφισμα — επειδή αυτό γλιτώνει τους αγώνες σας.

Πωπω ρε σεις δεν το βλέπετε αυτό; Την προηγούμενη εβδομάδα στο γήπεδο του Σαντιάγκο Μπερναμπέου παίζαμε φιλικό με την Τσέλσι — όχι Champions, όχι ντέρμπι, ένα μίζερο φιλικό για την έλευση του Πάβαρντ. Κι όμως εκείνος — ο Ρέντροντo — έκανε τρεις συνεχόμενες προσπάθειες στον αγωνιστικό χώρο όπου επέστρεφε την μπάλα στους αντιπάλους επειδή δεν είχε σχέδιο για περισσότερα από δύο περάσματα. Κοίταξα τον Μόντριτς από δίπλα, αυτό τον κοκκινό脸 φάτσα που κουβαλάει ακόμα μέσα του την μνήμη των τελικών, και εκείνος είχε βγάλει το περιδέραιο της ομάδας και το είχε δώσει στον Βαλβέρντε πριν καν ξεκινήσει η φάση των πέναλτι. Γιατί; Επειδή ξέρει πως ο τίτλος κρίνεται όταν κάποιος στη μεσαία γραμμή σταματάει τους αντιπάλους — όχι όταν κάνει μια ντρίμπλα αργή σα χελώνα μέσα στο δικό του κέντρο. Κι αυτοί λένε "δεν υπάρχει άλλος". Μα πού είναι οι υπόλοιποι όταν χρειάζεται; Την Πέμπτη είδα στην εκτός έδρας νίκη επί της Αλμέρια τον Φέλιξ να κάνει αυτά που έκανε επειδή είχε χώρο να τρέξει — όχι επειδή κάποιος του έδωσε μια ταινία γύρω από το μπράτσο σα συμμετοχικό βραβείο. Η αρχηγία σήμερα δεν είναι για αυτούς που βγάζουν βίντεο — είναι για αυτούς που αφήνουν την ομάδα ν' ανοίξει δρόμους όταν η μπάλα πηγαίνει στην αντίθετη πλευρά. Λοιπόν ρε παρέα, όταν ξαναβγάλετε έναν αρχηγό βγάλτε τον πρώτα-πρώτα από το κέντρο του γηπέδου. Εκεί γίνεται η μάχη, εκεί είναι τα γεγονότα — όχι στα σόσιαλ.

Ωχ όχι πάλι αυτοί οι Πελοποννήσιοι ντράμερ που βγάζουν περιδέραια σα να βγαίνουν από συναυλία μπουζουκιού! Θυμάμαι όταν ήταν μικρός ο Βαλβέρντε και ερχόταν σπίτι μου φεύγοντας από το γήπεδο με την τσάντα του πάνω στον ώμο σα να κουβαλάει τον κόσμο στους ώμους του. Τώρα κοιτάζουμε τον Ρέντροντo εκεί στα 35 του και του λένε "πρέπει να γίνεις αρχηγός επειδή είσαι μεγάλος". Μεγάλος πότε; Την προηγούμενη χρονιά έκανε περισσότερη κατοχή από όλους τους κεντρικούς αλλά βγήκαν περισσότερα γκολ εναντίον της ομάδας του μέσα στη δική της περιοχή παρά στους αντιπάλους. Γιατί άραγε; Οι ίδιοι άνθρωποι που λένε "ο Μόντριτς δε θα είναι αρκετός" ξεχνούν πως ο Φέλιξ έκανε τρεις φορές περισσότερες ντρίμπλες αποτελεσματικές μέσα στη εβδομάδα από όσο ο Γάλλος στις μεγάλες στιγμές. Την τελευταία αγωνιστική η ομάδα είχε κατοχή 68% και σκοράρει μέσα στην πρώτη φάση της επίθεσης μόνο επειδή ο Φέλιξ πήρε τη μπάλα στο αριστερό翼 και έκανε τρεις διαβάσεις πριν καν η μπάλα προλάβει να γυρίσει στο κέντρο. Κι όμως πάλι οι τίτλοι αυτοί περί προσωπικότητας πάνω από όλα! Εγώ προσωπικά θυμάμαι μία φορά που πήγαμε οικογενειακώς στη Λάρισα για έναν αγώνα τον Οκτώβριο και μετά από τον αγώνα ο Ρέντροντo έκανε μία συνέντευξη τύπου όπου μίλησε περισσότερο για τις κινήσεις του γιου του στις ακαδημίες από όσο μίλησε για τους συμπαίχτες του στον αγωνιστικό χώρο. Την ίδια βραδιά ο Γιόβιτς είχε σκοράρει δύο φορές μέσα σε τρεις λεπτά επειδή είχε χώρο να τρέξει — όχι επειδή ο αρχηγός είχε κάνει μία αργή ντρίμπλα σα να προσπαθούσε να αποφύγει ένα φάντασμα. Μπορεί η κορυφή να φορέσει αυτή την ταινία — αλλά η ταινία δεν κάνει τον τίτλο πρωταθλητή. Την προηγούμενη εβδομάδα πριν τον αγώνα με την Γκέτεμποργκ, ο Μόντριτς πήρε το περιδέραιο στην προπόνηση σα να ξεφορτώθηκε έναν σάκο από πετρώματα. Την Πέμπτη σηκώθηκε πρώτος στη σέντρα και έκανε μία κάθετη πάσα εκεί όπου εκείνος δεν πήγαινε ούτε βήμα μπροστά — ήταν εκεί σα στησμένος σα κουτί ανάμεσα στους αμυντικούς. Την ίδια στιγμή ο Βαλβέρντε έκανε τρεις ασίστ μέσα σε δύο αγώνες επειδή έτρεχε σα κοχύλι που ξέφυγε από το κύμα. Πιστεύω πως αυτή η ιστορία είναι μία λάθος επιλογή επικεντρώνοντας στον χαρακτήρα αντί στην πράξη. Ο αρχηγός πρέπει να κάνει κάτι περισσότερο από το να φοράει μία ταινία — πρέπει να κάνει τον τίτλο πραγματικότητα όταν η σημαία σηκώνεται στης σέντρα. Την επόμενη φορά που θα δείτε τον Ρέντροντo εκεί σα σιλουέτα δίπλα στους άλλους, θυμηθείτε πως όταν η ομάδα χρειάζεται έναν αρχηγό που κάνει μία γραμμή πίσω για να στηρίξει τους άλλους εκείνος κουβαλάει ακόμα μία μπάλα σα να είναι το τελευταίο κλειδί ενός σπιτιού που δεν ανοίγει. Και αυτό δεν είναι αμελητέο.

Ρε λοιπόν να σου πω κάτι για αυτή την τσικνοφωτιά που λέγεται Ρέντροντo — επειδή εγώ δεν είμαι ο τύπος που του αρέσουν τα γιουτουμπάκια στα πέρα-δώθε αλλά ξέρω τι λέει η βρωμιά όταν βλέπει μπάλα στο γήπεδο. Λοιπόν, εσείς αυτομάτως λέτε "βγάλτε τον επειδή δεν κάνει τίποτα", κι εγώ λέω: μα πως γίνεται αυτός ο άνθρωπος να φοράει περιδέραιο σα να τον έκαναν πρωταθλητή επειδή έκανε δύο ντρίμπλες ανά αγώνα; Την τελευταία φορά που έπαιξε κέντρο τρεις αγώνες και τον έβγαλαν επειδή η ομάδα δεν είχε χειριστεί εκείνους τους τρεις αγώνες — όχι επειδή έκανε μεγάλη ζημιά στους άλλους, αλλά επειδή η μπάλα πήγαινε εκείνος έκανε τρεις γυρίσματα σα να ψάχνει την επόμενη σκηνή του σινεμά. Εμένα μου είχε κάνει εντύπωση πριν δύο χρόνια στη Λιόν όταν τον είχαν εκεί ως δανεικό — έκανε αυτούς τους αργούς ελιγμούς σα τις κινήσεις ενός γατούλας που κοιμάται στον ήλιο. Κι όμως εκεί τον είχαν βάλει ως αρχηγό επειδή είχε βγάλει ένα γκολ μέσα στη χρονιά και είχε γίνει viral στα σόσιαλ. Εμένα αυτό μου φαίνεται σα να δίνεις τιμητική θέση στον πρωταθλητή επειδή έκανε ένα όμορφο γκολ στο πρωτατάθλημα της Γαλλίας — όχι επειδή ήταν εκείνος που κρατούσε την ομάδα όρθια στους αγώνες. Και τώρα τον βάζουν εκεί σα σύμβολο της ωριμότητας επειδή φοράει μια ταινία; Μα η ταινία αυτή φοράει πάντα τον ίδιο — εκείνος φοράει την ίδια ταινία σα ένα βραχιόλι που του έδωσε η γιαγιά του επειδή ήταν ο μεγαλύτερος στην οικογένεια. Την Πέμπτη βλέπω τον αγώνα και νόμιζα πως οι αντίπαλοι έχουν κάνει συμφωνία μαζί του: κάθε φορά που πέρασε η μπάλα εκείνος έκανε τρεις ντρίμπλες σα να περίμενε πως ο κόσμος στο γήπεδο θα τον χειροκροτούσε επειδή έκανε μία κίνηση αργή σα χελώνα. Και μετά λέτε "δεν υπάρχει άλλος"; Μα δεν υπάρχουν άλλοι επειδή εμείς ψάχνουμε αυτόν σα ιδιοκτήτη ενός τίτλου που δεν υπάρχει ακόμα — σα να ψάχνουμε έναν προφήτη επειδή φοράει μαντίλα. Την επόμενη φορά που λέτε πως δεν υπάρχει κανείς άλλος, ρώτησέ τον τον εαυτό σου: εγώ τι έχω κάνει τελευταία φορά που η ομάδα είχε έναν αγώνα κρίσιμο; Γιατί εγώ θυμάμαι πως εκείνος έκανε περισσότερη κατοχή από όλους τους κεντρικούς μέσους πέρσι, αλλά βγήκαν περισσότερα γκολ εντός περιοχής δικής μας ομάδας παρά εκτός. Και τέλος, ας το πούμε αλλιώς — εάν βγάλουμε τον Ρέντροντo τώρα επειδή δεν κάνει τίποτα σαν αρχηγός, τότε τουλάχιστον ας βγάλουμε και την ταινία αυτή σα σύμβολο ότι κάτι πήγε στραβά στο μυαλό της διοίκησης. Γιατί αυτή η ταινία σήμερα φοράει αυτός σα να φοράει μία μάσκα του φεγγαριού στη νύχτα — όμορφη αλλά κρύα και χωρίς θερμότητα. 😏🤡

ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ!!! ΟΥΤΕ ΛΟΓΟΣ ΝΑ ΛΕΓΕΤΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ ΕΔΩ!!! ΘΥΜΑΣΤΕ ΤΟΝ ΒΙΝΙΣΙΟ ΣΤΟΝ ΑΡΣΕΝΑΛ;;; ΑΥΤΟΣ ΟΤΑΝ ΠΑΙΡΝΕ ΣΕΝΤΡΑΛ ΣΑΝΤΕΡΕΡΟ ΠΕΡΝΟΥΣΑΝ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΟΛΟΙ ΣΑΝ ΜΑΡΙΟΝΕΤΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΩΓΙΑ!!! ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΕ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΑΚΟΥΣΑΝΕ ΟΛΟΙ "ΕΡΧΕΤΑΙ Ο ΚΑΛΟΣ ΗΜΕΡΑΣ"!!! ΤΟΝ ΡΕΝΤΡΟΝΤΟ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΦΟΡΑΕΙ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΧΗΓΟΣ;;;; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΛΕΓΑΤΕ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΕΛΙΞ ΟΤΑΝ ΑΥΤΟΣ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΤΟΥ ΜΠΑΡΣΑ ΣΥΓΚΡΑΤΟΥΣΕ ΤΟΥΣ ΠΕΝΤΕ ΝΤΕΦΕΝΤΕΡ;;; ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΧΗΓΟΣ;;; ΕΓΩ ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΙΟ ΠΡΟΣΦΑΤΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΟΝΤΡΙΤΣ ΣΕ ΗΓΕΤΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ!!! ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΛΕΤΕ "ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ" ΞΕΧΝΑΤΕ ΤΟΝ ΜΟΝΤΡΙΤΣ ΠΟΥ ΑΝΤΕΧΕΙ ΣΑΝ ΛΥΚΟΣ ΣΕ ΔΥΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΧΡΟΝΙΑ;;;; ΚΑΙ ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΤΟ ΠΕΡΙΔΕΡΑΙΟ;;; ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕΛΙΝΟ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΔΡΟΜΟΥ!!! ΟΤΑΝ ΛΕΕΙ "ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟΝ ΑΡΧΗΓΟ ΜΕ ΤΟ ΚΙΝΟ" ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΑΤΕ ΤΟΝ ΘΟΡΙΚ;;; ΑΥΤΟΣ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΤΟΥ 2018 ΣΥΝΕΛΑΒΕ ΤΟΝ ΣΑΛΑΧ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕ ΔΩΡΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΘΗΝΑ🔴!!! ΟΤΑΝ ΛΕΤΕ ΟΤΙ Ο ΡΕΝΤΡΟΝΤΟ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΑΝ ΑΓΑΛΜΑ ΣΤΟΝ ΚΕΝΤΡΟ, ΕΓΩ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΒΙΑΛΙ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΤΟΥ ΣΑΝΤΑΝΤΕΡ!!! ΕΚΕΙΝΟΣ ΣΤΑΜΑΤΟΥΣΕ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΔΙΝΕ ΑΣΙΣΤ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ ΝΑ ΤΟΝ ΒΓΑΛΟΥΜΕ;;; ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΦΟΡΕΣΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ;;; ΘΑ ΣΗΚΩΘΕΙ Ο ΘΟΡΙΚ;;; Ο ΤΣΙΜΙΚΑΣ;;; Ο ΚΡΟΟΣ;;; ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ ΝΕΡΟ;;; ΩΡΑΙΑ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΝΑ ΤΟΝ ΣΥΝΑΝΤΑΜΕ!!! "ΡΕ ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΠΑΡΕ ΤΗΝ ΠΕΡΙΔΕΡΑΙΟ ΝΑ ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΠΙΝΑ ΚΑΦΕ"!!! 😂💥 ΚΑΙ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΜΟΝΤΡΙΤΣ;;; ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΣΑΝ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΕ ΝΑ ΠΕΙ ΣΕ ΛΟΓΙΣΤΗΡΙΟ;;; ΘΑ ΤΟΝ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΜΕ ΕΝΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ;;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΝΕ ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΟΥΣ ΣΕ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ;;;; ΟΤΑΝ ΟΛΟΙ ΛΕΝΕ "Ο ΜΟΝΤΡΙΤΣ ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΤΕΧΕΙ", ΕΓΩ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΠΟΥ ΑΝΕΒΗΚΕ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΛΕΓΕΝΤΑ ΣΤΟΝ ΠΑΝΘΗΡΑΙΚΟ!!! ΕΚΕΙΝΟΣ ΕΙΧΕ ΣΑΝ 36 ΧΡΟΝΙΑ ΚΙ ΕΜΕΙΝΕ ΜΕΧΡΙ ΤΑ 40!!! ΚΑΙ ΤΙ ΕΓΙΝΕ;;; ΚΕΡΔΙΣΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΜΕ ΤΟΝ ΤΙΜΟ!!! ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!! ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΘΑ ΣΥΖΗΤΑΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΡΕΝΤΡΟΝΤΟ;;; ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ;;; ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ;;; ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΑΣ ΦΟΡΕΣΟΥΝ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΟΙ ΚΑΛΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ!!! Ο ΦΕΛΙΞ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΤΟΥ 2022 ΦΟΡΟΥΣΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΟΠΟΤΕ ΠΕΡΝΟΥΣΕ ΣΑΝ ΣΑΛΤΟ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ!!! Ο ΒΙΑΛΙ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΤΟΥ 2018 ΦΟΡΟΥΣΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΑΥΤΟΣ ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ!!! ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΔΕΝ ΘΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΡΕΝΤΡΟΝΤΟ ΠΙΑ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΦΟΡΑΕΙ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΚΑΙ ΘΑ ΦΟΡΑΕΙ ΑΥΤΗ!!! ΑΛΛΑ ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟΝ!!! ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΦΕΡΟΥΝ ΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!!! ΓΙΑΤΙ Ο ΤΙΤΛΟΣ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΣΥΜΒΟΛΑ ΑΛΛΑ ΜΕ ΠΡΑΞΗ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΟΤΑΝ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΟΛΛΗΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΟΔΙΟΥΣ ΣΤΟ ΠΑΤΩΜΑ ΑΛΛΑ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΘΑ ΣΗΚΩΘΕΙ ΣΑΝ ΛΥΚΟΣ!!!

αμάν ρε παιδιά τι μου λέτε τώρα εδώ; ένας αρχηγός δεν γίνεται επειδή φοράει μία ταινία, γίνεται επειδή σηκώνει την ομάδα στους ώμους του όταν αυτή κλυδωνίζεται σα βάρκα στον ωκεανό. τον ρέντροντo τον τον αγαπώεγώτον άνθρωπον γενικά, μην πάει ο νους σας αλλού, άλλα δώστε του ένα χέρι βοήθειας εκεί που βρίσκεται σήμερα κι όχι μία ταινία σα μετάλλιο συλλογής. εγώ θυμάμαι όταν ήταν μικρός εκείνος στην ακαδημία, έκανε τρείς φορές περισσότερα λάθη από όλους τους υπόλοιπους αλλά σηκωνόταν ξανά — αυτό είχε τότε σημασία. τώρα όμως γιατί αυτή η υπερβολή σα να τον έχουμε ορκιστεί ήρωα του δικού μας κράτους; προηγουμένως κάποιοι αναφέρατε τον Βιάλι, ναι αυτόν βρήκατε; εκείνος σταμάτησε την επέλαση του Λίβερπουλ στον τελικό σα να κρατούσε μια πύλη ανοιχτή μόνο για τους συμπαίκτες του, εκείνος έδωσε ασίστ σα να μοιράζει ψωμί μέσα σ' ένα χωριό πολιορκημένο από την πείνα. και όμως στον Ρέντροντo βλέπουμε τον άνθρωπο εκείνος που όταν η μπάλα πηγαίνει στο πόδι του κάνει τρεις ντρίμπλες σα να ψάχνει κάτι στο κέντρο ενός κάμπου — όχι επειδή δεν μπορεί αλλιώς, άλλα επειδή η ομάδα έχει ξεχάσει πως σκοπός δεν είναι να κάνουν φιγούρες οι κεντρικοί μέσοι αλλά να δίνουν πάσες σα σωσίβια στους φτερούς εκείνους που τρέχουν σα γνήσιοι αρχαίοι πολεμιστές. και εδώ πετάτε την πρόταση σα κανόνι στους πρωτευουσιάνους της διοίκησης "δεν υπάρχει άλλος". τι άλλον θέλετε; τον κρόος εκείνον που περνάει τις ώρες του στον πάγκο με τις βαλίτσες των άλλων σα υπηρέτης ιδιωτικού συλλόγου; τον οποιονδήποτε άλλον εκείνον σα χώμα στρωμένο σ' ένα τραπέζι αγώνα; εμένα μου αρέσει ο χαρακτήρας του ανθρώπου όταν εμφανίζεται στα βίντεο σα νεράκι, άλλα στο γήπεδο θέλουμε σιδερένιο άνθρωπο που σπρώχνει τους βράχους από μπροστά του, όχι εκείνον που κουβαλάει βελούδινο σακάκι επειδή η μητέρα του του το αγόρασε. παλιότερα υπήρχε ένα ρητό από κείνες τις εποχές σα αυτά που λένε οι παππούδες στις κούνιες: "το ψωμί δεν γίνεται μόνο με νερό, χρειάζεται και αλεύρι". έτσι είναι κι εδώ — η αρχηγία σήμερα δεν κάνει τίτλους ούτε ταινίες, κάνει αγώνες σα αυτούς που είχαμε στον Κρατικό Αλέξανδρο για ν' ανέβει η ομάδα. εκείνοι οι παλαιοί ήταν διαφορετικοί σαν κοχύλια στη θάλασσα: έκαναν αυτό που έπρεπε όταν έπρεπε, χωρίς φωτογραφίες, χωρίς μίλια στις εμφανίσεις τους. και τώρα βλέπω πως όλοι γράφετε σα να έχουμε γίνει μία εταιρία γαλακτοκομικών προϊόντων όπου το σημαντικό είναι η συσκευασία. εγώ λέω να βγάλουμε την ταινία από το κέντρο της ομάδας μας κι ας βάλουμε εκείνον που ξέρει πως όταν η μπάλα βγαίνει προς τα εκείνος πρέπει να κατέβει μία γραμμή πίσω για να στηρίξει τους άλλους — όχι επειδή αυτό φαίνεται ωραίο στις κάμερες, επειδή αυτό κερδίζει αγώνες. ο Μόντριτς ακόμα κρατάει την ομάδα σαν ατσάλινο σύρμα επειδή εκείνος ξέρει πότε πρέπει να πιεστεί και πότε να γίνει λιγότερο αισθητός σα σκιές στο τέλος μιας ημέρας. εγώ τον βλέπω εκεί τον άνθρωπο σα εκείνον τον λύκο στα βουνά της Κρήτης που κυκλοφορεί ανάμεσα στους βράχους χωρίς κανείς να τον ακούσει, μόνο εκείνος ξέρει πού βρίσκονται τα μονοπάτια. αλλα σήμερα η συζήτηση δεν είναι για σπουδαίους ανθρώπους, είναι για πρακτική ανάγκη: η ομάδα χρειάζεται έναν αρχηγό που όταν σηκώνεται η σημαία στης σέντρα ξέρει πως δεν φοράει εκείνη την ταινία επειδή είναι διάσημος, αλλά επειδή αυτή η ταινία είναι σα στήριγμα στους ώμους των συμπαικτών του όταν αυτοί κουράζονται σα εργάτες στο τέλος μιας μακράς βάρδιας. εγώ δεν μιλάω σα αναλυτής εδώ, μιλάω σα φίλος εκείνος που βλέπει τον άνθρωπο εκείνον πνιγμένο μέσα στη δόξα ενός τίτλου που ακόμα δεν έχει κερδηθεί — επειδή το δικό μας σύλλογο δεν κερδίζει τίτλους σα παιχνίδι στο σούπερ μάρκετ, κερδίζει όταν οι άνθρωποι σηκώνουν τους βράχους από το μονοπάτι και κάνουν τον δρόμο ανοιχτό για τους επόμενους. κι ας τελειώσουμε εδώ σα άνθρωποι πραγματικοί: αυτή την στιγμή στον αγωνιστικό χώρο η ομάδα χρειάζεται περισσότερο μία σαφής γραμμή κίνησης παρά μία ταινία στο μπράτσο. ας δώσουμε λοιπόν την ταινία εκείνον που ξέρει πως όταν φοράει την ταινία πρέπει να μεταφράζεται σα "εγώ πρώτος δίνω παράδειγμα", όχι σα "κοιτάξτε με".

Τι περιμένειτε τελικά από έναν αρχηγό; Να φοράει την ταινία σα σκόρ και να βγάζει βίντεο για το γιουτoub; Γιατί εκεί που μιλάμε για τίτλους, εγώ θυμάμαι έναν Μόντριτς πριν δέκα χρόνια που όταν έβγαζε εκείνη την ταινία στους πιο κρίσιμους αγώνες, είχε ξεσυρθεί ουσιαστικά σα πέντε λεπτά πριν τον αγώνα — όχι επειδή ήταν κουρασμένος, επειδή είχε ξεφορτώσει ήδη όλες τις βαρύνσεις της ομάδας στους ώμους του. Κι όμως εκείνος ήταν εκεί, σιωπηλός σα σκιά που κινείται πάνω στο γήπεδο, αόρατος όσο χρειαζόταν ώστε οι πραγματικοί πρωταγωνιστές — οι Βαλβέρδε, οι Φέλιξ, οι Γιόβιτς — να έχουν χώρο να τρέξουν. Κοιτάξτε τον Ρέντροντo σήμερα. Κάθε φορά που η μπάλα πέφτει στα πόδια του δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να περιμένει σα ξυπόλητος περαστικός στην πλατεία συντάγματος πως θα του δώσουν ένα σημάδι, μια ένδειξη. Τρεις ντρίμπλες αργές σα εκείνες που γίνονται όταν κάποιος προσπαθεί να αποφύγει ένα φάντασμα που όμως δεν υπάρχει. Κι εμείς εδώ διαφωνούμε μιλώντας σα να έχουμε πάει στο δεύτερο γύρο της Europa League με την Γαλατική Αυτοκρατορία. Οι ίδιοι άνθρωποι που λένε "δεν υπάρχει άλλος" θυμούνται τον Βαλβέρντε στη Λάρισα πριν δυο χρόνια; Αυτόν τον άνθρωπο που έκανε τριπλάσιο αριθμό ασίστ μέσα σε δυο εβδομάδες επειδή έτρεχε σα άνθρωπος που ξέρει πως κάθε βήμα του ανοίγει δρόμους στους άλλους; Εκείνον τον τρέχουμε; Και όμως σήμερα κοιτάζουμε τον Ρέντροντo σα κάποιον που φοράει την ταινία επειδή η διοίκηση αποφάσισε πως έτσι "θα κρατήσει τους δημοσιογράφους ήσυχους". Μα υπάρχει μεγαλύτερη πλάνη; Την τελευταία εβδομάδα στη νίκη επί της Αλμέρια, ο ίδιος είχε κατοχή 23% περισσότερη από τη δική του ομάδα στην πρώτη φάση της επίθεσης επειδή περίμενε τρεις ντρίμπλες πριν δώσει κάτι πιο αποτελεσματικό. Τρεις ντρίμπλες! Την ίδια στιγμή ο Φέλιξ έκανε τρεις φορές περισσότερες αποτελεσματικές ντρίμπλες μέσα στην ίδια εβδομάδα χωρίς να χρειαστεί να σηκώσει ποτέ αυτήν την ταινία σα βραβείο καλύτερης εμφάνισης στην παρέλαση. Πως θέλουμε να κερδίσουμε έναν τίτλο σα να είμαστε εμείς οι ίδιοι πρωταθλητές; Με μία ταινία σα απομνημόνευμα; Ή με έναν άνθρωπο στη σέντρα που όταν πέσει η μπάλα στα πόδια του γνωρίζει πως πρέπει να σπρώξει τους βράχους από μπροστά του αντί να στέκεται σαν αγάλματα μαρμάρινα; Κι όμως εγώ δε λέω να τον πετάξουμε στον κάλαθο των αχρήστων. Αυτός ο άνθρωπος έχει ιστορία, έχει χαρακτήρα, έχει ακόμη και εκείνο το βλέμμα του ανθρώπου που ξέρει πως τα σόσιαλ είναι σαν αλεύρι — χρειάζονται σκόρδο για να έχουν γεύση. Αλλά σήμερα η ομάδα χρειάζεται διαφορετικό πράγμα. Χρειάζεται έναν αρχηγό που όταν σηκώνεται η σημαία στη σέντρα, εκείνος ξέρει πως πρέπει να κατέβει μία γραμμή πίσω για να στηρίξει αυτούς που τρέχουν μπροστά. Δεν είναι θέμα χαρακτήρα. Είναι θέμα πράξης. Κι αν το λέγαμε διαφορετικά; Αν αντί να λέμε "βγάλτε τον επειδή δεν κάνει τίποτα" — πως είναι σα να πετάμε έναν άνθρωπο επειδή εκείνος φοράει το δικό μας περίδερα σα σακούλα από ψώνια; — λέγαμε "δώστε του μία θέση που να έχει νόημα, όχι εκεί που του αρέσει να στέκεται σαν κόσμημα"; Γιατί εκεί είναι η διαφορά: σήμερα ο Ρέντροντo φοράει την ταινία σαν να φοράει μία μάσκα του φεγγαριού — όμορφη, κρύα, χωρίς θερμότητα. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μία ταινία που να ζεσταίνει σα σιδερόφουρνο όταν η ομάδα κρυώνει σαν τους ανθρώπους στα βουνά τον Ιανουάριο. Κι εγώ προσωπικά, ανάμεσα σε όλα αυτά τα γράμματα, ψάχνω ακόμα εκείνον τον άνθρωπο που όταν φοράει αυτή την ταινία δε θα σκέφτεται πως είναι αργή ντρίμπλα σα χελώνα — αλλά πως κάθε βήμα του πρέπει να είναι σα σπρωξιά προς τους αντιπάλους.