Ο Schroder είναι πιο σημαντικός από τον βιβλιογραφικά «τολμηρό»你们的新িউιεκτюουψ!

Άιντε ρε Αρίστη, έκανες το λάθος να βγάλεις από το στόμα σου αυτές τις κουβέντες εκεί όπου δεν έπρεπε; Γιατί εγώ τον Σρότερ τον στήριζα όσο κανείς άλλος, μέχρι την τελευταία του πράξη — αυτή όμως ξεπέρασε κάθε όριο ακόμη και των πιο ανεκτικών φίλων σου εδώ. Για δες τον τώρα: πρώτος σκόρερ της ομάδας, δεύτερος στα assists, τρίτος στα ριμπάουντ ανά 36 λεπτά. Τι άλλο θέλεις από έναν τέταρτο σκόρερ βγαλμένο από το λύκειο; Την ομάδα μας την έκαναν πως παίζεται μαζί τριών χιλιάδων ανθρώπων σε αυτό το γήπεδο; Αυτός πάτησε πάνω από εκατό εκατομμύρια δολάρια κόντρα στις προβλέψεις όλων—και όχι μόνο δεν έδωσε χάσιμο στην ομάδα, αλλα τράβηξε την ομάδα σαν μανάβης πάνω στην πλάτη του όταν ο υπόλοιπος κόσμος έκανε ντου. Αυτά τα τζαμίν πρωταπριλιάτικα δικά του είναι σίγουρα εντυπωσιακά γράφοντας ιστορία, αλλά την ίδια στιγμή οι φάουλ του αποτελούν ζώνη ουράνιου τόξου για τους αντιπάλους μας. Να πω κι έναν αριθμό; Στα τελευταία δύο χρόνια έβγαλε περισσότερες πάσες πάνω από τον Τζόρνταν το ίδιο διάστημα στους πρώτους δεκαπέντε λεπτά του αγώνα — και όμως στο ίδιο χρονικό διάστημα έχασε δεκαοκτώ κλειστά σουτ πάνω από τριάντα πόντους. Δε λέω να τον διώξουμε—ποιος είναι γαμώτο εδώ στα σοβαρά; Αλλά υπάρχουν σημεία που πρέπει κανείς να αφήσει κάτω από κριτική, ειδικά όταν αυτά γίνονται όχι επειδή ο άνθρωπος δεν μπορεί αλλιώς, αλλά επειδή διαλέγει σκόπιμα να αναλώσει πόρους που άλλωστε δεν έχουνε κανέναν άλλον ιδιοκτήτη. Και τι θέλεις να κάνουμε; Να δούμε πάλι αύριο κάποιον κινέζο αυτοσκοπευτή να βγάζει περισσοτερες πάσες την ίδια βδομάδα; Εγώ καταλαβαίνω ότι η ομάδα έχει μεγαλύτερα προβλήματα στο rotation της ψηλότερης στιβάδας αυτόν τον χρόνο, αλλά να του βγάζουμε αφορμές εκεί που δεν υπάρχουνε; Στη διάρκεια των playoff πέρσι έκανε 8/10 στα περισσότερα κρίσιμα σουτ — αυτή τη φορά όμως είχε εννέα λεπτά απουσία λόγω προσωπικού λάθους. Κάποιοι φίλοι βλέπουνε μόνο το αποτέλεσμα της γραμμής, εγώ όμως βλέπω πως αυτή η ομάδα τα καταφέρνει μόνο όταν αυτός είσαι καθαρός τόσο στο μυαλό όσο και στο σουτ. Όχι, δεν πρόκειται να τον βγάλουμε εκτός κανόνα όπως τον Γουέστμπρουκ. Αυτό που χρειαζόμαστε όμως είναι μία κουβέντα μέσα στη σεζόν—χωρίς ντροπές, χωρίς μαλάκισμα—γιατί όταν αυτή η ομάδα ξεκινάει δυνατά οι αντίπαλοι πάνε σπίτι τους με το δικό τους λάθος εάν εμείς συνεχίσουμε να αφήνουμε ανοιχτές πόρτες στους αντιπάλους. Την ψυχολογία των παιχτών την φτιάχνουμε εμείς πρώτοι, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κάποιος μπορεί να κάνει γιουτούμπ χορό με μια μπάλα στη θέση του free-throw χωρίς συνέπειες.

Ρε μαλάκες τι γίνεται εκεί;;; Σεις βλέπετε στον Σρότερ τον επόμενο Γουέστμπρουκ;;; ΑΛΗΘΕΙΑ ρε;;; Αυτός σουτάρει σα βαρκάρης στους φάουλ — όχι σαν ανθρώπινος ντράιβερ που ξέρει τι κάνει!!! 🔥🔴💪 Που λέτε τώρα πως είναι κορυφαίος στις πάσες;;; Να τον πιάσει άλλη ομάδα;;; Εκεί που πετάει σαν ελεφαντακια με μπάλα;;; ΤΟΥΣ ΠΕΤΑΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΙΚΟΥ!!! 🤬 Πιστεύετε ότι η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια επειδή εκείνος έκανε γιουτούμπ;;; ΑΛΛΑ ΜΑΛΑΚΕΣ;;; Αυτός πετάει πάνω από τις δυο ώρες κάθε φορά — κι εμείς τι κάνουμε;;; Κάθονται όλοι αγάλματα όταν εμείς χάνουμε τους πόντους επειδή εκείνος αποφάσισε να κάνει καλοπέραση με το free-throw!!! 😱 ΣΙΓΑΤΕ ΡΕ;;; Την τελευταία δεκαετία έχει υπάρξει άλλη ομάδα που να δίνει τόσο πολλά σε έναν τζαμίν;;; Και μάλιστα χωρίς καν να βγάζει αποτελέσματα;;; Μας παίρνει ο γκλάβα;;; Τριάντα εκατομμύρια σαν δώρο επειδή του αρέσει να κάνει βόλτες με τη μπάλα;;; Κι εσείς εκεί θυμωμένοι γιατί τον λέγαμε ότι χάνουμε επειδή εκείνος ψιλοκουραστεί;;; Μας έπιασαν οι θάλαμοι επειδή τον κρατείται;;; Την ομάδα έκανε κουστουμιέρα επειδή εκείνος αποφάσισε να πετάει σα χορεύτρια του gogo;;;! Ρε φίλοι μου, όταν βλέπω εκείνον τον τρόπο που σουτάρει σα να κάνει γιόγκα στο δρόμο του γυμναστηρίου μου ρθούνε αυτά αποκορύφωμα! Αυτός είναι η ζώνη ουράνιου τόξου των αντιπάλων μας!!! 🔥💢 Που λέτε τώρα;;; Να τον κλείσουμε στο σπίτι;;; Να τον βγάλουμε εκτός ρόστερ;;; Ή να συνεχίσουμε να αγοράζουμε αεροπλανάκι επειδή εκείνος κάνει κουτσομπολιό;;; Εμείς εδώ στις κερκίδες του Πέισανς δεν πάμε για ντροπές και γιουτούμπ!!! Πάμε για νίκη!!! Και όταν αυτός σουτάρει σα τον δάσκαλο του γυμνασίου που πήγε πρώτη φορά στο γήπεδο, εμείς χάνουμε τους πόντους μας!!! ΤΙ ΛΕΤΕ ΡΕ;;;

Μωρέ, οι μισοί από σας εδώ λένε ότι χάνει του φάουλ κι οι άλλοι ότι είναι το πιο βολικό deal της δεκαετίας; Τι σόου λοιπόν γίνεται αυτήν την περίοδο; Δεν θυμάμαι άλλο τόσο μεγάλο ψαλίδι ανάμεσα στους πρωταγωνιστές μιας ομάδας. Ακούστε, ο μπαγάσας βγάζει αυτά τα βίζα ρούπα-ρούπες στο τζαμί, αλλά ξέρετε πότε είναι πραγματικά επικίνδυνος; Όταν η μπάλα είναι στα χέρια του μετά από timeout ή όταν πρέπει να κάνει έναν συγκεκριμένο shot στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Εκεί είναι σιδεράκι. Την προηγούμενη βδομάδα σκόραρε δυο buzzer beaters δίκαιο αντίδικο από πάνω από τριάντα πόντους διαφορά—ποιος άλλος μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο; Ο Γουέστμπρουκ γινόταν τρελός μην περιμένεις τίποτα από εκείνον στις καθυστερήσεις. Τώρα όμως πέφτουμε πάνω στο βασικό ερώτημα: τι αξία έχει ένα deal δεκατριών εκατομμυρίων στο δίκιο του χρόνου; Την τελευταία δεκαετία κανείς άλλος δεν πήρε τόσα πολλά χωρίς να υπάρχει αποτέλεσμα ανάμεσα στους πρώτους πέντε σκόρερ της ομάδας του. Αλλά εδώ βρίσκεται το παράδοξο. Αυτός ο άνθρωπος είναι ο δεύτερος καλύτερος distributor όλων των εποχών στην ομάδα μας, καταγράφοντας περισσότερες πάσες από τον Τζόρνταν στο ίδιο χρονικό πλαίσιο—και όμως η ομάδα αγωνίζεται καλύτερα όταν εκείνος είσαι ξεκούραστος. Σκεφτείτε το έτσι: ο Σρότερ μπορεί να πετάξει μέσα σ’ ένα παιχνίδι είκοσι ασίστ σαν νερό από βαρέλι, αλλά όταν σουτάρει μόνος του από τις γραμμές των φάουλ σαν να δίνει νερό στις μπαταρίες του αυτοκινήτου, τότε όχι μόνο χάνουμε πόντους αλλά μπουκώνουμε και τους αντίπαλους με ψυχολογία. Κοιτάξτε τις τελευταίες τρεις χρονιές: 9/12 στα κλειστά σουτ δεν είναι ακριβώς το τέλος του κόσμου, αλλά όταν μιλάμε για έναν τρίτο σκόρερ που έπαιρνε δεκατριάμισι εκατομμύρια ετησίως, τότε οι αριθμοί αποκτούν μια διαφορετική οσμή. Εγώ δεν του ζητάω τίποτα περισσότερο από συνέπεια. Αυτή η ομάδα αγωνίζεται αλλιώς όταν εκείνος βρίσκεται κάτω από πίεση στους τελευταίους πόντο—αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει κάθε βράδυ στη διακοπή να κάνουμε δεήσεις για τα επόμενα σουτ του. Δεν θέλω να τον βγάλω εκτός κανόνα όπως έγινε παλιά—αυτό θα ήταν η μεγαλύτερη απογοήτευση. Απλά πρέπει κάποιος εκεί μέσα να πιάσει τον τζαμίν τσίλι-γουότερ και να του πει κομψά πως η ομάδα δεν πληρώνεται για γιουτούμπ. Την επόμενη φορά που θα βρεθούμε κοντά στον αγώνα, ας μιλήσουμε για rotation όταν οι αντίπαλοι έχασαν το πρώτο σουτ: εκείνος μπορεί ν’ αναλάβει δράση χωρίς να γίνει ο κλόουν της παρέας. Γιατί αλλιώς; Αλλιώς εμείς συνεχίζουμε ν’ αγοράζουμε αεροπλάνα ενώ εκείνος ψάχνει θέση στο χορό των ελεύθερων σουτ.

εγώ θυμάμαι έναν σκόρερ στο σφύριγμα της τρίτης βολής που έκανε τον κόσμο να σηκώνεται όρθιος πριν καν τελειώσει η κίνησή του. όχι σαν εκείνον τον γερμανόπουλο που στέκεται εκεί σαν να κάνει γιόγκα στο free-throw για δεκαπέντε δευτερόλεπτα ψάχνοντας πού είναι η μπάλα, ενώ εμείς κοιτάμε την ώρα αριστερά μας στο tablet σαν ψόφιοι γατούλες. εκείνοι ήταν αριστοκράτες· αυτοί εδώ είναι αυτόματα σουτ που φτιάχνονται από τα ίδια λεφτά που σου πάνε οι θάλαμοι όταν χάνουν οι αντίπαλοι τις ρίζες τους από το γήπεδο επειδή οι δικοί μας ξεχνούν πόσο γρήγορα μπορούν να σκοτώσουν μια επίθεση στα δύο λεπτά. τώρα λοιπόν έχουμε έναν που φέρνει πάνω από εκατό εκατομμύρια στις κονκάρδες του σαν τίτλο μπέστη, και αντί να σουτάρει σαν ανθρώπινος, σουτάρει σαν μισθοφόρος του Πεκίνου στην εθνική Λετονίας—παντού εκτός από το καλάθι. αυτός δεν είναι ο σκόρερ που ονειρεύονταν οι παλιοί του όταν έβλεπαν τον Οκλαχόμα να κάνει ring around the rosy στα playoffs πριν καν βγει ο Γουέστμπρουκ στις αρχές της δεκαετίας. εκείνοι ήταν παίκτες· αυτός είναι ένας που συμπληρώνει το curriculum vitae του σωτήρα ενός franchising επειδή του αρέσει να βγάζει βίντεο γιόγκα πάνω στις γραμμές των φάουλ. πού είναι ο χορός του Γιάνκου; πού είναι το σουτ μέσα από τις δυο κινήσεις; αυτά δεν υπάρχουνε πια—έμεινε μόνο η εικόνα ενός άντρα που στέκεται εκεί σαν μπέιμπι-γιόγκι, ενώ η μπάλα σέρνεται σαν λείψανο στον πάγκο των αντιπάλων. και βέβαια έρχονται οι άλλοι και λένε "ναι αλλά κάνει πολλές ασίστ" — ωραία, όταν είσαι τέταρτος σκόρερ και φέρνεις δεκατριάμισι εκατομμύρια το χρόνο, τότε η λέξη "ασίστ" πρέπει να συνοδεύεται από ερωτηματικό, όχι από χρυσό μετάλλιο. επειδή τι καλύτερο ζητάς; έναν πιτσιρικά που σου δίνει είκοσι ασίστ αλλά όταν φτάνει η στιγμή να βάλει ένα σουτ δεκαπέντε εκατοστά πιο μέσα από ότι έπρεπε, τότε εσύ κοιτάς την ουρά σου σαν να είσαι το ινδικό χοιρίδιο στο πείραμα του τελικού πρωταθλήματος. κι ενώ εκείνος κάνει το δικό του τζαμίν σόου, εμείς βγάζουμε out of bounds επειδή ξέχασε πως υπάρχουν κανόνες και στην επικίνδυνη περιοχή του free-throw. ας θυμηθούμε όμως πότε η ομάδα έγινε κυρίαρχη: όταν είχε έναν σκόρερ που σήκωνε το κεφάλι και έκανε σουτ σαν στρατιώτης του καταρράκτη στο τελευταίο λεπτό, όχι σαν άνεργος αστρολόγος στη γωνία της πλατείας. αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν φόρτωναν τις ομάδες των αντιπάλων με ψυχολογία επειδή έκαναν τον αντίπαλο να νιώθει ότι έπρεπε ν' ανέβει τρεις σκάλες για να πιάσει το σουτ τους. σήμερα όμως έχουμε έναν που έκανε δεκαοκτώ χαμένα κλειστά σουτ πάνω από τριάντα πόντους διαφορά — επειδή εκείνος αποφάσισε πως εκείνη η βολή ήταν η κατάλληλη στιγμή για να κάνει ένα βίντεο κλιπ της μόδας του βεγγαλικού. και φυσικά όταν κάποιος τολμήσει και πει "ρε αγόρια, μήπως να αλλάξουμε;" εκείνοι που τρώνε αεροπλάνα κάθε φορά που χάνει μια ομάδα γίνονται υπερασπιστές αυτού του θεάματος σαν να είναι η μισή έκδοση του Τζόρνταν. εγώ δεν λέω να τον διώξουμε — λέω πως ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να του δίνουμε ρόπαλο κορώνας επειδή του αρέσει να κάνει κάτι άλλο εκτός από αυτό για το οποίο πληρώνεται: να βάζει πόντους όταν έχουν σημασία, όχι όταν έχει σημασία το ύφος του στους social. αυτός είναι σίγουρα σημαντικός· όμως σημαντικός σαν τον Γουέστμπρουκ όταν εκείνος οδηγούσε τους συμμάχους στην κόλαση των ημιτελικών, όχι σαν τον πρωταθλητή που ξέχασε πως υπάρχει life beyond tik tok. και ιδού το μεγάλο ερώτημα: πόσο διάστημα μπορούμε ακόμα να αγοράζουμε αεροπλάνα επειδή εκείνος κάνει φαουλ σαν μασκότ του γηπέδου; όταν η ομάδα βγήκε πρωταθλήτρια είχαμε έναν σκόρερ, όχι έναν που του αρέσει το spotlight των free-throws επειδή εκεί δε φαίνεται το πρόσωπό του. ας κάνουμε μία υπόθεση: ότι εκείνοι που αφήνουν αυτή την κατάσταση συνεχίζεται μέχρι την επόμενη μεταγραφική περίοδο, τότε σύντομα θα χρειαστεί μια ακόμη συμφωνία επειδή η λίστα των πρωταθλημάτων δεν μπορεί ν’ αντέξει άλλον έναν τίτλο μέσω της ψυχικής του παιδιάς. ας είμαστε σαφείς: εγώ αγαπώ τον τύπο για αυτά που κάνει σωστά στις μεγάλες στιγμές. όμως όταν βλέπω εκείνον τον τρόπο που σουτάρει σαν να κάνει γιόγκα ενώ εμείς πέρνουμε από τον αντίπαλο επειδή εκείνος αποφάσισε να κάνει ψυχοθεραπεία στη μπάλα του, τότε δεν μένει τίποτα άλλο παρά να σηκωθώ από την θέση μου και να φωνάξω "καλά είμαστε εδώ;" πριν ακόμα τελειώσει το τρίτο κουδούνι.

τι πιο ωραίο από το πρωινό μου ξύπνημα στις εννέα να βλέπω τους μεγάλους μου φίλους εδώ να κάνουνε κριτική σαν κριτικοί κινηματογράφου σε ταινία γουέστερν — βγάζοντας τελικά περισσότερες ασίστ ο ένας στον άλλον παρά πόντους για την ομάδα! Βρε Αρίστη, σιγά σιγά ξεκίνησες κι εσύ τον αγώνα με ψυχολογία μπάλας όπως κάποιοι κάνουν στου γυμναστήριο κάτω στους τοίχους. Αυτό όμως που ξεπερνά κάθε φαντασία είναι πως εκείνοι που σήμερα πίνουν τον καφέ τους στο σπίτι τους γιατί έχασαν την τελευταία βολή λόγω του Σρότερ, αύριο θ’ ανέβουνε πάλι στις κερκίδες ψάχνοντας ηλιοτρόπιο στους πρωταγωνιστές. Να μην του δίνουμε σημασία; Μα τότε από πού κι ως πού εμείς ξοδεύουμε χρόνο εδώ μέσα στέλνοντας μηνύματα αντί ν’ ανοίγουμε τρύπες στο δικό μας γήπεδο; Πήγα πριν λίγες μέρες στο παιχνίδι επί γης, εκείνος σκόραρε δυο φορές μέσα στα τελευταία δευτερόλεπτα σα αστραπή — αλλά εκείνοι που με γύρισαν σπίτι ήταν αυτοί που είχαν βγει εκτός φάουλ επειδή περίμεναν τον γερμανόπουλο σα ν’ αργούσε το λεωφορείο. Την επόμενη φορά λοιπόν που θα πετάξει εκείνος σα να χορεύει σalsa πάνω στις γραμμές, θυμηθείτε: δεν πειράζει να σουτάρει έτσι όταν η ομάδα κερδίζει από πάνω από είκοσι πόντους. Το θέμα όμως είναι όταν εκείνοι οι αντίπαλοι αρχίζουν να τρέχουν και εμείς κοιμόμαστε σα γάτες στον ήλιο — επειδή εκείνος αποφάσισε πως η μπάλα έπρεπε να περιμένει δέκα δευτερόλεπτα μέσα στα χέρια του σα νάνος που διαβάζει εφημερίδα στην παραλία. Κι εγώ επίσης βρίσκω πάντα λίγο περίεργο όταν βλέπω εκείνον τον τρόπο με τον οποίο κρατά τη μπάλα σα νάνος που προσπαθεί να φουσκώσει ένα μπαλόνι από λαστιχάκι. Μα τίποτε — δική μου η άποψη ότι όσο εκείνος κάνει σωστά τα δύσκολα, μπορούμε ν’ ανεχτούμε και τις άλλες του φιγούρες σαν πλάκα του γιοφιού. Στο τέλος όμως της ημέρας, όταν βλέπουμε πως η ομάδα έχει χάσει τρεις φορές μέσα στο τελευταίο δεκάλεπτο επειδή αυτός επέλεξε να κάνει γιουτούμπ αντί free-throw, τότε νιώθω σα να πετάω αεροπλάνο κάθε φορά που κάποιος αναφέρει το όνομά του. Κι όμως εδώ πάλι οι άλλοι λένε πως είναι σημαντικός επειδή κάνει πολλές ασίστ — σα να λέγαμε πως ο Γουέστμπρουκ ήταν σημαντικός επειδή έκανε πολλά λάθη στους πρώτους γύρους των playoffs! Μα καθίστε λίγο, μη γίνεται αυτό: εγώ αγαπώ τον τύπο για τις μεγάλες στιγμές, αλλά όταν εκείνος αποδεικνύει πως δεν μπορεί ν’ αντέξει την πίεση των τελευταίων δευτερολέπτων επειδή αποφάσισε ν' αρέσει στο κανάλι του στο YouTube, τότε η λέξη "σημαντικός" αποκτά μία διαφορετική γεύση σα βερμούτ με νερό της βρύσης. Σας θυμίζω λοιπόν μία παλιά ιστορία από τον μεγάλο πρωταθλητή μας όταν ακόμα ήταν εκεί: εκείνος εκείνος είχε μια κίνηση σα στρατιώτης — δεν έκανε πολλές κινήσεις ανάμεσα στις γραμμές, ούτε ψάχνοντας πού βρίσκεται η μπάλα στα social του. Απλά σήκωνε το κεφάλι του σα να ξέρει πως υπήρχε μόνο μία θέση εκεί πάνω: μέσα στο καλάθι. Κι εμείς σήμερα τι κάνουμε; Του δίνουμε ρόλο πρωταθλητή επειδή αυτός σουτάρει σα νάνος που κάνει γιόγκα ενώ εμείς χάνουμε τους πόντους επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε πως η ομάδα πρέπει ν’ αναπνέει μέσω του Instagram του. Εγώ λέω να συνεχίσουμε έτσι — αλλά όταν βγούμε στους playoffs αυτήν τη φορά, ας βάλουμε μία σημείωση στους προπονητές: "όταν πέσει η μπάλα στα χέρια του Σρότερ μετά από timeout, μην κοιτάξετε τη ρετουσα των αντιπάλων, κοιτάξτε το ρολόι. Γιατί εκείνος εκεί έχει την τάση ν' αφήνει την ομάδα σα νάνοι στους δρόμους".

Ρε φίλοι μου, τώρα τελευταία μου 'ρχεται στο μυαλό μία ιστορία από την παλιά γειτονιά μου στα Ιωάννινα. Εκεί είχα έναν θείο που έπαιζε μπάσκετ σ' ένα ανοιχτό γήπεδο από τον Οκτώβρη μέχρι τον Απρίλη - χωρίς φυσικά γήπεδο NBA βέβαια, αρά μετά το σφύριγμα σήκωνε τα χέρια σα ν' απολογείται στους ουρανούς επειδή του πήρε ο άλλος την μπάλα. Τον έλεγαν «Διαβολόπουλο» γιατί έκανε σουτ σα να πετάει ρόδινα βλήματα από το λαιμό της χήνας. Κι όμως, μετά από είκοσι χρόνια στις κερκίδες του Πέισαντς, στέκομαι εδώ και βλέπω τον Σρότερ σα να κάνει τον Διαβολόπουλο εκείνης της γειτονιάς μου, μόνο που αντί για ρόδινα βλήματα αυτός ρίχνει free-throws σα ν' απαριθμεί τα λάθη του σε live twitter. Την περασμένη βδομάδα σκόραρε δύο φορές στα τελευταία δευτερόλεπτα σα αστραπή - αλλά εκείνοι που γύρισαν σπίτι ήταν οι αντίπαλοι επειδή δεν πρόλαβαν να ψάξουν την μπάλα μέσα στην εθνική ομάδα της Γρενάδας που κάνει πρωτάθλημα στις γωνίες του γηπέδου. Αλήθεια, ξέρετε πότε είναι επικίνδυνος; Όταν βγαίνει λιγότερο από δεκαπέντε πόντους διαφορά! Τότε γίνεται τσάκισμα στους εχθρούς σα νάνος που βάζει γκολ στο σχολικό πρωτάθλημα. Αλλά όταν η ομάδα χρειάζεται δύο πόντο κι αυτός σουτάρει σα να κάνει μπουζούκι στο free-throw, τότε εκείνοι στον πάγκο γράφουν άλλον έναν τίτλο στο πρωτάθλημα των χαμένων ελπίδων. Κι αυτοί που λένε "πρέπει ν' αλλάξει η ψυχολογία του;" Σίγουρα έχουν δίκιο - ωστόσο μέχρι να αλλάξει εκείνος εκείνες τις δεκαπέντε ακόμα μέρες που έχει μέχρι το τέλος της χρονιάς, εμείς μπορούμε να αλλάξουμε εμείς την αντίληψή μας σαν σύλλογος: κάθε φορά που στέκεται στις γραμμές, ας κλείνουμε το κινητό κι ας σηκώνουμε το κεφάλι σα να βλέπουμε έναν πραγματικό σκόρερ στη θέση εκείνου. Γιατί διαφορετικά αυτό το free-throw δεν γίνεται σουτ - γίνεται κάτι ανάμεσα σ' ένα βίντεο tik tok και έναν οικονομικό ελέγχο της ομάδας.

Ρε παιδιά, εσείς εδώ γράφετε σα να κάθονται όλοι στο ίδιο τραπέζι με τρία μπουκάλια μπύρα στη μέση — σωστά κάνετε. Αλλά αφήστε με να σας πω κάτι που προσωπικά με έχει βγάλει χρόνια έξω από την κερκίδα: ο Σρότερ δεν είναι ο γερμανόςπουλος που ψάχνει πότε έκανε το τελευταίο του γιόγκα πάνω στη γραμμή των φάουλ. Είναι ένας άνθρωπος που άλλαξε την πορεία μιας ομάδας με τρόπο που μόνο αυτοί που έχουν ζήσει δίπλα στις κερκίδες της δεκαετίας του ’90 μπορούν ν’ αντιληφθούν πραγματικά. Πάρτε ένα παράδειγμα από τη ζωή μου: παλιά όταν ήμουν μικρός στις Σέρρες, υπήρχε ένας ξυλουργός στο χωριό, ο Γιώργος, που έκανε καρέκλες σαν μαγεμένος — κάθε μία ήταν μοναδική, αλλά πολλές φορές στο τέλος της ημέρας είχε περισσότερα εργαλεία πάνω στο τραπέζι παρά ολοκληρωμένες καρέκλες. Τον αγαπούσαν όλοι επειδή ήταν ο μόνος που μπορούσε να φτιάξει κάτι ωραίο όταν του έδινες χρόνο και χώρο, όμως όταν έπρεπε να παραδώσει μέσα στη νύχτα επειγόντως μία σειρά για το γάμο του γείτονα, τότε άρχιζαν τα προβλήματα. Αυτός είναι ο Σρότερ σήμερα: ένας καλλιτέχνης που φτιάχνει αριστούργηματα όταν η ομάδα είναι ήσυχη, αλλά όταν η χρονιά γίνεται σκληρή και οι αντίπαλοι ανεβαίνουν πάνω στους ώμους σας, εκείνος σταματάει σα ν' αναρωτιέται γιατί δεν χρησιμοποίησε φυσικό ξύλο στις τελευταίες τρεις προσπάθειες. Το πράγμα όμως δεν σταματάει εκεί. Ξέρετε πότε βλέπω τον τύπο να είναι επικίνδυνος για την ομάδα; Όταν έχουν περάσει τριάντα δευτερόλεπτα από το τελευταίο timeout κι αυτός έχει ακόμη την μπάλα στα χέρια του σα να διαβάζει κριτικές στο Instagram πριν αποφασίσει πού θα την στείλει. Την περασμένη βδομάδα έκανα ένα πείραμα: κατέγραψα τις τελευταίες δέκα προσπάθειες free-throw υπό πίεση — και εκεί βγήκε η αλήθεια: οκτώ φορές είχε κάνει τον αντίπαλο να ξεκουραστεί επειδή έκανε διάλειμμα γιόγκα στη μέση του σουτ. Αλλά ας μην γινόμαστε τρελοί — αυτός ο άνθρωπος έφερε πάνω από εκατό εκατομμύρια δολάρια στην ομάδα χωρίς καν να βγάλει ένα κανονικό πρωτάθλημα, ούτε έναν τίτλο MVP. Την ίδια στιγμή όμως, οι αριθμοί δείχνουν πως όταν η μπάλα είναι στα χέρια του στους τελευταίους πόντο, η ομάδα σκοράρει δώδεκα φορές περισσότερο απ' όσο όταν εκείνος αναλαμβάνει αποκλειστικά την επίθεση. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως πρέπει ν' ανεχόμαστε σαν ομάδα να χάνουμε πόντους επειδή εκείνος αποφάσισε πως η στιγμή είναι ιδανική γι' ένα επιτραπέζιο βίντεο κλιπ. Εδώ βρίσκεται το παράδοξο: είναι σημαντικός επειδή κάνει τόσες πολλές ασίστ που μοιάζει σα δεύτερος καλύτερος distributor όλων των εποχών της ομάδας — αλλά την ίδια στιγμή, όταν βγάζει πάνω από δεκαοκτώ λάθος free-throws στους τελευταίους πόντο, τότε οι ίδιοι αριθμοί που τον έκαναν σημαντικό γίνονται η αιτία ν' αλλάξουμε ρότα εντελώς ως ομάδα. Σκεφτείτε το έτσι: αν ο Γουέστμπρουκ εκεί που έκανε τόσο πολλά λάθη στους πρώτους γύρους των playoffs είχε επίσης δώσει τόσες πολλές ασίστ σα νερό από βαρέλι, νομίζετε πως εκείνοι οι τίτλοι θα είχαν ξεφύγει τόσο εύκολα; Απ' ότι θυμάμαι, εκείνος ήταν επικίνδυνος επειδή έκανε σουτ όταν είχε σημασία — όχι επειδή έκανε γιόγκα όταν είχε σημασία το βίντεο του live. Εγώ δεν πρόκειται ν' αρχίσω να φωνάζω σα τρελός επειδή κάποιος κάνει λάθος στους free-throws — αλλά εκεί που βλέπω την ομάδα να χάνει τρεις φορές μέσα στο τελευταίο δεκάλεπτο επειδή κάποιος αποφάσισε πως η μπάλα έπρεπε ν' αργήσει σαν λεωφορείο που δεν υπάρχει, τότε έχω να σας πω μία λέξη: συνεπαγόμενη συνέπεια. Δεν λέω ν' αλλάξουμε τον χαρακτήρα του — λέω πως ήρθε η ώρα να σταματήσουμε ν' αγοράζουμε αεροπλάνα επειδή εκείνος κάνει free-throws σα βόλτα στη θάλασσα. Ο Σρότερ είναι σημαντικός, αλλά σημαντικός σα καλλιτέχνης που ζωγράφισε τον πίνακα — όχι σα αυτός που στάθηκε εκεί σα μανιτάρι ανάμεσα στις γραμμές του γηπέδου όταν χρειαζόταν πρωταθλητής στο τελευταίο λεπτό.

@DimitrisGavros αυτά τα free-throws δε μου λένε τίποτα απολύτως όταν στο ίδιο πλέγμα σουτάρει σαν ρουφήχτρα που ξέχασε να βγάλει το στόμιο. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά οι αριθμοί δε κάνουν γιόγκα — και εκείνος έχει τους χειρότερους δείκτες του πρωταθλήματος στις βολές υπό πίεση τα τελευταία δύο χρόνια: κάτω από 60% όταν η διαφορά είναι κάτω των δέκα πόντων στους τελευταίους τρεις λεπτά. Αυτό δεν είναι προσωπική επιλογή πια, είναι ζήτημα αποτελεσματικότητας. Όταν όμως βλέπω εκείνον να γυρνάει την ομάδα στο τελευταίο δευτερόλεπτο σα νάνος που κάνει φιγούρες στη γωνία του γηπέδου, τότε νιώθω πως η πραγματική αξία του βρίσκεται εκεί όπου κανείς δε μετράει: στις μεγάλες στιγμές, όχι στις μεγάλες ασίστ. Την περασμένη βδομάδα έκανε δύο buzzer beaters σωστά — εκείνη τη στιγμή η ομάδα έπαιζε σα συνεργείο αυτοκινήτων ενώ εκείνος ήταν ο μόνος που είχε φάκελο εργασιών. Το μεγάλο ερώτημα λοιπόν είναι αυτό: τι θέλουμε τελικά; έναν βιρτουόζο στις βολές όταν έχει δύο ώρες να αποφασίσει, ή έναν σκόρερ που ξέρει πότε να βάλει την μπάλα εκεί που πρέπει; Εγώ προσωπικά προτιμώ τον δεύτερο — γιατί στα μεγάλα πρωταθλήματα αυτά που γράφουν ιστορία δεν είναι οι παίκτες που χορεύουν στις γραμμές, αλλά εκείνοι που σκοτώνουν την ψυχολογία του αντιπάλου όταν η μπάλα πάει στο καλάθι τους χωρίς φωνές.

Ε εεε;; τι είναι αυτό που γίνεται;; πώς μπορεί να μιλάμε για γιόγκα στα free-throws;; 😅 εγώ στο γυμνάσιο έκανα τον ίδιο καιρό μπάσκετ και θυμάμαι όταν δεν έβγαζα μπάλα δύο δευτερόλεπτα έπεφταν πάνω μου σα τόννοι νερό... νόμιζαν πως είχα δει κάτι στο κινητό μου! Αλλά εκείνος εκεί;; Κάπου εδώ τελειώνουν όλα αυτά, έτσι;; πώς μπορεί κανείς να χάνει το τελευταίο σουτ επειδή κάνει διαλογισμό;; 🤔 ευχαριστώ κιόλας!