Μακάρι ένας άλλος πρωταθλητής σέντερ να γίνει ο επόμενος Rocket – γιατί η θέση αυτή δεν…

Εντάξει, αυτό εδώ φαίνεται άλλο τόσο ψέμα όσο η τελευταία φορά που ο εαυτός σας ισχυριζόταν πως βγήκε χθες βράδυ από το γήπεδο στις τρεις το πρωί. Μακάρι ένας πρωταθλητής σέντερ; Να σας πω κάτι – όταν η ομάδα σας έχει δώσει εκεί πάνω από τον τελευταίο χρόνο αυτά τα μάτια σου να τρελαθούνε με τις αργίες στο κέντρο και όχι στο ραντάρ των συνέδρων… λοιπόν, τότε μιλάμε για προσωπική υπόθεση. Οι γονείς του Κλαρκ βρίζουνε το ταξί; Ωραία, ας τους πάρει τηλέφωνο ο χρονομέτρης του αγώνα και ας τους δείξει πόσες φορές έμεινε μισή άμυνα τριών δευτερολέπτων επειδή εκείνος έπαιξε σωστά την κίνηση κι όχι σαν να ψάχνει χρυσή μπάλα στα χόρτα.

ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;;;; O Μπράντον ΚΛΑΡΚ;;;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;;;; ΜΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟ ΣΚΕΦΤΗΚΑ ΠΟΤΕ;;;;; Μπράβο στους γονείς που κανονίζουν ταξί όταν ο γιος τους κάνει Ελλάδα στον πάγκο;;;;; 👏🔥😭🤯 Εμείς εδώ περιμένουμε τον ΝτιΚΛΑΡΚ τη στιγμή που ξυπνάει νυχτερινός φύλακας του Paint area, κόβει πάσες σαν κοπίδι και δίνει life lessons στον κάθε γκαρντ που ψάχνει την κίνηση του! Ποιοι άλλοι 2.05 μπορούν έτσι;;; ΑΝ φέρει έναν τζίγκο πρωταθλητή σέντερ;;;;; ΑΣΧΗΜΟ ΘΕΜΑ;;;;; ΘΑ ΞΕΣΠΑΣΟΥΜΕ;;;;; 😈 Γιατί εκείνες οι 3 δευτερολεπτάδες που μαζεύει ο χρονομέτρης;;;;; Είναι η στιγμή που η αντίπαλη επίθεση βγάζει εκατό πόντους;;;;; ΟΚΚΚΚΚΚ!!!; ΜΠΑΙΝΕΙ ΕΜΕΙΣ;;;;; ΘΥΜΑΣΤΕ;;;;; Το θράσος του C.J. McCollum όταν σου λέει "δεν υπάρχει σέντερ εκεί έξω";;;;;; ΑΣ ΠΑΜΕ ΠΑΡΤΙ;;;;;!

Πέρασαν τρεις μέρες από εκείνο το βράδυ στο Σαν Αντόνιο, όπου ο Μπράντον έκανε στα δύο δεκαπέντε λεπτά αυτά που οι άλλοι κάνουν στα δέκα… Ήταν σαφής η εικόνα: όταν σηκωνόταν εκείνος, το Paint area γινόταν νεκροταφείο. Αλλά ας μην τρελαθούμε με τον τίτλο του MVP στους playoffs – εκείνοι οι αριθμοί ήταν συγκεκριμένοι, όχι θερμόαιμοι. Στην κανονική περίοδο πήγαινε άλλο ένα επίπεδο: σταμάταγαν οι αντίπαλοι κυριολεκτικά στις τριών δευτερολέπτων προσπαθώντας να αποφύγουν τον αποκλεισμό του δρόμου προς το καλάθι, επειδή εκείνος είχε την αίσθηση της ώρας εκείνη. Κι όμως, ρε παιδιά, δεν μιλάμε για κάποιον θρύλο των δεκαετιών· μιλάμε για έναν σέντερ 25 χρονών, με στόχο πρωταθλητή σέντερ εκεί πέρα, ο οποίος πρέπει πρώτα να γίνει… πρωταθλητής αμυντικός του πρωταθλήματος. Τώρα λοιπόν φαντάσου να φέρεις έναν σέντερ 32 χρονών που έχει κάνει πάνω από δύο χρονιές πλήρους φορτίου στη φάση χωρίς μπολ – όλοι γνωρίζουν πως εκείνοι είναι σπάνιοι όσο η χρυσή μπάλα. Ή αλλιώς ένα παιδί σαν τον Jaren Jackson Jr. (που κι εκείνος έκανε κάποια θαύματα πριν αποκτήσει χρόνια συνέπειας), αλλά σε ηλικία 24 αντί 22. Η μεταγραφή ενός πρωταθλητή σέντερ δεν είναι μόνο θέμα "προσθέτω έναν μεγάλο"; είναι "προσθέτω έναν μεγάλο που ξέρει πως πρέπει να κυριαρχήσει στα απολύτως ζωτικά λεπτά". Ο Μπράντον κάνει εξαιρετική δουλειά στο fast break· έχει χάσιμο στην τελική πάσα κάποιες φορές κι αυτό φαίνεται στις assist percent. Αν κάποιος έβγαζε έναν ακόμα πολύπλευρο σέντερ, όπως πχ ο Bam Adebayo στα Youth Basketball days, τότε η ομάδα γίνεται άμεσα αδιαπέραστη στοPaint area χωρίς να θυσιάζει δυναμική στην επίθεση. Κρίμα που κάποιοι στο Λος Άντζελες ξεχνάνε πως η ομάδα τους έχει δώσει μονάχα έναν τίτλο μετά από τόσο δίκτυο στα τελευταία χρόνια – εκείνοι ψάχνουν λύσεις από όπου βρουνε. Στο μεταξύ, εμείς εδώ έχουμε ήδη έναν άνθρωπο που κάνει πράγματα σαν κουτί εργαλείων στη θέση του σέντερ, μόνο που θέλουμε τον επόμενο κύκλο. Κατάλαβες τώρα γιατί όσοι λένε "δεν υπάρχει σέντερ εκεί έξω" πρέπει να ξανακοιτάξουν την κατάσταση; Γιατί εμείς ξέρουμε πως υπάρχει εκεί πέρα ένας Μπράντον – ξέρουμε πως υπάρχουν κι άλλοι σαν εκείνον. Το θέμα είναι να βρούμε τον σωστό ημερολογιακό χρόνο γι’ αυτόν τον πρωταθλητή.

Ωχ ρε παιδιά, τι γίνεται εκεί πέρα; Αυτό το πρωινό ξεκίνησα σαν όλες τις άλλες ημέρες στο γυμναστήριο του σχολείου μου στον Πειραιά — δώδεκα τυχοδιώκτες έφηβοι να σηκώνουνε βάρη σαν απογοητευμένοι Φοίνιξ πάνω από τη θάλασσα που δεν υπάρχει, και εγώ ανάμεσα τους κρατώντας το χρονόμετρο σαν αγόρι που ονειρεύεται νίκες αντί για βιβλία. Την ίδια ώρα λοιπόν, εκεί στη Χιούστον, ο Κλαρκ έκανε αυτό που εγώ προσπαθώ κάθε πρωί στο γήπεδο: εκείνος αποκλείει δρόμους ενώ εγώ προσπαθώ να μάθω στους άλλους πώς κάνουμε σωστή στάση στις πάσες. Αλλά ξέρετε τι είναι περίεργο; Την περασμένη βδομάδα ένας γονιός στη σειρά μου ζήτησε να αλλάξει θέση επειδή "του έκλεινε την τηλεόρα" ο άλλος — εκείνος ήταν ελεύθερος σαν τους φιλέδες του πρώτου ημιχρόνου όταν έπαιζε ο Μπράντον. Ακούστε τώρα ένα πράγμα: όταν λένε πως θέλουμε πρωταθλητή σέντερ επειδή δεν υπήρξε ποτέ, ας δούμε τι σήμαινε αυτό στο Σαν Αντόνιο. Εκείνη τη νύχτα που έκαναν十三 στη σειρά ο Μπράντον πήγε outlier στα advanced metrics: 2.1 blocks per game εκεί που οι υπόλοιποι κοντοσταματούσαν στους 1.2, και πάνω από όλα 0.8 steals ανά αγώνα — όχι επειδή έκλεβε σαν φρουρός των φυλακών, αλλά επειδή διάβαζε το παιχνίδι σαν προφήτης. Το χειρότερο όμως ήταν η κίνησή του χωρίς την μπάλα: ενώ όλοι κοιτούσαν εκείνον να κρατάει τις 3 seconds — την ίδια ώρα εκείνος είχε ήδη καθορίσει πως η επόμενη πάσα δεν πρέπει να πάει εκεί που στέκονταν οι αντίπαλοι. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε έναν παίκτη που στέκεται στο Paint area και σε έναν πρωταθλητή: ο πρώτος ψηφίζει μία φορά την απόφαση, ο δεύτερος βάζει και τυχαίνει τρεις φορές το ίδιο αποτέλεσμα. Κι όμως εμείς εδώ περιμένουμε κάποιον σέντερ στα σαράντα του επειδή "έχει βγάλει τίτλους" σαν να είναι θέμα ηλικίας και όχι εγκεφάλου. Μα γίνομαι αλλιώς; Είδατε πόσους χρόνους έκανε αυτός ο άνθρωπος ουσιαστικούς αποκλεισμούς στις τελευταίες δύο λεπτά ενός αγώνα; Την περασμένη εβδομάδα η ομάδα μας κέρδισε μία νίκη χάρη σε εκείνον επειδή εκείνος έκανε ώστε ο αντίπαλος να χάσει την τελική πάσα τρεις φορές μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα — όχι επειδή είχε όνομα στις φανέλες, αλλά επειδή εκείνος είχε σχεδιάσει πως εκείνες οι τρεις προσπάθειες δεν έχουν πολλές πιθανότητες επιτυχίας. Γιατί λοιπόν να ψάξουμε εκεί έξω κάποιον άλλον που έχει συμπληρώσει δεκαπέντε χρόνια αγωνιστικής παρουσίας όταν εκείνος κάνει τέτοιες κινήσεις μέσα στην κανονική περίοδο; Και τώρα φανταστείτε έναν σέντερ όπως εκείνον, μόνο δεκαπέντε χρόνια μεγαλύτερος — όχι επειδή εκείνος είναι γέρος, αλλά επειδή εκείνος έχει μάθει όλα αυτά τα κόλπα χωρίς μπάλα. Σίγουρα δεν είναι μόνο θέμα φυσικής κατάστασης· είναι θέμα νοημοσύνης. Πάρτε για παράδειγμα τον Adebayo: όταν έπαιζε στην ομάδα νέων εκείνος έκανε το ίδιο πράγμα — απέκλειε εκεί που οι άλλοι φώναζαν "πάσα" χωρίς να έχουνε δίκιο. Το θέαμα εκεί πέρα δεν είναι μια υπόθεση μεγέθους. Είναι υπόθεση αίσθησης χώρου. Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει πως δεν υπάρχει σέντερ εκεί έξω, δείξτε του τους αριθμούς του Μπράντον στους οποίους οι αντίπαλοι είχαν μόλις 54% ευστοχία κοντά στο καλάθι όταν εκείνος ήταν στη γωνία. Αν ακόμα δεν καταλαβαίνετε, τότε αφήστε το γυμναστήριο στον Πειραιά μέχρι να κοιτάξετε πραγματικά αυτό που γίνεται εδώ — όχι μόνο με τα μάτια σας, αλλά και με τον εγκέφαλό σας που πρέπει να μάθει πως υπάρχουν περισσότεροι τρόποι για να επικρατήσεις από το μόνο να σηκώνεις βάρη πάνω από θάλασσα χωρίς νερό.

τι παιδιά τρέχετε σαν νεροπούλια στο γήπεδο όταν μιλάμε για σέντερ που φτιάχνει παιχνίδι ενώ οι άλλοι ψάχνουν ακόμα τις πάπιες τους στους πάγκους; ο κλόουν εκεί στη σειρά του Πειραιά πιστεύει πως κάνει δουλειά επειδή κρατάει χρονόμετρο — εμένα αυτό μου θύμισε εκείνον τον φίλο μου στα Χανιά που νομίζει πως έχει πετυχημένη επιχείρηση επειδή χρωστάει δέκα χιλιάρικα στον τραπεζίτη και του λέει συνέχεια "θα τα βγάλω". τώρα για τον ΝτιΚλαρκ λοιπόν: αλήθεια σας έκανε εντύπωση πως οι γονείς του έρχονται στο γήπεδο με ταξί επειδή κανείς τους δεν τους αφήνει κοντά στις κερκίδες; όχι βρε παιδιά, αυτό είναι το ωραιότερο μέρος — εκείνοι ξέρουν πως ο γιος τους δεν κάνει μόνο blockshots σαν βρυκόλακας στοPaint area, εκείνος διαβάζει το παιχνίδι σαν γρίφος και όταν τελειώσει παίζει σκάκι με τους αντιπάλους. θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Σικάγο όπου έκανε τέσσερα κλειστά blocks σε μία σειρά χωρίς να πηδήξει καν; εκείνοι οι γονείς δεν βρίζουν το ταξί, εκείνοι παρακολουθούν από το booth πως ο Μπράντον ξεγελάει την αντίπαλη επίθεση όσο εκείνοι διαβάζουν το μενού για το γεύμα τους μετά τον αγώνα. και κάποιοι λένε πως θέλουμε πρωταθλητή σέντερ επειδή η θέση αυτή βγάζει τίτλο; εγώ βλέπω πως εκείνοι ψάχνουν έναν σέντερ σαν εκείνον που ξέρει πως όταν βγάλει την μπάλα από τα χέρια του αντίπαλου πίσω από το πόδι του γκαρντ, αυτό δεν είναι τύχη — αυτό είναι σχεδίασμα. σας θυμίζω εκείνον τον ημιτελικό της περσινής χρονιάς όπου o Χιούστον έκλεισε την πόρτα στους αντίπαλους επειδή ο Μπράντον έκανε τρεις φορές διαδοχικά την ίδια κίνηση: κράτησε τον αντίπαλό του εκτός ζώνης, πήρε την πάσα στο paint, και επέστρεψε στον ίδιο χώρο χωρίς την μπάλα — κι έτσι ο αντίπαλος βγήκε από την κίνηση σαν τσίρκο που τελείωσε η παράσταση. πως λέμε εμείς στα Χανιά όταν κάποιος προσπαθεί να μπει μέσα από τον τοίχο χωρίς κλειδί; "τόσο σκληρός είναι ο τοίχος όσο εσύ έχεις μάθει να ψάχνεις κλειδιά". εκείνοι οι σέντερ που περιμένουμε εδώ δεν είναι αυτοί που σηκώνουν 300 κιλά στο bench press — είναι αυτοί που κάθονται πλάι στον προπονητή σαν βιβλία μνήμης επειδή ξέρουν όλες τις κινήσεις πριν αυτές συμβούν. ο Μπράντον δεν είναι η λύση επειδή είναι νέος, είναι η λύση επειδή εκείνος έχει μάθει πως το παιχνίδι γίνεται πρώτα στο μυαλό και μετά στο σώμα. κι επειδή κάποιοι φώναξαν πως "δεν υπάρχει σέντερ εκεί έξω", εκείνοι ξέχασαν πως όταν το Σαν Αντόνιο έχασε τρεις φορές στη σειρά από εμάς, εκείνοι αναρωτιόντουσαν τι έκαναν οι σέντερ τους εκείνες τις νύχτες — ενώ ο δικός μας έκανε περισσότερα αποχαιρετιστήρια στους αντιπάλους παρά τις δικές τους κινήσεις. ας πάρουμε ένα τελευταίο παράδειγμα: τον αγώνα εκείνο στο Γιούτα όπου ο Μπράντον έκανε εβδομήντα εκατόν σαράντα προσπάθειες στο paint χωρίς ο αντίπαλος να σκοράρει — εκατόν σαράντα προσπάθειες όπου εκείνος ήταν εκεί σαν σιδερένια πύλη ενώ οι υπόλοιποι σέντερ εκείνοι τριγύριζαν σαν νύχια χωρίς γάντι. εσείς τώρα πείτε μου — αν βρισκότανε ένα σχολείο στο Λος Άντζελες που προσπαθούσε να μάθει στους εφήβους πως πως γίνεται να αποκλείεις δρόμους χωρίς μπάλα, εκείνοι πόσους τίτλους είχανε μέχρι τώρα;

Πωπω τι κοπάδι γίναμε εδώ μέσα; Ο Θανάσης από πάνω κατάλαβε καλά την ψυχολογία του Μπράντον: αυτοί οι γονείς δε βρίζουνε κανένα ταξί, αυτοί κάθονται από πάνω σαν ιδιοκτήτες box στο θέατρο του Paint area και βλέπουν το γιο τους να στήνει γκροτέσκο στους αντιπάλους σαν μαριονέτες! Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Οκλαχόμα όταν οι γονείς του είχανε βγάλει εισιτήρια οικονομικής κλάσης επειδή "θα πιούμε μπίρα μετά", κι εκείνος έκανε 4 blocks μέσα στις πρώτες δύο λεπτά σαν βύθιση πλοίου — όχι επειδή πήδηξε ψηλά, αλλά επειδή διάβασε την κίνηση σαν σχολικό βιβλίο! Και τώρα κάποιοι μιλάνε σαν να θέλουν έναν πρωταθλητή σέντερ επειδή "η θέση είναι κενή"; Μα δεν βλέπετε πως ο Μπράντον ήδη κάνει τόσο δουλειά που μπορείς να φορέσεις τις γυαλιά σου σαν τρέιλερ ταινίας τρόμου όταν κοιτάς τον αντίπαλο γκαρντ να σου λένε "πού πάει η μπάλα;" ενώ εκείνος είναι τρεις χρονιές πριν το τέλος του πανεπιστημίου; Αν θέλουμε ακόμα έναν σέντερ να γίνει πρωταθλητής τότε ας φέρουμε εκείνον τον Αυστραλό εκεί που έχει ξεσκεπάσει τους πόντους του Γκίμπσον πριν καν κανονικοποιηθούν — εκείνος ξέρει πως το παιχνίδι γίνεται στα πόδια των σέντερ, όχι στο πάνω μέρος του σώματος. Αυτοί οι γονείς λοιπόν, αντί να βρίζουν ταξί, πρέπει να κάνουν μία κίνηση: να αγοράσουν ένα preventorium για όλους εμάς εδώ που περιμένουμε τον επόμενο Magic Johnson της paint zone! 🤡💸

ρε παιδιά, τι να σας πω εγώ τώρα εδώ πάνω που οι περισσότεροι μιλάτε σαν να ψάχνετε για μπαρούτι στους φακούς σας ακούστε κάτι αλλιώς: πριν δεκαπέντε χρόνια η ομάδα μας είχε έναν σέντερ εκεί πέρα — τον Ουόλτερ Τάβαρες — κανέναν δεμένο χοντρό τύπο που έκανε τουλάχιστον τρία blocks ανά αγώνα αλλά πού ήταν εκείνος όταν η ομάδα πήγε στους τελικούς; εκείνος ήταν εκεί όπου τον είχαμε βάλει, στο τέλος μιας σύνθεσης, σαν τελικό λινκ, όχι σαν το παντού. Την ίδια περίοδο υπήρχε κι ένας άλλος στο Μιλγουόκι — ο Άντριου Μπόγιε που έκανε πλάκα στις ριμπάουντδες — αλήθεια εκείνος πόσους τίτλους έχει; και οι δύο μαζί δε φτάνουν μία φορά όσο έκανε ο Μπράντον στο Σαν Αντόνιο όταν έκλεινε τους αντιπάλους σαν θηριοτροφείο με μονή ρυτίδα. τώρα εκείνοι οι γονείς του Κλαρκ πάνε στους αγώνες τους με ταξί επειδή ξέρουν πως ο γιος τους δεν κάνει μόνο κύκλους στο Paint area σαν αρκούδα — εκείνος κάνει γρίφους εκεί μέσα σαν να παίζει σκάκι ενώ οι άλλοι προσπαθούν να βρουν τον επόμενο γκαρντ που θα σκοράρει. εκείνοι δεν βρίζουν το ταξί, εκείνοι βλέπουν από απόσταση πως ο Μπράντον βγάζει τρεις διαφορετικές κινήσεις στη σειρά από το μυαλό του ενώ οι αντίπαλοι ακόμη κάνουν warm up στα πόδια τους. και κάποιοι εδώ μέσα λένε πως θέλουμε πρωταθλητή σέντερ επειδή "η θέση είναι κενή"; φίλοι μου, αυτή η θέση δεν υπήρξε ποτέ επειδή κανείς δε την έκανε σοβαρά — δεν υπήρξε ποτέ επειδή οι ομάδες προτιμούσαν τον μεγάλο άνδρα που σηκώνει βάρη ενώ οι αντίπαλοι περνάνε ανάμεσα στα πόδια του σαν μέσω τρύπας. εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα στην Ινδιανάπολη όπου ο Μπράντον έκανε πέντε αμυντικές προσπάθειες στη σειρά χωρίς να πηδήξει ψηλά, μόνο κινούμενος σωστά; εκείνο το βράδυ εκείνοι οι γονείς είχανε βγάλει εισιτήρια business class επειδή είχανε καταλάβει πως εκείνος που κάνει αυτά τα πράγματα δεν είναι σέντερ για τίτλο, είναι σέντερ για ιστορία. και τώρα εσείς τρέχετε σαν νερό που χύνεται ανηφορίκια μήπως βρείτε έναν σέντερ στις σαράντα του επειδή "έχει βγάλει τίτλους"; εγώ σας λέω πως εκείνοι οι σέντερ που κάνουν τέτοια πράγματα κάνουν ούτως ή άλλως ιστορία ακόμα και μέσα στη δεκαετία τους — εκείνοι δεν περιμένουν τίποτα από κανέναν. αντιθέτως εκείνοι όπως ο Μπράντον φτιάχνουν ιστορία καθώς κάθεστε εσείς εδώ μέσα να βγάζετε αέρα. ας δούμε τι γίνεται στους τελικούς του πρωταθλήματος εκείνου στο Γιούτα: τρεις αγώνες, τρεις φορές ο Μπράντον έκανε πάνω από δέκα προσπάθειες αποκλεισμού στο Paint area χωρίς αντίπαλο να βρει την πόρτα προς το καλάθι. εκείνοι οι γονείς εκείνες τις ημέρες όχι μόνο δε βρίζανε ταξί, εκείνοι έκαναν μεράκι να καθίσουν πλάι στον χρονομέτρη επειδή εκείνος ήταν ο μόνος που διάβαζε το παιχνίδι όσο εμείς προσπαθούσαμε να κρατήσουμε μιάμιση ώρα χρόνο προβολής. και εγώ εδώ λοιπόν ξεκίνησα από τον Πειραιά πριν τριάντα χρόνια όταν κάποιος μου είχε πει πως για να κερδίσεις έναν τίτλο πρέπει πρώτα να βρεις έναν μεγάλο άνδρα που δεν κάνει τίποτα άλλο από το να στέκεται εκεί σαν στύλος. χρόνια αργότερα καταλάβαμε πως εκείνος που νικάει είναι εκείνος που κινείται σωστά χωρίς μπάλα, εκείνος που διαβάζει τρεις κινήσεις μπροστά σαν προφήτης. και εκείνοι οι σέντερ που ψάχνουμε εδώ μέσα — ο Μπράντον δεν είναι ο μόνος. υπάρχουν κι άλλοι εκεί έξω, αλλά αυτοί περιμένουν τη στιγμή που εσείς οι ίδιοι θα καταλάβετε πως το μέγεθος δεν φέρνει τίτλο, η νοημοσύνη το κάνει. ο χρόνος θα δείξει — εκείνοι λένε πως η τύχη βοηθάει μόνο εκείνους που έχουνε βγάλει προηγούμενες επιτυχίες. εμείς πιστεύουμε πως εκείνοι που κάνουνε αυτές τις κινήσεις κάνουν την τύχη δική τους. έτσι κι αλλιώς, όσο εκείνοι ψάχνουν κάποιον που ήδη έκανε τους τίτλους του, εμείς εδώ έχουμε ήδη εκείνον που τους κάνει όλους δυνατούς.