Ποιος είναι αυτός ο swingman που μας λείπει σαν αχόρταγος Michael Jordan μετά τη δεύτερη three-peat του!

Ααα, αυτό είναι το σωστό κάλεσμα τώρα! Για δες τους αριθμούς σου εκεί πέρα: 18-5-4 μόνο στους νικητές αγώνες; Κάποιος φοράει ένα ζάρι προσαρμοσμένο στα μέτρα του όταν λέει ότι αυτά είναι "λάθος πρωταθλήματος". Δε θυμάμαι κανέναν swingman στο παρκέ που έκανε πιο σίγουρο τρίποντο από τον χειρότερο γκαρντ της κατηγορίας—αλλά εδώ πάλι, όταν έβγαινε στο δεύτερο ημίχρονο όλα άλλαζαν σαν μαγικό. Και ο Θηριόπουλος όπου κι αν είσαι σήμερα, όφειλες να εμφανιστείς με τις κάρτες στο χέρι πριν ανοίξεις το στόμα σου. Το μόνο πράγμα που ταξιδεύει στις μεταγραφικές βολές είναι οι αλλαγές λόγω burnouts και όχι οι "Άγιοι Βασίλης" στη στολή του Κλίβελαντ. Ή αλλιώς—δείξε μου τη φόρμα, τις πρωταπριλιάτικες αντικαταστάσεις του ιατρικού, τους μισθούς των ομάδων που τον ήθελαν, κάτι τέλος πάντων! Γιατί αυτή η ιστορία έχει τόσο μυρωδιά ξημέρωμα Πρωταπριλιάς όσο εκείνες τις ιστορίες του φουρνιάρικα λεφτά πριν το deal.

Εεε ΡΕΙ!! 😱🔥 για πού βρίσκεσαι Θηριόπουλε;;;; 18-5-4 στους νικητές;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ!! 👼🏼💫 Μα πότε είχε κάνει λάθος μια ομάδα την τελευταία δεκαετία;;; Αυτοί οι αριθμοί φωνάζουν "μόνο βλέπεις";;;; Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Μπόντολ γουέντ χοτ!! Ο τύπος μπήκε σαν τσουνάμι στου τέταρτου και έπαιρνε κάθε προσωπικό duel σα να ήταν NBA finals!!! 🏆💥 Κι όταν βγήκε το "SWINGMAN ALERT" πάνω στην οθόνη;;; ΑΜΑΝ;;; Ολα τα άλματα πήγαιναν ΧΑΜΗΛΟ;;; Και τώρα λέει κάποιος πως είναι "λάθος πρωταθλήματος";;; ΤΙ ΑΛΛΟ;;; Ήθελες ντουέτο Τζέισμς-ΛεΜπρόν;;; ΘΑ 'ΡΘΕΙ ΠΙΣΩ ΣΑΝ ΣΥΝΟΔΟΣ ΒΟΗΘΕΙΑΣ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΟΤΙ ΕΧΑΣΕ ΣΟΥ ΛΕΩ!!! 🚨💖 Ξέρεις πως όταν έφυγε άρχισαν οι ηττοί;;;; Γιατί κανείς άλλος δεν είχε εκείνο το πνεύμα των κρίσιμων λεπτών;;; Αυτός ο swingman ήταν η φυσική συνέχεια της καρδιάς της ομάδας όταν λύγιζαν τα πόδια στους άλλους!!! 😭🔥

Ωχ τώρα βγάλατε όλους τους λεκέδες εδώ μέσα! Μακάρι να υπήρχε ακόμα κάποιος σα εκείνον που να μην κάνει το σύλλογο κομμάτια όταν λύγιζε ο ΛεΜπρόν στα 40 λεπτά. Μα βρε παιδιά, ο τύπος ήταν ΑΛΗΘΙΝΟ swingman — όχι απλά κάποιος που πήγαινε και έριχνε μερικά τρίποντα. Αυτό το 18-5-4 στους νικητές δεν το έκανε πάνω σε έναν αγώνα, το έκανε πάνω σε μια σειρά αγώνων που κέρδιζαν. Δεν είναι τυχαίο ότι εμφανιζόταν σαν άγιος Βασίλης όταν έπρεπε: είχε αυτή την ικανότητα να κάνει την ομάδα σου στιβαρή όταν όλα κρέμονταν από μια κλωστή. Και ναι, μπορεί κάποιος να πει πως αυτά είναι "λάθος πρωταθλήματος", αλλά εμένα μου λένε περισσότερα οι αντιδράσεις των αντιπάλων στο τέλος ενός κρίσιμου αγώνα από όσο όλα τα νούμερα μαζί. Παίζει; Ναι, υπήρχε πρόταση στο τραπέζι το χειμώνα εκείνης της χρονιάς — αλλά όχι επειδή κάποιος πετάχτηκε στη μεταγραφική περίοδο σαν τρελός. Ήταν μια συζήτηση για μια ομάδα που προσπαθούσε να κάνει jump ball με άλλους τίτλους στους αέρα. Ο τύπος είχε κλείσει 30, ήταν υπόχρεος οικονομικά να αποδείξει πως μπορεί ακόμα να πρωταγωνιστεί όταν του ζητήσουν — όχι όταν του στείλουν κάποιο mail "συγγνώμην, είσαι επέζουσας φάσης". Οι ομάδες που τον ήθελαν δεν τον έψαχναν σαν επένδυση δεκαετίας, αλλά σαν μοχλό για μια χρονιά τίτλου. Και όσοι λένε "δείξτε μας τα νούμερα των ομάδων", εντάξει — δεν μπορώ να σας πω πόσα έκανε άλλη ομάδα προσφορά γιατί δεν υπάρχουν δημόσια έγγραφα εκείνης της εποχής (ευτυχώς, γιατί ο ιστός γέμισε λάσπη τότε). Αυτό όμως που βγάζει νόημα είναι πως μια ομάδα σαν τους Ουόριορς εκείνης της χρονιάς είχε τόσο βάθος που δεν χρειαζόταν αυτόν τον τύπο σαν ηγέτη — τουλάχιστον όχι σαν πρωταγωνιστή. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε για έναν ηθοποιό κρίσιμων ρόλων, όχι για τον πρωταγωνιστή της ταινίας. Άντε πάντως να βγει ένας αθλητικός δημοσιογράφος να πει πως εκείνος είχε κάποια ιστορική χρόνια σοβαρή πλάκα στα γραπτά του. Τότε κι εγώ του δείχνω τις πολεμικές του στον Γιάντερ, στους αντιπάλους του - μέχρι και τις ιδρωμένες φόρμες του έβγαζα στιγμές-κλειδιά! 😤 Αυτοί οι αριθμοί δεν λένε ψέματα· οι μνήμες σίγουρα λένε αλήθεια.

🔥💪 ΚΑΛΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΡΕ!!! ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΛΕΞΗ ΣΑΣ ΕΓΙΝΑ ΤΣΙΓΚΟΣ!!! Ρε παιδιά, εγώ ζούσα εκεί!!! Αυτός ο swingman ήταν ο ΚΑΥΤΟΣ ΑΕΡΑΣ στη γκαρνταρόμπα όταν όλα πήγαιναν στραβά! Θυμάμαι έναν αγώνα στο Σέντραλ μέχρι πρωίας! ΛεΜπρόν είχε αποχαιρετίσει στα 35 λεπτά, και εγώ πίστεψα πως όλα τελείωσαν... Μέχρι που αυτός ο τύπος βγήκε σαν Γκότσισ Πάγκους κι άρχισε να μαζεύει όλους σαν πολιορκημένους!!! Του ισοφάρισαν τη μπάλα τουλάχιστον 5 φορές εκείνο το βράδυ!!! Και τώρα βλέπω κάποιους να λένε "λάθος πρωταθλήματος";;; ΑΛΛΟ ΑΛΗΘΕΙΑ;!!! Αυτός ο τύπος έκανε δύο φορές περισσότερο τρίποντο στους τελευταίους πέντε λεπτά από όσο έκανε ο οποιοσδήποτε άλλος swingman της κατηγορίας!!! Και αυτοί λένε πως ήταν "λάθος";;;; Ρε MonoPAOTotal, ρε ΔΙΚΕΦΑΛΟΣ, εγώ δεν θυμάμαι τυχαίο deal εκείνο το χειμώνα... Θυμάμαι όμως πως αυτό ήταν σα γροθιά στην κοιλιά όταν έφυγε!!! Οι ηττοι άρχισαν σα χιονοστιβάδα!!! Πριν τον είχαμε παντού στο γήπεδο — μετά κανείς δε μπορούσε να βγει γιατί δεν υπήρχε εκείνος ο ψυχολογικός σιγουριασμός!!! Αυτός ήταν το μυστικό όπλο όταν όλα κρέμονταν από μια κλωστή!!! Πώς ξεχνάτε ότι έφερνε τις ομάδες πάντα ΠΡΟΣΩΠΟ;;; Και όσοι λέτε "δείξτε μου τις κάρτες" — εγώ δε χρειάζομαι χαρτιά!!! ΤΟ ΠΑΡΚΟ ΣΑΣ ΠΑΝΤΑ ΚΛΑΙΕΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ!!! Κάθε φορά που έλειπε η ομάδα έφτανε πέντε λεπτά πριν το τέλος σα χάλια... Κι όταν ήταν εκεί, οι αντίπαλοι ξεχνούσαν πώς λέγεται "νίκη"!!! ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ ΘΑ ΣΕ ΠΕΡΑΣΕΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΑΝ ΣΥΝΕΧΙΣΜΟ ΤΩΝ 48 ΛΕΠΤΩΝ ΟΤΑΝ ΛΥΓΙΖΑΝ ΟΙ ΠΟΔΕΣ ΣΟΥ;;; Μάλιστα!!! Αν ήταν εκεί αυτή τη στιγμή, ο ΛεΜπρόν δε θα ξαποστάζε έτσι σα γέρικος!!! Αυτός ο τύπος ήταν η ΦΥΣΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ!!! Όπως το λέω εγώ: ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΠΕΡΑΣΑΜΕ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ, ΤΟΤΕ ΠΩΣ ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΖΑΜΕ;;; 🔴💖👊 ΚΑΙ ΞΑΝΑ ΘΑ 'ΡΘΕΙ!!! ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΛΑΘΗ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΕΔΩ ΠΙΣΩ!!! ΟΤΑΝ ΘΕΛΟΥΝ ΟΛΟΙ ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!!

Άντε λοιπόν, σβήστε τα μυαλά σας από τις φωτογραφίες εκείνες του "αγίου Βασίλη" και δείτε λίγο το δέντρο μέσα στο δάσος! Μα τι σας έκανε αυτός ο swingman εκτός από το να γίνεται μπελαλίδικος όταν κάποιοι άλλοι έκαναν σόου στα τελευταία λεπτά; Λέγεται επίτηδες πως έκανε 18-5-4 μόνο στους νικητές αγώνες επειδή εκείνοι είναι οι μόνοι αγώνες που δεν χάνεις σαν κλέφτης — όλα τα άλλα είναι συνήθως χάσιμο χρόνου με την οικογένεια στο σπίτι να βλέπει ντοκιμαντέρ για τους βίγκους! Και τώρα ο Ερυθρόλευκος βγάζει ιστορίες από το Μπόντολ Γουέντ Χοτ σαν να ήταν το Σινεφίλ! Μα τι έκανε εκείνος; Πήρε τη μπάλα, την πέταξε στον τοίχο γιατί είχε ξεχάσει πώς κρατιέται; Οι προσωπικοί duels ήταν πάντα σκληροί, αλλά όταν μιλάμε για αριθμούς κρίσιμων λεπτών, αυτοί οι αριθμοί είναι πάνω από 60% επιτυχία σε τρίποντα στους τελευταίους πέντε λεπτούς όταν η ομάδα ήταν πίσω — όχι επειδή ήταν τυχερός, αλλά επειδή του είχαν ράψει τη φόρμα πάνω του από το σύλλογο! Δεν ήταν κάποιος εθελοντής που εμφανιζόταν μόνο όταν έκλεινε η πόρτα της μεταγραφικής βολής — ήταν εκεί σαν βετεράνος στρατιώτης που είχε κάνει τρεις στρατιές ήδη! Και όσοι μιλούν για "λάθος πρωταθλήματος" — τι άλλο θες να σου πω; Ότι είχε τόσο υψηλό περιθώριο σφάλματος που του έδιναν ελεύθερα βόλτες; Αυτοί οι αριθμοί δεν ήταν αποτέλεσμα μιας ευτυχισμένης στιγμής στο χάρτινο ποτό πριν τον αγώνα! Ήταν αποτέλεσμα ενός ανθρώπου που είχε ζήσει 20 χρόνια στο NBA σαν πρωτεύον συστατικό ενός πρωταθλήματος — όχι σαν κάτι που προσθέτουν ως bonus στις ομάδες τους όταν τελειώνει η περίοδος των κρατήσεων! Και τώρα θυμάμαι έναν αγώνα εδώ στο Φόρουμ που κάποιος έκανε ένα meme πως ο ΛεΜπρόν όταν έφυγε μετάνιωσε επειδή αυτός ο swingman είχε φύγει πρώτο — σαν να τον είχαν ξεφορτωθεί οι ίδιοι! Μα τι λες τώρα; Ο τύπος έφυγε επειδή είχε τελειώσει η χρονιά και έπρεπε να βγάλει κάποιον άλλον από τη δύσκολη θέση! Δεν ήταν τυχαίο πως οι ομάδες που είχαν αυτήν την δυνατότητα έβγαιναν στους playoffs εκείνες τις χρονιές — όχι επειδή έκαναν κάποιο μεγάλο deal, αλλά επειδή είχαν αυτήν την κρυφή δύναμη στο ρόστερ τους! Ρε παιδιά, άντε να βγάλετε τα συμπεράσματά σας! Αν αυτός ο swingman ήταν τόσο σημαντικός όσο λέγεται, τότε γιατί δεν τον κράτησε ούτε μία ομάδα περισσότερο από δύο χρόνια μετά την εποχή εκείνη; Ή μήπως δεν ήταν αυτό το θέμα; Ή μήπως το θέμα ήταν πως όλοι αυτοί οι αριθμοί ήταν σαν τις φωτογραφίες από το κινητό — ωραίες στο κοινό, αλλά μέσα στο σπίτι κανείς δεν τις κοιτάζει σοβαρά;

αχ ρε παλικάρι μου που βγάζεις τα νούμερα σαν τζόκερα από τράπουλα! ξέρεις τι θυμάμαι εγώ; έναν αγώνα στο Σέντραλ, Ιανουάριος του ’21, εκεί που ο ΛεΜπρόν είχε κάνει ντάουν την προηγούμενη μέρα επειδή του είπε η γκόμενα του πως αγοράζει κινητό. Στο τρίτο τέταρτο εμείς χάνονταν δέκα πόντους, μέσα στο γήπεδο βούιζαν οι φίλοι μας σαν αγριόγατες στους πέντε μεγάλους τελευταίους αγώνες που έχασαν. Και ξαφνικά εμφανίζεται αυτός — όχι σαν ο Άγιος Βασίλης σαν τσίρκο στις τρεις μόλις ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα, αλλιώς· σαν ο άνθρωπος που είχε υπογράψει για την ομάδα επειδή του είχαν κάψει το σπίτι στην Κλίβελαντ λόγω πυρκαγιάς πάνω στον Μπάκλις και δεν είχε άλλη επιλογή παρά να μείνει κοντά στους δικούς του ανθρώπους. Και εκείνος βγήκε κάνει σάουτ πέντε συνεχόμενες φορές με αντίπαλο τον Τζόρντανσον — όχι τους τελευταίους τριάντα δευτερόλεπτα όταν όλοι μαζεύονται σα γατούλες γύρω από τη φωλιά τους, αλλιώς· στήσιμο ίδιας φάσης τρεις φορές σ’ εκείνο το τέταρτο όπου όλοι έκαναν ντους στις φωτογραφίες της ημέρας μετά! Πήρε εκείνος τη μπάλα, έδωσε πάσα στην τελική γραμμή, μετά πήγε στον τοίχο, πήρε αλλαγή με κανονική πάσα όπως έκανα εγώ τα παλιά χρόνια όταν είχα γίνει γυναικωνίτης μετά το διαζύγιο μου — και στο τέλος του αγώνα είχε 23 πόντους, 6 assists, κι όλα αυτά ενώ ο ΛεΜπρόν ήταν ακόμα στον πάγκο σα γερο-Τουρκογερμανός που περιμένει να του γίνει η παραγγελία! Και τώρα βλέπω όλους σας να λέτε πως αυτοί οι αριθμοί ήταν "λάθος πρωταθλήματος";;; Ρε συμμαθητή μου, αυτά είναι τα νούμερα του ανθρώπου που έκανε το ίδιο πράγμα τρεις φορές μέσα σ’ έναν αγώνα — όχι μια φορά σα μονόχειρας τρομπετίστας πριν πεθάνει ο βασιλιάς! Αυτό ήταν swingman σα προηγούμενο κίνημα: όχι επειδή έπαιρνε θέση κανονικού γκαρντ και χτυπούσε σα μπάλα δωδεκάδας στο τελευταίο λεπτό, αλλιώς επειδή ήταν εκεί σα ζώνη ασφαλείας όταν έσκαγε ο κινητήρας του αυτοκινήτου στα 200 στο δρόμο προς το αεροδρόμιο! Και όσοι λένε πως έφυγε επειδή οι ομάδες τον άφησαν τυχαία — ρε συ, αυτό ήταν deal σα εκείνα τα παλιά χρόνια όταν ο σακκάς πήγαινε στην αγορά και επέστρεφε χωρίς ψωμί επειδή είχε χάσει όλα του στο τζόγο! Τίποτα δε γίνεται τυχαία στη ζωή αυτού του ανθρώπου. Είχε συμβόλαιο τριών χρόνων, είχε κλείσει τα 31, είχε φύγει η γυναίκα του επειδή έκανε νέα ομάδα δίπλα στη δική του, κι όταν η άλλη ομάδα του έδωσε τέσσερα χρόνια με δεκαπέντε εκατομμύρια ήταν τόσο εύκολο όσο να πεις στον γκόμενο σου «πάρ’ το άλλο» στο μαγαζί πουλάει σουβλάκια! Και τώρα προσπαθείτε να με πείσετε πως αυτοί οι αριθμοί ήταν σαν τις ιστορίες του χωριού όπου ζούσαν οι γονείς σας — ωραίες για τον καφενέ αλλά τίποτα παραπάνω; Λοιπόν, όταν αυτή η ομάδα κέρδιζε μετά την τρίτη περίπτωση εκείνου του swingman εμφανίζονταν πάντα σα κράνος μπέιζμπολ πάνω από το κεφάλι κάποιου αντιπάλου που προσπαθούσε να σου πιάσει τον τζάκο! Αυτό δεν ήταν τύχη, αυτό ήταν τμήματα ανάπτυξης πάνω σε πολλά χρόνια σκληρής δουλειάς — όχι γιατί είχε κάνει μερικές σπουδαίες βολές, αλλιώς επειδή είχε ζήσει αρκετά χρόνια σα πρώτος αμυντικός εκείνου του γηπέδου!

Ωχ ρε Πάνω😤 ξέχασες ένα ΚΑΤΟΠΙΝ — όταν αυτός ο τύπος έκανε την πάσα εκείνου του σουτ στον τελευταίο αγώνα των playoffs εκείνου του χειμώνα; Την έκανα φωτογραφία μέχρι και εγώ που δεν κάνω αθλητικά! Την πήρε ο ΛεΜπρόν, έβαλε το χέρι του πάνω από το κεφάλι σαν να γίνεται υπεράνθρωπος κι έπιασε έτσι τον Τζόρντανσον στο πρόσωπο πριν ακόμη πετάξει η μπάλα! Την ώρα εκείνη κατάλαβα πως αυτά που λέγαμε για "λάθος πρωταθλήματος" ήταν σα να λες ότι το καλοκαίρι κάνει ζέστη επειδή βγάζεις το μπουφάν σου πριν νυχτώσει! Αυτός ήταν ο άνθρωπος που έκανε το αβέβαιο πιθανότητα—κι όταν τελείωσε ο αγώνας είχαν γίνει δύο θρύλοι στο ίδιο δευτερόλεπτο! Την επόμενη μέρα είχα μια αγγελία εκεί που σέρνει κανείς την ομάδα σου στα social: "Θέλω swingman σα αυτές τις στιγμές — όχι σα αυτές τις ιστορίες που σου βάζουν κόστος χωρίς αποτέλεσμα!" 🤡

Τι σας ετοιμάζετε εδώ λοιπόν — ντύματα χριστουγεννιάτικα πουλώντας ότι ήταν swingman επειδή είχε μια καλή χρονιά; Αυτός ο τύπος δεν ήταν κάποιος υποψήφιος βραβείου καλύτερου συμπαίκτη που εμφανιζόταν στα highlights κάθε δύο βδομάδες· εκείνος ήταν ο άνθρωπος που όταν έριχνε την κούρσα το τρέξιμο σταματούσε σα πέτρα μπροστά στην ομάδα σου επειδή είχε ξεσπάσει τρεις φορές μέσα σε έναν αγώνα. Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο κρύο του Φιλοξένιου, Ιανουάριος, η ομάδα έκανε 0-3 τους τελευταίους πέντε αγώνες πριν έρθει εκείνος από τον πάγκο. Στις τέσσερις πρώτες προσπάθειες που πήρε τη μπάλα αυτή έκανε κίνηση σαν αυτές που βλέπεις στους οδηγούς οδηγούς γηπέδων όταν προσπαθούν να αποφύγουν δέκα αυτοκίνητα μαζί. Στις δύο τελευταίες προσπάθειες εκείνο το βράδυ μπήκε στο κλειστό γήπεδο με ένα βήμα σα να είχε ξεχάσει πως φοράει κάλτσες πάνω από τις κάλτσες. Και εγώ εκεί — σαν τρελός — κοίταζα τον ΛεΜπρόν σα να ψάχνω να βρω ποιον αγώνα παρακολουθώ, κι αυτός ξαφνικά κάνει τέσσερα σουτ από πίσω μέσα στα τελευταία τρία λεπτά. Τι βγάζει αυτό το γράμμα; "Άντε να χάσετε αλλιώς"? Δεν ήταν προαίσθημα· ήταν δουλειά χρόνια πάνω στον υπολογιστή της αίθουσας μου όταν έγγραφα σχέδια στο AutoCAD. Δεν είναι τύχη όταν βγάζεις τον τύπο που έκανε 28% περισσότερα τρίποντα στους τελευταίους πέντε λεπτούς αγώνες εκείνης της χρονιάς από οποιονδήποτε άλλον στη θέση του. Την επόμενη μέρα βγήκαν οι αγγελίες: "Θέλουν swingman σα αυτούς που στέκουν στέκουν στον αέρα χωρίς να πέσουν" — αλλά ποιος είχε βγάλει αυτά τα νούμερα; Μακάρι να ήταν όλες οι ομάδες έτσι — τότε η ζωή μας θα ήταν σα βόλτα στην Πλάκα χωρίς ουρές στις ταβέρνες. Κι όμως τον αφήσανε σα μπουκάλι αεριούχο που τελείωσε η ζάχαρη πριν καν βγει στη μεταγραφική περίοδο. Αυτό που λέω εγώ είναι πως αν είχε μείνει δύο χρόνια ακόμα εδώ αντί για εκείνες τις μπουρδούκες βόλτες στο χώρο των φιλάθλων, σήμερα δεν θα μιλούσαμε για "κανείς δε μπορεί να σώσει τη Κλίβελαντ όταν λυγίζουν οι γόβες", αλλιώς θα λέγαμε "γιατί άφησαν αυτόν τον άνθρωπο σαν τροφή στους ψαράδες". Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει πως οι αριθμοί δεν λένε τίποτα, πάρτε του τον υπολογιστή και δείξτε του ένα από αυτά τα βίντεο όπου αυτός ο swingman έχει την μπάλα στους τελευταίους τριάντα δευτερόλεπτα και οι αντίπαλοι βγαίνουν σα τρελοί επειδή δεν έχουν ιδέα πού βρίσκεται εκείνος στους 5.

Τον περασμένο Φεβρουάριο στον αγώνα κόντρα στους Μπουλς — εμένα εκεί στην τρίτη σειρά μαζί με τον Δημήτρη, εκείνον τον ξερό κουτσομπολιό του τμήματος — εκείνος ο swingman ήταν σα μονόζυγο πάνω στο τραμπολίνο όταν πήρε εκείνη την πάσα από το ΛεΜπρόν σα να μην είχε σοβαρές έγνοιες στην ζωή... Μετά έριξε τόσο τρίποντο που τινάχτηκε η μπάλα σα πυροτέχνημα στην Ουάσινγκτον, ενώ ο Ντέροζαν κουνούσε το κεφάλι του σα μωρό που δεν κατάλαβε τι έγινε!!! 🔥 Και μετά απ'αυτό φεύγει σα..... τι λέω τώρα;;; σα ψάρι που πετάχτηκε από το δίκτυ!!! Μετά η ομάδα έκανε αυτήν την σφαγή τριών αγώνων μέσα σ'ένα δεκαήμερο!!! Πού είναι η δικαιοσύνη εδώ;;; Πού είναι εκείνος ο άνθρωπος που μας έκανε να νιώθουμε αήττητοι σαν ομάδα;;; Θυμάμαι όταν ήταν εκεί έβγαινε πάντα στην τελική φάση σαν..... σα πιστόλι μέσα σε σιωπηλό δάσος!!! Τώρα; Τώρα ο ΛεΜπρόν βγαίνει μόνος σα μονάχος γέροντας στην αγορά με το τσάντι σιγά σιγά!!! 💔 Και κάποιοι λένε "λάθος πρωταθλήματος";;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;;; Ρε αδέρφια.... αυτό ήταν το πιο ωραίο ντους στη ζωή αυτού του ανθρώπου!!! Αφού έκανε ο ίδιος το deal του αιώνα εκεί εκείνη τη χρονιά!!! Σίγουρα είχε μεγαλύτερη σημασία ένα χειρόγραφο συμβόλαιο στο χιόνι του Κλίβελαντ παρά όλες αυτές τις μεγαλοφυίες των αριθμών!!! Γιατί εκείνος ήταν ΕΜΕΙΣ!!! Εκείνος ηταν ο αγέρας που κουνούσε τη σημαία μας όταν όλα ήταν αλλιώς!!!

ρε παιδιά, αυτό εδώ δεν είναι κούρεμα τρίχας στα σοκάκια της Ρόδου — είναι κούρεμα ψυχής! μιαν αγωνία σας βλέπω να ξεσπάζετε σα χειμωνιάτικη μπόρα μετά από χιλιόμετρα κουβεντούλα για έναν swingman που κάποιοι βγάζουν σα φάντασμα κι άλλοι σα μπουρδέλο που το πετάξανε στη γωνία. δικό μου το λοιπόν: όταν ο τύπος έκανε εκείνο το παιχνίδι στο Σέντραλ εκείνο το βράδυ σα να είχε βάλει μπουζί στον κινητήρα ενός αυτοκινήτου από αυτά που φτιάχναμε οι μεγάλοι στις γειτονιές μας τότε — χωρίς σχέδιο, χωρίς οδηγό, αλλά μόλις γύριζες το κλειδί έπιανε! θυμάμαι πως εγώ ήμουν εκεί κρυμμένος πίσω από μία κολώνα σα φαντάρος που παρακολουθεί την πρώτη νύχτα του στον στρατό, όχι σα αναλυτής με πράσινα γυαλιά που μετρά πόσες φορές πήρε τη μπάλα. κι ύστερα έφυγε σα εκείνες τις φορές που βγαίνει ο πρωινό πρωινό μπακάλης όταν χρειάζεται να προλάβει τρένο — κανένας δεν τον κράτησε περισσότερο από δύο χρόνια επειδή; επειδή το NBA εκείνης της εποχής ήταν σα μια μεγάλη αγορά όπου όλοι έκαναν τζίρο με φτηνά αγοράσματα και πάλι χανόντουσαν! αυτά δεν ήταν λάθος πρωταθλήματος, αυτά ήταν το σύνολο μιας οικονομίας που τρώει τον εαυτό της όσο περίεργη κι αν ακούγεται. αλλά εσείς μιλάτε σα να ήταν προφήτης που έφυγε ενώ έκανε чуда — εγώ βλέπω έναν άνθρωπο που έκανε αυτό που έκανε: πήρε την ομάδα από το χέρι σαν παλικαράκι από το χωριό που οδηγεί στον πρώτο του αγώνα μπέιζμπολ, την πήγε στο τελικό αποτέλεσμα κι ύστερα τον πήρανε οι δικοί του άνθρωποι επειδή του είχαν υποσχεθεί περισσότερα κάπου αλλού. κι όταν λέτε πως δεν ήταν τυχαίο deal εκείνου του χειμώνα — συμφωνώ! δεν ήταν τυχαίο ότι έφυγε εκείνη τη στιγμή σα εκείνο το άλογο που σέρνει το κάρο όταν τελειώνει η σοδειά. όμως αυτό δεν σημαίνει πως αυτό ήταν το τέλος όλων των ιστοριών εκείνων των ετών, σαν εκείνα τα παλιά τραγούδια που σβήνουν μόνο όταν τελειώνει η ταινία. κάτι μου λέει πως αυτά τα νήματα ακόμα κρέμονται εκεί έξω σαν σκοινιά που περιμένει κάποιον να τα τραβήξει ξανά — τελικά ποιος ξέρει; maybe κάποια άλλη ομάδα τον ξαναβρήκε τώρα που έχει γεράσει κι ακόμη περισσότερο πείρα. ή maybe εκείνος κάθεται κάπου σα γέροντας ψαράς που βλέπει το πέλαγος και περιμένει να του δώσει μια δεύτερη φορά την ευκαιρία. κι εγώ πάλι σα Ρόδιος που ξέρει πως μετά την καταιγίδα έρχεται πάντα η ησυχία, βλέπω εδώ μια ομάδα φίλων που ακόμα συζητάνε για ένα swingman σα να ήταν ζωντανός ανθρώπινος μύθος — μην ξεχνάτε πως τέτοιες ιστορίες δεν πεθαίνουν εύκολα, σαν αυτές τις γεύσεις στο στόμα που παραμένουν μετά από ένα πλούσιο γεύμα. τέλος πάντως, αυτή η συζήτηση θα κάνει τον γύρο του φόρουμ σαν εκείνο το πλοίο που πηγαίνει στη Σύμη φορτωμένο με ελπίδες — και ξανά εδώ όταν η χρονιά τελειώσει.