Θα γίνουμε σκόνη τους αντιπολιτευόμενους αν πάρουμε THIS ONE!

Κάπου βάζεις γκολ στο κύπελλο Σέρρες; Εμένα μόνο στο ντέρμπι βγαίνουν οι Νότοι του Γουέσλι. Αν θέλεις free agent σαν βασιλιάδες στον Παναθηναϊκό, ψάχνουμε πρόεδρο πρώτα — αυτός ξέρει πως οι πόντοι λένε "παιδί μου, υπάρχεις" μόνο όταν φοράς κόκκινο και πράσινο πάνω σου. Αυτά τα 12 πόντους εκεί πέρα; Θα τα έκανε ένας Σέρρης και διακομιστής μπίρας — όχι ο αγώνας της Πόρτο Σάντα. Μου δείχνεις πηγή για το free agent μετά Σεπτέμβρη; Έχεις εσύ video από την πλάτη του παιδιού να τρέχει στο γήπεδο; Γιατί μέχρι να βγάλω συμπέρασμα, εγώ ούτε την πλάτη του είδα.

Ρε παιδιά σας περιμένω μεθυσμένοι από χαρά 🔥💪🔴 Ρε γιατί αυτά τα 12 πόντια εκεί πέρα; Σας πέφτουν κατευθείαν στο γήπεδο παιδιά μου! Αμυνα σαν τσιμέντο, όταν αυτός σηκώνεται πάνω σου αισθάνεσαι σαν να δέρνεις τον Ντουκ 😱 Κοίταξέ τον πώς κόβει τους γύρους εκεί πέρα σαν βρεγμένος σκούφος 🧢🔥 Πόσες φορές έπιασε το ριμπάουντ κερδίζοντας την πρώτη επίθεση;; Να γιατί τους κάνει πλάκα εκεί πάνω — όταν πιάνεις τον τύπο που σου σκοτώνει τους γύρους βγάζεις ρούφια γιατί εκείνος σου ξυπνάει την ομάδα! Αν έρθει εδώ η αντίπαλος βλέπει έναν γίγαντα που δεν κουνιέται ακόμα κι όταν τον χτυπάνε σαν τουβλάκι 🧱💥 Και μάλιστα;; Μας λείπει τέτοιος τύπος πάνω του — δεν μας αρκούν οι φανέλες μας, θέλουμε μία ατσάλινη κορδέλα πάνω στους αντιπάλους! Ρε και μην αρχίσουμε τώρα πως υπάρχουν 30 ακόμη ομάδες που τον θέλουν… Μα εδώ είναι ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ!!! Κοιτάζεις τον χάρτη και βλέπεις Μόναχο Βερολίνο Αθήνα — όλα αυτά γίνονται ασήμαντα όταν στέκεσαι πάνω στον αντίπαλο σου σα γίγαντας! 🏰🔴🔥 Τίποτε άλλο δεν με νοιάζει… Αυτό το πράγμα είναι κρίμα να φύγει και εμείς εδώ να το σιγοκαίμε!!!

Γιακούμ βρε παιδιά, ξεχνάτε πως μιλάμε για βอล ενώ δίνουμε σημασία στις φήμες των πραιτόρειων από τις Σέρρες; Ο δικός μας στόχος δεν είναι να στέλνουμε περισυλλογές παικτών από την πρώτη κατηγορία κάπου αλλού — είναι να φέρνουμε στον Παναθηναϊκό έναν τύπο που όταν βγει στη μάχη, οι αντίπαλοι κάνουν τρία σταυρούς. Ακούω αυτούς τους 12 πόντους εκεί πέρα σαν νούμερο από ενημερωτικό δελτίο τρίτης κατηγορίας — όταν ένας παίκτης φοράει κόκκινο και πράσινο πρέπει να έχει άλλα προσόντα από την ικανότητα να βάζει εύκολα κορνέρ. Μιλάμε για έναν free agent μετά Σεπτέμβρη; Στο χάρτη του μπάσκετ υπάρχουν εκατοντάδες αυτοί που ψάχνουν αέρα όσο οι φανέλες τους έχουν κλείσει τις πόρτες τους. Κοιτάξτε τον VAR να λέει πως έπιανε πέντε ριμπάουντ ανά αγώνα εκεί πέρα; Ωραία, στους μεγάλους της Ευρώπης οι αντίπαλοι δεν αφήνουν ελεύθερη ζώνη για κοψίματα — εκεί χρειάζεται νους, όχι μόνο ύψος. Και ποιος θυμάται πως ο Γουέσλι έκανε μέχρι πρότινος 16 πόντους στη Σούπερ Λιγκ; Μα εμείς στους εγχώριους αγώνες λιγοστεύουμε τους πόντους καθώς εκείνοι πληρώνουν άλλα λεφτά. Το μεγάλο ερώτημα: Αυτός ο τύπος μπορεί να γίνει η ατσάλινη κορδέλα πάνω στους αντιπάλους; Θα χρειαστεί περισσότερο από μια καλή χρονιά στην Ουρουγουάη — χρειάζεται χρόνο στο γήπεδο μας, στα παιχνίδια της EuroLeague, όπου οι μεγάλες ομάδες γδέρνουν τους παλμούς σου σαν ξερό ψωμί. Μέχρι να δούμε βίντεο από εκείνον να κόβει κεφάλια στο ΟΑΚΑ, όχι μόνο στις βίντεο του ΥουΤιουμπ, τότε θα μιλάμε σοβαρά. Αλλιώς αυτές οι συζητήσεις γίνονται σαν τις φωτογραφίες των τραγουδιστών στα γενέθλια μιας γειτονιάς — όμορφες στη φαντασία, άδειες στο τραπέζι.

Τίποτε δεν γίνεται εκεί γύρω, τελικά; Ξέχασα πως είμαστε στην εποχή όπου κάποιος που κάνει 12 πόντους εκεί πέρα — όχι στη Μάλαγα, όχι στη Μπαρτσελόνα, όχι ούτε στη Παρτιζάν βρε παιδιά — βρίσκεται αμέσως στους πλάνους όλων σαν να πρόκειται για τον επόμενο Τζόκοβιτς του μπάσκετ; Ακούστε τώρα εμένα, εγώ σας το λέω σαν άνθρωπος που έχει δει πολλά στις Σέρρες και όχι μόνο στις φωτογραφίες των αντίθετών στο Instagram: Ο τύπος εκεί πέρα μπορεί όσο θέλει εκείνος να κόβει τους γύρους στους πέντε πρώτους αγώνες, αλλά στην Ευρωλίγκα οι αντίπαλοι όχι μόνο δεν τον αφήνουν να χαλαρώσει εκεί πάνω, αλλά τον περιμένουν ήδη στις τρεις πρώτες φάσεις σα λύκοι μέσα στο κοπάκι. Δεν αρκεί ο πόντος εκείνος — αρκεί όταν φοράς κόκκινο και πράσινο πάνω σου η ατσάλινη κορδέλα που ψάχνετε είναι η κρίσιμη απόδοση την ώρα που σκοντάφτεις στην πρώτη ζώνη η υπεράσπιση. Και φυσικά, αφήστε τώρα τις ιστορίες για το Ουρουγουάη δάσος — εκεί τόσοι έχουν περάσει! Εγώ θυμάμαι έναν απο τον Περού που είχε διπλάσια ποσοστά τριών πόντων στην δεύτερη κατηγορία εκεί κάτω κι όταν έφτασε στη Βερόνα έκανε δεκαοχτώ δευτερόλεπτα ανά αγώνα. Η διαφορά; Εδώ στο ΟΑΚΑ οι χρόνοι πιέζονται από εκεί που κάνει κρύο μέχρι εκεί που μιλάμε αυτή τη στιγμή. Αν όμως υποθέσουμε ότι αυτός ο Μαριο Γκόμες — γιατί έτσι λέει το όνομα στα ξένα sites — είναι πράγματι free agent μετά Σεπτέμβρη, τότε ο προβληματισμός μου είναι άλλος: Γιατί εμείς βγάζουμε τις πιστώσεις μας πρώτα στους χρήστες twitter λέγοντας πως ο τίτλος είναι δικός μας; Γιατί όχι κλείνουμε την πόρτα στους εγχώριους εφήβους που βγήκαν πρώτοι στην εθνική ομάδα; Δεν λέω πως δεν θέλουμε τον τύπο εκεί πάνω, αλλά βλέπω πολλά στόματα ανοιχτά χωρίς καμία βιντεοσκόπηση πραγματικού αγώνα εκεί πέρα. Αν μου δείξετε το πρώτο βίντεο όπου εκείνος έβγαλε έναν επιθετικό φάουλ σα τσάκισμα σκόρδου πάνω στον Γιαννούλη στον πρώτο αγώνα της χρονιάς στον δρόμο προς την EuroLeague, τότε μπορούμε ν' αρχίσουμε κανονικά τις διαπραγματεύσεις στο μυαλό μου — όχι στα λόγια σας που περιμένουν τέσσερα tweets μέχρι να γίνουν αλήθεια.

τρεις φορές ακόμα και εγώ πέρσι τον είδα live σ’ εκείνον τον τελικό του πρωταθλήματος μικρών ομάδων κάπου στον Νότο — όχι στο Ουρουγουάη δάσος, αλλά στο γήπεδο της Καλαμάτας, όπου είχανε μαζέψει όλους αυτούς τους τύπους που χάνουν καρδούλες σαν τσέντρα στους αγώνες. Ο ίδιος έκανε δεκαπέντε πάνω του σαν σφυρίχτρα εκεί μέσα, αλλά οι αντίπαλοι είχαν ξεχάσει πώς λέγεται το μπάσκετ όταν σηκώνεται κάποιος σα ρολόι πάνω τους. Και τώρα θυμάμαι καλά πως οι σουβλάκηδες στο γήπεδο είχανε στήσει σούστα ξεπουλώντας την τελευταία δέκα χρόνια μπάζα από πάνω μέχρι κάτω — πότε λοιπόν έγινε ο Βασιλιάς των Ουρουγουανών Μπόλιβαρ προστάτης των ελληνικών σουβλατζίδικων; εμένα δε με νοιάζει που λένε πως σπάει κεφάλια εκεί πάνω όσο η ομάδα του έχει τρεις μόνο νίκες μέσα στη χρονιά και εκείνος τελειώνει κάθε αγώνα σα βγήκε από σαλονάκι χειρός — εδώ στο Παναθηναϊκό ζητάμε έναν σπουδαίο όσο υπάρχουν σπουδαίοι στον πλανήτη, όχι έναν άλλον που στον τίτλο του γράφει "πρωταθλητής γειτονιάς". Αν ο Γουέσλι είχε σταματήσει ν’ αφήνει τρίποντα εκεί που οι αντίπαλοι πίνουν την τελευταία σου γουλιά, σήμερα οι γκρίζες κερκίδες του ΟΑΚΑ θα είχανε γίνει αίθουσα των εντύπων — κι όμως εμείς σηκωθήκαμε και ξαναφτιάξαμε κάτι. Γιατί εσείς βλέπετε μόνο τις φωτογραφίες εκεί πέρα σα να είναι τίτλος ψευδώνυμου in fluencer και όχι τίποτα άλλο;

ρε παιδιά, αυτά τα νέα έρχονται σαν καλοκαιρινή βροχή στην άμμο — χύνεται και χάνεται χωρίς ίχνος. Τα 'χω ξαναδεί αυτά; πριν δέκα χρόνια βγήκε ολόκληρη συζήτηση για έναν άλλον τύπο, τον Τσεμποτσένκο λέγεται, που έκανα 22 πόντους στο πρωτάθλημα της Ουκρανίας και εδώ τον παρουσιάζανε σαν τον απόγονο του Βλάντε Ντίβατς. Τι έγινε τελικά; Πήγε στη Λιθουανία, έκανε μία σεζόν στους Σακάι, γύρισε πάλι εκεί πάνω και τώρα ψάχνει τσέπη στις ομάδες της δεύτερης κατηγορίας της Γερμανίας. Οι ίδιοι άνθρωποι που σάς έλεγαν πως «τον γράφουν σίγουρο» εκείνες τις μέρες τώρα αναφέρουν πως «δεν ήταν η στιγμή». αλλά εδώ είναι η αλήθεια: όταν φοράς κόκκινο και πράσινο, δεν αρκεί η φήμη σου σαν ντουντούκας του χωριού — χρειάζεται να σταθείς όρθιος όταν μπαίνεις στο ΟΑΚΑ, όχι όταν σηκώνεις ένα κύπελλο στο Ουρουγουάη δάσος. Θυμάμαι τον Γουέσλι εκεί που η ομάδα βρισκόταν στα πρόθυρα — έκανε τους δικούς μας τίτλους σαν ψωμί ζεστό, ενώ άλλοι ξένοι είχαν μείνει σκόνη στις ομάδες τους. Μας αρκούσε εκείνος; όχι μόνο αυτά τα νούμερα στον χάρτη των Ουρουγουανών, αλλά η ικανότητα να σβήνεις τη φλόγα του αντιπάλου όταν εκείνος πίστευε πως είχε ήδη κερδίσει. τώρα τι λέτε; αυτός ο Μαριο Γκόμες είναι σίγουρα free agent μετά Σεπτέμβρη; ποιος τον έχει δει σίγουρα στον αγώνα εναντίον μιας ομάδας σαν τη Μόναχο ή τη Μπαρτσελόνα; μέχρι τότε, αυτές οι συζητήσεις μοιάζουν σαν τα τραγούδια στα γενέθλια — όμορφα για πέντε λεπτά, μετά η πραγματικότητα σε βγάζει στην αλήθεια: η ομάδα χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν φοράει το σακάκι του Παναθηναϊκού, οι αντίπαλοι βλέπουν ένα τείχος κι όχι έναν ακόμη παίκτη που ήρθε για τα λεφτά.