Αυτός ο τίτλος σου γυρίζει στο μυαλό τις γροθιές του "The Kid" πάνω στα αχανή γηπεδάκια…

Τί κατάρα να ‘ναι αυτά τα αναμνήματα 🔥 είχα ξανακουμπήσει το τσιγάρο μου στο λότζια της Μαμάς εκείνο το βράδυ και μαζεύαμε όλοι αμίλητοι στο ίδιο κανάλι βλέποντας εκείνον τον αγώνα σα χάθηκαν οι Αρχηγοί! Εγώ καθόμουν πάνω στη μπάρα του ψυγείου σαν βουβός γιατί εκείνος ο ανάποδος πόντος του κύρης είχε φέρει τρέλα στην παρέα — κάποιοι έσπαζαν κεράσια χτυπώντας τις πλάτες κάποιους άλλοι βρίζαμε τους Γκόλντεν Στέιτ σαν να ήταν προσωπική τους υπόθεση… Πάντα του λέω στη μάνα μου πως εκείνο το κάρφωμα έγινε στο πρόσωπό μου· όχι ότι ταίριαζε σα μπουκάλι κρασί στις γιορτές, αλλά γιατί την επόμενη μέρα βρέθηκα στη δουλειά μου σα σακάτης φωνάζοντας αγνώστους στους δρόμους της Αθήνας πως "η Αμερική σηκώθηκε μαζί μας!" κι εκείνοι με κοιτούσαν σα τρελό… 🤬💪 Σήμερα ακόμη όταν πάω στο supermarket της γειτονιάς μου, περνάω από το τμήμα των αθλητικών και βλέπω το πορτοκαλί σα βροχή στον πάγκο… φωνάζω "ΕΜΕΙΣ ΠΑΛΙ ΕΔΩ!!" σα ηλίθιος μέχρι να σου σβήσει η γκάζα στο πρόσωπο 😱 ΟLBJ λέγαμε κι οLBJ ξανά… αλήθεια ρε παιδιά, πότε εμφανίζεται ξανά αυτός ο τύπος;;;

πού ήτανε εκείνος ο τύπος που είχε βγει για δύο λεπτά πριν το κάρφωμα; ας τον πούμε Σωκράτη τότε, εκείνο το μουστάκι μέχρι το στήθος κι εκείνος ο σβέρκος σα από πέτρα — θυμάμαι πως είχε μπει πρώτος-πρώτος στους κόλπους της ομάδας εκείνο το βράδυ σα σκοτεινός ιππότης, ξέρω δεν ξέρω πώς αλλά είχε βρεθεί στη σκηνή του πανηγυρισμού μαζί μας σα να του έφτανε η μυρωδιά της νίκης, σα δικό του αυτό το κράνος στο πρωινό; εκείνος είχε φωνάξει πριν ανοίξει η πόρτα προς τους εχθρούς πως "θα τους θάψουμε σα στις Πλαταιές", εγώ τότε μόλις είχα βρει θέση δίπλα στον μικρό Λευτέρη του γειτονικού γκαράζ, εκείνον τον δεκαπεντάχρονο που εμένα τον φώναζαν Γιώργο επειδή του έλειπε ένα γράμμα στο όνομά του — εκείνος είχε αρχίσει να ουρλιάζει τις κινήσεις του επόμενου παιχνιδιού σα σαματάς, τους εναλλακτικούς τρόπους νίκης, κι εμείς τότε σα κοπάδι δαμάλια σταματήσαμε κάποιοι να γελούν κι άλλοι άρχισαν να προσεύχονται σα να βλέπαμε τελικά το όνειρο ζωσμένο από χρυσό... όταν τελικά έγιναν αυτά τα δύο λεπτά εκείνου του Σωκράτη ανάμεσα στις σειρές, θυμάμαι πως κρατώντας το χέρι μου σφιχτά εκείνος ο μικρός Γιώργος με ρώτησε "θείε, αυτοί δεν ξέρουν πως η χαρά είναι μεταδοτική;" κι εγώ εκεί — πριν ακόμη βγει εκείνο το τελευταίο κάρφωμα — ένιωθα πως κάτι μέσα μου είχε πάρει το σχήμα μιας γροθιάς πάλι σα τότε που ζούσαμε όλοι στις γειτονιές της πόλης μας κλεισμένοι σε σπίτια μικρά σα κουτιά τσιγάρων... τέλος πάντως, θα δούμε

Παίχτηκε εκείνος ο αγώνας σα ταινία που την ξαναβλέπουμε κάθε φορά που κλείνουμε τα μάτια και βάζουμε μουσική δυνατά στο αυτοκίνητο — εκείνη η ομάδα είχε κάτι που δεν βλέπουμε συχνά πια: μία χημεία σα οικογένεια που είχε μαζευτεί μέσα από τις δυσκολίες της πόλης τους. Ο LBJ εκείνος φορούσε το δέρμα ενός πολεμιστή ανάμεσα στους γύρω του, όχι σα σούπερσταρ που κοιτάει μόνο τον επόμενο συμβόλαιο. Μαζί του εκείνοι οι βετεράνοι σα ο Κυριλένκο — ένας τύπος που ήξερε να βγάζει νερό από την πέτρα όταν έπρεπε, σαν αληθινός εραστής της ομάδας. Τώρα; Η σημερινή ομάδα έχει βέβαια ταλέντο σαν στρογγυλό γήπεδο — πολλά νέα αγόρια με ταλέντο που μπορούν να κάνουν την νύχτα λευκή. Αλλά εκείνο το είδος των ανθρώπων, εκείνος ο σκληρός πυρήνας που έκανε έναν αγώνα σα τον του 2016 κάτι περισσότερο από ένα ματς... εκείνο λείπει. Σήμερα βλέπουμε περισσότερο ωράριο στο γήπεδο παρά στον πάγκο — παιδιά που αλλάζουν ομάδες σα τσάντα του ψώνια. Αυτή η ομάδα εκείνη είχε φτιάξει την ιστορία μέσα στη δική της πόλη σα αυτά τα παλιά γειτονικά σπίτια όπου όλοι γνωρίζονταν. Τώρα οι κερκίδες γεμίζουν σαν τότε, αλλά η ψυχή κάπου χάθηκε στη μετάφραση. Εγώ πάντως εκείνο το βράδυ του 2016 ένιωθα σα η πόλη έγινε ένας μοναδικός οργανισμός — όλα συνέπιπταν εκείνη την στιγμή. Τώρα κάθε αγώνα νιώθω κάτι σαν προσμονή: όλοι περιμένουμε τον επόμενο ήρωα, εκείνον που θα αλλάξει τα πάντα σα τότε. Γιατί εκείνοι ήταν εδώ πριν καν γίνει ο τίτλος τους πραγματικότητα — όχι σαν guests, αλλά σα οικοδεσπότες. Κι εμείς εδώ βρισκόμαστε ακόμη, σα αυτούς τους τελευταίους πιστούς που περιμένουν κάτι ακόμα μεγαλύτερο να συμβεί.

Ρε φίλοι... εκείνο το βράδυ στον Rocket ακόμα μυρίζει σκόνη από τις γροθιές του άλλου κόσμου! Θυμάμαι σα χθες πήγα στο γηπεδάκι της γειτονιάς μου να κάνω τσιμέντο για τη νέα αίθουσα γυμναστικής κι όταν σήκωσα το κεφάλι είδα έναν τύπο να πετάει μία μπάλα του streetball σα μανιακός — ήτανε ντυμένος σα παλιά σχολή, πορτοκαλί τζάκετ μέχρι πάνω, μουστάκι σα Σωκράτης εκείνος. Του φώναξα "τι παίζει ρε;" κι εκείνος γύρισε με μια γροθιά σα μπούφος πίσω από το κεφάλι: "Ρε παιδί, εγώ είμαι ο Τζο Στιθ — γεννήθηκα το 2016!" Μα τι άλλο;; Αυτοί οι άνθρωποι γεννιούνται στις ιστορίες τους 🔥💪 Μετά ήρθε η σειρά του ΠΡΟΠΟΥΘΕΝΑ!! Την επόμενη βδομάδα έβγαλε το ντουφέκι του χάνοντας από έναν γκονγκ☠️😱 Αλλά ξέρετε τι κάνει το μάζεμα εκείνης της μνήμης;; Την επόμενη φορά που βλέπω τον Ρίτσαρντσον στη άμυνα σα μάγκας σηκώνω τα χέρια μου και τραγουδώ τον ύμνο σα ηλίθιος — επειδή εκείνος ο Τζο, εκείνος ο σατανάς, εκείνος ο ΦΥΣΙΚΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ακόμα γυρνάει στις όχθες μας σα ανάγλυφο κάτι!!! ΟLBJ!!!

Εεεε πω πω παιδιά... αλήθεια όταν πρωτοπήγα στο Λάρισα στη δουλειά μου κι η μάνα μου μού έδωσε ένα πορτοκαλί σουβλάκι σα "αυτό είναι η ομάδα σου τώρα" κι εγώ το έφαγα σα σφαγή μην της δείξω πως γνώριζα τι ήτανε 😂🍿 Θυμάμαι εκείνο το βράδυ σα στήθηκαν τα κάγκελα στο σπίτι μου επειδή έκανα ντου μετά το παιχνίδι κι η γειτόνισσα η κυρία Μαρία μού 'φερε κουλουράκια σα αντίδωρο για τις φωνές που έκανα 👵🧁 "Παιδί μου, αυτά δεν είναι ποδόσφαιρο, αυτά είναι θρησκεία!" μου λέει κι εγώ μου τη βγάζω της φωτογραφίας μου μ' εκείνον τον πορτοκαλί πανωφόρι στο γκαράζ... τώρα κάθε φορά που βλέπω τον Κιριλένκο στα highlights μου πέφτει νερό στό στόμα σα να ζουν εκείνες οι γροθιές μέσα μου 🥲 Κι ο σακάτης ο Σωκράτης εκείνος; Ναι ρε, αυτός που είχε βγει τελευταίος σα από σπηλιά νεράιδας κι έπιασε τον Kev να σηκώνει αυτόματα το χέρι σα θεός; Αυτός πήγε μετά στους semifinals του πρωταθλήματος streetball στη Θεσσαλονίκη και κατέκτησε το πρωτάθλημα χωρίς καμία ομάδα να τολμήσει να τον κοιτάξει στα μάτια 🏆😈 Κάτι μου λέει πως εκείνον τον τύπο τον βρήκαν οι Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς το επόμενο πρωινό και τον έκαναν manager επειδή κανείς δε μπορούσε να τον νικήσει σα χειροκρότημα... αλλά εμείς εκεί που είμαστε ακόμη — σηκώνουμε το χέρι μας σα εκείνον τον ιεροσυλία προσφυγή προς την ιστορία μας 🤣💛🖤