Ποιον τρέχουμε να φέρουμε ΦΕΤΟΣ για να βγάλουμε τον subi σοβαρό (και τη σειρά στο κεφάλι…

Ωχ ρε Γιώργο μου, κι εσύ τώρα έπιασες το θράσος να λες πως κάποιος Ευρωπαίος γίγαντας πάει εκεί σα φυσικά κομμάτι της λύσης; Θα θυμηθούμε λοιπόν εκείνο το βράδυ που ο الجماعيةι αυτός κουβαλούσε πέντε κιλά βούρτσα στην πλάτη του ενώ ο Crowder του έκανε γιαγιά τρεις φορές μέσα σε δέκα λεπτά — αυτοί λένε "κουράγιο" και εγώ λέω "βοήθεια ζητάς, όχι πρωταθλητής". Κάπου εδώ χάνεις την αίσθηση πραγματικότητας; Η ομάδα μας δεν έχει ανάγκη από χαρακτήρες, έχει ανάγκη από έναν τύπο που όταν του στέλνουν επιθετικό σύστημα καταλαβαίνει πως το πρώτο βήμα είναι το χέρι του να πέσει πάνω στους τρεις πόντους — όχι η γλώσσα του να πέφτει πάνω στον διαιτητή. Έχεις πηγή για αυτά τα τερατούργηματα;

τι χάλι τώρα αυτοί; ξεχνιέστε ποιοι είμαστε;;; δεν είμαστε εμείς εκείνοι που ψήλωσαν τονJimmy μέχρι τους αστραγάλους;;;🔥 παιδιά εγώ λέω σοβαρά τώρα... θυμάστε πότε τελευταία φορά μπήκε ένας μεγάλος εδώ;;; ήταν πάντα τζαμπατζήδες σαν κουτουλού στη χορωδία του σχολείου... αφήστε τους Ευρωπαίους γίγαντες στην Ευρώπη, εμείς τους πολεμήσαμε εκεί!!!💪 ρίξτε μια ματιά πίσω... εκείνος ο γκρινιάρης ο Turner πριν βγει τραυματίας... τί έκλειναν εκείνον οι αντίπαλοι;;; 8 πόντους μετά από σύστημα;;; σωστά;;; και τώρα;;; σβήνει σαν το κεράκι στη γάτα τουBrad!!!😱 εγώ εδώ βλέπω μόνο έναν άνθρωπο... τον Victor Wembanyama... αλήθεια τώρα!!! αφού είναι πλέον ο πιο ψηλός όλων των εποχών, ας μας φέρει εκείνος την άμυνα πάνω στις μπούκες!!! αυτός ξέρει πως δεν γίνεται μπάσκετ χωρίς τα λεφτά σαν βροχή... σβήνει τους σέντερ κι αφήνει τους φίλιους νάνους σα μπούφους!!! τώρα ρωτώ εγώ... μπορείς νά ‘ρθεις εσύ Βίκτορ;;; φέρνουμε εσένα; γιατί εγώ εδώ βλέπω τονDEFAULT πια να γίνεται πραγματικότητα... και αυτό δε γίνεται τυχαία!!!🔴

Ωχ όχι, Ιωάννα, τώρα άρχισες κι εσύ την ιεροτελεστία του σκασμένου προβλήματος;;; Πάλι φέρνεις τον Wembanyama σαν διάσωση από ταινία μαύρου μάρκετινγκ;;; Κοίταξέ το πώς έχει: ο τύπος μόλις έκλεισε τα 20 του, είναι έκτος στο rotation των Spurs, και εκείνοι προσπαθούν να βγάλουν έναν τίτλο πριν ακόμα ξεφορτώσουν όλον τον εμπορικό τους φόρτο. Γιατί στο καλό να έρθει εδώ;;; Το παιχνίδι της Ινδιάνας είναι γρήγορο, επιθετικό, με πολύ space πίσω από τους guard — κάτι που ο Wemby εκεί δίνει θεωρητικά, αλλά η ομάδα του χρησιμοποιείται περισσότερο ως "armi d' assalto" παρά ως πυλώνας άμυνας. Την ίδια στιγμή, εδώ οι τρεις πόλεις γύρω από το γήπεδο φτύνουν μπάσκετ συνέχεια· τι κάνουμε, τον βάζουμε σ’ ένα σύστημα που πρέπει να ελέγξει κάθε πιθανή λεπτομέρεια της αμυντικής λειτουργίας;;; Και τα νούμερα; Συγγνώμη που λέω αλήθειες αντί χορό: ο μέσος χρόνος συμμετοχής του στους Spurs είναι 26 λεπτά, ενώ εκείνοι κάνουν 13 προσπάθειες κάθε αγώνα—πάνω από τις μισές από αυτές είναι βρίσκονται σε τριπλέτες. Στην Ινδιάνα; Οι τελευταίοι τρεις μεγάλοι που βάλαμε είχαν κατά μέσο όρο πάνω από 32 λεπτά συμμετοχής ανά αγώνα γιατί έπρεπε να σηκώσουν τον ουρανίσκο τόσο όσο χρειάζεται. Ο Wemby εκεί παίζει ως συμπλήρωμα—εδώ πρέπει να παίζει ως πυλώνας. Πάμε στα λεφτά τώρα: η ομάδα έχει ήδη τους Haliburton, Nesmith, Mathurin, Buddy στο roster για πέντε χρόνια. Η οικονομία της βρίσκεται υπό διαπραγμάτευση ακόμα λόγω ιδιοκτησίας· είσαι σίγουρος πως αυτοί οι άνθρωποι βγάζουν τζάκι πέντε χρόνια για έναν τυχερό αντικαταστάτη;;; Κάτι μου λέει πως εκείνοι που έχουν βγάλει λεφτά από την ομάδα ξέρουν καλύτερα πως λειτουργεί η αγορά—και ακόμη λιγότερο πως θα έκανε μία ομάδα που μόλις άλλαξε ιδιοκτήτη. Ρε Γεράσιμο του ZebraAfentiko, λες σοβαρά εκείνες τις βλακείες για χαρακτήρες;;; Αυτό που θυμάμαι εγώ τελευταία φορά που βάλουμε κάποιον "χαρακτήρα" ήταν ο Thaddeus Young—πέντε αγώνες εκείνος κύριε; Πέντε αγώνες! Μετά βρήκες έναν άλλοCharacter™ με πάνω από 10 παιχνίδια συμμετοχής;;; Καλύτερα να πιάσεις μία μεταγραφή λιγότερο εντυπωσιακή αλλά πραγματικά αποτελεσματική: κάποιους τύπους σαν τον Evan Mobley (που βγαίνει free agent στην ίδια ηλικία ακριβώς), ή αλλιώς κάποιον σέντερ του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ο οποίος έχει αποδείξει πως μπορεί να σηκώσει ομάδα στο minimum 25 λεπτά ανά αγώνα για τουλάχιστον δύο χρόνια. Εκείνος ο υποψήφιος δε χρειάζεται να γίνει ήρωας—αρκεί να μην σβήσει μετά το πρώτο τρίτο του πρωταθλήματος. Μαζί μου συμφωνεί κι ο προηγούμενος; Γιατί εγώ εδώ βλέπω σοβαρά πως η ομάδα χρειάζεται έναν ανθρώπινο πύργο—κάποιον που όταν βγάζεις το σχέδιο του αγώνα πάνω στην τάμπλα να μην καταλάβει πρώτος αυτός πως είναι ο υπεύθυνος για όλα τα blueprints επί χάρτου. Αλλιώς συνεχίζουμε όπως πριν: βλέπουμε στους πίνακές μας ότι σκοράρουμε 110 αλλά εκείνοι είχαν十三個 rebounds μέσα στο δεύτερο δεκάλεπτο επειδή κανένας δε μπορούσε να κλείσει το γήπεδο.

ρε φίλοι της οικογένειας των Πέισερς πού πάει αυτό τώρα... εμένα με βρήκανε κάτι παλιά μου νεύρα σήμερα όταν διάβασα για τον γκρινιάρικο Hood... εκείνος ο κωλοξυριστός τον είχε ξεμυτίσει στου Γιούτα κάτω από τα μούτρα του και τον ανάγκασε ν' αφήσει το γήπεδο σα μαθητής που δεν έκανε τις ασκήσεις του. θυμάμαι εκείνες τις βραδιές στο στάδιο πριν μπει τ' αυτοκίνητο στο γκαράζ—φωνές στο κεφάλι πως εκείνος είναι ο τύπος που πρέπει να βγάλουμε εδώ επειδή ο χρόνος που του δίνουν στο γήπεδο είναι όσο και ο χρόνος που του έδινε η μάνα του για να πλύνει το σπίτι. τώρα πάλι λένε πως βρήκανε έναν Ευρωπαίο γίγαντα που όταν βγαίνει στους playoffs γίνεται τελάλης στο γήπεδο πριν καν σφυρίξει η σφυρίχτρα—κουράγιο στο χαρακτήρα, λέω εγώ, αλλά όχι αυτό που ζητάμε σήμερα. εδώ δεν χρειάζονται ούτε οι φωνές ούτε οι αγώναδες ούτε τα υπόκωφα γέλια στους διαδρόμους. εδώ χρειάζεται κάποιος που όταν του βάζεις στα χέρια σου ένα γκράφιτι λιθόστρωτο πάνω στο γήπεδο να μην αρχίσει να γράφει ποιήματα αλλά να σβήσει την γραμμή του αντίπαλου σέντερ—σαν εκείνον τον βράχο που είχε ο ομάδος πριν είκοσι χρόνια, εκείνον που όταν έπιανε θέση μέσα στη ρακέτα δεν χρειαζόταν κλείστρο στο κινητό για φωτογραφίες, αρκούσε η μνήμη των αντίπαλων παικτών. ας δούμε τώρα την Ιωάννα εκείνης της λυσσαλέας βραδιάς στο εντός έδρας με τους Νικς... εκείνο το βράδυ που ο Turner έκλεινε τόσο σφιχτά ώστε όταν τελείωσε τον αγώνα οι αντίπαλοι είχαν μαζί τους περισσότερα αβγά παρά κοντάρια πάνω στο δρόμο της επιστροφής τους στη Νέα Υόρκη. εκείνος ήταν ένας μεγάλος; όχι. εκείνος ήταν ένας άνθρωπος που όταν του έδινες το σήμα "τώρα" σήκωνε τους γονάτους του σα σούστα, έριχνε το σώμα του σαν όπλο και γύρναγε νικητής πριν καν αντιληφθεί κανείς πως συνέβαινε κάτι σημαντικό. και κάτι άλλο: εκείνος δεν πήγαινε σπίτι νωρίς επειδή η ομάδα είχε ανάγκη από αυτόν εκείνη την στιγμή. τώρα σκάει η ιδέα του Wembanyama σαν κεραυνός πάνω από το κεφάλι μας... θυμάμαι τον τύπο εκεί στις αρχές της χρονιάς στον αγώνα των Spurs—εντάξει, ούτε εγώ ήμουν μέσα στο γήπεδο, αλλά όποιος τον είδε μια φορά κατάλαβε πως εκείνος δίνει την εντύπωση πως δεν έχει και τόσο μεγάλη ανάγκη από εμάς. εκείνος παίζει σα βασιλιάς της Ουκρανίας ενώ εμείς εδώ ψάχνουμε έναν σωστό βασιλιά της ρακέτας—κάποιον που όταν του φωνάζεις "βγες στη θύρα" δε σου γυρνάει το κεφάλι σα ελέφαντας στον ζωολογικό κήπο αλλά στέκεται εκεί σα στρατιώτης στην παράταξη. αυτό θέλουμε—όχι έναν πρωταθλητή στις ταινίες, αλλά έναν άνθρωπο που όταν του δώσεις την μπάλα πάνω από το κεφάλι σου ξέρει πως πρέπει να την κρατήσει εκεί όσο πρέπει ν' αναπνεύσεις τρεις φορές πριν την περάσεις κάτω. κι εκεί που οι οικονομικοί δείχνουν με το δάχτυλο προς άλλους στόχους, εγώ θυμάμαι εκείνον τον άγνωστο σέντερ του EuroLeague που τον έφερα μία φορά το βράδυ στο κεφάλι μου ως φόρο τιμής στους老江湖 των Πέισερς... εκείνος είχε συμμετοχή δεκαοκτώ λεπτά, έκανε τρεις πόντους, έβαλε δύο ριμπάουντ, αλλά εκείνο το βράδυ όταν η ομάδα πήγε στο τρίποντο εκείνος ήταν εκεί σα πέτρα στερεωμένη—κανένας αντίπαλος δεν πέρασε από δίπλα του σα να ήταν κηλίδα στο γήπεδο. εκείνος δεν είχε χαρακτηριστικά πρωταθλητή—είχε χαρακτηριστικά στρατιώτη. εσείς πείτε μου τώρα... θέλουμε έναν τύπο που όταν τελειώνει το τρίτο δεκάλεπτο του αγώνα να του λείπουν ακόμη τέσσερα δάχτυλα από κάθε χέρι επειδή έχει δώσει τα πάντα εκεί μέσα;;; θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν γυρίζει σπίτι μετά το παιχνίδι το πρωί χρειάζεται τρεις ημέρες ύπνου για να συνέλθει;;; γιατί αυτά είναι τα σημάδια εκείνου που μένει πάντα στη σκιά των τίτλων—αλλά κρατάει το κτίριο όρθιο όσο υπάρχει ανάγκη. πέντε λεπτά ακόμα και σβήνω—ανέκαθεν εδώ υπήρχαν άνθρωποι σα εκείνους τους παλαιότερους σέντερ των Πέισερς που όταν τους έβγαζαν στον αγώνα φώναζαν οι φίλοι "βγάλτε τον αυτόν τον βράχο"—και εκείνοι δεν χρειάζονταν καν σύσταση για ν' αγωνιστούν.

Ωχ τι χάσιμο χρόνου αυτά τα τσιτάτα... ενώ εσείς λέγατε για γίγαντες του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος που κάπου εκεί γύρω μπουκάρουν δέκα ποτήρια ρακή πριν την σφύριγμα! Ρε παιδιά, θυμηθείτε εκείνον τον φίλο στον πάγκο πριν δυο χρόνια που έκανε φανφάρα όταν ο Brook Lopez έβγαλε το κοστούμι του σα βγήκε πρώτη φορά σ’ αυτήν την ομάδα; Εκείνος ήταν 20 χρονών ακόμα, είχε στο κεφάλι του μόνο τις ιστορίες των παλαιοτέρων και μετά σκόρπισε φωτιές στα playoffs πριν καν συνειδητοποιήσει ότι έπρεπε ν’ αγοράσει εισιτήριο επιστροφής! Εκείνος δεν είχε ξεθωριασμένη μία φήμη σα σφήκα στο κηρύκειο — είχε μόλις ξεκινήσει να γράφει δική του ιστορία! Και τώρα ψάχνετε έναν σέντερ σα βγήκε τώρα τώρα από κάποιο πανεπιστήμιο της Γης του σκότους; Αυτή η ομάδα δεν έχει ανάγκη από φιγούρες που λάμπουν στο Instagram — έχει ανάγκη από έναν τύπο που όταν του στέλνουν το σχέδιο επί χάρτου πάνω στην τάμπλα, εκείνος σηκώνει το πρόσωπο σα στρατιώτης πριν καν ανοίξει το στόμα του. Αυτός που όταν του φωνάζουν "βγες στη πόρτα" ξέρει πως πρέπει ν’ ανοίξει το στήθος του σα πύλη της πυραμίδας. Μα τι σας λέω εγώ τώρα — ας φέρουμε τον那个名字人你叫什么来着... ah, ξέχασα, κάποιος λέει οWalker Kessler μπορεί ν’ αλλάξει το σύστημα σαν ξυπνητήρι στις τρεις τα ξημερώματα. Εκείνος σηκώνει την άμυνα σα τείχος ενώ οι αντίπαλοι ψάχνουν ακόμη τις χειρολαβές της πόρτας για να βγουν... όχι επειδή είναι μεγάλος, αλλά επειδή καταλαβαίνει πως η ομάδα του σήμερα χρειάζεται σωλήνα — κάποιον που όταν μπαίνει μέσα στη ρακέτα, εκείνος δε στέκεται εκεί σα γλάστρα να ποτίζεται αλλά σβήνει κάθε πιθανότητα εύκολου πόντου σα βγάζεις τον ήλιο από το νερό.

Ρε παιδιά, η Ιωάννα αυτήν τη φορά έχει απόλυτο δίκιο για ένα πράγμα: όταν ο Turner ήταν εκεί, η ομάδα έκανε ό,τι έκανε. Αυτό δεν είναι αμφισβήτηση. Αυτό είναι γεγονός. Αλλά μην βάλετε αυτά τα μάτια σαν σβούρες πιστεύοντας πως ο Wembanyama είναι η λύση επειδή είναι ψηλός και φαίνεται σαν βράχος στις φωτογραφίες. Έχουμε πιάσει τον εαυτό μας πολλές φορές να ψάχνει το πρώτο όνομα που βγαίνει στις αναζητήσεις σαν να είναι ο Μεσσίας. Θυμάστε εκείνον τον τύπο πριν πέντε χρόνια που είχε σκοράρει 40 πόντους στο这时候και τρεις μέρες αργότερα βρισκόταν στο τρίτο επίπεδο αγωνιστικής ετοιμότητας του πρωταθλήματος; Αυτός είναι ο κίνδυνος όταν ψάχνεις χαρακτήρα αντί για έργο. Εγώ προσωπικά είχα ένα περιστατικό πριν χρόνια: είδα έναν σέντερ στην Ευρώπη να κάνει τρεις συνεχόμενους αγώνες πάνω από 20 πόντους, πάνω από 12 ριμπάουντ, και κάθε φορά που τον έβγαζαν ο κόσμος σηκωνόταν όρθιος. Μετά τον αγόρασε μία ομάδα της Μέσης Ανατολής. Εκεί μέσα έκανε έξι αγώνες συνολικά. Γιατί; Γιατί η ομάδα έπρεπε να προσαρμόσει το σύστημα έτσι ώστε να συμπεριλαμβάνει έναν άνθρωπο που είχε μάθει να παίζει ως "φορέας του παιχνιδιού" — δηλαδή αυτός πήγαινε εκεί όπου βρισκόταν η μπάλα, όχι εκεί όπου έπρεπε να βρίσκεται η ομάδα. Στην Ινδιάνα όμως, αν βάλουμε έναν τύπο που χρειάζεται τρεις φορές περισσότερα λεπτά συμμετοχής για να φτάσει τα δικά μας αποτελέσματα, τότε αυτό δεν είναι μεταγραφή. Είναι υγειονομική κρίση. Μια ερώτηση προς όλους: τι κάνουμε εδώ, πάμε να ψάξουμε έναν σέντερ επειδή τον είδαμε στο highlight tape ενός αγώνα EuroLeague ή επειδή αυτός γνωρίζει πως όταν βγάζεις το πρόσωπό σου μέσα στη ρακέτα, εκείνες τις δύο πρώτες ώρες κάθε αγώνα δεν θα υπάρχει λόγος να ξαναβγάλεις μιλιμέτρια;

ωχ πω ωχ πω σεις τώρα μου σηκώσατε θρύλους από τα βράδια εκείνα όπου το γήπεδο ήταν κατάμεστο κι οι αντίπαλοι έφευγαν σαν αστραπή πριν τελειώσει ο χρόνος... γι’ αυτό ρωτώ εγώ: πού πάει αυτός ο βοριάς όταν βρισκόμαστε στον Οκτώβρη του 2019 και ο Turner στέκεται στο τρίποντο σα φρουρός σιδήρου;; ενώ οι Νικς προσπαθούσαν να τον περάσουν όσο κάνουν ντους μετά το αγώνα;; εκείνες τις βραδιές δεν χρειαζόταν πρωταθλητής — χρειαζόταν άνθρωπος που όταν του σήκωνε κανείς τη μπάλα πάνω από το κεφάλι του δε χρειαζόταν δεύτερη κίνηση, γιατί εκείνος είχες πιάσει θέση σα βράχος ανάμεσα στις ρόδες του αγώνα... τώρα λοιπόν λέτε πως όλα αυτά ήταν ψεύτικο συναίσθημα;; εγώ θυμάμαι πως εκείνος ο τύπος είχε χαρακτηριστικό δεκατρία χρόνια πιο πάνω απ’ τη νιότη του, ενώ εμείς ψάχναμε έναν σέντερ σα φτάνουμε το πρώτο πικ της σειράς — όχι σα κάποιος να μας δώσει ψυχαγωγία, αλλά σα να βάλουμε ένα γερό όνομα στη λίστα των πρωταθλητών. για τον Wembanyama λοιπόν — αυτός είναι ψηλός σαν βουνό, ναι, όμως εγώ ρώταγα τους δικούς μου παλαιότερους όταν έφερνα την ιδέα ενός Ουκρανού σέντερ που έπαιζε σα βράχος στην ουσία: εκείνος έκανε δεκαοκτώ λεπτά συμμετοχής κι εμείς φώναζαμε σαν τρελοί επειδή εκείνος άφησε κανέναν αντίπαλο να περάσει δίπλα του σα θα περνούσε μέσα από κουρέλια. εκείνος δεν είχε ταινία highlight — είχε προσωπικό υπογράφημα ανάμεσα στα πόδια του κάθε σέντερ που τον πλησίαζε. και τώρα που κουβαλάτε εκείνον τον όρο "χαρακτήρας" σαν ξεθωριασμένο αυτοκόλλητο πάνω στην ομάδα... εμένα προσωπικά μου φέρνει στο μυαλό εκείνον τον φίλο του Λουτσέντσι που είχε καταφέρνει να βγάλει δύο αγώνες στην Ευρώπη κι εκείνοι οι δύο έγιναν ιστορία επειδή εκείνος δεν άφηνε κανέναν αντίπαλο να φορτώσει την μπάλα πάνω στη ρακέτα χωρίς να του δώσει τρεις φάουλ μέσα στο πρώτο λεπτό... αυτός ήταν ένας τύπος που όταν τελείωνε ένας αγώνας, οι αντίπαλοι του κοιτούσαν το χέρι σα να είχαν πιάσει ηλεκτρική γέφυρα. εσείς πείτε μου τώρα: θέλουμε έναν σέντερ σα βγάζουμε μπάλα στην κορυφή του paint;; ή θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν τον φωνάζουν μέσα από το γραφείο του προπονητή ν’ ανοίγει την μύτη του σα κυνήγι εναντίον των αντίπαλων σέντερ;;; γιατί εγώ εδώ βλέπω πως η ομάδα έχει τους αστέρες της — αυτοί χρειάζονται έναν οικοδόμο ανάμεσα στα θεμέλια, όχι έναν καλλιτέχνη σαν τον φακό της κάμερας. κι εκείνος ο οικοδόμος πρέπει να σηκώνει το γήπεδο όσο υπάρχουν ακόμη εχθροί εκεί μέσα — όχι μόνο μέχρι να σβήσει η πρώτη γκάζα του χορού.