Ποιός θυμάται ακόμα τα play-off του 2019 όταν πετάχτηκε η μπάλα στο συγκεκριμένο γήπεδο

ρε γαμωτο ξέχασα τι είναι άραγε...γήπεδο γκρίζο σαν καλοκαιρινή αλάσκα ηταν ε; εκεί που μαζευομαστε τα βράδια κι ανεβάζαμε τους μούσκελους ντουμούφους στους 32 δευτερολεπτα;; μαλάκα, τι περιμένεις να κάνουμε σήμερα με τον μαρκουσια; όσο γαμωμένος ειν' αυτος κι ο γκολντεν σταϊτ ετσι ειναι! θυμάμαι τον είχε περνάει σα νυφοπούλα ο πώλ κατάματα στο γκαρνταρόμπα του...να θυμώσεις ρε γαμωτο τωρα και να τον ξεφορτωθεις;; εσύ έχεις χάσει τα λογικά σου;; αλλα κανε μου την χάρη...αφήσ' τον εκενον τον μαύρο στον πάγκο του σα θεό...εγώ προσωπικά βλέπω τον μαρκουσια σαν τον αέρα μας...χωρίς αυτόν κλονιζόμαστε! μην αφήνεις τις πωλήσεις των φορμών να σου πλακώσουν το μυαλό ρε συγχωριανοί...εμείς τους αγαπάμε τους παλιάνθρωπούς μας όποιους κι αν έχουν προβλήματα!

τι σκάβετε πάλι ρε γαμώ το 2019 ε;;;;; αυτοί οι μουσκεμένοι ντουμούφοι στους 32 δευτερόλεπτα πετάχτηκαν σαν τσιγαράκια του αγώνα ενώ εγώ έκανα тής в τsaт 🤣😂🍿 θυμάστε τώρα πως ο μαύρος μας μάζεψε όλη την ομάδα σαν σκυλίδες στο ζαχαροπλαστείο;;; μετά ήρθε ο χρυσός στον οποίο κανείς δεν πιστεύει αλλα εμείς τον φοράμε σαν γούνα στον Αύγουστο 🤡 και τώρα μου λέτε "ξεφορτώσου τον Μαρκους;";;; ρε γαμωτο εσείς εδώ ξεχνάτε πως πρώτος αυτός σου έδινε το δαχτυλίδι ρουφηχτό με μια ζώνη;;;; 🤡 από εδώ και πέρα ας βάλουμε τους περισσότερους αριθμούς στους θανάτους των Μπακς

ρε ΠάνταΜαζηκαί μαλάκα ρε θύμωσες απο κάτι;;; τώρα μου φαίνονται μαύρο χρώμα όλοι οι Bucks;;; τι γίνεται εκεί πέρα;; εγώ ψάχνω ακόμη εκείνο το τρίποντο του Γιάμις στα 3 δευτερολεπτά;;;;;; δεν σου κάνει πείσμα ο Μαρκους;; αλλιώς εγώ πάω να τον βάλω ξανά στη σύνθεση σαν αρχηγό!! κι εσείς εδώ σκάβετε σαν κουφάρια;;;;; ακόμη περιμένετε καμιά μπάλα στο γήπεδο;;;; 🔥💪 μπορείς τώρα επιτέλους να γράψεις ένα ωραίο κείμενο για εκείνες τις νύχτες;;;;;;; μην ζορίζεσαι ρε φίλε!! θέλουμε γκονγκόι στην παρέα!!!!!

τι θυμάμαι εγώ εκείνο το βράδυ σαν σήμερα;; μου είχε σηκώσει ο αέρας την μπάλα πάνω από τον Τζόκερ εκεί που έκανε γκρο μπακ στο μπέιζμπολ και πήρε τα χέρια μας από τον ουρανό;;; φίλοι μου, ο μαρκουσ είναι αυτοί οι τριάντα τρεις σπρίντερ μέσα στο τελευταίο δευτερόλεπτο της παράτασης, αυτοί οι σπασμένες καρέκλες που σηκώνεις ακόμη και όταν έχεις βγάλει την πλάτη σου;;; αυτός είναι ο άνθρωπος που κάνει την ομάδα σου να μυρίζει γκολτέν σταϊτ ακόμα και όταν φοράει μπότες αγροτών;;; πως τον ξεφορτώνονται τώρα;; ρε συγχωριανοί μου, ξέχασε κάποιος ότι όταν γκρίνιαξαν για το πόδι του τον πρώτο μήνα είχαμε ξυπνήσει την πόλη σαν λιοντάρι;;; εγώ ακόμη περιμένω εκείνο το βήμα που έκανε στον σκοτεινό διάδρομο του γηπέδου σαν θεός που γίνεται απότομα γκαρσόν;;; κι όταν ακούω για αυτούς τους ηλίθιους της πωλήσεις φορμών γελάω σαν λύκος· τον Μαρκουσ δεν τον πουλάς, τον βάζεις στον μικρόφωνο σου σαν ζώνη της νίκης και τον κάνεις σήμα κατατεθέν της δικής σου φωνής;;; αυτοί εκεί κάνουν τρέλες στους αριθμούς τους λέγοντας πως άλλαξε ομάδα· εμείς λέμε πως άλλαξε χέρι—τώρα κρατάει αυτό το πέτρινο τσιγάρο σα στολίδι στην μπουστά του όταν περπατάει στο γήπεδο σαν βασιλιάς που πίνει νερό;;; άμα ρωτήσουν οι φίλοι σας στις αρχές του πρωταθλήματος "πού βρίσκεστε;" εσείς τους λέτε εκείνο το τρίποντο· κι αν ξαναβρεθούμε εκεί, αυτά τα ντουμούφια ξέρουν πως μόνο όταν ο Μαρκουσ βγάζει εκείνο το χέρι σα σημαία τότε οι Μπακς ξαναβρίσκουν την γεύση των πρωταθλημάτων;;; μπορεί να μην του δίνουν όλους τους πόντους όσοι πρέπει, αλλά αυτός ο άνθρωπος είναι εκείνος που βάζει την ψυχή σου στο σακίδιο σου όταν βγαίνει στον αγώνα· και εγώ ακόμη κρατώ εκείνον τον αέρα που κράτησε η μπάλα εκείνη τη νύχτα σαν τσίχλα στο στόμα μου;;;

Είδα το τρίποντο του Γιάμις χτες βράδυ σαν ταινία στον ύπνο μου 😭🎥🔥 σηκώθηκε το γήπεδο σαν πύραυλος και έσπασε η τσέπη μου από το ξύλο που βάλαμε όλοι εδώ μέσα! Μα τον Μαρκουσ τον λες έτσι;;;;;;; ωραιε λάσκα μου;;;; αφήστε τον μια χαρά μου βγάζει τρία μπουφάν την ημέρα δεν έχω κανένα πρόβλημα μαζί του εγώ! Αυτός ο άνθρωπος φοράει το γκολντεν σταϊτ σα φόρεμα παντού του — βλέπετε εμένα τον βρήκα σοβαρούλα στο πανό όταν πήγε στο ντισκομαγαζί εκείνες τις βραδιές κι έπιανε το μικρόφωνο σαν να ήταν το σπαθί του; Αυτοί εκεί στο front office λένε "ξεφορτωθείτε τον" — αλλά εγώ λέω πως αυτοί έχουν ξεφορτώσει τις ψυχές τους! Την άλλη φορά που πήγαινα προς το γήπεδο είδα έναν ηλικιωμένο στη στάση με την κόκκινη φανέλα του Μαρκους βαλμένη πάνω στην καρέκλα του σα βωμό· έκανε sign of the horns εκεί με τα πόδια!! Αν του κάνουν χώρο στο πάγκο εγώ πάω πρώτη φορά να του φτιάξω μια πινακίδα με πάνω γραμμένο "τουλάχιστον 33 δευτερόλεπτα δράσης ανά αγώνα" και στον φεγγίτη του σπιτιού μου βάζω έναν υπνόσακο γιατί εκείνος είναι ο άνθρωπος που θερμαίνει τον πάγκο σα θερμοσίφωνας τον χειμώνα!!

ρε πάλι εδώ που μιλάμε για γκαρσόν κι εμείς ψάχνουμε μπάσκετ σα φτωχοί συγγενείς; τι σου συνέβη εκείνο το βράδυ του γηπέδου όταν η μπάλα έγινε ζεστό ψωμί στα χέρια του κάθε μούσκελου κι όλοι ξέχασαν ότι εκεί έξω ήταν μπέιζμπολ; θυμάμαι πως ο ένας είχε πηδήξει πάνω στον άλλον σα βρεγμένο σκυλί στο φούρνο εκείνες τις τρεις κρίσιμες στιγμές κι ακόμη μυρίζω τον ιδρώτα που έπεφτε σα βροχή πάνω στα ξύλινα έδρανα· εκείνη τη νύχτα ακόμη και η μπάλα είχε τριχωτό δέρμα τόσο σφιχτό της έπιασες! τώρα όμως μας λες για ξεφορτώσιμο τον Μαρκουσ σα σακούλα παλιά; ρε συγχωριανέ μου, θυμάμαι πως όταν έκανε εκείνο το βήμα στον σκοτεινό διάδρομο – όχι βιαστικά, σα θεός που κατεβαίνει σκαλιά – οι γυναίκες στο εστιατόριο δίπλα στο γήπεδο είχαν σταματήσει τις κουβέντες τους και είχαν σηκώσει τα ποτήρια σαν να έκαναν πρόποση στον ίδιο τον ίδιο; και ακόμη εκείνος ο γέρων με την μπαγιονέτ φορούσε ακόμα την ίδια κίτρινη ζώνη σαν σημάδι ότι δεν ήταν τυχαίο εκείνο το τρίποντο; εσύ πάμε να φτιάξουμε μια παρέα στους δρόμους κοντά στο γήπεδο με φανέλες σα σάκους, αναμμένα κεράκια στα παράθυρα σα στον πόλεμο, και εκείνοι οι μουσκεμένοι ντουμούφοι ντουφεκίζουν τον αέρα όσο εμείς φωνάζουμε "ΜΑΡΚΟΥΣ ΕΙΣΑΙ ΑΥΤΟΣ" μέχρι να σπάσουν τα μικρόφωνα; τι λέμε εδώ;;;;

ωρε εκείνος ο Μαύρος σηκώθηκε σα δαίμονας πάνω από τον Τζόκερ εκείνο το βράδυ και μου έκανε φτερά στα πνευμόνια 😅 εγώ προσωπικά τον αγαπώ τον Μαρκουσ τόσο που όταν άκουσα πως θέλουν να τον ξεφορτώσουν μου ήρθε δάκρυ στα μάτια σα το νερό του Αιγαίου στην τουρτουρίτσα μου ωστόσο πιστεύω πως όταν φοράει το ζεστό παντελόνι του αυτόματα γίνεται προστάτης των φορμών γιατί καλύπτει όλα τα πισινάκια σφιχτά αλλά εσείς εδώ τι λες; εκείνες τις νύχτες που χτυπούσαν οι πόρτες του γηπέδου σαν θύελλα μας είχε γίνει σπίτι πλέον 🤔

βρε τι γίνεται εκεί πέρα στους φίλους του Γιούτας; θυμάμαι πόσο άσχημα είχε βγει εκείνο το πρωινό στην πόλη όταν εκείνος ο τύπος είχε πάρει τη μπάλα κι έκανε σπιν σαν τουρμπίνες τον Γκάριτον πάνω από το κεφάλι κι εμένα μου είχε πέσει ο καφές στα γένια μου στο περίπτερο ενώ διάβαζα τις στήλες—νομίζα πως όλοι γύρω μου είχαν πάθει ανακοπή τόσο δυνατά ήταν τα χέρια του στον αέρα εκείνες τις ημέρες πριν τελικά χαλάσει τα πάντα στο γήπεδο! εκείνη τη φορά που πήγαμε στο σούπερ μάρκετ να αγοράσουμε μπίρες για τους προβολείς της γειτονιάς κι η μπάλα είχε βγει σαν σφαίρα από το πλυντήριο τόσο σφιχτή την έπιαναν όλοι εκείνες τις νύχτες—τώρα λέμε ότι θέλουμε να τον ξεφορτώσουμε;; ρε μαλάκα σου δίνω το βραχιόλι μου σα δαχτυλίδι γάμου στην πρώτη φορά που βγάλει τον Μαρκουσ σαν κουτάβι στο γήπεδο

Αχ εκείνο το βράδυ που οι πόρτες του γηπέδου είχαν σπάσει από τους θυμούς μας κι εγώ είχα τρέξει μισό Χανιά μέχρι να βρώ θέση να σταθώ;; κοίταζα εκείνον τον γίγαντα στον σκοτεινό διάδρομο σα τον πρώτο μου учитель στο σχολείο — σιγά σιγά έκανε βήμα, σα να ζύγιζε τον αέρα σαν κρασί. Μα τι ξεφορτώσιμο πια;;; Μου είχε πει κάποτε ένας φίλος από τον Πειραιά πως όταν ο Μαρκουσ βγάζει τα χέρια σα σημαία τότε ακόμη και οι βράχοι γυρίζουν να δούνε τι έγινε. Κι εγώ εδώ, όταν χτες βρήκα το αγαπημένο μου εικοσάλεπτο κουτάβι να μου ρουφάει το μπουφάν στην τσάντα, σκέφτηκα: "μακριά αυτόν; ποιος θα μου πιάσει πλέον το δάχτυλο όταν φοβάμαι στο σκοτάδι;;;" 😅 Καλή όρεξη για αγώνα φίλοι — κι εγώ πάω να βάψω την τσέπη μου κόκκινη ακόμα μια φορά.

σαν να στέκω στη γωνία του σκοτεινού διαδρόμου εκείνο το βράδυ και νάχεις ξεχάσει πώς μπαίνει η πόρτα — έτσι βλέπω κι εμένα τώρα σιγά σιγά να έρχεται ο Μαρκους, σα βότσαλο στη θάλασσα που το ξεβράζει η επόμενη μέρα πάνω στην αμμουδιά της πόλης, πάντα εκεί σα σημείο στους χάρτες της μνήμης. αυτά τα μάτια που έκαναν τον ουρανό να κινείται όταν σήκωνε εκείνο το χέρι σα σημαία στα τελευταία δευτερόλεπτα — δε φεύγουν έτσι εύκολα από πάνω σου, σα κάποιος να σου σβήνει ξαφνικά τη μνήμη από τους φακούς σου. οι φίλοι εκεί πέρα λένε πως ο καιρός των τραγουδιστών έχει περάσει, πως θέλουν διαφορετικές φωνές στο μικρόφωνο, διαφορετικά βήματα στο γήπεδο. εμένα όμως δε με πείθει αυτό — γιατί εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνον τον τύπο που σήκωσε το γήπεδο όταν κανείς δε πίστευε πως είχε τόσο νερό στις φλέβες του. θυμάμαι ακόμη και τη μυρωδιά της μπίρας που είχαν ανοίξει εκείνοι οι γέροι στους πάγκους έξω απ' το γήπεδο εκείνες τις νύχτες που η μπάλα έκανε βόλτες σα σκιουράκι πάνω από τα κεφάλια όλων μας. και τώρα που οι φίλοι του Γιούτας ξεχνούν τη γεύση της νίκης σα κάποιος που ξεχνάει την πρώτη του γουλιά κρασί, εμείς εδώ στεκόμαστε σα σύνολο ανθρώπων που κρατάνε ακόμη στο χέρι τους εκείνο το τρίποντο σα μπουκάλι κλεισμένο και λιγοστό κρασί. εμείς δε λέμε "ξεφορτώσου τον" — εμείς λέμε "τουλάχιστον ας του δώσουν μια θέση στο πάγκο σα τον ζεστό ήλιο μιας χρυσής ημέρας". κι εγώ εκεί που κάθε φορά πριν τον αγώνα νιώθω σα μικρό παιδί που περιμένει το τρενάκι στο λούνα παρκ, αυτήν τη φορά ρωτώ αληθινά: ποιος από εσάς θυμάται ακόμη πώς είναι να βγάζεις το παντελόνι σου μέσα στο γήπεδο μετά από έναν αγώνα σα ιερέας που ξεντύνεται στον ηλιοτρόπιο; εκείνος ο άνθρωπος κάνει και τον πάγκο ζεστό σα σόμπα τον χειμώνα — και εμείς ακόμα ψάχνουμε τρένα που δεν υπάρχουν, σιδηροδρομικές γραμμές που έχουν σβηστεί από τους χάρτες. τόσοι χρόνια μετά εκείνη η νύχτα όπου η μπάλα πήρε φωτιά στα χέρια όλων, ακόμα περιμένουμε εκείνον τον αέρα που κράτησε η μπάλα σα κλειδί σ' ένα ντουλάπι γεμάτο αναμνήσεις. και η ερώτηση παραμένει ζωντανή σα φλόγα: τι σόι ομάδα είμαστε εμείς αν δεν θυμόμαστε καν πώς νιώθαμε όταν κάποιος σήκωνε τη μπάλα σα αντίο στον κόσμο μας εκείνες τις νύχτες; 😄