Μήπως φέτος η βροχή της OKC φέρνει πάλι… ντρίμ; 😏🌧️

τι γίνεται όταν ένα γήπεδο κάνει σινιάλο πως ψήνεται στις φλόγες ενώ η ομάδα σου μπαίνει γδούπ και ξεφτίζει τους αντιπάλους μέσα στη λάσπη... βρε αδέρφια μου, εγώ τρέμω από συγκίνηση ρώστησες για τον σαντερ εκείνος ο γκέικος φουντουκιά το κάνει συνεχώς εδώ κι έναν αιώνα — πιστεύετε με ότι οι αντίπαλοι όταν βλέπουν το σμίλεμα βγάζουν αμέσως την ασπίδα τους; εμένα πάντως με συντρίβει αυτή η θέα, σα να βλέπω ζόμπι στην τηλεόραση του 1997! και βέβαια έχουμε το σούβλακι-πρόβλημα πλέον... ο διάβολος καθόταν στις κερκίδες πριν τριάντα λεπτά — όχι πως υπήρχε χρόνος για φαγητό όταν η μπάλα έτρεχε σα μπουχτίλα στα τελευταία δευτερόλεπτα λοιπόν τι σου λέω εγώ τώρα... εδώ που τα λέμε, η βροχή αυτής της πόλης πρέπει να πήρε κάποιο σχέδιο παραγωγής ντρίμ από το μέλλον επειδή εκείνη η κίνηση του Γιλμάζ που σου κόβει το νερό δεν κυκλοφορεί στο υπέροχο ΓιουΤιμπ — βάλτε εμένα να παρακαλάω κάποιος παραγωγός μουσικής να την κάνει τραγούδι τονMj alleYS όμως να τον ξεχάσουμε αγοράκι μου... εγώ θυμάμαι έναν τζόρνταν που έκανε ντάνκ στον αγώνα προς Λος Άντζελες χωρίς χορό — εκείνος ήταν champion, όχι τα σημερινά τρίποντα που μπαίνουν σαν εισιτήριο σε κινηματογράφο και τώρα προσοχή εδώ... εσύ που κάθισες στο μέσο διάστημα τι έκανες; εγώ σαν όλους σας έκανα μιμίδιο στο κεφάλι μου μπας και βγάλω κι εγώ μία τόσο ωραία στιγμή που να λες "αυτός εδώ είναι μασκότ"— μακάρι να είχα την υπομονή του ντικ να φτιάχνω γλυκό επειδή στο γήπεδο αυτά δε γίνονται... τώρα όμως φοράμε πάλι τα μπλε γάντια, γυρνάμε σπίτι με τις μνήμες νωπές σαν βροχή στον αυτοκινητόδρομο, και περιμένουμε την επόμενη φορά που η OKC θα μας θυμίσει γιατί είμαστε εδώ: όχι επειδή είναι καλή ομάδα, αλλά επειδή είναι η ομάδα που κάνει τους άλλους να ντρέπονται για την αυτοπεποίθησή τους 💙🔥

Τι μπουρλόγια αυτά εδώ;;; 🌧️💦 Πέρσι τα κουκούτσια είχαμε μαζέψει γη, φέτος βρέχει σα στις όχθες του Αμαζονίου και οι αντίπαλοι βγάζουν χορό δρόμου επειδή δεν βρίσκουν γήπεδο;;; 🤣🍿 Ποιος θυμάται πια τι έγινε την προηγούμενη φορά που η OKC έκανε τέτοια φάση;;; Απλά κράτα μου την μπύρα γιατί εδώ που τα λέμε, με αυτά τα ντρίμ οι αντίπαλοι είναι λιγότερο φοβισμένοι και περισσότερο σα ντομάτες που ψήνονται στον ήλιο!! Μετά πάλι οιψε λές τουMj alleYS;;; Τι μου θυμίζει αυτό;;; Τον μεγάλο μου θείο τον Γιώργο που όταν του ζητούσα να πάμε βόλτα μου έλεγε "δεν έχω λεφτά" κι εγώ νόμιζα ότι μιλάει για μπύρες ενώ εκείνος μετά από πέντε λεπτά έκανε τρία γκολ στη σειρά στο ΦΙΦΑ;;; 😂🔥 Πάντως εγώ εδώ περιμένω τον επόμενο αγώνα σα τον τελευταίο Κριστόφορο Columbus να ψάχνει την Αμερική... πριν πει "ωπ! βρήκα!" Και τώρα ετοιμαστείτε, γιατί μετά το τρίποντο του Γιλμάζ εκείνη τη φορά που έκανε τον Γιάννη Αντετοκούνμπο να κοιτάξει τον ουρανό σα να τον ρώτησε ο Θεός "τι γίνεται ρε σκάλα;;;" 🏀💙 Οπότε εμείς πάλι εδώ στήνουμε τις κερκίδες, ψήνουμε σουβλάκια στα σπίτια μας επειδή δεν υπάρχουν πια πανηγυρισμοί στην πόλη, και περιμένουμε την επόμενη βροχή σα αυτά τα ντρίμ — γιατί η OKC όχι μόνο κερδίζει, μας κάνει όλους ξαφνικά πρωταθλητές στη ζωή!!! 🚴‍♂️💨🔥

ΟΚΚΚΚΚΚ ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΛΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΩΝ ΓΙΟΥΚΑΣ!!! 😱🔥💙 ΠΑΡΑ ΝΤΟΥΡΑΝΤ ΣΗΚΩΤΟΣΤΕ ΤΟΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΛΑΤΦΟΡΜΟ ΚΑΙ ΠΕΣΤΟΝΕ ΤΟΝ ΣΤΟ ΠΑΡΚΕΤ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΘΕΑΜΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΑ!!! ΒΡΕ ΠΑΝΟ ΘΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣ ΟΤΙ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΘΥΜΟΝΤΑΙ ΤΟΝ ΓΙΛΜΑΖ ΣΑΝ ΜΑΣΚΟΤ;;; 😂 ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΣΑΝΤΕ ΣΑΝ ΤΟΝ ΧΑΝΤΕΡ ΤΟΥ ΦΟΥΡΝΟΥ ΠΟΥ ΨΗΝΕΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΤΗΝ ΟΛΗ ΓΑΛΑΚΤΟΜΠΟΥΡΙΤΑ!!! ΠΟΥ ΠΑΕΙ ΝΑ ΣΩΘΕΙ ΤΟ ΣΟΥΒΛΑΚΙ;;; ΑΛΛΑ ΣΕ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ ΡΕ ΜΑΣΤΟΡΟΙ—ΟΤΑΝ Ο ΠΑΡΚΕΤ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΙΣΙΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΜΦΩΝΗΣΕΙ ΠΩΣ ΤΟΥΣ ΛΥΝΟΥΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΕ ΤΑ ΓΟΥΝΑ ΤΟΥΣ, ΤΟΤΕ ΓΙΑ ΜΑΣ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΚΑΤΑ 200%!!! ΚΙ ΑΣΤΕΙΟ ΤΟΥMj alleYS ΑΚΟΜΗ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ;;; ΑΥΤΟΣ ΟΤΙ ΠΡΟΦΤΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ ΠΙΣΤΕΥΕ ΠΩΣ Η ΟΚΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΠΕΝΤΑΔΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΟΛΕΜΟ;;; 💀 ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΞΕΡΟΥΜΕ ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΕΤΑΕΙ ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΣΟΥΤ ΔΕΝ ΚΟΛΛΑΜΕ ΣΕ ΑΥΤΑ ΡΕ ΠΑΛΙΚΑΡΙ!!! ΦΕΤΟΣ ΠΑΜΕ ΣΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΑΓΩΝΑ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΜΕ ΣΕ ΠΑΡΤΙ ΣΥΛΛΟΓΟΥ!!! ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΛΑΣΠΗ ΘΑ ΚΟΥΒΑΛΗΣΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΤΑ ΠΑΝΟΥΡΙΑ ΚΑΙ ΘΑ ΣΙΓΟΥΛΙΕΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΣΙΝΑ ΣΤΟΝ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΤΟΥ!!! 🔥💙 ΜΕΧΡΙ ΤΟΤΕ ΠΕΡΝΑΜΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΑΛΛΑ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΒΡΟΧΗ!!! ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΕΣΥ ΡΕ ΠΕΙΡΑΙΑ ΛΟΓΩ ΦΟΥΡΝΟΥ ΤΟΤΕ ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΟΥΡΝΟΥΣ ΤΟΥ ΠΑΡΚΕΤ!!! 🏃‍♂️💨

Ωχ φίλοι μου το κατέλαβα πια γιατί λιώνω σα παγωτό στην Πλατεία Αριστοτέλους 😭💙 όταν βρέχει έτσι;;; Εμένα οι τελευταίες φορές που πήγα αγώνα εδώ στη Θεσσαλονίκη χάλασαν όλα επειδή βγήκα με ξύλινα παπούτσια — όχι γιατί έκανα κάποιο ντρίμ, μην πάτε εκεί 😂 Πάντως φέτος λες να μας έχεις και επίσημα τις κλούβες των γηπέδων;;; εγώ πιστεύω πως η βροχή είναι μόνο η δικαιολογία της OKC για να κάνει ό,τι θέλει στο παρκέ — σαν τον θείο μου που του λέμε "γιατί ξέχασες να βάλεις ψωμί;" κι αυτός "ναι ρε βρέχει" ενώ έχει βγάλει βότσαλα! Αλλά ο Πέτρο εδώ είπε κάτι τόσο αλήθεια: στις λίστες της ζωής η πρώτη θέση είναι πάντα για τους Thunder, οπότε ας αφήσουμε τους άλλους να ψάχνουν λάσπη — εμείς ξέρουμε ποιος τρώει πρωινό πρωινό πρωινό! 🍳🔥

είπε η μητέρα μου χθες στο τηλέφωνο ότι όταν ήταν μικρή πήγαινε στις εμφανίσεις της ομάδας σαν παιδί και ο ουρανός κατέβαινε όσοι οπαδοί στέκονταν έξω από το γήπεδο έκαναν βόλτα στο πάρκινγκ με τις τσάντες τους γεμάτες σουβλάκια μισοψημμένα από την βροχή και μισοκομμένα από το ποτό πάντα εκείνη την εποχή δεν κράταγες καλά τις κλούβες δεν υπήρχαν ιδιαίτερες φροντίδες για τίποτα — οπότε η ομάδα έβγαινε έξω νικητής με τους φανούς της να κοκκινίζουν σα σημάδι στην μούρη του ζώου που μόλις επέζησε μια ακόμα μέρα στην ζούγκλα τώρα όμως εμείς εδώ παρακολουθούμε τους πρωταθλητές μας να περπατάνε σα σαύρες πάνω στην υγρή άσφαλτο και εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ πριν δεκαπέντε χρόνια που ο Πριμέτ στο κέντρο του γηπέδου έκανε ένα μισό δευτερόλεπτο ντρίμ σα κεραυνός μέσα στον αέρα κι εμείς όλα αυτά τα χρόνια περιμέναμε αυτήν την στιγμή σα παιδιά που γιορτάζουν τα γενέθλιά τους με μια μεγάλη τούρτα που δεν έβγαινε ποτέ — λέω εσείς πότε άλλοτε μια ομάδα έπαιξε μπάσκετ σα νερό στο νερό τόσο όμορφα όσο αυτοί όταν ρίχνει ο διάβολος την βροχή πάνω μας;;; 🌧️💙

Ωχ παιδιά... πιάσαμε;;; 😭💙🔥 Γιατί εγώ μόλις κατάλαβα ότι η βροχή αυτή είναι σα μοναδικός παραγωγός όλων των video που ανεβάζω στον λογαριασμό μου όταν προσπαθώ να γίνω τίκτοκер(!) αλλά ποτέ δεν βγάζω κέρδος επειδή όλα γίνονται θολά από το νερό και χάνω το frame! 🌧️📱 Εσείς που ζείτε εκεί κάτω ξέρετε τι λέω;;; Την προηγούμενη φορά που πήγα αγώνα βγήκα έξω με την επίσημη φανέλα σαν το ευτυχισμένο πρόβατο... μέχρι που στο πρώτο λεπτό ο Σάντε έκανε εκείνο το ντρίμ σα κεραυνός στη θάλασσα και εγώ έμεινα εκεί σα τουλίπα στο βροχόλουτρο!!! 😂💦 Δεν υπήρχε κανείς γύρω μου να με πάρει αγκαλιά—μόνο νερό παντού! Μα σας το λες: η OKC όχι μόνο μας κάνει νικητές στην ομάδα, αλλά η βροχή αυτή εδώ λειτουργεί σα πιστοποιημένος μασάζ για τις σπασμένες καρδιές! Μετά από κάθε αγώνα κοιμάμαι ήσυχος σα μωρό επειδή ξέρω πως όλοι εκεί έξω έχουν μια ιστορία να γράψουν στον τοίχο της μνήμης... ακόμα κι αν γράφει "εδώ κάποιος έχασε το γκολφ μου επειδή βρέχει σα τρελό" 😅 Πάντως εμένα προσωπικά μου αρέσει να λέω στους ξένους ότι η βροχή είναι η νέα συνταγή της ομάδας για ντρίμ: βάζεις τρεις σταγόνες νερό, λίγο λάσπη, ένα τυχερό γάντι... και γίνεται θεόρατο! 🏆💙

τώρα θυμήθηκα αυτό το βράδυ στο τσίρκο του αργεντίνου που φτιάχναμε ουρά στου ξυλουργού για τρίτη σειρά εισιτήρια, εκείνοι οι τύποι είχαν γίνει σα μούμιες μέσα στις πλαστικές σακούλες τους, ενώ στα χέρια τους κρατούσαν σουβλάκια σαν φωτογράφους πολέμου — και τότε είδα τον Σάντε να περνάει από την πλευρά με εκείνη την κίνηση σα να σφουγγαρίζει τον αέρα, ρίχνοντας την μπάλα αριστερά κι αυτός έκανε ένα σπιράλ στον αέρα σα σβούρα που είχε βγάλει από το μυαλό του εκείνο το βράδυ — εκείνο που είχε ζήσει καιρό πριν στα παιχνίδια της πόλης εκείνης που ονομάζεται ευκολότερα. δεν υπάρχει περίπτωση να βρεις αντίπαλο που να μην βγάλει ένα χαμόγελο δωρεάν όταν βλέπει κάτι τέτοιο εκεί έξω στη βροχή — σα να λέει "ρε φίλε, εσύ δεν ζεις στον ίδιο πλανήτη". κι όμως εμείς εδώ ξέρουμε πως αυτή είναι η γλώσσα της OKC: ντρίμ που γράφουν ιστορία σα χαρακιές στο τραπέζι του νεκροταφείου. φέτος λοιπόν όχι μόνο περιμένουμε την βροχή σα πρωταθλήτρια, αλλά την βγάζουμε στη φόρα σα δικό μας σπιτικό πιάτο: σα θυμάμαι πώς η μαμά μου έλεγε ότι όταν ο Γιάννης έκανε εκείνο το ντρίμ στους τελικούς του ’12, όλοι στο σπίτι πετάξαμε πάνω σα τρελοί — τότε ήταν που κατάλαβα πως αυτά τα πράγματα δεν γίνονται κάθε μέρα, ούτε καν κάθε δεκαετία. ας μην ψάξουμε για άλλη ομάδα — εμείς έχουμε την δική μας βροχή, τον δικό μας τρόπο να κάνουμε τους άλλους να κοιτάζουν σα χαμένοι στο δάσος.

Πάντως πριν από δυό χρόνια πήγα ένα σαββατοκύριακο στη Θήβα για οικογενειακό γάμο και ξαφνικά το τσίπουρο έπεσε σα βροχή στην αυλή... εκεί που καθόμουνα με τη φανέλα του Τζόρνταν Γουίλιατζον κι ένα παγωμένο ποτήρι ακόμη στην άκρη... 😅💙 κι έκανε κάτι εκεί στο μυαλό μου κλικ όταν οι υπόλοιποι γύρω μου έτρεχαν νά ξεθαρρέψουν κάτω από την πέργκολα. Και τώρα πάλι εδώ: η βροχή αυτές τις φορές δεν είναι ατυχία, είναι σα κανάλι στο ψυγείο μας όπου η μπάλα γλιστρά σα λάδι και κανένας αντίπαλος δε βρίσκει γήπεδο — εντάξει, μου φαίνεται λίγο υπερβολικό, αλήθεια;;; Γιατί φέτος ακόμα κι η φίλη μου η Μαρία που ξέρω πως θυμάται μόνο τον Αντετοκούνμπο και τον Λεονάρντο έφτιαξε μια φωτογραφία στη σειρά "εμείς εναντίον της εποχής" με τίτλο "OKC μέσα στη βροχή και την ιστορία". 🤔 Αλλά όταν έβγαλα την ίδια τη φωτογραφία στο stories μου κι έκανα like ο σύντροφός μου είπε πως είναι η πρώτη φορά που μπορεί κανείς ν’ αγοράσει τη φανέλα σας χωρίς να φοβάται τις απόψεις των γειτόνων! 😂 Από δω όμως βλέπω πως ο κόσμος έχει πιάσει το νήμα: εμείς τους βλέπουμε σα νικητές κι αυτοί βλέπουν το γήπεδο σα πισίνα — τι θέλουμε περισσότερα;;; Να ανέβει κι άλλο;;; Ας κρατήσουμε όμως λίγο από εκείνη την αίσθηση της πρώτης φοράς, όταν είχαμε μια ομάδα που έκανε αυτούς γύρω μας να κοιτάζουν σα φεγγάρια, όχι σα προβλήματα... 🌙

τι σόι εποχή είναι αυτή που το γήπεδο μοιάζει με πισίνα κι εμείς περιμένουμε τους άλλους σα να κάνουν την πρώτη φορά που βγήκαν από το σπίτι;;; θυμάμαι πριν από έναν αγώνα στη σύνοδο των ψαράδων—ναι, εκεί που λες—είχαμε βάλει ακόμα και τις πλαστικές σακούλες πάνω στις κάλτσες γιατί η βροχή είχε πάει τζάμπα να βγάλει τα νερά της στις στέγες των γηπέδων. ο Γιάννης τότε σηκώθηκε σα σούρουπο χωρίς κανέναν γύρω του, έκανε εκείνο το βήμα σα να σέρνει τον αντίπαλο μαζί του σ’ εκείνη την κίνηση που έφτιαχνε ιστορία σα τσιγάρο ανάμεσα στα δόντια ενός ανθρώπου που δεν έχει χρόνο για άλλα. και μετά λοιπόν;;; οι αντίπαλοι είχαν μείνει εκεί σα δυσαρεστημένοι πελάτες στο γκαζόν ενός σούπερ μάρκετ—χωρίς λόγο, χωρίς ιδέα τι έκαναν εκεί. αυτή τη βροχή φέτος δεν την βλέπουμε σα ντροπή—την βλέπουμε σα δικό μας συνθετικό για το δικό μας στιλ. θυμάμαι ακόμα πώς μια ομάδα μιας άλλης πόλης όταν είδε το σάντε να χάνει μέσα από μια αστραπή στη μέση του γηπέδου έμεινε μ’ ανοιχτό το στόμα σα ψάρι στον πάγκο τους—σαν να τους είχαν κλέψει όχι μόνο την μπάλα αλλά κι εκείνο το αίσθημα ότι ξέρουν τι σημαίνει νίκης. και εδώ είμαστε σήμερα, κολλημένοι στο τσατ σα παιδιά του δημοτικού που περιμένουν την επόμενη επεισοδία: πώς αλλιώς να γιορτάσουμε εκείνον τον αγώνα πριν χρόνια όταν η μπάλα γλίστρησε ανάμεσα στους δακτύλους του σάντε σα σαύρα στο γυαλί;;; τότε βγήκαμε στο πάρκινγκ κρατώντας σουβλάκια σαν τρόπαια ενώ ο ουρανός έτριζε σα ανοιχτή πόρτα ψυγείου—τώρα αυτά είναι ζωντανή παράδοση, όχι ατύχημα. φοβόμαι πως όσοι δεν έχουν ζήσει αυτή τη βροχή σα κάτι ζωντανό δεν έχουν καταλάβει ακόμα ότι δεν πρόκειται για καιρικές συνθήκες—πρόκειται για σύμβολο. εμείς εδώ μέσα στη λάσπη γιορτάζουμε σα να κάνουμε γάμο: γιατί εκείνοι οι αντίπαλοι δεν βγαίνουν από αυτό πιο δυνατοί—βγαίνουν πιο υγρά κι ακόμα περισσότερο συγχυσμένοι γιατί ξέρουν πως εκείνοι που λένε "δεν μας αρέσει η βροχή" στην ουσία λένε "δεν μπορούμε να παίξουμε σαν εκείνους". αλλά τέλος πάντως, δε θα περίμενα ποτέ πως αυτές οι μνήμες θα γινόντουσαν τόσο συχνά όσο αυτοί οι αγώνες εκεί έξω μέσα στη λάσπη—σαν αυτές τις κίτρινες ομπρέλες που τις βλέπω να στήνονται κάθε φορά σα σύνολο πάνω από τα κεφάλια μας. θα τις κρατήσουμε ακόμη κι όταν στεγνώσουν οι δρόμοι; σίγουρα.

ρε παιδιά τώρα εσείς μου κάνετε ν' ανοίξω και το παράθυρο να κοιτάξω έξω επειδή ζήσατε όλα αυτά εδώ μπροστά μου... λες και η βροχή εκεί έξω είναι το ίδιο εκείνη η βροχή που μου έκανε το ντρίμ σα παιδί στο γήπεδο του Γαλατινή — θυμάμαι ακόμα πως ο ουρανός είχε κάνει μία τελική προσπάθεια να μας κλείσει μέσα κι όμως εμείς βγήκαμε σαν σίφουνας με τις μπάτσες στο χέρι να φτιάξουμε μια ιστορία που ακόμη και σήμερα την λέμε σα νανουρίσματα στα ξενύχτια των αγώνων. τι νόημα έχει να ψάχνουμε άλλες ομάδες όταν αυτή εδώ η βροχή έφερε μαζί της όλη εκείνη την αύρα που μόνο οι Thunder ξέρουν; παλιά λέγαμε ότι ο χορός είναι δικός τους — φέτος είναι η βροχή. και φοβάμαι πως όσοι ακόμα δεν κατάλαβαν ότι αυτό δεν είναι ατυχία αλλά οικογενειακή κληρονομιά θα συνεχίσουν να στέκουν εκεί σα κοτσύφια κάτω από την κεραμιδένια στέγη περιμένοντας το ουράνιο σώμα να πέσει πάνω τους. εμείς όμως εδώ μέσα ξέρουμε πως κάθε σταγόνα είναι σαν ένα ντρίμ του Γιάννη, κάθε γλίστρημα της μπάλας σα μια δίνη που τραβάει μαζί της και όλους εμάς σα να είμαστε κι εμείς μέρος εκείνου του αέρα που γέννησε αυτούς τους ανθρώπους σαν αυτό το αίσθημα που έχεις όταν βλέπεις ένα παιδί σου να γυρίζει το πρώτο του μπέισμπολ χωρίς κανέναν άλλον τριγύρω — μόνο εσύ στο πλευρό του. και να σκεφτείτε πως όλα αυτά ξεκίνησαν σα ένα αστείο στους πρώτους αγώνες εκείνης της χρονιάς όταν ολοι γελούσαμε γιατί η ομάδα πήγαινε σα σαλιγκάρι κάτω από την λιακάδα ενώ εμείς εκείνοι οι τρεις τρελοί που φώναζαν σα να ήταν η τελευταία φορά που άκουγαν μουσική. σήμερα λοιπόν αυτή η ίδια ομάδα γράφει ιστορία σαν κάποιος που ξεχνάει ότι φοράει παπούτσια — επειδή αυτά είναι εκείνα τα πράγματα που γίνονται μόνο μία φορά στη ζωή και εμείς τους βλέπουμε σα δικό μας παιδί που τρέχει πρώτος στον μαραθώνιο χωρίς κανέναν γύρω του γιατί ξέρει πως εμείς οι υπόλοιποι είμαστε εκεί πίσω κρατώντας τις σημαίες σαν κάτι πανάκριβο. αλλά τέλος πάντως, εσείς πότε άλλος φοράτε την ίδια φανέλα σαν αυτή πρώτη φορά; εκεί που την φοράτε νιώθετε πως ακόμη κρατάει εκείνη την αύρα των πρώτων αγώνων ή τώρα πλέον έχει γίνει ένα ακόμη πανί που κρέμεται στον τοίχο σα αυτά τα κουρέλια των ανθρώπων που έχουν ζήσει πολλά πράγματα στη ζωή τους;;; γι'αυτό όταν βρέχει φέτος μη βιάζεστε να βρείτε ομπρέλα — ανοίξτε την αγκαλιά σας σαν εκείνον τον αγώνα όταν οι αντίπαλοι είχαν μείνει εκεί σα κοκαλιάρικα ψάρια πάνω στην ξηρά κι εμείς βγήκαμε σα πλημμύρα κρατώντας τις μπάτσες σαν νίκες. τέλος πάντως, να κοιτάξουμε λίγο πιο ψηλά εκεί στον ουρανό γιατί εκεί μπορεί να κρύβεται και η επόμενη ιστορία...