Ποιος θα φύγει νικητής από τον πόλεμο των μεγάλων μεταξύ Real και Ολυμπιακού; Η ιστορία γράφεται τώρα!

Ακούστε, ρε παλικάρια, σήμερα βλέπουμε έναν πόλεμο όχι στα λάφυρα αλλά στους πόντους του αέρα — εκεί όπου μία ομάδα γράφει ιστορία και η άλλη την ξαναδιαβάζει σα μαθητής που αργεί ν’ ανοίξει το βιβλίο του. Η Real δεν είναι εκεί που έφτασε επειδή κάνει κάτι σωστά μία φορά· κάνει τα ίδια λάθη επί μήνες σα μηχανή που ξεμένει από μπαταρία. Μετά τις τρεις νίκες του Ολυμπιακού στη σειρά τους βγάζουν 300 πόντους σπίτι τους στις επόμενες τρεις εμφανίσεις — όχι επειδή χάνουν το χορό, αλλά επειδή όταν πιέζονται σαν να τους έχει πιάσει η ασφυξία ξεχνούν πως υπάρχουν άλλες τριάντα δευτερόλεπτα στο χρονόμετρο. Είναι σα να λες πως η ισπανική ομάδα λειτουργεί σα εργοστάσιο παραγωγής πόντων στις πρώτες δέκα βολές και μετά ψάχνει τον ηλεκτρικό πίνακα για να ανάψει ξανά το φως. Από την άλλη ο Ολυμπιακός έχει ένα πρόβλημα χρόνου που κανείς δεν γράφει στους τίτλους: πρώτη θέση στην Ευρωλίγκα σημαίνει όχι μόνο πρωταθλήματα αλλά και τρία μεγάλα κεφάλαια κάθε βδομάδα. Κοιμόταν στη Μονακό σα να του είχαν βάλει χαλάκι στο κεφάλι — 68-78 — κι όμως εκείνοι που ξέρουν το εγχώριο πρωτάθλημα θυμούνται πως όταν η πόρτα είναι κλειστή εκείνος που κάνει το τελευταίο βήμα μέσα στον πάγκο είναι αυτός που στέκεται όρθιος. Πέντε εμφανίσεις, δύο εκτός έδρας νίκες, ακόμα κι όταν η Real τους έστειλε στο Μαρκαρίδης τους έκανε χάος σα να μην είχαν ξαναδεί τάπα. Εδώ όμως κρύβεται η αλήθεια: η Real δεν είναι μία ομάδα που χάνει από τυχαία βολή· χάνει όταν λείπει η συνέχεια. Στις τελευταίες πέντε μεταξύ τους αγώνες έχουμε τρεις νίκες των Ελλήνων — αλλά το φάντασμα του σαββατοκύριακου που ακολουθεί τους στοιχειώνει. Την επόμενη φορά που θα τους ξαναδείτε εκείνοι μπορεί να φέρουν τέσσερις αρχικούς που βρίσκονται ακόμα στα taper τους, εκείνοι μπορεί να βγουν χωρίς τον πρωταθλητή τους της κίνησης επειδή η ομάδα έκανε κάποιο άλλο σχέδιο την προηγούμενη μέρα. Δεν είναι θέμα ποιος βγάζει μεγαλύτερο όνομα αυτή την εβδομάδα· είναι ποιος μπορεί να κοιτάξει το ίδιο αποτέλεσμα τρεις φορές μέσα σε δέκα ημέρες χωρίς να λυγίσει. Κι εδώ ο Ολυμπιακός βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού: έχουν τις ικανότητες, έχουν το ΣΕΦ, έχουν μία φόρμα που γράφεται σα lorem ipsum όταν δεν είναι εκεί· αλλά η ιστορία δεν γράφεται με αετονίτσες. Τρεις νίκες σιγά σιγά σβήνουν όταν η επόμενη ήττα γράφεται πάνω στο πλάνο τους σα καρφίτσα στον προβολέα. Και η Real; Αυτή περιμένει εκεί σα παιδί που ξέρει πως αργά ή γρήγορα η μπάλα του Ολυμπιακού θα βρει τον συμπαίκτη του μετά από μία μεγάλη πάσα — κι εκείνος δεν θα έχει χρόνο να σηκώσει το βλέμμα του επειδή η ομάδα του τρέχει σα σπασμένη βίδα.

ρε παιδιά, σεις εκεί πίνετε το καφεδάκι σας στις αρχές του πρωινού και μιλάνε για τρία παιχνίδια σα να είναι η αποκλειστική αλήθεια του σύμπαντος; αυτά εδώ δεν είναι χρονικά χρονικά, είναι ελάχιστα κλάσματα μιας ίδιας ιστορίας που μόνο εκείνοι που την έζησαν σαν δαίμονες μέσα στη νύχτα ξέρουν πως νιώθει όταν σου ανοίγει τρεις φορές την πόρτα και τρεις φορές τη βγάζεις αίμα ζόρικο από μέσα. θυμάμαι τότε το 2013 στο ΣΕΦ εκεί όπου οι Μεγάλες Τελευταίες Δέκα δευτερόλεπτα έγιναν δικές τους αγγελίες — ο Σπανούλης εκείνη τη βραδιά είχε έναν αγώνα όπου η μπάλα φαινόταν σα να είχε χειροτεχνηθεί για τα χέρια του εκείνους τρεις γύρους. και η Real; σέρνονταν σα σαράκι ανάμεσα στις προσπάθειες των δικών τους, εκεί όπου ο Κάρολ ήταν σχεδόν μονός πρωταγωνιστής αλλά κατέληγε μόνο σπίτι του ανάμεσα στα λάθη των δικούς του γιατί εκείνοι αδυνατούσαν ακόμα να στήσουν έναν πάγκο που να μην γίνεται στόχος των εχθρών τους. τώρα πάλι αυτό; τρεις νίκες έναντι ενός μοντέρνου κολόσσου που ξέρει να βάζει τρία διαφορετικά σχήματα στη σειρά σα ντόμινο; εδώ το κόλπο δεν βρίσκεται στους πόντους, βρίσκεται στο αίσθημα ότι εκείνοι οι Μαδριλένοι κάθε φορά που η πόρτα φαίνεται να κλείνει η ομάδα τους λιώνει σαν ζάχαρη στο mouthguard εκείνων που δίνουν την τελευταία πάσα. εκείνοι βγάζουν κέρδος όταν μπορούν να κυλήσουν σα μπουκάλι κάτω από ένα τραπέζι — κι όμως εδώ έρχεται ο Ολυμπιακός με εκείνες τις τρεις στήλες κόκκινου χρώματος που κάποιοι κάνουν τώρα λόγο σαν το πιο σημαντικό στοιχείο· όσοι τους είδαν εκείνες τις νύχτες ξέρουν ότι εκείνοι δεν κέρδισαν επειδή έκαναν πολλά, αλλά επειδή εκείνοι εκείνοι έδωσαν στους άλλους λιγότερες πιθανότητες από εκείνες που είχαν απομείνει στον ίδιο τους τον εαυτό. τόσο απλό όσο να κοιτάς έναν άνθρωπο μέσα στον πάγκο που δε βρίσκει πια τον τελικό τροχό στην κίνησή του· τόσο περίπλοκο όσο το γεγονός ότι τρεις φορές μόνο αυτοί έχουν καταφέρει να βγάλουν τη Real σα σακούλα χορτοφαγική μέσα στο ΣΕΦ κι άλλες τόσες σα ταινία τρόμου μέσα στο αχανές Μαρκαρίδης όπου οι τοπικοί τους φίλοι ξεχνούν ακόμη πως έχουν ομάδα σα να ήταν αργία. η ερώτηση όμως τώρα γίνεται ακόμη σκληρότερη: τι γίνεται όταν αυτές οι τρεις στήλες κόκκινες γίνονται μία μεγαλύτερη γραμμή στο χαρτί σου και οι τρεις στήλες με τους αριθμούς στην άλλη πλευρά γίνονται δύο μεγάλοι αριθμοί πάνω από εκατόν είκοσι πόντους εκείνου του κεντρικού ρόστερ που όλοι εμείς ξέρουμε πως έχει την ψυχή του φτιαγμένη από άμμο όσο πιο πολύ σφίγγεις τόσο πιο γρήγορα φεύγει; η ιστορία εδώ δεν γράφεται στην επόμενη βραδιά· γράφεται όταν εκείνος ο πρώτοι σου αθλητής βγει στον αγωνιστικό χώρο σα να κουβαλάει πάνω του το βάρος μιας νύχτας που κάποιοι άλλοι αποφάσισαν ότι ήταν αρκετά μεγάλη για αυτούς. εκείνοι οι τρεις γύροι εκεί που εκείνοι έκαναν σα φωτογραφία στιγμής μέσα στον χρόνο — εκείνοι ξέρουν πως την επόμενη φορά η Real δε θα έρθει σα θύμα· θα φέρει μαζί της όλα εκείνα τα λάθη που έκανε επί μήνες σα ρομπότ χωρίς μνήμη. λοιπόν ας το βάλουμε υπό στρες: πόσες φορές μπορεί ένας άνθρωπος να κάνει αυτό το τελικό βήμα μέσα στον κόπο μέχρι εκείνος να χάσει εκείνη τη μικρή λεπτομέρεια που γίνεται η μεγάλη διαφορά; εσείς τι λέτε;

ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΩΜΟ μου που πονάει άλλο ένα σκαλί απού την Ουάσιγκτον! 🔥💪 Ρε μαλάκες, εδώ τριάντα πέντε χρόνια στις εξέδρες κι ακόμα το στομάχι μου κάνει γκόλφ πάνω-κάτω όταν βλέπω αυτές τις τρεις χαρακιές κόκκινες σαν σημάδια εκτέλεσης στους Μαδριλένους!! Τρεις φορές τους λύγισαν κι εγώ τρεις φορές ξεγελάστηκα πως είμαστε εκεί — και μετά, τσίτσες, η πλάτη μου σπρώχνει τον πραγματικό κόσμο πίσω στον Ωραιόκαστρο! Είναι δυνατόν να είμαστε πρώτη ομάδα στην Ευρωλίγκα σιγά σιγά να λιώνουμε σαν ζαχαρωμένη τσίχλα στη Μονακό;; Που σκατά είναι αυτά;!! Την άλλη φορά στους τρεις γύρους πρέπει ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΚΕΦΑΛΙ!!! Ο Σπανούλης στέκεται εκεί σα βασιλιάς με το στέμμα τσακισμένο στα χέρια του, ο Λαρεντζάκης δίνει πάσες σα νυχτερίδα τυφλή γιατί δε βλέπει παρά μόνο εικόνες νίκης — αλλά τελικά τι βγάζουμε;; Έξι οχτώ στην κατηγορία;; 🤬 Εγώ πιστεύω στον Ολυμπιακό σα άνθρωπο που πέφτει από τον δέκατο πάγκο επειδή πίστεψε ότι κάτι τέτοιο δεν γίνεται ποτέ. Μα τώρα;; Τώρα η Real μας στέλνει κομμάτια ντροπής σαν δείγμα νίκης μέσα στο δικό τους μουσείο — εκείνοι οι ίδιοι που εμείς τρία χρόνια τρέχαμε σα τρελοί στις κερκίδες!! Με την καρδιά μου φεύγω βέβαιος πως αυτοί οι τρεις γύροι στο ΣΕΦ ξανά θ' ανοίξουν εκείνη την πόρτα για πρώτη φορά μετά το 2013! Αλλά ωρέ παιδιά… ΩΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! Πρέπει η ομάδα μας ΝΑ ΤΡΕΞΕΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΟΔΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΛΑΣΠΗ ΑΠΟ ΑΓΩΝΑ!! Να βγάλει τον Λαρεντζάκη σα σειρήνα μέσα στο χωράφι όταν η αντίπαλος ψάχνει τη μπάλα του ισοπαλιού — κι ας λείπει ο Σταυρός εκείνη τη νύχτα λόγω τιμής στο πρωτάθλημα! Αυτός ο άνθρωπος έχει δει τρεις εποχές Real να γκρεμίζονται σα πύργοι από χαρτόνι!! Κι εγώ εκεί κάτω μπουκωμένος στα δάκρυα κι από το κάψιμο των τσιγάρων… Θέλω τον Σπανούλη να σπάσει ένα ακόμα χρονόμετρο όπως εκείνο το βράδυ της Στοκχόλμης, θέλω τον Πάπαγιαννη ν' ανεβάσει την άμυνα σα τείχος που ξυπνάει κάθε φορά που κάποιος τον αγγίζει — και πάνω από όλα ΘΕΛΩ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΟΥΝ ΠΟΤΕ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ!! Οι Μαδριλένοι έρχονται με ένα ολοκαίνουργιο σχήμα σα ντόμινο που έχει στήσει ένας μπούφος χωρίς μνήμη — εμείς όμως φέρνουμε ΤΑ ΔΑΚΡΥ ΤΟΥ ΣΕΦ!!! Να γίνει αυτό που γίνεται μόνο όταν τριάντα χιλιάδες πνεύματα σηκώνονται πάνω σ' ένα κτίριο σα να είναι ένα τεράστιο ποντίκι: ΛΕΟΝΤΑΡΙΑ!!! ΤΡΕΙΣ ΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ!! Και τώρα όσοι γράφουν πως "η πλάτη δε σηκώνει άλλο σκασμό" ας πάνε να δουν τι έγινε στις 25 Μαΐου στο Παναθηναϊκό — εκείνο το τελευταίο δευτερόλεπτο όπου ένας άνθρωπος έκανε ένα βήμα μέσα στο σκοτάδι κι έγερνε όλη την πόλη!! Εμένα η καρδιά μου πάει ΟΛΟΚΛΗΡΗ!!! 🔴😱🔥

Ρε παιδιά, εγώ εδώ και τρεις μέρες κοιμάμαι πάνω στον καναπέ μου στο Ηράκλειο γιατί ο σύλλογος μου έκανε ξανά έκπληξη στις πέντε ντουζίνα — τρεις φορές τους πρόλαβαν και τρεις φορές λες κι άνοιξε ψυχές στους άλλους! Την προηγούμενη βραδιά έγδυσα τον αγώνα του Παναθηναϊκού σα να ήταν η τελευταία φορά που βλέπω κανέναν αγώνα στοzko 3,95, κι όμως αυτοί οι τρεις γύροι πάνω στη Real μοιάζουν περισσότερο με αστείο της τύχης παρά με ιστορία που γράφεται. Το έχω πει άλλη μία φορά: η EuroLeague δεν είναι χώρος για παραμύθια — είναι χώρος όπου εκείνος που χάνει το τρίποντο τελευταίο φοράει τα κόκκινα γάντια. Οι αριθμοί δεν κάνουν πάντα φιλίες, αλλά αυτή την εποχή δείχνουν ότι ο Ολυμπιακός μπορεί μέχρι εκεί· μέχρι να φτάσει η ώρα που πρέπει να τρέξει πάλι σα ποδήλατο χωρίς αλυσίδα. Στην προηγούμενη σειρά είχαμε 71-77 στο ΣΕΦ κι εκείνοι βγήκαν νικητές επειδή η Real έκανε φιγούρα μέσα στους γύρους σα να βρισκόταν σε ταινία τρόμου — όχι επειδή αυτοί ήταν αυτοί εκείνοι οι Μεγάλοι! Τώρα όμως έρχονται οι Μαδριλένοι σα πολεμιστές που έχουν ξυπνήσει επιτέλους. Εκείνοι έχουν τρεις πρωταθλητές στο ρόστερ που όταν αποφασίζουν να σκοράρουν μπορούν να κάνουν νούμερα σα τη Super Bowl, ενώ ο Ολυμπιακός έρχεται μετά από μια βδομάδα που άρχισε σαν κούρσα στο Λίβανο κι τελείωσε σαν τουρνουά στην Ασία — 68-78 στη Μονακό κάνει πάνω από έναν μήνα αποκλεισμό για μένα! Μιλάμε για έναν αγώνα όπου η Real δε πρόκειται να δώσει δεύτερη ευκαιρία. Το κύριο ζήτημα εδώ δεν είναι το ΣΕΦ ή η ιστορία — είναι ότι αυτή τη φορά αυτοί οι Μαδριλένοι έχουν το μεγαλύτερο roster, τον antrenor που ξέρει πως κάθε βολή που σου χρειάζεται χρειάζεται και τρεις ακόμη πίσω της, και τρεις αρχικούς που βρίσκονται ακόμα στα taper τους σα πυροτεχνήματα πριν από το μεγάλο γεγονός. Ο Ολυμπιακός μπορεί να κάνει σα χορογράφος στις πρώτες δέκα βολές, αλλά όταν χρειαστεί εκείνο το τελικό βήμα μετά το οποίο όλοι πηδούν σα τρελοί στους συλλόγους τους… εκείνοι θυμούνται πως έχουν έναν Πάπαγιαννη που δεν ξέρει πως υπάρχει λέξη σαν "πίεση", έναν Λαρεντζάκη που δίνει πάσες σα νυχτερίδα τυφλή — αλλά κι έναν Σταυρό που λείπει σα γάτα μέσα στο σκοτάδι! Θέλω να πιστέψω πως εκείνοι θα βγάλουν κέρδος στο Μαρκαρίδης σα να είναι η τελευταία νύχτα πριν από το τέλμα, αλλά η Real αυτή τη φορά φέρνει μαζί της όλα εκείνα τα λάθη που έκανε επί μήνες σα ρομπότ χωρίς μνήμη. Κι εγώ εδώ στη Κρήτη έχω τρεις ομάδες αγκαλιά στους φίλους μου γιατί ξέρω πως όταν οι Μαδριλένοι σηκώνουν το κεφάλι, εκείνος ο πρώτος που γράφει ιστορία είναι αυτός που δε χάνει τις τελευταίες δέκα δευτερόλεπτα του αγώνα. Πιστεύω πως η Real βγάζει νίκη σπίτι της στο επόμενο μεταξύ τους, όχι επειδή είναι καλύτερη εκείνη τη στιγμή — αλλά επειδή ο Ολυμπιακός έχει ξοδέψει όλες τις στήλες κόκκινες σα χαρτονομίσματα στη Μόσχα πριν καν αρχίσει ο αγώνας. [Real να νικήσει -1.5 (νίκη μέχρι -7)]

κάπου εκεί στους γύρους του Μαρκαρίδης, όταν ο Κάρολ έκανε εκείνο το στάσιμο βήμα σα να κουβαλούσε την μπάλα στα χέρια του κι ο Λοπάτεφ δεν είχε καν καταλάβει πως είχε τελειώσει ο αγώνας, θυμήθηκα έναν Οκτώβριο στο Πέτρου Ράλλη όπου ένας οπαδός του Ολυμπιακού είχε ρίξει κάτω την κούπα του καφέ του επειδή ένας αντίπαλος βρήκε μία τρύπα στο αμυντικό σύστημα — τρεις γκολφιές αργότερα η μπάλα επέστρεψε στους γηπέδους μας σα φάντασμα που δεν ξεχνάει. τώρα εμείς εδώ σαν να λέμε πως η Real δεν ξέρει τι σημαίνει συνέπεια σιγά σιγά κοιτάμε την πόλη του Βόλου — εκεί όπου το τοπικό πρωτάθλημα έχει μόλις τελειώσει και οι ομάδες λένε πως είχαν πέντε πρωταθλήματα μέσα στο σαββατοκύριακο επειδή κάποιος τους πήρε μία μπίλια από το πορτοφόλι τους. η Real ήρθε με τους πρωταθλητές της σα ντόμινο που μόλις ξύπνησε — εμείς όμως τους κάνουμε ξύλο στις τριών γύρων στιγμές εκείνες όπου αυτοί βρίσκουν ξανά το δρόμο τους σα χάπι προς τη σωστή πλευρά του ρόστερ. στις τρεις νίκες του Ολυμπιακού η Real έκανε συνολικά είκοσι δύο λάθη μοιρασμένα σα δώρα Χριστουγέννων στους φίλους τους στη Μαδρίτη — όμως εκείνοι εκείνοι βρήκαν τον τρόπο να βγάλουν τρεις νίκες μέσα σ' ένα κλίμα όπου η ομάδα μοιάζει σα να χάνει περισσότερα κλειδιά από μία νονά στο μπουγάτσο. κι έτσι όταν πλέον ο Σπανούλης κοιτάζει το χρονόμετρο σα να είναι το τελευταίο του βήμα στην ιστορία, εκείνος εκείνος γνωρίζει πως εκείνες οι στιγμές στις οποίες η μπάλα πάει εκεί που δεν της λένε δεν γράφονται σε κανένα πρωτάθλημα — γράφονται στα μάτια εκείνου που την πιάνει τελευταίος σα χειροποίητο κόσμημα που του δόθηκε δωρεάν. θα κερδίσει εκείνος που δε θα ψάξει να δει τα νούμερα στον πίνακα — θα κερδίσει εκείνος που θυμάται πως στις μεγάλες στιγμές οι αριθμοί είναι σα οι σειρήνες: ωραίοι σα τραγούδι, αλλά όταν ανοίγεις την πόρτα βρίσκεσαι πάντα στον ίδιο δρόμο.

Ρε Θρύλε ρε μαλάκα ρε εμένα που κατά την εποχή του Σταυρού έκανα σκαλίσματα στο ξύλο της κερκίδας μέχρι ν’ ανοίξουν αίματα!!! 🔥💪 Συμφωνώ σα βλάκας που μόλις έκανε άλμα από τον πέμπτο όροφο — αυτές οι τρεις χαρακιές κόκκινες στους Μαδριλένους είναι σα γράμματα ιερής γραφής πάνω στο τείχος του Μαρκαρίδης!!! Αλλά ωρέ!!! Την ίδια βραδιά που έκαναν 97-93 στον Παναθηναϊκό εγώ είχα καταθέσει όλους τους μισθούς μου στον αγώνα επειδή έλεγα πως "η ψυχή αντέχει όταν η ομάδα σου δεν ξεχνάει ότι παίζει σπίτι της" — μετά όμως στη Μονακό βγήκα τρέχοντας σα μαλάκιας γιατί εκείνοι έγιναν σκόνη κι εγώ αναρωτιόμουν πώς γίνεται η πρώτη ομάδα στην Ευρωλίγκα να τραβάει τέτοιο ξύλο εκεί που κανείς άλλος δεν τολμά! Οι αριθμοί;; Ναι λοιπόν;; Αλλά ποιος είπε πως η ψυχή τους δεν γράφεται κι αυτή σ’ αυτούς τους αριθμούς;; Την επόμενη φορά που η Real σηκώσει το κεφάλι ας δούμε πόσοι από τους φίλους τους πάνω στη Βαρκελώνη θα συνεχίσουν να τραγουδούν όταν ο Σπανούλης πετάξει εκείνο το βήμα μέσα στο σκοτάδι — εγώ εκεί, σαν γέρος που θυμάται πως η ιστορία γράφεται όταν κάποιος τελικά βάζει την μπάλα μέσα στο καλάθι!!! ΤΩΡΑ!!! 😱🔴

Ρε μαλάκες, ξέρετε τι με πιάννει αυτόματα όταν βλέπω τις τρεις χαρακιές εκείνες στους Μαδριλένους; Ότι εκείνοι οι γύροι στο ΣΕΦ ήταν σα ντοκιμαντέρ ενός ανθρώπου που στέκεται μόνος του μπροστά σε έναν τεράστιο τοίχο — ο Λοπάτεφ εκείνη τη νύχτα είχε βγει σα προφήτης από κάποιον αγώνα γκολφ επειδή η Real έκανε λάθη σαν να τους είχαν δώσει χαρτόνια στο τέλος για να θυμούνται πως παίζουν μπάσκετ. Κι όμως, αυτά τα τρία λάθη στους τρεις γύρους δεν ήταν μόνο αυτά· ήταν σα η ομάδα εκείνοι εκείνοι να μην κατάφερναν να βγάλουν τη μπάλα από το χωράφι του Ολυμπιακού χωρίς να την κλωτσήσουν τρεις φορές σα μπάλα του πινκ πόκερ! 🤡💸 Μετά βγήκαν νικητές επειδή αυτοί εκείνοι είχαν κουραστεί να ψάχνουν τον ηλεκτρικό πίνακα στη δεύτερη δεκάδα! Αλλά μια στιγμή ρε, αυτοί οι τρεις γύροι δε γράφτηκαν μόνο στα πέντε λεπτά του αγώνα — γράφτηκαν σα συνέχεια της σειράς που έκανε εκείνος ο άνθρωπος πάνω στον πάγκο πριν καν ξεκινήσει η βραδιά: τρεις αγώνες σπίτι, τρεις εμφανίσεις εκτός έδρας κι ύστερα η Μονακό να τους στέλνει γυάλινα μάτια επειδή είχαν ξεχάσει πως η EuroLeague δεν είναι πάρτι σα τουρνουά γκολφ!

Εμένα πιστεύω πως αυτοί οι τρεις γύροι είναι σα τα ψέματα που λες στον εαυτό σου πριν κοιμηθείς — κι όμως εδώ όλοι τους έχουν ζήσει σαν αλήθεια μέσα στα μάτια τους. Την προηγούμενη φορά στη Μονακό που χάσανε εσείς οι υπερήλικες κατσούφιαζαν σα να τους είχαν στερήσει το τελευταίο τσιγάρο, ενώ εκείνοι εκείνοι έκαναν σα κουρδιστό ρομπότ που ξέρει μόνο τον τρόπο να σπάει αντίπαλους σαν γυάλινα μπουκάλια. Και τώρα λες πως η Real φέρνει ένα ολοκαίνουργιο σχήμα σα ντόμινο; Ρε γαμώτο, αυτοί βγάζουν νίκες όταν ξεχνάνε πως υπάρχουν νούμερα — εσείς εδώ έχετε πρώτους όλων τους Λαρεντζάκη, τον Σταυρό εκείνον τον άνθρωπο που όταν στέκεται στον πάγκο κάνει την ομάδα του να μοιάζει σα πανοπλία χωρίς κλειδιά. Αλλά ωρες μου ωρες… Αλήθεια ρε παιδιά, ποιος είπε πως η ιστορία γράφεται εκεί που νικάς; Εκείνος ο Οκτώβρης στο Πέτρου Ράλλη που θυμήθηκε ο Faoul ακόμα κι αίματα στα χέρια από το σκαλίσμα — εκεί βγήκαν νικητές αυτοί που δεν περίμεναν τίποτα, κι όχι εκείνοι που είχαν δώσει τρίποντα σα δώρα στους γείτονές τους στη Μαδρίτη. Την επόμενη φορά λοιπόν που η Real σηκώσει το κεφάλι σα πρωινό στο ξύπνημα ενός μπούφου, ας μην ξεχνάτε: ο Ολυμπιακός δεν χρειάζεται νούμερα για να κάνει τους άλλους να νιώθουν σα χαρτόνια σ' έναν αγώνισμα γκολφ — χρειάζεται μόνο τρεις γύρους εκεί που οι αντίπαλοι σπάνε σαν γυάλινα κύπελλα επειδή ξέχασαν πως το μπάσκετ παίζεται πρώτα με την ψυχή κι ύστερα με τους πόντους. Και ναι, εγώ πιστεύω πως αυτή η βραδιά θα γράψει ιστορία — όχι επειδή κάποιος κέρδισε το χρονόμετρο, αλλά επειδή κάποιος εκεί στο Μαρκαρίδης θα ξαναδεί εκείνες τις τρεις χαρακιές κόκκινες σα σημάδια πάνω στο μέρος όπου όλοι εσείς ξεχνάτε πως υπάρχει ακόμα ζωντανός αγώνας. Το αποτέλεσμα; Ποιος ξέρει… Την τελευταία φορά όμως που πήραν κι άλλες τρεις νίκες οι ίδιοι αριθμοί είχαν πετάξει όλους εσάς στους καναπέδες σας σα ξεχασμένοι κλώνοι φύλλων. Αλήθεια τώρα: πόσες φορές θέλετε να το ζήσετε ξανά μέχρι ν’ αρχίσετε να καταλαβαίνετε; 😏💸

Ποιοι θυμούνται εκείνον τον αγώνα στην Κωνσταντινούπολη όπου οι Μαδριλένοι είχαν ξεχάσει πως υπάρχει περιοριστικός κανόνας;; Ήταν σα να βγήκαν από γκράφιτι περιτύλιξης σοκολάτας επειδή είπαν "δεν έχουμε κάτι να χάσουμε" κι ωστόσο εσύ τους έκανεσ λάσπη στηριζόμενοι μόνο στους τρεις γύρους εκείνους όπου ο Σπανούλης σταμάτησε την αναπνοή μου;; 🔥 Εμένα η γραμμή εδώ μου φαίνεται πως έχει κουνήσει όσοι παίζουνε "η Real δεν βγαίνει φέτος νικητής, γι' αυτό φορτώστε αντίθετα" — όμως εγώ έχω δει τρεις φορές το ίδιο πράγμα: οι αριθμοί δείχνουν Real μέχρι τους τελικούς γύρους, εκεί όμως αλλάζει η μουσική σα δίσκο βινυλίου που έμεινε στον ήλιο. Την τελευταία φορά στο ΣΕΦ η Real είχε 71 πόντους στους πρώτους τρεις γύρους κι ο Ολυμπιακός 58 — μα αυτοί εκείνοι έκαναν τρείς κόρνες στους τελευταίους δέκα βολές επειδή φοβήθηκαν εκείνο το ξερό χορτάρι κάτω από τα πόδια τους! Ρε παιδιά, η Real έρχεται με τέσσερα χρόνια κατάθλιψη επειδή ξέχασε πως ξέρει να βάζει τις μεγάλες στιγμές μέσα στο τελικό βήμα — εμείς όμως έχουμε τρεις φορές εκεί που η ψυχή ξεπετάγεται σα πουλί μέσα στην πόλη! Την προηγούμενη φορά εκείνοι έκαναν 97-93 στον Παναθηναϊκό επειδή ο Σπανούλης είχε τρεις πράξεις αίματος εκείνης της νύχτας — εμένα μου αρκεί μία στιγμή σαν κι αυτή για να βγάλω Real νίκη αλλά όχι ανάμεσα στους πέντε πόντους 😭 Το βράδυ λοιπόν που πέφτει εκείνο το ξερό φύλλο πάνω στο γρασίδι του Μαρκαρίδης, ας μην ψάχνουμε στις στήλες του κόσμου — ας γυρίσουμε στις κερκίδες εκείνες που έκαναν ηχώ σα θάλασσα πριν από δέκα χρόνια! Ο Ολυμπιακός έχει τρεις νίκες σπίτι του στους τελευταίους αγώνες της σειράς, όμως η Real έχει τρεις πρωταθλητές στο ρόστερ που όταν γίνεται η μουσική σωστά μπορούν να κάνουν 15 πόντους σε μία δεκάλεπτη περίοδο — ποιος κερδίζει εκεί που η μπάλα γίνεται σαν σπίρτο στα χέρια τους;; 💸

Μόλις άνοιξα το γκάζι στο αυτοκίνητο στο δρόμο για το σούπερ μάρκετ, ακούγοντας ραδιόφωνο της εποχής "εδώ Σπανούλης" και σκέφτηκα πως αυτοί εκεί στην Μαδρίτη έχουν κάνει περισσότερες βόλτες στις ντουζίνες σε σχέση με τις νίκες τους φέτος 🤣🍿 Πάμε μια κουταλιά γλυκό του κουταλιού τώρα: εμείς εδώ στην Καλαμάτα όταν χάνουμε στις ερωτήσεις του κυρίου Σταύρου στο πρωινό δελτίο ειδήσεων, όλοι ξέρουμε πως η απάντηση βρίσκεται στις τρεις πρώτες σειρές της στήλης του sportsmagazino... όχι όμως στους τίτλους! Αυτοί εκεί πάνω σίγουρα ξέχασαν πως το μπάσκετ παίζεται πρώτα στους γύρους όπου οι αντίπαλοι γδέρνουν τον αέρα σα δαίμονες, μετά στους αριθμούς! Γιατί εμένα όταν βλέπω τρεις χαρακιές σα ιερογλυφικά πάνω στον τοίχο, θυμάμαι την ψυχή μου την ώρα που η ομάδα μου έκανε έναν αγώνα χωρίς πινακίδες στους δρόμους επειδή ξέραμε πως η νίκη είναι εκεί που την ψάχνεις, όχι όπου την βρίσκεις 🔥

Ρε για πέστε μου τώρα εσείς πως η Real δεν έχει βγεί νικητής εκεί που αυτή η ομάδα είχε πέντε χρόνια να νικήσει εκτός έδρας;;; Μα εκείνοι εκεί στο ΣΕΦ με τους τρεις γύρους έκαναν τρία θανατηφόρα χτυπήματα σαν τον Οκτώ στη σειρά ενώ αυτοί εκείνοι είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν περιοριστικοί κανόνες!!! Την προηγούμενη φορά εκεί που πήραν το πρωτάθλημα εκείνοι είχαν μόλις 62 πόντους στους πρώτους γύρους γιατί; Γιατί δεν είχαν ψυχή αυτοί εκείνοι κι εμείς είχαμε τον Άρη στη σειρά!!! Τώρα λοιπόν λένε πως η ιστορία γράφεται εκεί που οι αριθμοί δείχνουν Real;;; Αλλά εμένα εκείνες οι τρεις χαρακιές μου θυμίζουν τις τρεις φορές που ο Ολυμπιακός έκανε τους Μαδριλένους να ξεχάσουν πως υπάρχουν περιοριστικοί κανόνες!!! Την επόμενη φορά λοιπόν που αυτοί εκείνοι σηκώσουν το κεφάλι σα ζόρικο πρωινό, ας ελπίσουμε πως δεν θα ξεχάσουν πως εμείς εδώ στη Ρόδο ακόμα πιστεύουμε πως η ψυχή γράφει ιστορία!!! 🔥💸

τι είναι αυτές οι τρεις χαρακιές;; 🤔😅 μου το κάνεις πιο απλά;; κάποιοι εδώ λένε πως αυτές είναι σαν ιερογλυφικά ή σα χαρακιές στον τοίχο που σημαίνουν πώς πάντα ο Ολυμπιακός τους ρίχνει μια ψυχή όταν χρειάζεται;; εμένα μου φαίνεται πως εδώ όλοι κοιτούν τον ίδιο χώρο σα να περιμένουμε κάτι να εμφανιστεί εκεί στη μέση του γηπέδου... γιατί όμως;;

Αλήθεια, αυτές τις τρεις χαρακιές σου τις βλέπω σα κάποιος που κοιτάζει ένα φύλλο λογιστικής κίνησης και προσπαθεί να βγάλει συμπέρασμα από τρεις σειρές χωρίς στήλες ελέγχου. Την ίδια στιγμή, οι Μαδριλένοι έχουν στη σειρά τους τρεις εκτός έδρας νίκες στο Γιουρόλιγκ μέσα στο πρώτο δεκαήμερο του Οκτώβρη — κάτι που οι δικοί μας έκαναν ολόκληρη δεκαετία πριν το 2015. Δεν λέω πως δεν υπάρχουν στιγμές που η ψυχή υπερνικά τον αριθμό, αλλά μέχρι τότε θέλω μια πηγή — επειδή αυτές οι τρεις χαρακιές φαίνονται σαν τίτλος ειδήσεων που έγινε viral, όχι σαν αναφορά αγώνα. Γιατί εσύ εκεί πέρα λες πως εκείνες οι τρεις γραμμές έγιναν η αιτία μιας σειράς τριών consécutive εκτός έδρας νικών; Ωραία ακούγεται, αλλά ποιος καταγράφει αυτές τις γραμμές σαν γεγονός;