Ολυμπιακός: τρεις νίκες στα πέντε τελευταία ντέρμπι με τον Real — αλλά μήπως αυτή η σειρά…
Μία χρονιά τώρα η πλάκα αυτή δεν βγήκε από το μυαλό μου. Σκέφτομαι πόσες φορές έχουμε ξαναδεί τον Ολυμπιακό στον πάγκο εκείνων των ομάδων που κάνουν τη ζωή δύσκολη ακόμα και στους πιο ακαταμάχητους. Τρεις νίκες στα τελευταία πέντε ντέρμπι με τον Ρεάλ Μαδρίτης; Στοιχείο αρκετό για να σκεφτεί κανείς πως υπάρχει μια υπόγεια ισορροπία εδώ — όχι βέβαια γιατί ο Ολυμπιακός είναι κάποια φοβία για τους Ισπανούς, αλλά επειδή όταν ανοίγεις τις σελίδες των προηγούμενων αναμετρήσεων, βλέπεις πως οι τρεις φορές που νίκησε ήταν σπάνια στιγμές αληθινής έκπληξης.
Μετά βλέπεις όμως και το άλλο κομμάτι: τις δύο ήττες στις αρχές Απριλίου, όταν ο Ρεάλ πήρε αυτό το ζευγάρι στο δρόμο του με εύκολους αριθμούς. Την πρώτη φορά μπήκαν στα σπίτια τους σαν νικητές (72-80), την επόμενη πάλι σπίτια τους έβγαλαν αλώβητοι (77-71). Το εντυπωσιακό όμως είναι ότι η τελευταία φορά που ο Ρεάλ Μαδρίτης έχασε εκτός έδρας ήταν στις 19 Μαΐου 2023 — κι αμέσως μετά άρχισαν αυτά τα ντέρμπι που άφησαν κενό χώρο πάνω στο χαρτί.
Κι όμως, όταν κοιτάξεις την εικόνα της φετινής χρονιάς, δεν βλέπεις έναν Ολυμπιακό αυτόματο: τρεις ήττες σε σειρά στον δρόμο του Euroleague (συλλογή WWLLL από τις τελευταίες πέντε), σαφώς σημάδι πως κάτι γίνεται μέσα στην ομάδα αλλάζει συνέχεια. Αν ήταν μόνο εκείνες οι νίκες στις αναμετρήσεις τους με τον Παναθηναϊκό ή το Μονακό, ίσως όλα ήταν πιο εύκολα· όμως βλέπουμε πως ακόμα και στην κατηγορία της πρώτης θέσης μέσα στο πρωτάθλημα, ο Ρεάλ δεν αφήνει τίποτα στην τύχη.
Πώς μπορείς λοιπόν να ερμηνεύσεις αυτό το κουβάρι; Γιατί τρεις νίκες στους τελευταίους πέντε αγώνες δεν λέγονται έτσι απλά ένας καλός αριθμός;
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
θυμάμαι κάτι που έπιασα στα νύχια μου σαν κλέφτης παλιά στην αίθουσα βίντεο του ΣΕΦ — τον Οκτώβρη του 2019, εκείνος ο Ρεάλ στοyacBarcelona κι ο Σπανούλης είχε πετάξει από πάνω τους σα σχολαζάρι. τρεις φορές τριγύριζαν σαν έντομα γύρω από το κλειστό — τρεις φορές εκείνος ο γερο-Γιάννης τους γύρισε ανάποδα μέσα στη μισή ώρα. όταν τελείωσε η τρίτη λήψη, ο ισπανός παρουσιαστής είχε αρχίσει να φωνάζει πως "δεν είναι δυνατό" και εγώ γύρισα στον γείτονα μου στο σπίτι κι έκανα "δες ρε φίλε, αυτό είναι ψωμί μαλακό". τρεις φορές σφάξανε ζωντανούς εκείνοι οι τρεις μέσα στη σειρά — όχι επειδή ήταν θρύλοι εκείνες τις στιγμές, αλλά επειδή εκείνος ο Ολυμπιακός είχε καταλάβει κάτι που οι υπόλοιποι ακόμα αναρωτιόμαστε: ότι όταν ένας παίκτης σου ξεπηδάει σα γκροτέσκο σαν τον Σπανούλη μπροστά σου, δεν υπάρχει αντικείμενο πια.
τώρα όμως εκείνο ήταν πολιτισμός. εδώ μιλάμε για τρία ντέρμπι σα δίσκο που γυρίζει στους πέντε τελευταίους αγώνες σα ρουτίνα μυστικοπαθή — ενώ ο Ρεάλ έκανε ό,τι έκανε φέτος στην Euroleague σα να του είχε σβήσει η μπαταρία (0 βαθμοί σ' όλους τους αγώνες; εμένα αυτά μου λένε πως τους έβαλαν χέρι ακόμα πιο βαθιά σα κανονιοφόρους μέσα στη θάλασσα). τρεις νίκες μέσα σ' ένα σπιράλ τόσο σφιχτό που τις τελευταίες τρεις έχασαν συνέχεια εκτός έδρας σαν χελώνες στις αρχές της εποχής;
η τελευταία φορά που εκείνος ο Ρεάλ ξαναχάθηκε εκτός έδρας ήταν πριν δυόμιση χρόνια — Μαΐος 2023, ντροπή μεγάλη για τους φανέλες τους. μετά άρχισαν όλα αυτά τα ντέρμπι σα κάτι σαματάκι που δεν σταματάει ποτέ. πρώτη φορά τον Απρίλιο 80-72 εκείνοι μέσα, δεύτερη φορά ξανά σπίτια τους 77-71 — αλλιώς λέμε πως βρήκανε τον κόπο τους μέσα από τη σαχλαμάρα που είχαν φέρει αυτοί οι αριθμοί;
τώρα λοιπόν κοιτάμε έναν Ολυμπιακό με τρεις συνεχόμενες νίκες σα να 'ναι βγαλμένες από την εποχή που έκαψαν τον ΠΑΟΚ στο κλειστό μέσα σε μία βδομάδα μόνο — εκείνες τις εποχές που το βλέμμα σου έλεγε πως αυτοί είχαν πιει κρασί από βράχο και είχαν μάθει πως ο θεός τους μιλάει μόνο στα ελληνικά. εκείνες οι τρεις φορές όμως ήταν σα πλήγμα που άλλαξε τον τρόπο που οι μεγάλοι κάνουν κουμάντο — όχι επειδή είχαν κάποιον τύραννο σκόρερ, αλλά επειδή εκείνη την ομάδα κάθε παίκτης της είχε μέσα του κάτι σα σφεντόνα αρχαίου πολεμιστή: σκότωνε χωρίς να τον βλέπεις.
εγώ εδώ λέω πως αυτά τα ντέρμπι δεν είναι σα αριθμοί πάνω στο χαρτί· είναι σα τραγούδι που κάποιοι ακόμη θυμούνται στους δρόμους της γειτονιάς όταν εκείνος ο κόσμος τραγούδαγε δυνατά και ξέχναγε πως υπάρχει βραδινό αύριο. τρεις φορές νίκη — σα κάτι που δεν μπορείς να το αποκόψεις από τη μνήμη σου παρά μόνο αν κλείσεις τα μάτια σφιχτά σαν να ξεχνάς κάποιον παλιό δεσμό. αυτοί οι αγώνες βγήκαν σα ιστορίες που κάποιοι τις λένε στους εγγόνους τους σα παραμύθια — όχι επειδή ήταν υπεράνθρωποι, αλλά επειδή εκείνες τις στιγμές έμοιαζαν σα ζωντανές μνήμες αυτού του τόπου που πάντα βάζει τον αγώνα πάνω από όλα, ακόμα κι όταν όλοι οι άλλοι γύρω του έχουν χάσει την ψυχή τους στις όχθες ενός άλλου πρωταθλήματος.
ΜΕΓΑΛΩΣΑΜΕ ΜΑΖΙ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ, ΡΕ! ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΡΕΑΛ ΣΑΝ ΝΑ 'ΤΑΝ ΣΑΝ ΜΠΑΛΑΣΤΑ ΣΕ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΠΕΔΙΟ! ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ; ΤΩΡΑ ΤΟ ΚΛΑΣΜΑ ΑΥΤΟ ΣΕ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΣΕΡΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΠΑΛΙΟΣ ΣΚΥΛΟΣ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ!
ΤΡΕΙΣ ΝΙΚΕΣ ΣΤΑ ΠΕΝΤΕ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΤΕΡΜΠΙ;;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΛΕΕΙ "ΤΥΧΗ" ΑΛΛΑ "ΠΟΙΟΤΗΤΑ"!!! ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΟΥ ΛΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΦΟΡΜΑ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ WWLLL ΣΤΟ EUROLEAGUE! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΔΙ ΚΑΛΟΥ! ΑΛΛΑ ΣΤΑ ΝΤΕΡΜΠΙ ΜΕ ΤΟΝ ΡΕΑΛ ΜΑΔΡΙΤΗ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΣΚΙΖΟΥΝ ΣΑΝ ΘΕΟΙ!
ΚΙ ΑΝ ΕΧΟΥΝ ΧΑΣΕΙ ΤΡΕΙΣ ΣΕ ΣΕΙΡΑ ΕΚΤΟΣ ΕΔΡΑΣ;;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ! ΣΑΝ ΝΑ ΛΕΣ ΠΩΣ Ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ ΠΟΥ ΣΥΛΛΑΒΕ 97-93 ΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΣΕ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΑΓΩΝΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΣΟΒΑΡΟ! ΑΥΤΟΙ ΣΤΑ ΝΤΕΡΜΠΙ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥΣ ΨΗΛΑ ΣΑΝ ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑ!
ΚΙ Ο ΡΕΑΛ;;; Ο ΡΕΑΛ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΙΟ ΤΟΥ 2023 ΔΕΝ ΕΧΑΣΕ ΕΚΤΟΣ ΕΔΡΑΣ! ΚΙ ΟΜΩΣ, ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΤΟΥΣ ΠΕΤΑΞΑΝΕ ΣΑΝ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΣΕ ΣΕΙΡΑ! ΜΗΠΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΔΙ ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΜΑΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΝ ΧΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥΣ;;;
ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΤΟΥΣ ΗΤΑΝ Η ΖΩΗ ΤΟΥΣ—ΤΩΡΑ;;; ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΟΥΡΑΣΑΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΙΕΣΤΑ! ΠΕΡΑΣΕ Η ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΦΟΒΟΥΝΤΑΝ ΤΗΝ ΛΕΞΗ "ΕΛΛΑΣ" ΣΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥΣ! 🔥💪😱
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ—ΚΙ ΟΥΤΕ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ! ΟΤΑΝ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΣΕΦ, ΑΥΤΟΙ ΘΑ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΝΤΕΡΜΠΙ ΣΑΝ ΤΑ ΠΙΟ ΩΜΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΠΟΤΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ! 🔴🔥
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά όταν μιλάμε για αυτές τις τρεις νίκες του Ολυμπιακού στα τελευταία πέντε ντέρμπι με τον Ρεάλ Μαδρίτης, μην κοιτάς μόνο τους αριθμούς σαν κάτι ξερό πάνω στο χαρτί. Κοίταξε εκείνη την 20η Απριλίου του 2025 — εκτός έδρας, το Σαντιάγο Μπερναμπέου ήταν ακόμα πιο ψυχρό εκείνο το βράδυ από όσο ήταν το φετινό Euroleague των Ισπανών. Ο Ολυμπιακός βγήκε εκεί σαν ομάδα που είχε κάψει τα πλοία πίσω της: ημετέρου, 72-80 στους Μαδριλένους. Δεν ήταν τυχαία η νίκη εκεί — ήταν σα διακήρυξη πως αυτοί εδώ δεν πρόκειται ποτέ να γίνουν θύματα του μεγάλου ονόματος.
Στη συνέχεια όμως, τρεις ημέρες αργότερα, εντάξει, η σειρά γυρίζει σπίτι του. Ο Ρεάλ μέσα στη Νέα Φιλαδέλφεια τους στήνει τριγύρω τους σαν ψαράδες γύρω από ένα ψάρι που ξεμένει. Και τελικά η σειρά κλείνει με έναν τρίτο αγώνα εκείνο το βράδυ της 1ης Μαΐου — εκτός έδρας ξανά, στους δικούς τους χώρους αυτή τη φορά, όχι σπίτια που είχαν χτίσει οι ίδιοι σαν αλάθητοι: 86-84. Ήρθε εκεί η ομάδα του Δημητρίου από πάνω τους σα μια ομάδα η οποία είχε βρει τον τρόπο να τους μιλήσει σε γλώσσα που αυτοί καταλάβαιναν τελικά: εκείνος ο αγώνας δεν ήταν νίκη μονάχα, ήταν μήνυμα πως κανείς δεν είναι αλώβητος όταν πέφτει στα χέρια εκείνων που έχουν γίνει ιεροί πολεμιστές στις μεγάλες στιγμές.
Κι όμως, εκεί που όλα φαίνονται σαν κάποιο ανέκδοτο σκοινί που δένει τριγύρω τους ιστορικούς νίκες, υπάρχει μια απόχρωση εδώ που κανείς δεν βιάζεται να δει. Η φετινή χρονιά του Euroleague δείχνει έναν Ολυμπιακό που τρέχει στις τρεις τελευταίες του ήττες σα να μην βρίσκει την πόρτα εξόδου. Ναι, τρεις συνεχόμενες εκτός έδρας — σημάδι ότι κάτι δεν πάει καλά ακόμα κι όταν βρίσκουν τη νίκη. Στο εσωτερικό όμως του πρωταθλήματος εκείνοι οι τρεις αγώνες που έκαναν τους αριθμούς να λάμπουν έγιναν κάτω από συνθήκες που δεν είχες μόνο ποιότητα, είχες και τη σπίθα εκείνου του οποίου η παρουσία στον αγωνιστικό χώρο αλλάζει τις ισορροπίες ακόμα και όταν οι άλλοι νομίζουν πως έχει χάσει την ψυχή του.
Ρωτάω λοιπόν: Αυτά τα ντέρμπι είναι σημάδι μιας νέας εποχής ή σκόρπια αστέρια ενός παρελθόντος που ακόμα και τώρα κάνει τους ανθρώπους στους δρόμους της γειτονιάς τους ν’ ανατριχιάζουν; Γιατί τρεις νίκες σ’ έναν τόσο δύσκολο διάδρομο δεν λέγονται έτσι ξερά. Λένε πως όταν τελικά στέκεσαι αντιμέτωπος με κάποιον που σου θυμίζει πως η ιστορία γράφεται μόνο όταν εκείνοι που την γράφουν βρίσκονται ακόμα όρθιοι, τότε ξέρεις πως αυτά τα νούμερα έχουν βάρος ατσάλι. Το αν αυτό αρκεί όμως για να μιλάς για στροφή της εποχής — αυτό είναι που ακόμα δεν ξεκαθαρίζω μόνος μου.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.