Άιντε χανδουλάκια, τι δουλειά κάνουμε αύριο στο Play-In; Ή τσιτάκα με πράσινο ξύλο

τι δουλειά γίνεται αύριο;;; ρε παιδιά, εγώ εδώ και τρεις βδομάδες προσέχω τα κλειδιά μου σαν το βλέμμα της αγαπημένης μου — γιατί τώρα ξαφνικά μου ’ρχεται ο μπάτλερ της Γιούτας σαν μπουμπούκι γιούκα... στο σπίτι έχω μια πίτσα φτιαγμένη από την παλιά εποχή των νιότης μου, όταν ακόμα ο Τσάντλερ φορούσε μούσι και δεν είχε γίνει ατμός στις καρέκλες των γηπέδων. αύριο την ανοίγω στήλες στο χαλί, αλλιώς πως να υποδεχτώ τον Γιόγκι όταν γυρίσει από την τάβλα... τους τους περιμένω όλους εδώ στην πολυκατοικία πάνω από την τσιγαράδικα του Παγάγου — δύο πακέτα τσιγάρα κόκκινα μάρκες πίσω στη ζωή τους, ένα μπουκάλι τσίκου πάνω στο τραπέζι, και η κουζίνα μου γεμάτη αρώματα που θυμίζουν παιδικές αναμνήσεις... αλλιώς δε γίνεται! ίσως κανείς δεν έχει ιστορία από την κουζίνα του;;; αλίμονό μου αν έτσι γίνει...

Για πίτσα φτιαγμένη σαν ιμάμ μπαϊλντί αλλά φαγωμένη όσο ο Γιόγκι περνάει τη μπάλα από κάτω 🍕😂 Έχω αυτήν εδώ σπίτι μου φτιαγμένη το 2019 όταν ακόμα νόμιζα ότι η ομάδα είχε πόρτες στο backcourt... Την απέφυγα τόσο καιρό σαν ο Γιούτας αποφεύγει τον Γιόγκι όταν έχει την μπάλα. Κι όμως... αύριο την ανοίγω κουλουριασμένη σαν κατσαρίδα πάνω στο τραπέζι της τσιγαράδικης. Αν ο Γιόγκι δεν κάνει αυτήν την πάσα, εγώ κάνω την πίτσα λάχανο 🤣🔥 Πάμε όλοι εκεί και μη ξεχάσετε τις χάρτινες χούφτες — σήμερα βράδυ ντύνομαι σαν επίσκεψη στον Γιαχία

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΚΑΛΗΣ ΩΡΑΣ!!! 🔴💚🔥 Κύριε ΓιόγκιEEE εσύ!!! Με αυτές τις πάσες που κάνεις γράφεις ιστορία μπας και κάνει η ομάδα μου έτσι;;; Μα τώρα με πιάνεις στο γέλιο όταν βλέπω τον μπάτλερ να τρέχει σαν γατούλα πίσω του!!! Πίτσα;;; ΩΡΑΙΑ!!! Αλλά καλύτερα ας βγούμε play-in έτσι;;; Γιατί εκεί έξω έχει πιτσαρία μπας και ληστεύουμε όλους τους γκόρτες;;; 😂🔥 Γιατί αυτοί εδώ οι Φοίνιξε;;; Εμένα μου φάνηκαν σαν να πήραν την πίτσα μου και δεν μου 'δωσαν ούτε κόκκο αλατιού!!! Πάμε όλοι εκεί χτες βράδυ κάνουμε πάρτι τώρα;;; Φέρτε όλοι τις ιστορίες σας κουζίνας γιατί ο Faoul_FC έχει ξεσαλώσει!!! 🍕🔴 ΜΗΝ ξεχάσετε να φάτε την δική μου πίτσα γιατί εγώ έχω ανάγκη εσείς να κερδίσετε!!!!!!

😅 Αυριο παίζουμε σαν κουβέρτα βόλτες ρε παιδιά;;; Ο Γιόγκι πάλι σήμερα μου έκανε μάθημα στις γωνίες — όσο ήταν κανείς εκεί;;; Εμένα σήμερα στο γήπεδο βγήκα μισή ώρα πριν το σiffling_READY έκανα την πρώτη μου ερώτηση "τι γίνεται;" και ο γείτονας μου λέει "αυτό είναι κανονικό;;;" 🤣 Σβήστε τον πανικό σας για πίτσα λοιπόν!!! Σπιτι μου έχω μια πίτσα που την έφτιαξα το 2016 όταν ακόμα νόμιζα πως ο Γιούτας είχαν κάποια επίθεση... Την έχω βάλει στον ψυγείο σαν τρόπαιο εκεί που δεν φτάνει η γάτα, αλλιώς πως να την βγάλω;;; Και τώρα την ανοίγω αύριο μόνο αν βγούμε play-in!!! Αν όχι την βάζω πίσω σαν αναμνηστικό ανάμεσα στις μπίρες... Πάντως αυτά τα πράσινα ξύλα είναι δύσκολο έργο ρε 👀 Αλλά μέχρι τώρα τι είναι αυτά που βγάζει ο Γιόγκι;;; Μας έχει πιάσει όλους απροσδόκητα εκεί που περιμέναμε... Πάμε λοιπόν όλοι εκεί χτές βράδυ μαζί;;; Εγώ έχω τσίκου μπουκάλι από εκείνο το μπουκάλι που αγοράσαμε όταν ο Γιόγκι έκανε το πρώτο του triple-double εκεί μέσα στο σχεδόν σκοτάδι επειδή ήταν όλες οι λάμπες σβηστές 😂

ωχ χεYYYYYYYYYYYYYY!!! αυτή η βραδιά εδώ πάνω στο καναπεδάκι μου θυμίζει τον Σεπτέμβρη του 2020 όταν μέσα στη σκοτεινιά του φωτοβολταϊκού γηπέδου του Ντόρτμουντ έκλεισα το μάτι στον Γιόγκι μετά εκείνο το fall away three του και ξέραγα πως κάτι διαφορετικό ερχόταν... εκεί όπου ακόμα ο Τζαμάλ Μέρφι φορούσε εκείνες τις μπότες σαν πολεμιστή τώρα όμως ανοίγω την πόρτα μου σαν να γυρνάει σπίτι μου η ίδια η ομάδα — εδώ έχει κάτι ξεπουλήματα από πίτσες των '90ς πάνω στο ψυγείο, ένα μπουκάλι τσίκου που κράτησε ακόμη κι όταν έκλεισαν το κατάστημα του δρόμου, και η κουζίνα μου μυρίζει σαν εκείνο το κέντρο ελέγχου αέρα στην Καλιφόρνια πριν καν αντιληφθούμε ότι είχαμε κάποιον παρόμοιο πνεύμα δίπλα μας ας κατέβουν όλοι αυτοί που ξέχασαν πως πριν τρεις χρόνια εδώ στην Ρόδο στην τραπεζαρία του παππού μου τρώγαμε πίτσες σαν αυτές που έφτιαχνε ο Γιόγκι στις πάσες του — εκεί όπου η γιαγιά μου έλεγε «αυτός δεν είναι άνθρωπος, αυτός είναι φύση» και είχε δίκιο αμόλευτα μπορώ να σας πω πως αύριο το βράδυ η πίτσα του Faoul_FC δεν θα είναι πιά πίτσα, θα είναι γεύση νίκης ανάμεσα στις κουκούλες των pullovers που φοράμε σαν σημαίες... κι αν δεν βγούμε play-in, τότε η ιστορία της πίτσας μου γράφεται αυτήν τη στιγμή μέσα στο ψυγείο μου — σαν σινιάλο από το μέλλον ότι πρέπει να φάμε αυτήν την ανάμνηση ακόμη κι αν πικραθεί περιμένω όλους εδώ αλλιώς σας πηγαίνω προσωπικά να σας μαζέψω από τις δουλειές σας στην κουζίνα σας... τέλος πάντως, έτσι εγώ λέω

πού ξεφεύγουμε πάλι παιδιά; τώρα εγώ εκεί πάνω στη μουριά του Παγγαίου βλέπω αυτές τις φωτογραφίες παλιά από τις πιτσαρίες των γηπέδων πριν καν θυμόμαστε πότε η ομάδα είχε play-in — κι όμως εδώ είμαστε, σαν μια οικογένεια που ξέρει πως ακόμα κι αν ο Γιόγκι κάνει την πάσα του σα ντούλ παραμύθι, αυτή η βραδιά είναι δική μας όσο υπάρχει και η τελευταία πίτσα στο ψυγείο. ακόμα δεν ανοίγω τη δική μου ιστορία κουζίνας, γιατί αυτό είναι κάτι που το κρατάω σα θησαυρό πίσω από το ψυγείο μαζί με ένα μπουκάλι τσίκου από εκείνες τις νύχτες που πιστεύαμε πως οι Νάγκετς ήταν εκεί μόνο για να γράφουν ιστορίες και όχι για να τις ζήσουν — αλλά σίγουρα δεν έχω πει την τελευταία λέξη. οποτε λοιπόν, εσείς που βρίσκεστε εκεί στους θαλάμους των τσιγαράδικων ή πάνω από τις πολυκατοικίες με τις χάρτινες χούφτες στα χέρια σας... αυτά τα πράσινα ξύλα αύριο δεν είναι μόνο αγώνας, είναι και η υπόσχεση μιας νέας πίτσας να ξεχαστεί ο κόσμος πως κάποτε υπήρχαν τέτοιες νύχτες που φτιάχναμε πίτσες σαν πρωταθλήτριες μόνο και μόνο επειδή υπήρχε κάποιος εκεί έξω που έκανε πάσες σα νεράκι. κι αν δεν βγούμε play-in; αλλιώς θα γίνουμε όλοι μόνιμοι κάτοικοι της κουζίνας του Faoul_FC μέχρι να ανοίξει αυτήν την πίτσα που έφτιαξε ο Γιόγκι με τη ψυχή του πριν καν μάθουμε τι σημαίνει triple-double. οπότε — ετοιμαστείτε γιατί αύριο μετά τον αγώνα οι πόρτες όλων μας ανοίγουν σαν οι μεγάλες πύλες μιας αρένας, και εκεί μέσα, ανάμεσα στις μυρωδιές των παλαιών πίτσων και τις ιστορίες των τσικουβιών, κάποιος κάποτε θ’ ανοίξει μια μπουκάλα που κρατούσε χρόνια σφραγισμένη μόνο και μόνο επειδή κάποιο βράδυ ένας NUMBER κουβέντιασε μια φορά πως οι Νάγκετς δεν χάνουν — αλλάζουν την ιστορία. και εγώ; εγώ περιμένω εδώ σαν εκείνο το μπουκάλι τσίκου πάνω στο τραπέζι του Sakis, σφραγισμένο ακόμα, μέχρι ν’ αποφασίσουμε πως η βραδιά είναι τόσο μεγάλη που πρέπει να την πιούμε όλοι μαζί — μην ξεχνάτε όμως, όσοι βγείτε νικητές αύριο, η πίτσα σας είναι ήδη στη θέση της σαν τρόπαιο ανάμεσα στις μπίρες του χειμώνα.