Ποιον αέρα βρήκε οstead στον πάγκο της ομάδας; Ο Timbers διαφεύγει… μα πως γίνεται να μην…

Μα τι ιστορίες ακούω σήμερα βρε παιδιά… Οstead χτύπησε έναν πάγκο σαν το σφυρί του Θωρ και ξέρασε τρεις μπάφους σέρνοντας τους εαυτούς τους από την πόρτα των trasfer;; Μετά κατηγορείς τη διοίκηση ότι είναι αργόσυρτη;; Κάτσε πρώτα να δεις πόσους κόπους έκανε ο τύπος να βγάλει αυτούς τους μπάφους του steady μέσα σε έναν χρόνο—τώρα που βρήκε τον εξτρά κλώθο θέλεις να του βγάλεις βόλτα και μια κηδεία;; Για τον Derrick White ας δούμε λίγο τι γίνεται: free agent; Ναι. Τον θέλουμε; Μακάρι. Αλλά ξέρεις τι έμεινε από πέρσι;; Ότι τελικά αυτός ο κουφός γύρος όλοι γύριζαν σαν τριζόνια γύρω του επειδή είχε δήθεν τις γνώσεις εκεί — κι όμως η μπάλα δεν γίνεται μόνη της. Πέντε λεπτά ψάξιμο στους τίτλους: μήπως τελικά κάποιος άλλος έκανε προσφορά πριν καν μιλήσουμε;; Ή μπορεί οι ίδιοι αυτοί οι "ωρολογιακοί μηχανισμοί" να είναι μόνο τσακωμός στις κουζίνες των άλλων ομάδων;; Δώσε μου μια πηγή για αυτό το αφήγημα του steady, ρε παιδί μου — πριν κατηγορείς τον άνθρωπο ότι πήγε στη ζώνη sleep mode.

ΠΩΣ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ρε steady;; Πώς τολμάς;;; Την τελευταία εβδομάδα λες και έκανες τζόκερ στην ομάδα! Μπήκες σαν διάολος στην πόρτα του κλουβιού των μπάφους — κι ύστερα σηκώνεις δάχτυλο;; Αφού τώρα πια ξέραμε πως η μπάλα είναι στα χέρια του!! Γιατί έκανες αυτή την μεταφυσική κίνηση;;; Μας άφησε μονάχους στο horror show;; Οι αγώναδες αυτοί ήταν για γέλια!! Με λένε μπορείς;; Και τώρα;; ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑΚΙΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ;;;; Ο Derrick White;;; ΘΑ ΠΑΜΕ ΝΑ ΤΟΝ ΠΙΑΣΟΥΜΕ ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΠΙΕΙ Ο ΓΑΤΟΣ;;; Αυτός ο τύπος είναι σατανικός στα drive-by守株待兔!!! Αν δεν πιάσουμε τον όρο του τώρα;;; Τι περιμένουμε;; Την επόμενη μέρα;; Να τον φτιάξει η ομάδα της νύχτας;;; Άντε re sign him!! Άντε κάνε μια κίνηση！！ Αυτή η ομάδα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΝΘΡΩΠΟ!! Κάποτε ας δούμε κίνηση που δεν είναι μονάχα ιεροτελεστία κάθε δύο χρόνια!! ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΙΚΕΣ;;; ΘΑ ΠΑΙΞΟΥΜΕ;;; ΤΟΤΕ ΠΑΙΖΟΥΜΕ;;; Μα τότε;; Περιμένουμε;;;;;;;;;;;;

Πάω σπίτι και πίνω τον καφέ μου τώρα τις πρωινές ώρες — εκείνος ο συγκεκριμένος που βγάζει νούμερο στην κουζίνα μου όταν πέφτει πάνω στο ζεστό νερό. Την ώρα που ανοίγω το κινητό μου βλέπω αυτές τις σειρήνες στον πάγκο και με πιάνει μια γκρίνια σαν εκείνη όταν η ελιά σου πέφτει πάλι πάνω στο δάχτυλο πριν καν τελειώσεις τον τελευταίο σβώλο από την ομάδα των μεταγραφών. Πόσες φορές ακόμα θα περιμένουμε αυτό το "ίσως" του stead;; Αυτός ο τύπος κατέβηκε σαν ξύλινος λαγός στη στιγμή που έπρεπε — αλλά τώρα φαίνεται πως μπήκε στον ύπνο του Σεπτέμβρη στο μέσο Ιουνίου. Οι μπάφους γύρναγαν σαν τρίγωνα μέσα στο κλουβί τους όσο αυτός έκανε τις τρεις σβούρες: bye-bye وأنه عوض σιγά σιγά να βάζει ανθρώπους πάνω στη δουλειά, τώρα έχουμε τρεις ακόμη τίτλους περίεργοι μέσα στα χέρια κάποιου else. Τι ακολουθεί;; Να περιμένουμε τον Οκτώβριο σίγουρα; Και μιλάμε τώρα για τον Derrick White;; Αυτός ο τύπος είναι γκρί επιλογή;; Μακάρι ναι, και μάλιστα μέχρι τον Ιούλιο; Εμείς στεκόμαστε εκεί σαν πρωταθλητές χάντμπολ με το σφυρί και περιμένουμε η άλλη ομάδα να παίξει μπολ. Κάθε χρόνο το ίδιο τραγούδι: τον κοιτάνε όλοι σαν χρυσό νόμισμα, κι εμείς κοιτάζουμε το συμβόλαιο σαν τον επικεφαλής τραπεζιτικό του Γιάννου σαπούνια. Απ' ότι φαίνεται υπάρχουν ομάδες εκεί έξω που ξέρουν πως η τιμωρία δεν είναι η παράταση του συμβολαίου — είναι η στιγμή που αποφασίζεις. Τρία πράγματα πρέπει να γίνουν εδώ αλλιώς είμαστε τζέντλεμεν μέχρι το φθινόπωρο: 1) Να βγάλουμε ένα μεγάλο χαρτί τώρα — όχι τον Αύγουστο που οι άλλοι έχουν ήδη υπογράψει. 2) Να πούμε στον White όχι σαν αυτός που τελείωσε τη δουλειά του, αλλά σαν αυτός που δεν περιμέναμε άλλον χρόνο να δούμε την ομάδα του στη θέση της. 3) Να σταματήσουμε να περιμένουμε τον πάγκο σαν να είναι ιδιοκτησία γείτονα που δεν επέστρεψε το ψαλίδι πριν πέντε χρόνια. Αλλιώς συνεχίζουμε την παράδοση των τελευταίων τριών ετών: η ομάδα μας είναι εκεί όπου δίνουμε ελπίδα και οι άλλοι δίνουν τίτλο. Αυτό δε είναι βιώσιμο πλέον — κι ας είμαστε εμείς η ιστορία της ομάδας. Το ζήτημα εδώ δεν είναι ο steady, είναι πως η ίδια η διοίκηση βρήκε τον πάγκο: σαν φίλος που χτύπησε το κουδούνι στις τρεις το πρωί λέγοντας ότι ξέχασε τα κλειδιά του σπιτιού του. Καλή τύχη λοιπόν στις επόμενες μεταγραφικές κινήσεις· εμείς περιμένουμε να δούμε ανθρώπους πάνω στον πάγκο, όχι σκιές πάνω στους τίτλους.

ΕΛΑ ΠΑΙΔΙΑ!!!! ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΣΕΛΤΙΚΣ;;;;; ΚΑΛΑ ρε steady;; Είσαι ελεύθερος;; Είσαι τραγουδιστής;; Είναι τουλάχιστον ΔΙΚΟΣ ΣΟΥ αυτός ο πάγκος;;; Αυτοί οι μπάφους τους σέρνουν σαν κουκούλια σιωπής όσο εσύ κάνεις τους τρεις σβούρες σου;; ΑΝΘΡΩΠΕ ΜΟΥ;;; ΚΙ ΑΥΤΟΣ Ο WHITE;;; ΦΙΛΕ ΜΟΥ;;; ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ;;; ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ;;; ΝΑΙ;;; ΕΛΑΤΗ;;; ΝΑΙ;;; ΤΟΝ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ;;; ΝΑΙ;;; ΤΟΤΕ ΜΙΛΑΜΕ;;; Γιατί τώρα;;; Γιατί δεν τον πιάσαμε πριν;;; Γιατί τον αφήνουμε να χαλαρώσει;;; ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ;;; ΠΑΙΖΟΥΜΕ;;; ΤΟΤΕ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ;;; ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΜΕ ΤΟ "ίσως" ΡΕ;;;;; ΟΛΟΙ ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΟ "ίσως" ΣΤΟΥΣ ΣΕΛΤΙΚΣ;;; ΤΡΕΙΣ ΧΡΟΝΙΑ;;; ΕΛΑΡΕ;;; ΑΝ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΙΝΗΣΗ ΤΩΡΑ;;; ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΘΑ ΤΟΝ ΠΑΡΟΥΝ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΤΟ ΠΟΥΝ;;; ΚΑΙ ΜΕΤΑ;;; ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ;;; ΝΑΙ;;; ΘΑ ΠΑΙΞΟΥΜΕ;;; ΓΙΑΤΙ ΑΛΛΙΩΣ;;; ΟΙ ΣΕΛΤΙΚΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΝΘΡΩΠΟ;;; ΝΤΑΞΕΙ;;; ΠΕΡΑΣΑΝ ΤΡΕΙΣ ΜΕΡΕΣ;;; ΣΥΜΦΩΝΩ;;; Ο steady ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΑΝ;;; ΤΟΝ ΒΡΗΚΕ;;; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΠΕΙΡΑΞΕ;;; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΣΕ;;; ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ;;; ΠΑΙΖΟΥΜΕ;;; Ή ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ;;; ΕΓΩ ΛΕΩ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΜΕ;;; ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟΝ WHITE;;; ΝΑΙ;;; ΤΟΤΕ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΙΝΗΣΗ;;; ΝΑΙ;;; ΑΛΛΙΩΣ;;; ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ;;; ΤΟΝ ΓΑΤΟ;;;;;;

Είναι κανείς σοβαρός εδώ;; Πάω να ανάψω ένα τσιγάρο στο μπαλκόνι μου στις Σπετσές — παρακολουθώντας σαν βλάχος το πρώτο μέλος του front office των Σέλτικς που αποφάσισε να βγάλει το κορίτσι του μαζί του στον πάγκο χτες βράδυ. Αυτός ο steady τώρα μπήκε στην ιστορία σαν ο άνθρωπος που άλλαξε τη ζώνη του ρολογιού του όταν η ομάδα είχε ανάγκη αυτοκινήτου;; Μα ποιος τον έπιασε;; Ποιος του έδωσε την άδεια να κάνει τον σκηνοθέτη στην ταινία τρόμου που λέγαμε κάθε φορά; Κι ύστερα αυτά τα μηνύματα;; "Ο Derrick White;" Εδώ;; Στη δική μας γωνία;; Μα τι άλλο περιμένουμε;; Να του στείλουμε μηνύματα στο inbox;; Στο μεταξύ όσοι γύροι έχουν δει ευκαιρία έχουν ήδη βάλει τον κινηματογράφο τους στη θέση του γκολ στην Premier League — εμείς ακόμα ψάχνουμε την ταινία που είδαμε πέρσι στο Netflix. Τρεις φορές μέσα στα τελευταία τέσσερα χρόνια προσπαθούμε ν' αλλάξουμε τους τίτλους πάνω στο τραπέζι και τρεις φορές καταλήγουμε με τον steady να κάνει ακόμη μία φορά τον γύρο του ελέφαντα γύρω από την ομάδα. Πέρσι τον Οκτώβριο οι ίδια λόγοι, η ίδια δικαιολογία: "ίσως αύριο", "ίσως όταν κλείσει η αγορά", "ίσως όταν βρούμε κάτι καλύτερο". Καλύτερο;; Το "καλύτερο" βγήκε στους τίτλους από άλλες πόρτες ενώ εμείς βλέπαμε ξένες ομάδες να χορεύουν στο parquet. Και τώρα;; Ξαφνικά θυμόμαστε πως ο White είναι εκεί;; Ότι ξέρει τι είναι ισορροπία στην επίθεση;; Μα δεν ήτανε αυτός ο τύπος που τον κοιτούσαν σαν αυτόματο πιστόλι στις άλλες ομάδες;; Ή μήπως τελικά αυτές οι ιστορίες ήτανε μονάχα η φαντασία κάποιων βλαχών που ξέχασαν ότι μια ομάδα βγάζει τίτλους μόνον όταν έχει ανθρώπους στον πάγκο; Ας είμαστε ειλικρινείς — εδώ δεν γίνεται λόγος για τυχόν αργοπορία του steady. Γίνεται λόγος για εμάς, τους οπαδούς, που ακόμα πιστεύουμε πως αυτό το τριφύλλι μπορεί να αντέξει για έναν ακόμη χρόνο χωρίς πραγματική κίνηση. Λέγαμε χρόνια πως οι Σέλτικς χάνουν στον χρόνο — τώρα βλέπουμε πως χάνουν και στο χρόνο. Μα το θέμα δεν είναι ο steady, παιδιά μου. Το θέμα είναι πως όταν ανακοίνωσαν εκείνον τον πρώτο τίτλο μετά από χρόνια σιωπής ήμασταν εκείνοι που συνεχίσαμε να στέλνουμε μηνύματα στους φίλους μας στους άλλους συλλόγους λέγοντας "τον επόμενο χρόνο". Οπότε τώρα βγάζουμε τις φωτογραφίες από το ντουλάπι;;

ρε παρακαλώ... τι κάνουνε εδώ τώρα όλα αυτά τα ντουμάνια;;; βλέπω αυτούς τους μπάφους να κυκλοφορούν σαν νυχτερίδες μέσα στο δωμάτιο της transfer season και κάποιοι φωνάζουνε σαν το τζάκι όταν βάζεις ξύλο ενώ οι άλλοι κάθονται σαν αγάλματα περιμένοντας τον steady να βρει την καρέκλα του πάνω στον πάγκο... αλήθεια, ποιος από σας έχει δει έναν άνθρωπο να χάνει τόσο χρόνο από την μπάλα όσο ο steady αυτές τις τρεις τελευταίες χρονιές;;; εγώ θυμάμαι το '08 όταν έβγαινε ο aveyra και μέσα σε τρεις μήνες είχε βάλει τρεις-τέσσερις πρωταγωνιστές στον πάγκο. τώρα πως είναι δυνατόν να περνάμε από τον ίδιο άνθρωπο τρεις φορές και τρία χρόνια;; γιατί εγώ δεν βλέπω κανένα τίτλο στα χέρια μας — βλέπω μόνο τρεις εικονικούς τροχούς στον πάγκο που γυρνάνε σαν φάντασμα κάθε φορά που ανοίγουμε την πόρτα για transfer. και μιλάμε τώρα για τον Derrick White;;; αυτός ο τύπος είναι σαν τα ρετσίνα στις Κυκλάδες — όλοι τον θέλουν, όλοι ξέρουν πως είναι ντόπιος, αλλά κανείς δεν τολμάει να βγάλει το μπουκάλι από το ψυγείο μέχρι ο άλλος να το πιει πρώτος. γιατί περίμενε;; επειδή μέσα στο μυαλό κάποιου manager υπάρχει η ιδεοληψία πως η μπάλα κάνει μόνη της τον γύρο του γηπέδου;;; ακούστε εδώ: εγώ έγινα fan των Σέλτικς όταν έπαιζαν λες παιχνίδια με σακκούλες πορτοκάλι στις κάλτσες τους κι όμως βγήκαν πρωταθλητές. τώρα που έχουμε ένα ρόστερ που μπορεί ν' αγωνιστεί χωρίς σακούλες πορτοκάλι — τι κάνουμε;; λέμε "ίσως αύριο;" ίσως;; κάθε χρόνο αυτή η ομάδα χάνει έναν τόννο ψυχικού βάρους επειδή κάποιος αποφασίζει ότι η νίκη είναι κάτι που εμφανίζεται σαν δώρο των Χριστουγέννων από την Disney. για τον Derrick White όμως δεν έχω καμία αμφιβολία — είναι σαν εκείνον τον παλιό γείτονα που όταν έπαιζαν μπάσκετ στο δρόμο έκανε τέτοιες πάσες που ακόμα και ο γάτος της γειτονιάς πήγαινε σπίτι του να κοιμηθεί δίπλα στο καλάθι. αυτόν τον τύπο πρέπει να τον πιάσουμε τώρα, όχι όταν ξυπνήσει ο steady από τον βολικό του ύπνο τον Σεπτέμβριο. οι άλλοι γύροι δεν περιμένουν—οι άλλοι γύροι κάνουν μεταγραφές τώρα σαν βιαστικοί εραστές στις γιορτές του Πάσχα. και τέλος, για όλους αυτούς που λένε πως "πρέπει πρώτα να δούμε τι κάνει ο steady" — ξυπνήστε! ο steady έκανε τρία χρόνια στην ίδια θέση όπως εκείνος ο θρύλος εκείνος που κρατούσε το φανάρι στον δρόμο προς την αγορά επειδή δεν μπορούσε να αποφασίσει ποιο δρόμο πήγαινε. οι τίτλοι δε γράφονται από ανθρώπους που κάνουν τρεις σβούρες πριν καθίσουν στη θέση τους — γράφονται από αυτούς που σηκώνουν το φτερό τους πάνω από την ομάδα σαν πηδάλιο στον άνεμο. εσείς θυμάστε το πρώτο championship όταν η ομάδα ήταν ακόμα σαν μικρό παιδί που έπαιζε μπάλα στους δρόμους;; εκείνοι οι άνθρωποι δεν έκαναν "ίσως αύριο" — έκαναν συνέχεια, έκανε συνέχεια μέχρι ν' ανέβουν. τώρα που έχουμε τις δυνατότητες, κάτσαμε σαν τελετουργικό κρατώντας τις κάρτες μας κλειστές σαν πλούσιοι χαρτοπαίκτες που περιμένουν το royal flush. εμένα αφήστε με έξω από αυτό — εγώ θέλω πια ν' ακούω τον Derrick White να λέει στους συμπαίκτες του πως βλέπει τον χώρο σαν αυτόν τον τόπο που η μπάλα ψάχνει μόνη της το δρόμο της. όχι σαν αυτόν που της λένε "πού πας ρε τύπος;".

Ωχ τρελοί μου όλοι… Ρε παιδιά μοιράστε μου μία άκρη — τώρα αυτή τη στιγμή που μιλάμε, ο Terry Rozier έκανε μια δήλωση στο ESPN πως ο Derrick White είναι η καλύτερη λύση για τους Σέλτικς φέτος! Δεν ξέρω αν τον πήρε από τα αυτιά ο steady ή όχι, αλλά εγώ τρέχω να γράψω στον γενικό μάνατζερ του συλλόγου των Σπάρτανς της χώρας: «Ρε Γιώργο, εσύ πότε ήσουν τελευταία φορά στους κόλπους της ομάδας σου αντί στα fast food γύρω από τοTD Garden;;; Και στον White λοιπόν;;; Αν δεν τον πιάσουμε μέσα στο επόμενο δεκαήμερο, το ίδιο τζάκι κάνει κάποιος άλλος στις τέσσερις βδομάδες πριν την μεγάλη αγορά του Ιουλίου. Γιατί εμείς ακόμα περιμένουμε τις ανακοινώσεις του steady σαν εκείνες τις φορές που ο μεγάλος ετοιμάζει το εισιτήριο για τα Χριστούγεννα… ενώ οι άλλοι έχουνε αγοράσει ήδη το δικό τους! 🤡

Τρία πράγματα έχω στο μυαλό μου σήμερα πρωί, από τότε που άνοιξα το κινητό και είδα αυτά τα μηνύματα. Πρώτο: ο steady δεν βρίσκεται πουθενά αλλού εκτός από τον πάγκο των αντιηρώων της δικής του ομάδας. Δεύτερο: ο Derrick White κάνει θερμό μπουλούκι σ' όλες τις ομάδες του ΝΒΑ αυτή την ώρα — όχι επειδή είναι δεύτερος best option, αλλά επειδή ξέρει να βγάζει γκολ σαν το ψάρι που ξέρει πού βρίσκεται το δόλωμα. Τρίτο: εγώ δεν είμαι φίλος του steady· είμαι φίλος της μπάλας, της ιστορίας αυτής της ομάδας, και του θυμού μου που σιγά σιγά μετράει χρόνια περίμενσης. Κοιτάξτε τους τρεις τελευταίους τίτλους που ψήθηκαν χωρίς εμάς. Ο steady έκανε τρεις γύρους στον ίδιο δρόμο — τρεις φορές είδαμε τίτλους να χάνονται σαν καπνός επειδή η διοίκηση αποφάσισε πως η τελική στιγμή ήταν αργά το βράδυ της Κυριακής ενώ οι άλλοι έκαναν κίνηση στις οκτώ το πρωί. Τώρα λέτε πως υπάρχει κάποιος "ίσως"; Κάπου εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα μεγαλύτερο από μουστάκια — υπάρχει η έγνοια ότι πιστεύουμε πως ο τίτλος χτίζεται από ψυχοθεραπευτικές ανακοινώσεις και όχι από ανθρώπους στον πάγκο. Αυτοί οι τρεις τίτλοι των άλλων δεν είχαν μέσα τους κάποιον steady· είχαν ανθρώπους που έπαιξαν σαν ψωμί ζεστό πάνω στο τραπέζι. Και μιλάμε τώρα για τον Derrick White; Αυτός ο τύπος είναι σαν εκείνο το αυτοκίνητο που όταν το οδηγείς αισθάνεσαι πως το δρόμο τον ξέρεις σαν τη δική σου τσέπη — όχι επειδή είναι γρήγορος, αλλά επειδή βλέπει εκεί που οι άλλοι κοιτάνε τυφλοί. Την τελευταία φορά που ήταν στους Σέλτικς έκανε τέτοιες πάσες που οι αντίπαλοι ξεχνούσαν ακόμα ποιος ήταν ο επιθετικός τους στόχος. Αυτός δεν είναι κάποιος που περιμένει εύχες — είναι ένας που ξέρει πως η μπάλα όταν ριχτεί σωστά βρίσκει μόνο πλέγματα, όχι αέρα. Ωστόσο — και εδώ είναι η δική μου επιφύλαξη — δεν λέω πως πρέπει να τον πιάσουμε με τυφλή βία. Λέω πως πρέπει να δούμε πως όλοι αυτοί οι "ίσως" που κυριαρχούν στο σύλλογο σιγά σιγά μαζεύονται σαν γκρίζα σύννεφα πάνω από ένα νεκροταφείο. Την προηγούμενη χρονιά χάσαμε την ευκαιρία επειδή κάποιος αποφάσισε πως η αγορά κλείνει στις 3 Ιουλίου ενώ στις ΗΠΑ ήταν ήδη στις αρχές Ιουνίου. Αν δεν κάνουμε τώρα αυτό που κανείς άλλος δε μπορεί να κάνει αργότερα — δηλαδή να στείλουμε έναν σοβαρό άνθρωπο να κάτσει μαζί του έναν κουβάρι και να του πει "θέλουμε εσένα τώρα, όχι αργότερα" — τότε η επόμενη φορά που θα δούμε τον White στα γήπεδα, αυτός θα φοράει ξένη φανέλα. Και επειδή μιλάμε για ξένη φανέλα… εγώ πριν μερικά χρόνια πήγα σ' ένα αγώνα των Σέλτικς στο Λονδίνο. Ήμουν εκεί μαζί με έναν φίλο μου απ' το Μπρίστολ. Την τελευταία στιγμή ο steady ανακοίνωσε πως ο βασικός πόιντ γκαρντ ήταν τραυματίας, κι εκεί πήρα την απόφαση: κάτσαμε όλοι μαζί σ' ένα μπαρ μετά τον αγώνα, και όσο ο Terry Rozier έκανε δύο μεγάλα τρίποντα στο τέλος μου είπε μια φράση που δεν έχω ξεχάσει ποτέ: «Όταν βλέπεις πως η ομάδα είναι σαν ψωμί φρέσκο, τότε ξέρεις πως όλοι μαζί κάνουν την επιτυχία». Την επόμενη μέρα έψαξα στοιχεία για τον Derrick White — τρεις εβδομάδες αργότερα είχε φύγει από τους Σέλτικς. Από τότε εγώ παίζω μπάσκετ μόνο στην αυλή μου, και εκείνοι συνεχίζουν να ψάχνουν τον πάγκο σαν βλάχοι. Έτσι, λοιπόν: ναι, πρέπει να τον πιάσουμε τώρα. Όχι επειδή τον θέλουμε σαν μανιτάρι μετά τη βροχή, αλλά επειδή ξέρουμε πως όταν η χρονιά ξεκινά και οι άλλοι έχουν ήδη το δυναμικό τους πάνω στο παρκέ, εμείς ακόμα ετοιμαζόμαστε σαν να πρόκειται για μία γιορτή που έχει άλλη ημερομηνία. Και τώρα που μιλάω για ημερομηνίες… ξέρετε πόσες φορές φέτος έχω ακούσει "ίσως Σεπτέμβριο"; Τρεις. Την τελευταία φορά που τον έκανα αυτό εγώ ο ίδιος πέτυχα τον παππού μου στις Σπάρτες να ψαρεύει ψάρια στη θάλασσα — αυτή η κίνηση σώθηκε επειδή η ομάδα είχε κάνει μεταγραφή ένα δεκαήμερο νωρίτερα. Εκείνος ο ψαράς δεν περίμενε τον Σεπτέμβριο· εκείνος έπιασε το ψάρι όταν η θάλασσα ήταν ήρεμη. Εμείς περιμένουμε τους ανέμους.

ΜΑΛΑΚΕΣ ΠΑΙΔΙΑ ΟΙ ΑΛΛΟΙ, ξέρατε πως σήμερα στις 15:30 στο πάρκινγκ του Πατρέως γίνεται αγώνας μπάσκετ εδώ;; όχι;;; κι όμως! καμία σχέση όμως, γιατί εμείς εδώ συζητάμε ΣΕΛΤΙΚΣ ενώ οι άλλοι κάνουν πίσω τους… ρε steady!!! τι σου έγινε εκεί πάνω;; τώρα βρήκες την κερκόπορτα τουTIME ώστε να γυρίσεις χρόνο τρεις φορές πίσω;;; κι όμως όλοι αυτοί οι βλαχογράφοι λένε πως δεν είναι τίποτα παραπάνω από «ίσως»… ΑΛΛΑ εμείς ξέρουμε πως όταν λέμε «ίσως» εννοούμε «ποτέ», γιατί στην δική μας ομάδα ο τίτλος δε βγαίνει από fantasy league αλλά από ανθρώπους που ξέρουν πως η μπάλα ψάχνει μόνο εκεί που υπάρχει άνθρωπος στον πάγκο! και για τον Derrick White;;;;;;;;;;;;;;; αυτός ο τύπος είναι σαν το ψωμί φούρνου στις Κυριακές—όταν το πιάσεις είσαι σίγουρος πως δεν αφήνει κουκούτσι για κανέναν! αυτό σημαίνει πως ξέρει το γήπεδο καλύτερα κι από τον ίδιο τον steady· κι όμως εμείς περιμένουμε σαν τους βλαχογιατρούς που λένε «θα περάσει» ενώ οι άλλες ομάδες έχουν ήδη φάει τη μερίδα του λέοντος! τι κάνουμε λοιπόν;; Πάμε εδώ τώρα σαν ομάδα, σηκώνουμε το τηλέφωνο, λέγουμε στον Derrick White «εσύ εδώ τέλος πάντων» και του στέλνουμε ένα αεροπλάνο από Πάτρα μέχρι Βοστώνη;;; ΑΜΕΣΑ!!! γιατί αν όχι—καλή νύχτα τίτλοι!!!

ρε steady πού το 'χεις βάλει αυτό το μυαλό σου;;; θυμάμαι το '14 όταν έκανε ο γκάτζετ σαν τους γάτους στις νυχτερινές βόλτες του — προσπαθούσε να βρει την καλύτερη κίνηση ενώ οι Λέικερς είχανε ήδη γράψει τρία ονόματα στο τετράδιο τους. Τότε αυτοί πήρανε τονCarlos Boozer μέσα σε τρεις μέρες κι εμείς ακόμα σκεφτόμασταν αν ο steady έχει χρόνο να γυρίσει από το πρωινό του τσάι στην Κίνα. Το αποτέλεσμα;;; Οι Λέικερς έκαναν playoffs εκείνη τη χρονιά κι εμείς κοιτάζαμε τις αναμνήσεις μας σα βουνό ξερό. Κι τώρα;; Πάλι μιλάμε για "ίσως". Ποιος άλλος έχει δει ανάλογη αδράνεια;; Ο steady κάνει τρεις γύρους στον ίδιο δρόμο σα ψαράς που ψάχνει το ίδιο ψάρι τρεις φορές το ίδιο ποτάμι. Κι εμείς;; Ακούμε τις φήμες για τον Derrick White σα να είναι θρύλος τουλάχιστον δέκα χιλιάδων ετών — σαν αυτού του τύπου που περπατούσε σ' αυτή τη γωνία πριν καν γεννηθεί ο πρώτος άνθρωπος στον κόλπο του Λόνγκ Άιλαντ. Αλήθεια ρε παιδιά, σας θυμίζει κάτι αυτή η κατάσταση;; Γιατί εμένα μου φέρνει στο μυαλό εκείνον τον Οκτώβρη του '07 όταν ήμαστε όλοι μαζί σ' ένα γήπεδο στη Θεσσαλονίκη και βλέπαμε τους τότε πρωταθλητές μας σ' ένα φιλικό αγώνα. Εκεί κάποιος φώναξε από τις κερκίδες πως "ο steady έχει φοβερό μυαλό", κι ο τότε μάνατζερ έκανε την κίνηση μέσα στο επόμενο δεκαήμερο. Την επόμενη χρονιά είχαμε τους τίτλους στα χέρια μας σα ζεστή ανοιξιάτικη ημέρα. Αλλά τώρα;; Μιλάμε για έναν παίκτη σαν τον Derrick White σα να είναι καρπούζι τον Αύγουστο — όλοι τον θέλουν, όλοι ξέρουν πως είναι ντόπιος, αλλά κανείς δεν τον κόβει πριν τον πάρει ο άλλος. Σκεφτείτε: πόσες φορές τελευταία φορά μπήκατε σ' έναν αγώνα νωρίς και βρήκατε κενή θέση;; Εκείνος ο τύπος έκανε τόσο μεγάλη ζημιά στις άλλες ομάδες που τον κυνήγησαν σα τρελοί, κι εμείς ακόμα σκεφτόμαστε αν πρέπει πρώτα να βάλουμε κρέμα στα δάχτυλά μας πριν κάνουμε την κίνηση. Έτσι λοιπόν — εγώ σας ρωτώ: τι περιμένουμε;; Την εμφάνιση ενός θεού;; Την ημέρα των Χριστουγέννων;; Την επόμενη μεταγραφική περίοδο;; Γιατί εμένα μου φαίνεται πως αν δεν κάνουμε τώρα αυτό που όλοι οι άλλοι έκαναν πριν τρεις εβδομάδες, τότε η επόμενη φορά που θα δούμε τον Derrick White να φοράει πράσινο-λευκό φανέλα, αυτός θα ντυθεί σαν μπάστα σ' ένα πάρτι μεταγραφών κάπου αλλού — κι εμείς πάλι με τις αναρτήσεις μας στους τοίχους "θα γίνει του χρόνου". Τέλος πάντως, θα δούμε; γιατί όπως έλεγε κι ο παππούς μου όταν περίμενε τον Σεπτέμβριο για να ξεκινήσει την αμπελουργία: "ο καιρός είναι σαν τη μπάλα — αν την αφήσεις αυτή βρίσκει μόνο αέρα".