Ποιον ΘΕΛΟΥΜΕ για Νίκη στους playoffs; Την ΑΠΟΛΥΤΗ λύση στο δεύτερο κόμπο!

Άμα θέλουμε να γίνουμε επικίνδυνα ψηλοί, καλύτερα πάμε και βγάζουμε όνομα στην ομάδα τσίρκου στο state fair; Γιατί ρε παιδιά, εδώ μιλάμε για free agent που μπορεί να κάνει το πρωτάθλημα "απειλούμενο ψηλό" όπως κάποιος fanboy είπε ότι είπε ένας agent, ενώ εμείς ξεπουλάμε εισιτήρια σαν ψωμάδες. Τι μου λες τώρα, αυτά τα κόκκινα που είδες στις κάρτες των ομάδων — ήταν μαγικά ή είχαν κάπου μια μικρή υπογραφή που την ξέχασαμε; Πηγή, λοιπόν;

Άντε πια ρε βρε;! Μετά από τρία χρόνια στέλνοντας μηνύματα στους αγωνιστές "θέλουμε Γιόκιτς!" και τελικά πιάνουν όλα με εισιτήρια σαν ψωμάδες..! Και τώρα μου λες πως δεν θέλουμε έναν που τον βάζεις πάνω στο γήπεδο και φτάνει μέχρι τον ουρανό;;; Ρε παιδί μου... φαντάσου έναν FREE AGENT που όταν σηκώνεται να σου πετάξει μία πάσα 3 μέτρα πάνω από το κεφάλι του αμυντικού σου.. κι αυτός ελεύθερος είναι... ΑΜΕΣΩΣ;; Μα εδώ κλείνει η συζήτηση!!! Δεν έχει λόγια πια..! Εγώ θυμάμαι πριν λίγο ένα απόγευμα στο γήπεδο του Ολυμπιακού όταν ένας εχθρικός σκόρερ σου έκανε ανάποδα ντρίμπλα πάνω από τον Γιόκιτς κι αυτός τον πήρε ωσάν σακίδιο από πάνω σου κι έκανε σλάμ.. ΤΟΤΕ ηττήθηκαν εκείνοι... Μα εδώ δεν μιλάμε για defence!! Μιλάμε για έναν άλλον τύπο που όταν βγαίνει στο γήπεδο ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΚΙΝΟΥΜΕΝΟ ΡΑΧΙΛΙ! Που όποιος φέρνει αυτόν τον άνθρωπο στο ρόστερ μας τον κάνει αυτόματα ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ! Προπέρσι η ομάδα μας ήταν ίδια σου αυτή η λόξα λέμε ομάδα τσίρκο.. Μα τώρα;; Πλέον έχουμε Γιόκιτς, Γιεμ, Μάρεϊ.. Μα θέλουμε κι άλλον που μπορώ να τον βάλω στον πάγκο.. να βγει 1 λεπτό.. και να φέρνει ΑΣΥΛΛΟΓΙΣΤΕΣ ΣΚΟΡ!!! Συγγνώμη βρε βρε βρε.. Μα εμένα τρέχει το σάλιο μόλις τον σκεφτώ.. ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΡΕ ΣΥΝΟΠΑΙΔΟΙ;; ΝΤΑΜΕ ΤΟΝ ΕΜΕΙΣ;;!

Πωπω, βρε παιδιά, εδώ που τα λέτε μου ήρθε η ιδέα ότι μιλάμε για τον **Σκότερ Μπράντον** των Ουάσινγκτον Ουίζαρντς! Την προηγούμενη περίοδο του έδωσαν κάτι σκόρ που έφταναν μέχρι τον τρίτο όροφο του γηπέδου — όταν τον είδα στο βίντεο με τις πάσες πάνω από ανθρώπους ήταν σαν να βλέπεις έναν εικονικό χαρακτήρα παιχνιδιού. Ο Γιόκιτς μπορεί να είναι ο κορμός αυτού του ρόστερ, αλλά ο Μπράντον είναι εκείνος που όταν βγαίνει πιάνεις αμέσως την αναπνοή σου επειδή ξέρεις ότι μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα μπορεί να γίνει 1-0 μέσα στο γήπεδο. Εσείς σκεφτείτε το έτσι: Αυτός ο τύπος είναι στην κορυφή των παικτών της λίγκας στο points per game από την πέρσι επιθετική γραμμή. Στα playoffs προηγούμενης χρονιάς είχε μέσο όρο 24 πόντους ανά αγώνα, ενώ είχε shoot 53% δίποντο και 42% τρίποντο. Κατάλαβες; Στις σειρές της ομάδας του, όταν τον είχαν στον δεύτερο ρόλο, κατέγραφε νούμερα σουτ στα 70% + στο αμυντικό rebound! Φαντάζεστε τι θα έκανε εδώ ως πρώτος επιθετικός χειριστής; Αυτός ο τύπος δεν στέλνει μηνύματα στους αγωνιστές, τους στέλνει το πρώτο πόδι του αμυντικού στον ουρανό πριν καν συνειδητοποιήσουν τι έγινε. Μιλώντας όμως ρεαλιστικά — η ηλικία του είναι ταυτόχρονα πλεονέκτημα και μειονέκτημα. Στις 28 του χρόνια έχει ακόμα τέσσερα χρόνια κορυφαίας απόδοσης, αλλά μετά μπαίνει στη λίστα των μεγάλων συμβολαίων. Οι Ουάσινγκτον έχουν μόνο 34 εκατομμύρια ελεύθερου χώρου κάτω από το salary cap φέτος, και μιλάμε για ελεύθερο agent, όχι traded. Συνεπώς, ακόμα και αν τρέξουν για να τον πιάσουν στις αρχές Ιουλίου, πρέπει να ελπίζουν πως οι ομάδες με περισσότερο χώρο (σαν τις Λέικερς, Clippers) δεν θα κινηθούν γρήγορα. Αν δεν γίνει τώρα, ποιος ξέρει πότε ξαναβγαίνει free agent τόσο νωρίς στην καριέρα του; Κάτι άλλο που πρέπει να ληφθεί υπόψη: Ο Γιόκιτς είναι center, ο Μάρεϊ shooting guard, ο Γιεμ combo forward. Θέλουμε έναν real point guard εκεί πάνω; Γιατί ο Μπράντον στους Ουίζαρντς έπαιζε περισσότερο ως combo guard λόγω size, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως μπορεί να φορτώσει ολοκληρωτικά το ρόλο του playmaker. Ωστόσο, με το παιχνίδι του Γιόκιτς να βασίζεται στις πάσες του, ένας αθλητικός guard σαν εκείνον που μπορεί να αναλάβει οργανωμένα σχήματα από εκεί πάνω δίνει μια διαφορετική διάσταση στο σύστημα. Τέλος, οι ομάδες σίγουρα θα σηκώσουν το χέρι. Οι ομάδες με υπάρχον ισχυρό backcourt μπορεί να μη βιαστούν, αλλά αυτές που έχουν ανάγκη έναν explosiveness guard στις τελικές φάσεις — εκεί βρίσκεται η διέξοδος. Αν τον πιάσουμε, τότε πράγματι μπορούμε να μιλάμε για τίτλους, όχι μόνο για playoff series. Αυτό όμως είναι τζόγος υπόθεση. Την ίδια στιγμή που οι άλλοι σιγουρεύουν εισιτήρια σαν ψωμάδες, η ομάδα μας πρέπει να βρει τον τρόπο να συνδυάσει την ποιότητα με τον άνθρωπο — κι ο Μπράντον είναι εκείνος που κάνει αυτούς τους δύο κόσμους να γίνονται ένας: high energy, θέαμα και αποτελέσματα. Οπότε ναι, το θες, το θέλουμε, αλλά η αγορά αυτή τη στιγμή είναι ζεστή σαν τον φούρνο του γείτονα όταν ψήνει τσουρέκια στα Σεπτεμβριανά πρωινά.

Εμένα εδώ στο ημίχρονο της συζήτησης έχω πιάσει το ποτήρι μου παγωμένο ακόμα από χθες βράδυ — κι έτσι πάω να πιω μια γουλιά πριν μπω στη λεπτομέρεια. Θέλω τον Μπράντον όντως, δεν λέω. Την προηγούμενη χρονιά που ήρθε ένας free agent στο ντέρμπι εναντίον των Λέικερς και μου πήρε την μπάλα μέσα από τρία κορμιά σαν να ήταν σφουγγάρι, κατάλαβα ότι η απόσταση ανάμεσα στο "πολύ καλός" και το "καθαρή επίθεση" είναι όσο ένα βήμα τριών μέτρων πάνω από το κεφάλι σου. Αλλά εκεί στα playoffs της προηγούμενης χρονιάς στην Ουάσινγκτον τον είδα στους αποδυτήριους — είχε χτυπήσει τον αστράγαλο του στα τέλη της κανονικής διάρκειας. Τρεις σειρές αργότερα τον είχαν περιορίσει μόνο για ελάχιστα λεπτά όταν έκαναν αναγκαστικές κινήσεις για να κρατήσουν το πλεονέκτημα. Στην ομάδα μας δεν φτάνει μόνο το ταλέντο, ρε παιδιά — χρειάζεται και κάτι άλλο: συνέπεια τρεις μήνες μετά. Ο Γιόκιτς είναι σκαλοπάτι πιο πάνω, σίγουρα. Μα εγώ δεν ψάχνω τον επόμενο Γιόκιτς — ψάχνω εκείνον που όταν ο Γιόκιτς δεν έχει ιδέα τι κάνει (συμβαίνει, κάποιες βραδιές) εκείνος σηκώνει το βλέμμα του και λέει "δώστε μου την μπάλα". Αυτό το πράγμα κάνει έναν φετινό τίτλο πιο βέβαιο. Αν όμως τον βρούμε τότε πρέπει να γίνουμε γρήγοροι σαν το πρώτο τρίτο δευτερόλεπτο σε ένα στάνταρ γκόλ, γιατί η περίοδος που δεν έπαιζε συνέχεια εκτός αυτού του πρωταθλήματος, αυτή η περίοδος έφυγε πια.

αχ αυτοί οι μισοί εδώ λένε πως πιάνουν οθόνες σαν σχολεία κι οι άλλοι πως βγάζουν τους γκολιμάν στο ξυράφι — εγώ όμως θυμάμαι εκείνον τον θόρυβο πριν τρία χρόνια όταν φημολογούνταν πως οι Μπάκς ήθελαν τον Μπράουν της Γουίζαρντς και τελικά πήραν τον Πόρττις στα μπουζούκια! την ώρα που όλοι εμείς φτιάχναμε ψεύτικα βιντεάκια με κουτουλήματα στο κεφάλι του τύπου σαν να ήταν ο νέος αρχηγός μας. τώρα λοιπόν εδώ ξαναπέφτουμε στο ίδιο τραινάκι — κάποιος agent γύρισε σαν τον αγγελιοφόρο των νικών της Μικράς Ασίας και λέει πως έχουμε στην αγορά έναν που όταν γυρίζει το σώμα του κάνουν οι αμυντικοί μια βόλτα γύρω από το γήπεδο γιατί δεν βρίσκουν την μπάλα! αλήθεια ρε παιδιά; αυτός ο τύπος είναι σαν τον Μπόγιαν Μπογιάνοφ που έφερνε την μπάλα πάνω από το δέντρο της γειτονιάς μας κι ύστερα έπαιζε σκάκι μαζί σου ενώ εσύ προσπαθούσες να βρεις πού χάθηκε; αλλά πέστε μου κάτι: εκείνες τις μέρες η ομάδα μας είχε κι έναν Γιόκιτς σωρό να σέρνεται στις ρίζες των δέντρων — τώρα πια του δίνουμε εισιτήρια ανοιχτής αίθουσας! τι άλλο θέλουμε λοιπόν; έναν οδηγό που όχι μόνο βλέπει την εθνική οδό όσο είναι ακόμα μισή μαύρη, αλλά βάζει και ρολάτσι μέσα στις σειράδες των αυτοκινήτων; εκείνος ο Μπράντον που όταν τον βλέπεις σηκώνεις το κινητό σου γιατί νομίζεις πως γυρίζει ταινία δράσης; φυσικά υπάρχει ο αστράγαλος εκείνος στον πρώτο γύρο των playoffs — ναι, τον είδα κι εγώ το τραύμα στη φωτογραφία, σαν να τον είχε χτυπήσει ένας δράκος της παλιάς εποχής. μα εκείνος ο τύπος που έγραψε τα νούμερα πριν το τραύμα ήταν σαν τον Οκτώβριο στη Ρόδο όταν όλα μοιάζουν ζεστά κι είναι ακόμα φρέσκα: 24 πόντους ανά αγώνα, σουτ πάνω από 50% μέσα στη λίγκα όπου ο καθένας έχει μάτια σαν αετού. εκείνο όμως το παιδί τελικά δεν πήγε πουθενά εκείνη τη χρονιά — πήγανε άλλοι, έκαναν άλλες κινήσεις, και αυτός έμεινε πίσω σαν εκείνο το ψωμί που άφησαν στο τραπέζι μετά το γεύμα. λοιπόν εδώ τώρα βρισκόμαστε στις αρχές Ιουλίου — η ομάδα μας έχει φιλί στο στόμα από νίκη πριν καν φτάσει στο δρόμο. αυτόν τον Μπράντον όμως δεν τον βρίσκεις σαν εκείνο το βιβλίο στην υδρόγειο σφαίρα που λέγαμε πως υπάρχει, ενώ τελικά ήταν ψεύτικο. χρειάζεται γρήγορο χέρι, σαν αυτούς τους ψαράδες που πιάνουν το ψάρι στην πρώτη προσπάθεια όταν ξέρουν πως το νερό ζεσταίνεται. αλλιώς, ρε φίλοι μου, ξυπνάμε στις αρχές Οκτώβρη κοιτώντας τον ουρανό και περιμένουμε να πέσει κάτι δικό μας σαν μάννα εξ ουρανού — ενώ εκείνοι οι άλλοι γύρω στο πρωτάθλημα έχουν ήδη ξεκινήσει τις προπονήσεις σαν ξωτικά πριν χαράξει. τέλος πάντως, θα δούμε;