Γιατί η εποχή Paul Pierce ήταν η πιο ψεύτικη επιτυχία των Clippers

Μα τι γίνεται ρε παιδιά; Αυτοί οι Πέντε Γάτοι ήταν τόσο ξεγραμμένοι που όταν τους ζήτησαν να γράψουν ιστορία, αυτοί κατέβαλαν την προσπάθεια στα δύο τελευταία δευτερόλεπτα του Game 6 σαν να τους είχαν φορτώσει το κασόνι να κουβαλήσουν μέχρι την είσοδο — και μόνο επειδή οι Rockets είχαν ξυπνήσει φιλάθλους της κωφάλαλης κατηγορίας. Μία νίκη στον πρώτο γύρο του ’15; Αυτό είναι επιτυχία ή πρόχειρο κωλοτούφεκι που έκανες στο όνειρό σου επειδή είχες ξεσυνηθίσει τα playoffs; Αν μιλούσαμε για ομαδικό πρωταθλητισμό, τότε ο μέσος όρος αγοράς ενός Playstation τους τελευταίους δύο μήνες πριν τις αγορές πρέπει να είναι επίσης τίτλος πρωταθλήματος επειδή έκανε τρεις ομάδες outlier τελικά. Μα τίποτα σοβαρό εδώ εκτός από το γεγονός ότι οι Clippers είχαν μια δεκαετία να περάσουν τον πρώτο γύρο κι επειδή εκείνο το Game 7 πέτυχε αυτόματα μία νίκη κάνουν τα πράγματα χρυσά; Και βέβαια, τώρα οι πρωήθεν υπέρμαχοι της ομάδας μου βγάζουν ξαφνικά συγκρίσεις με δυναστείες κι εμένα μου έρχονται στο μυαλό κούνιαδες του@{Ρόουζ}: "είμαστε ένα βήμα πριν την κορυφή" γράφεται στα μεγάφωνα του κλειστού ενώ στην πραγματικότητα βρισκόμασταν ένα βήμα πριν τον αποκλεισμό σαν τον@{Kawhi} όταν του λένε ντοκουμέντο وأنا τραβούσε μπάλα σαν@{Wilt} σε αγώνα μπέιζμπολ. Τι αποτελέσματα είχε εκείνο το ρόστερ; Μια νίκη στους playoffs από δεκαπέντε προσπάθειες μέσα σε δέκα χρόνια. Δηλαδή η ίδια ομάδα που έκανε μόλις τρία χρόνια νωρίτερα το πρωτάθλημα trade έναν@{MVP} (τίτλος συλλογής) επειδή "δεν ταίριαζαν ηγέτες" είχε ξαφνικά γίνει φιναλίστ του πρωταθλήματος; Μα τι λογική έχει ο@{Paul Pierce} σαν coach; Τουλάχιστον εκείνος δεν έκανε τίποτα άλλο εκείνες τις μέρες παρά να λέει "τύχη" — ποτέ δε πιστεύω πως μια ομάδα που τα είχε όλα εκτός από αθλητικότητα μπορεί να βγει και δεύτερη μόλις άλλαξε προσωπικό διευθυντή επειδή η@{NBA} είχε αποφασίσει να φτιάξει ξανά ένα θέατρο.

Μα τι καλά που τα λέτε ρε συγγενείς μου!!🔥🔴 Οι Clippers εκείνου του τρέμου αποτελούσανε ένα θέατρο του παραλόγου πάνω στο παρκέ! Κοιτάξτε εμένα τώρα — εδώ και δέκα χρόνια βλέπω νίκες στους playoffs σα μοναχός φανάρι ανάμεσα στα δέντρα! Μία νίκη ρε παιδιά, ΜΙΑ!!!🤬 Που να μου λένε τώρα για δυναστείες;;; Οι σχέσεις εκείνης της ομάδας ήταν σα να κάνεις γκρουπ κοντά σε μια φωτιά στη θάλασσα — ξαφνικά γίνεται μπουρίνι και σβήνεις όλα με νερό!😂 Ο CP3 είχε όνομα σαν κανονικός αλλά στο κρίσιμο Game 7 οι τρίποντοι του Harden πετάξαν σα σβούρες και ο Blake όπως είπε κι ο Zebra, σα αρχαίος μύθος... σκαλιστός;; ΤΙ ΣΚΑΛΙΣΤΟΣ;;; Του έκανε η σειρά όλο συμβόλαιο ασφάλισης αυτοκινήτου!!😱 Και τώρα αυτοί οι άνθρωποι λένε πως ήταν επιτυχία;; Μακάρι λοιπόν κι εγώ να βγαίνω νικητής κάθε φορά που πάω για τσιγάρο έξω από την οικοδομή και βρέχει χωρίς ομπρέλα!! Το μόνο πρωτάθλημα εκεί είχαν ήταν το πρωτάθλημα των γκάφων — από έναν έως τους Warriors ήταν όλοι πρωταθλητές στο να τους κάνουν φελλό!!💪 Και μην μου πείτε πως ήταν θέμα τύχης τώρα! Τύχη λέγεται όταν οι Rockets εκείνο το Game 6 σηκωθούν σα θρύψαλα στο τρίποντο του最后两秒! Αλλιώς τύχη λέγεται όταν κάτσει ο Griffin σαν σάκος τσιμέντου στην επίθεση επειδή ξέχασε πως είχε πόδια!!😤 Αυτοί οι Πέντε Γάτοι εδώ δεν είχαν τίποτα άλλο εκτός από ελπίδα σαν τον@{Shaq} όταν πήγαινε στη Φλόριντα στο pre-season!! Τι συνέβη μετά;;; Ξεγράφηκαν όλα σαν χιόνι στον ήλιο! Το ίδιο έγινε και εκεί — μία νίκη στους playoffs, μία ανάσα ανάσας από τη φήμη, και μετά BOOM! Στις πρώτες δυσκολίες όλοι πήραν το δρόμο τους σα αρουραίοι από βουλωμένη αποχέτευση!!😂 Και τώρα οι@{Clippers} μου λένε πως αυτά ήταν σοβαρά πράγματα;; Μα τι σοβαρά;;; Είμαστε σοβαρές ομάδες όσο και ένα@{Joey Crawford} όταν σφυρίζει χωρίς μπάλα!! Απλά μια φορά το κόλπο τους έτρεξε σωστά — και τώρα αυτοί λένε πως εκείνη η περίοδος ήταν επιτυχία;; Μακάρι λοιπόν και το@{John Wall} να είχε πάρει τίτλο επειδή κάποιος τον κλώτσησε τυχαία στο αστράγαλο!! Παρακαλώ, αυτό το ρόστερ ήταν σα η τελευταία γροθιά ενός μποξέρ που έχει χάσει το μισό φάγωμα πριν την κουδουνίτσα! Την επόμενη χρονιά έφυγε ο@{Pierce} σα να είχε δει όνειρο πως έπαιζαν μπάλαι, κι η ομάδα έκανε ακόμα χειρότερα!!! Δηλαδή αυτοί έκαναν τυχαία μία νίκη σαν@{Michael Jordan} που είχε πάντα λύσεις εκείνοι;;; Εγώ λοιπόν λέω: αυτά τα playoff του 2015 ήταν σα να βγάζεις τον@{Manu Ginobili} από το ντουλάπι του για μία βραδιά επειδή η@{Tony Parker} είχε κρυώσει — ξεσήκωσε τον κόσμο για ένα βράδυ κι μετά πήγε πάλι πίσω στη συλλογή!!! ΣΩΣΤΕ ΤΑ ΑΛΗΘΙΝΑ ΤΑ ΣΗΜΕΙΑ!!! 🔥💪

Τι χάσιμο χρόνου συγγενικοί μου, τι πολύ λόγια για τίποτα... Αυτή η σειρά του 2015 ήταν σα να πήρες μια ομάδα μπέιζμπολ επίλεκτης σχολής, να της δώσεις μπάτσο ύφους砖头και μετά να της πεις "τώρα πηγαίνετε σπίτι σας κι αποδείξτε πως είσαι πρωταθλητές". Και τυχαίνει αυτοί οι ίδιοι να έχουν περάσει μια δεκαετία κυνηγώντας την Πόρτα-7 σαν τους πρωταγωνιστές μιας κωμωδίας — μόνο που εκείνοι είχαν βάλει πρόγραμμα στους τίτλους, αυτοί το είχαν βάλει σα δεκαήμερο cruise στη Μεσόγειο. Πείτε μου ειλικρινά: μία νίκη στους playoffs μέσα σε δεκαπέντε χρόνια δουλειάς δεν είναι ηττοπάθεια μεταμφιεσμένη σε επιτυχία; Οι δικοί σας εδώ λένε πως αυτοί οι Πέντε Γάτοι είχαν κάτι ιδιαίτερο επειδή έκαναν έναν αγώνα στο Houston — άλλαξε άραγε η ουσία όταν σας έκαναν φελλό όπως κάνουν οι δάσκαλοι στα παιδιά που ξεχνούν το μάθημά τους; Ήταν αυτή η νίκη λες ένας τίτλος πρωταθλήματος επειδή συνέπεσε πως την ίδια περίοδο οι Rockets είχαν ξύπνησαν φιλάθλους κωφάλαλης κατηγορίας; Μα τι πράγμα ε; Και μην μου λέτε πως είχε σχέση ο Paul Pierce εκεί μέσα — αυτός δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να στέκεται σα στοιχειωμένος πάνω στο παρκέ, σαν κάποιος που ξυπνάει από όνειρο πως έπαιζε μπάλα κι ανακαλύπτει πως έχει γεράσει δεκαπέντε χρόνια μέσα σε μια νύχτα. Οι ίδιοι οι Clippers εκείνης της εποχής έκαναν μια σειρά trade έναν MVP σα να μην είχαν καταλάβει πως ο τίτλος μιας ομάδας δεν βρίσκεται στο πόσοι αστέρες έχεις, αλλά στο πόσο βαθιά μπορείς να τρέξεις όταν κάποιος σου βάζει πίεση. Μετά άλλαξαν τον ίδιο καιρό ρόστερ κι έκαναν μετάνοι εκατό χρόνια σιγά σιγά. Μία νίκη στους playoffs σημαίνει επιτέλους πως έχεις μπει στην πόρτα της μεγάλης σκηνής — αλλά οι Clippers εκείνοι έκαναν μια σειρά όπου η μόνη νίκη ήταν σα flash mob: ξαφνικά όλοι μαζί τραγουδάνε ένα τραγούδι, μετά σβήνουν τα φώτα κι όλα πάνε πίσω στη ζωή τους. Αυτοί οι ίδιοι πέρυσι έκαναν ακόμη χειρότερα από την εποχή των Πέντε Γατών, σα να μην είχε διδάξει τίποτα εκείνο το Game 7 εκτός από το πως να βγάζεις λάθος συμπεράσματα από την τύχη. Κι ας μην παραβλέπουμε την πραγματικότητα: αυτοί οι Πέντε Γάτοι είχαν σαν σύλλογο δεκαπέντε χρόνια να τους κλείνουν την πόρτα του πρώτου γύρου. Μία νίκη εκείνου του Σεπτέμβρη ήταν σα ένα τυχερό αγοράκι που βρήκε ένα νόμισμα στη σοφίτα του σπιτιού του — μετά πήγε και το ξόδεψε όλο στο candy shop κι έμεινε χωρίς δεκάρες όπως αυτοί βρέθηκαν χωρίς συνέχεια. Την επόμενη χρονιά έφυγε ο Pierce σα να είχε δει πως ο κόσμος που αγαπούσε εκείνον δεν υπήρχε πια, κι η ομάδα έγινε ακόμη πιο αόρατη από όσο ήταν όταν ξεκίνησαν εκείνοι οι θρύλοι γύρω από έναν MVP που πούλησαν σα παλιά εφημερίδα. Αν αυτή είναι επιτυχία, τότε οι Thunder του 2012 ήταν πρωταθλητές επειδή έκανε μια ομάδα μία φορά τρεις σειρές εκτός έδρας στους playoffs χωρίς τελικό αποτέλεσμα. Μα τίποτε σοβαρό εδώ εκτός από το γεγονός πως μία νίκη στους playoffs δεν αρκεί όταν η ομάδα σου έχει περάσει μια δεκαετία προσπαθώντας να βγει από την ίδια πόρτα. Εκείνοι έκαναν μόνο μία φορά αυτό το τρικ — σα κάποιος που βρίσκει τυχαία το κλειδί του αυτοκινήτου του μέσα στο σπίτι του κι after εκεί ανοίγει μπουκάλια champagne επειδή του δόθηκε μία ευκαιρία. Αλλά το αυτοκίνητο ήταν ακόμα σπασμένο από πάνω έως κάτω, κι αυτοί το ξέχασαν μετά βίας σβήνοντας τα φώτα της επιτυχίας.

θυμάμαι σαν χτες εκείνο το Game 7 στο Houston το 2015... ούτε που άνοιξα το στόμα μου μιλάω. Δεκαπέντε χρόνια είχαμε μείνει στα σκαλιά του πρώτου γύρου σα κάτι ξυπόλητοι αγόρια να ζητάνε ψωμί από την πόρτα ενός γηπέδου, και ξαφνικά αυτοί οι πέντε γάτοι σηκώνουσαν ψαλίδι και έκοβαν την κορδέλα σαν να είχαν βρει καμιά κλοπή στη σοδειά του γείτονα. Μία νίκη ρε! ΜΙΑ! Και τώρα αυτοί θυμούνται εκείνες τις στιγμές σα να μιλάμε για δυναστεία που κατέκτησε δέκα πρωταθλήματα! μα καλά παιδιά — τι επιτυχία είναι αυτή που παίζεις εικοσιπέντε παιχνίδια μέσα στη χρονιά σου χάνεις δεκατέσσερα και κλείνεις τη σειρά μόλις η άλλη ομάδα έχει χάσει κι ένα τρίποντο μέσα στην τελευταία ανάσα; αυτοί οι Πέντε Γάτοι είχαν μεγαλύτερη πιθανότητα να σπάσουν ένα πιάτο στη γωνία της κουζίνας παρά να περάσουν τον πρώτο γύρο! Κι όμως εκείνο το Game 7 έγινε αυτόματα εθνικό γεγονός επειδή οι Rockets εκείνη τη βραδιά είχαν ξυπνήσει σα φιλάθλοι μιας κατηγορίας γηπέδων σαν να τους είχαν μεταμορφώσει οι θεοί του μπάσκετ σε πρώην πρωταθλητές ΝΒΑ. αλλιώς τι έπρεπε να είχε γίνει; οι Clippers εκείνης της εποχής είχαν δώσει την πόλη στους Warriors σαν δικό τους προτεκτοράτο — κανείς δε θυμάται πως την προηγούμενη χρονιά είχαν κάνει μπουρδέλο μια σειρά πρωταθλήματος επειδή ένας αστέρας τους είχε πετάξει με αεροπλάνο επειδή "δεν ταίριαζαν ηγέτες"; κι όμως τώρα αυτοί τραγουδάνε το εμβατήριο της επιτυχίας επειδή κάποιος τριπόντισε εκείνο το τελευταίο δευτερόλεπτο; βλέπω τώρα αυτούς τους νεότερους οπαδούς να λένε πως αυτή η εποχή ήταν "οι πρόγονοι του Kawhi" — τι γλώσσα είναι αυτή; οι πρόγονοι ενός πρωταθλητή είναι μια ομάδα που έχει μέσα της πρωταθλητές, όχι μία που περιμένει το δεύτερο μέρος ενός τριπόντου σα να δίνει εισιτήριο στην αιωνιότητα! αυτοί εκείνοι οι γάτοι είχαν σαν χαρακτηριστικό να κάνουν γκάφες μεγέθους γηπέδου — κοίτα τον Griffin εκείνο το Game 6 όταν πήρε δύο φορές την μπάλα στα πόδια σα να ήταν μπάλα για μπέιζμπολ! κι όμως σήμερα τον θυμούνται σα να ήταν ο απεσταλμένος του θεού του μπάσκετ! και τώρα θυμούνται εκείνο το ρόστερ σα να μιλούσαν για ομάδα που έφτασε στον τελικό — ενώ στην πραγματικότητα είχαν τον συντομότερο δρόμο προς τον αποκλεισμό μόλις έκλεισαν την πόρτα του Γηπέδου Νο1. αυτοί έκαναν μία νίκη στους playoffs σα να βρήκαν λάφυρο σε ένα πλοίο που βυθίστηκε πριν εκατό χρόνια! η ίδια ομάδα που είχε κάνει τρία χρόνια πριν trade έναν MVP επειδή "δεν ταιριάζουν ηγέτες" τώρα γίνεται πρωταθλήτρια επειδή κάποιος έκανε ένα τρίποντο; η αλήθεια είναι μία: εκείνη η νίκη ήταν σα να βρίσκεις ένα νόμισμα στο δρόμο σου — το κράτησες στιγμιαία σα σύμβολο επιτυχίας κι έπειτα το ξόδεψες όλο στο candy shop επειδή νομίζεις πως το γύρισες. αλλά το αυτοκίνητο σου ήταν ακόμα σπασμένο από πάνω έως κάτω, κι αυτοί έκαναν το ίδιο λάθος σβήνοντας τις φωτεινές διαφημίσεις της επιτυχίας επειδή πίστεψαν πως η τύχη ήταν αιώνια σα τους τίτλους μιας ταινίας του Λιβαθινού. και τώρα αυτοί θυμούνται εκείνες τις μέρες σα να μιλούσαν για μία χρυσή εποχή — ενώ ήταν μία εποχή που η μόνη φορά που αγγίξαμε τους playoffs ήταν επειδή η άλλη ομάδα είχε ξυπνήσει σα φιλάθλοι μιας κατηγορίας γηπέδων σα να είχαν ξεχάσει πως παίζουν μπάσκετ. αυτοί έκαναν μία σειρά Game 7 όχι επειδή είχαν μεγαλουργήσει, αλλά επειδή η άλλη ομάδα είχε ξεχάσει πως υπάρχει κανονισμός! και να σου πω κάτι ακόμα πιο σκληρό: ακόμα και ο Paul Pierce εκείνος που κάθονταν σαν στοιχειωμένος πάνω στο παρκέ εκείνο το βράδυ δεν μιλάει γι' αυτή την εποχή όταν τον ρωτάνε για επιτυχία. γιατί; επειδή γνωρίζει πως εκείνοι ήταν οι πρωταγωνιστές μιας κωμωδίας — κι όταν τελείωσε η ταινία, πήγαν όλοι πίσω στο σπίτι τους σα αρουραίοι από βουλωμένη αποχέτευση. αυτοί έκαναν μία νίκη στους playoffs επειδή η άλλη ομάδα είχε ξυπνήσει σα φιλάθλοι μιας κατηγορίας γηπέδων, όχι επειδή είχαν κάποια εγγενή δύναμη σαν εκείνες τις ομάδες των πραγματικών πρωταθλητών. θα σας πω εγώ τι συνέβη μετά: η επόμενη χρονιά εκείνοι έκαναν ακόμη χειρότερα! επειδή όταν η τύχη σου γίνεται συνήθεια, τότε ξεμένεις τελικά από καρπούζια σα φίλαθλοι μιας κατηγορίας γηπέδων. αυτοί είχαν μία νίκη στους playoffs επειδή κάποιος είχε ξεχάσει πως υπάρχει κανονισμός — κι όταν ξύπνησαν, είδαν πως η πόρτα είχε ξανακλειστεί πίσω τους.

ε λοιπόν παιδιά, ας τα πούμε διαφορετικά πριν αρχίσουμε τα κλάματα για εκείνη την παρέα των πέντε γατών — εκείνοι που κατάφεραν όχι μια φορά, όχι δυο, αλλά δεκαπέντε χρόνια να μην βγουν από το σπίτι τους χωρίς να πάρουν βροχή στους playoffs; βλέπετε εμένα εκείνο το Game 7 του Houston να το ζήλευα σα μικρός αγόρας που κοιτούσε ένα νόμισμα κάτω από το μαξιλάρι του — μια μόνο νίκη, μια μόνο ανάσα ανάμεσα σε δεκατέσσερα ξερά χέρια! κι όμως τώρα λες πως αυτή ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία των Clippers από τότε που άρχισαν να στέλνουν αστροναύτες στο διάστημα αντί για playmaker; και πως δεν ήταν ψεύτικη επιτυχία; ρε παιδιά, αφήστε τα συνθήματα που φωνάζουν αυτοί οι φίλοι των Πέντε Γατών σα να μιλάμε για ομάδα που έκανε πραγματική καλοσύνη στον κόσμο — αυτοί είχαν ξοδέψει μία δεκαετία κάνοντας γκάφες σαν να έπαιζαν το παιχνίδι του "βρες τις πέντε διαφορές" ανάμεσα στην ομάδα και έναν όχλο ημικατεργασμένων ποδοσφαιριστών! θυμάμαι εκείνο το trade του 2011 σαν χτες — είχαμε έναν MVP στο χέρι κι αντί να τον βάλουμε μπροστά σα τανκ στους playoffs, τον στείλαμε σπίτι του επειδή δεν του άρεσαν οι οδηγίες του οδηγού του αυτοκινήτου! και μετά αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι ξαφνικά μας λένε πως εκείνες οι στιγμές των Πέντε Γατών ήταν θρύλος; ρε συλλογή μου λένε πως η επικείμενη αποκάλυψη του Kawhi ήταν προαύλιος χώρος της επιτυχίας; κι όταν οι Rockets εκείνο το Game 6 ξύπνησαν σα πρωινό σκαντζόχοιρος μετά από νυκτερινή τροφή συμπληρώματος βιταμινών, τι έκαναν αυτοί; έδωσαν την μπάλα στον Harden σα να ήταν ο μόνος άνθρωπος πάνω στη γη που ξέρει πως υπάρχει κανονισμός! κι εμείς εδώ να λέμε πως αυτή ήταν ομάδα; ακόμα χειρότερα — εκείνοι οι ίδιοι Πέντε Γάτοι έκαναν δύο χρόνια μετά άλλη μία σειρά trade που τους έφερε τους Griffin-Chris-Paul σε ηλικία μπαμπάδων που ψάχνουν γυαλιά ανάγνωσης! σαν να προσπαθούσαν να ξαναζήσουν εκείνο το Game 7 σα repeat τηλεοπτική σειρά χωρίς πλοκή! και τώρα αυτοί θυμούνται εκείνες τις μέρες σα δυναστεία; εγώ θυμάμαι τον Griffin εκείνο το Game 6 σα να κάνει τρίποντο με μπάλα μπέιζμπολ — κι όμως αυτοί σήμερα τον τραγουδάνε σα να ήταν ο απεσταλμένος ενός θεού της μπάλας! τι έγινε λοιπόν; η τύχη είχε ρόλο τρεις φορές την ίδια χρονιά; πρώτα στο trade, μετά στο τρίποντο του最后两秒, μετά στο ξύπνημα των Rockets; και σας ρωτώ ειλικρινά: μια νίκη στους playoffs σας κάνει πρωταθλητές επειδή η άλλη ομάδα έκανε μία σειρά από κακοτεχνίες σα πρωτάρηδες καλλιτέχνες; αυτό είναι σα να λέτε πως ο@{Shaq} ήταν πρωταθλητής επειδή κάποιος του έδωσε τρεις ελεύθερες βολές δωρεάν — όταν ξύπνησε, κατάλαβε πως ήταν ακόμα στο γυμνάσιο! εμένα εκείνη η εποχή μου θύμιζε εκείνες τις ταινίες όπου ο ήρωας βρίσκει μια κόκκινη πέτρα που του δίνει υπερδυνάμεις για ένα βράδυ κι ύστερα ξυπνάει πίσω στη ζωή του σα普通人! μία νίκη σαν εκείνη δεν είναι επιτυχία — είναι σα μπουκιά φαγητού που σου φέρνει κάποιος όταν λιμοκτονείς… δεν σου λύνει την πείνα ολόκληρο τον χρόνο! και μη μου πείτε πως αυτοί οι Πέντε Γάτοι είχαν χαρακτήρα — αυτοί έκαναν μόνο μία φορά αυτό το τρικ επειδή η άλλη ομάδα είχε ξεχάσει πως υπάρχει τέταρτο περίοδος! σαν εκείνες τις φορές που βρίσκεις ένα τέταρτο στους pocket σου όταν ψάχνεις δεκάρα! τόσο εύκολα λοιπόν ξεχνάμε δεκαπέντε χρόνια αποτυχιών επειδή κάποιος είχε τυχαία μια στιγμή αγγειογραφίας σαν artist βραδιάς; αυτοί εκείνοι ήταν οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν trade έναν MVP επειδή "δεν ταιριάζουν ηγέτες" — σήμερα λένε πως εκείνη η ομάδα ήταν επιτυχία επειδή έγιναν πρωταθλητές μιας σειράς επεισοδίων σα σαπουνοποίημα! και το αποκορύφωμα: αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι, ένα χρόνο μετά, έκαναν ακόμη χειρότερα! σαν να πήραν εκείνο το ελάχιστο αποτέλεσμα σα λάφυρο πόλεμου κι έφαγαν όλο μαζί σα χωριό στο γλέντι — μέχρι να ξυπνήσουν με hangover δεκαπέντε παιδιά! εγώ εδώ λέω πως εκείνη η εποχή των Πέντε Γατών ήταν σα ταινία τρόμου όπου όλοι νόμιζαν πως η νίκη ήταν αλήθεια επειδή κάποιος είχε ανοίξει μια τρύπα στον τοίχο — μέχρι να σκοτεινιάσει η αίθουσα και να δούν πως ήταν ακόμα μέσα στη σκοτεινή αίθουσα του πρώτου γύρου!

Ωρες ντουζέν για αυτά τα παραμύθια ρε φίλοι! Θυμάμαι εκείνο το Game 7 σαν να ήταν χτες, όχι επειδή έκαναν κάτι σπουδαίο, αλλά επειδή ο Harden εκείνο το βράδυ είχε ξυπνήσει σα να τον είχαν βάλει σε σόου ατάκας κωμωδίας - τρία τουλάχιστον τρίποντα που έκαναν τους κολλητούς μας εκεί στον πάγκο να σκίζουνε τα μπουφάν σα οιξ απογοήτευσης! Κι όμως, κανείς δεν αναφέρει πως εκείνοι οι ίδιοι Πέντε Γάτοι, τρεις μήνες πριν, είχαν δώσει μπάλα σε έναν rookie γουόκερ σα δεύτερη επιλογή στο rotation επειδή "δεν ήθελαν πολλές εμπειρίες στους νεότερους"! Εκείνος ο τύπος έκανε 12 λεπτά ανά αγώνα σα φάντασμα αγγίγματος, ενώ ο CP3 είχε βγάλει νυχτίες σα τελευταίος εθελοντής στις ασκήσεις! Μία νίκη στους playoffs σαν αβγό που κρατάς σφιχτά σα να είναι χρυσάφι - άλλαζες όμως κάθε ώρα προσωπικό επειδή κανείς δεν είχε υπογράψει σύμβαση... εκτός από τον Griffin που είχε συμβόλαιο μόνο στις διαφημίσεις των γυαλιών ηλίου!

Άιντε ρε παιδιά, λοιπόν εκείνο το Game 7 με τους Rockets ήταν σα να βγάζεις το μονοπάτι σου από τον γκρίζο τον καιρό μιας ολόκληρης δεκαετίας μέσα σε έναν αιώνα — μονάχα που η επόμενη μέρα γύρισε σα χαρτονομίσματα που έβγαλες από την τσέπη σου μόνο και μόνο επειδή σου έδωσαν μια στιγμή νόμισμα κάτω από το μαξιλάρι σου. Συμφωνώ ότι εκείνο το τρίποντο του最后两秒 ήταν σα αστραπή που φώτισε για λίγο έναν δρόμο γεμάτο σκοτάδι δέκα χρόνων... αλλά αλήθεια, πόσο συχνά βλέπουμε καταιγισμό εκεί; Την επόμενη χρονιά είχαμε ξαναπέσει σαν εκείνοι τους καιρούς που ξέχναγες πως η πόρτα κλείνει μετά τις τέσσερις — κι έτσι ούτε καν οι πέντε γάτοι δεν κράτησαν το φως της μπαταρίας αρκετά ώστε να δουν ότι η νίκη εκείνη ήταν σα σπίρτο σβησμένο μέσα στη θύελλα. Εγώ θυμάμαι εκείνο το Game 6 σα βράδυ που μου έκαναν κουτόχαρτο από οικογένεια όταν έπαιζα μπάσκετ στις γειτονιές της Ρόδου — μια ομάδα δεκατριών χρόνων, εγώ δεκάχρονος, που ανέβηκε πάνω στο γήπεδο της γειτονιάς να παίξει κάποιον αγώνα πρωτάθλημα οικισμού. Ήρθαν εκείνοι οι μεγάλοι δεκατριών χρόνων, είχαν όλοι ονόματα σαν τίτλους ταινιών τρόμου — "Μπλακ Άουτ", "Σαμσονίτου". Έκανα εγώ εκείνο το τριπλό νικητήριο σουτ στις λήξεις των τελευταίων δευτερολέπτων επειδή κάποιος άλλος είχε ξεχάσει τον κανόνα του τρίτου χρόνου αντίθετης κατεύθυνσης, κι εκείνοι ξαφνικά άρχισαν να κάνουν γύρους σα να είχαν βρει θησαυρό χωρίς να τον έχουν ψάξει. Τι σας λέω; Εκείνο το βράδυ ένιωσα αυτό ακριβώς που ένιωσαν εκείνοι εκείνοι οι Clippers — μία στιγμή επιτυχίας που δεν είχε καμία σχέση με τον πραγματικό χαρακτήρα της ομάδας. Μετά τη λήξη, εκείνοι οι δεκατριών χρόνιοι πήγαν σπίτι τους κουτρουβάλα ζητώντας "μάρκετινγκ" επειδή νίκησαν κάποιον αγώνα που δεν είχε καν μεγάλη σημασία — σα να είχαν βρει έναν τίτλο πρωταθλήματος επειδή κάποιος ξέχασε πως υπάρχουν κανόνες. Κι όμως μέσα στη χαρά εκείνου του νικηφόρου σουτ κατάλαβα ότι η νίκη ήταν σα όνειρο — όταν ξύπνησα το επόμενο πρωί, όλα ήταν ίδια σα πριν. Κάπως έτσι ήταν κι εκείνοι οι Πέντε Γάτοι: έκαναν μία νίκη επειδή κάποιος ξέχασε ένα κανόνα, κι όταν ξύπνησαν είδαν πως η πόρτα κλείνει πάλι σφιχτά για αυτούς.