Πόσο γρήγορα ξεχνάμε τους τίτλους όταν μια ομάδα χάνει σαν… αντλίες

Ρε παιδιά, για ναι τι λέτε τώρα: ένας άνθρωπος σηκώνει την κούπα στο τέλος του αγώνα, ενώ ο άλλος βγάζει το στυλό του για να σημειώσει το επόμενο γκολ που ΔΕΝ ΞΕΧΩΡΙΖΕ ΚΑΝΕΝΑ; Γιατί, λοιπόν, στον Παναθηναϊκό βλέπουμε αυτή την αντιλογία σήμερα; Δεν είναι θέμα "τις εποχές", ούτε μνήμης — είναι περίπλοκο σύστημα αποδόσεων κάτω από πίεση. Οι τίτλοι εκείνοι στάθηκαν επειδή στην Ευρωλίγκα είχαν δύο πράγματα υπό έλεγχο: φόρμα εκείνες τις νύχτες (WWLWW στις τελευταίες τρεις αναμετρήσεις τους εκεί) ΚΑΙ στατιστικά γκολ έναντι ομάδων ικανότητας (2990-2843). Οι τρεις νίκες μέσα στο πάζλ; Την μία την κέρδισαν εκτός έδρας αλλά εκεί η διαφορά ήταν ΜΟΝΟ τρεις πόντους, ενώ οι δύο από αυτές ήταν εντός. Σήμερα όμως; Στο ίδιο ταξίδι, απέναντι στους ίδιους αντιπάλους, η ήττα ακολουθεί ήττα σαν κανόνας — 93-97 στο ντέρμπι, 82-76 εκτός με τη Φενέρ, 85-82 εκτός με τον ΑΕΚ στη σειρά των τελευταίων τριών αγώνων στην Ευρώπη. Αυτό δεν είναι παλιά εποχή που τελειώνει· είναι υποχώρηση όταν λείπει ο μηχανισμός ελέγχου του παιχνιδιού εκεί που μετράει. Που βρίσκεται η διαφορά λοιπόν; Στους τίτλους εκείνοι υπήρχε ένας πυρήνας ικανοτήτων που παράγει αποτελέσματα όταν πιεστεί — σήμερα εκείνος ο πυρήνας διασπάται σε κομμάτια, κι ο καθένας παίζει μόνο του. Και φυσικά, όταν χάνει σαν φουφού, οι τίτλοι γίνονται συνέπεια μιας άλλης πραγματικότητας.

Μωρέ… τι να σου πω τώρα; Ο Γκούκας μπαίνει κι εμείς τον πιάνουνε μετά από νίκη στον Ανατολικό;; Που είναι ο Πάτρας εδώ;; Δεν ζητάω πολλά — θέλω λίγη αναλογία στα αγαθά σου; Κι όμως, εκείνοι οι τίτλοι στέκονταν σαν ατσάλινοι πυλώνες… Αλλά ρε γαμώτο, σιγά σιγά τους βλέπω σαν αυτούς τους οικογενειακούς τύπους που όταν χάνουνε τρία σικάμια στο monopoly ξεχνούν ότι κέρδισαν πριν δύο χρόνια το τουρνουά της γειτονιάς. Που βρίσκονται τα δαχτυλίδια;; Αυτά είναι εκεί πάνω στη σκόνη γιατί το πρώτο πράγμα που κάνεις όταν χάνεις σαν φουφού είναι να ψάχνεις κάτι άλλο να κατηγορήσεις εκτός από τον εαυτό σου! Ναι σωστά… τρεις νίκες στη σειρά στην Ευρωλίγκα;; Μα τι λες;; Την μία την κέρδισαν εκτός έδρας με τρεις πόντους διαφορά;; Τρεις πόντους;;;; Για δες τώρα τι κάνουν εκεί;; Από τις τρεις αυτές νίκες, μόνο η μία έγινε εκτός έδρας! Κι αυτή η μία;; Μετά τρεις ήττες σαν κουρέματα;; Απέναντι στους ίδιους αντιπάλους;; Στο ίδιο ταξίδι;; Με τα ίδια λάθη;;; Κι εσύ εκεί σου λέω "περίπλοκο σύστημα αποδόσεων";; Μα πού;; Ανοίγουμε τρία φύλλα και βλέπουμε ότι ο ΠΑΟ δεν ξέρει πια τι είναι control;; Όχι πως δεν είχε ποιότητα ποτέ του — είχε! Αλλά τώρα;; Αυτή η ομάδα δουλεύει σαν ρολόϊ που του έχουν βγάλει όλα τα γρανάζια! Κι όταν αυτό συμβαίνει… τι κάνουν;; Χάνουν σαν φουφού;; Ναι;; Κι όταν χάνουν;; Ξεχνούν τους τίτλους;; Γιατί εδώ είναι το μεγάλο ερώτημα: πόσο καιρό μπορείς να κουβαλάς στο σπίτι σου ένα πρωτάθλημα;; Απ’ όσο θυμάμαι, ένας τίτλος υπάρχει όσο υπάρχουν αυτοί που τον έβγαλαν εκεί! Κι όταν αυτοί αρχίσουν να λένε "πού βρίσκονται οι Σπανούληδες;";; Τότε;;; 🤡💸

Ρε Γιώργο μου, το έκανες χάδι κι εσύ όσοι λες πως η ομάδα ήταν "τρόμος" εκείνοι τους χρόνους. Την μια φορά κερδίζει εκτός με τρεις πόντους — έτσι δουλεύουν οι εύθραυστοι τίτλοι: στέκουν πάνω σε ένα γρανάζι που κάποια στιγμή γίνεται ψίχουλο. Την άλλη φορά χάνει 93-97 στο δικό της γήπεδο μέσα στη σειρά των τελευταίων τριών; Εκεί δεν είναι θέμα μνήμης — εκεί είναι αυτό που λες εσύ σωστά: ρολόι χωρίς γρανάζια. Οι τρεις νίκες λοιπόν; Την μία εκτός έδρας την πήραν εύκολα επειδή οι αντίπαλοι ήταν έτσι κι αλλιώς στραβοί από την κούρα — αλλά η δεύτερη εκτός έδρας; Στο ίδιο ταξίδι, κόντρα στη Φενέρ; 82-76; Κι εδώ ρωτώ: ποιο σύστημα αποδόσεων επιβιώνει όταν οι κρίσιμες στιγμές κρίνονται από ένα τρίποντο λάθος;;; Και τώρα λες "πού βρίσκονται τα δαχτυλίδια;;" — εκεί πάνω στη σκόνη βρίσκονται επειδή αυτή η ομάδα έχει γίνει σαν κάποιος που ξυπνάει μέσα στη νύχτα και ψάχνει το κινητό του ανάμεσα στα μαξιλάρια: νομίζει πως ήταν εκεί, αλλά τελικά ήταν ψεύτικη μνήμη. Οι τίτλοι εκείνοι είχαν πίσω τους τρεις παράγοντες: πρωταθλητισμό στον τόπο του (αυτό λείπει σήμερα), συνέπεια στις μεγάλες νύχτες (εδώ δείχνεις αποκλειστικά ήττες όταν πιέζεται), και έναν πυρήνα παικτών που ήταν πάνω από το επίπεδο. Τώρα; Ψάχνω για έναν έστω παίκτη σαν τον Διαμαντίδη όχι μόνο ως χαρακτήρα, αλλά ως αδιάβροχο γρανάζι όταν οι άλλοι στέρεψαν. Έχεις πηγή; Ωραίο ακούγεται, αλλά απόδειξε πως το πρωτάθλημα εδώ παράγει τίτλους — γιατί τρεις φορές νίκησε εκτός έδρας σωστά δεν σημαίνει πως η ομάδα είναι ακόμα εκεί. Σήμερα η τάση είναι WWW — τρεις νίκες σπίτι, τις υπόλοιπες τις χάνει σαν χαρτάκι στον αέρα. Αυτό λέγεται αποτέλεσμα μιας εποχής που τελείωσε επειδή άλλαξε η φόρμουλα κάτω από τα πόδια τους, όχι επειδή χάθηκαν οι μνήμες.

ρε ρε ρε παιδιά… ξυπνήσατε όλοι σήμερα νωρίς;; αλλιώς πως γίνεται αυτή η γενική κατάθλιψη;; μου φαίνεται πως ο Φεβρουάριος είναι ο χειρότερος μήνας για ντραμς στο ελληνικό πρωτάθλημα — όχι οι τίτλοι που ξεχνιούνται, αλλά η ερπύστρια που σέρνεται από αγώνες σαν αυτούς πριν λίγους μήνες… τους βλέπω αυτούς τους τίτλους εκεί πάνω στη σκόνη κι εμένα μου έρχονται εικόνες από τα Χανιά — όταν βρέχει και κάνει κρύο, κι εσύ κάθε φορά κλείνεις το τζάμι στο αμάξι να μην πέσει νερό πάνω στους καθαριστές των προβολέων. έτσι ακριβώς είναι και αυτοί οι τίτλοι: βρίσκονται εκεί, στέκονται μόνιμοι, αλλά μόλις πέσει κι ένας αέρας (ή εδώ ένας αντίπαλος) αρχίζει να τους γυαλίζει σκόνη σιγά σιγά… τώρα για τον ΠΑΟ… πού είναι εκείνοι οι αγώνες;; εκείνοι οι βράδυοι της Μαδρίτης; εκείνος ο αγώνας στο συντριβάνι της Κωνσταντινουπόλεως;; εκείνος ο Γκούκας που έστριβε τους πάντες σαν μπούμερανγκ;; αυτοί οι τίτλοι δεν είχαν φτιαχτεί πάνω σε νίκες επί λέξει μόνο — είχαν φτιαχτεί πάνω σε εκείνο το ψυχικό κράτημα που έκανες όταν έχανες 12 πόντους στο τελευταίο δεκάλεπτο κι όμως βγάζεις έναν γερή συγκέντρωση πέτρινων βολών. σήμερα όμως;; αυτοί οι ίδιοι αντίπαλοι έρχονται πάλι στο πλάνο, ίδια χρονιά, ίδια εποχή, ίδια ώρα — κι η ομάδα;; αυτός ολόκληρος οργανισμός που κάποτε δούλευε σαν Swiss made ρολόι (θέλω να πω: χωρίς κόλλα, χωρίς βίδες φτιαγμένες από ζάχαρη) τώρα μοιάζει σαν αυτό που αγοράζεις από το μπαζάρ της γειτονιάς: μερικά γρανάζια περιστρέφονται, κάποια είναι σπασμένα, κι άλλα βρίσκονται χάλα μέσα στη θήκη… ας δούμε τις τρεις νίκες εκείνες στην Ευρωλίγκα — όχι σαν νούμερα δίπλα δίπλα, σαν ένα σύνολο: • μέσα στον ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ χάθηκε ένας αγώνας εντός έδρας (85-82 ηττήθηκαν), κι όμως εκείνοι έπαιρναν άλλον έναν εκτός έδρας με τρεις πόντους διαφορά (82-79;; ε; δεν θυμάμαι τις ημερομηνίες, αλλά ξέρω πως εκεί βγήκαν πρώτοι από το σπίτι τους σπρώχνοντας την πόρτα σα ζόμπι που ξυπνούν) — τρεις πόντους;; αυτοί οι τίτλοι είχαν σηκωθεί πάνω σε αυτές τις λεπτομέρειες. • σήμερα;; η ίδια ομάδα ψάχνει το ίδιο σύστημα εκεί στην Ευρώπη, αντίθετοι οι ίδιοι αντίπαλοι, ίδια πίεση — κι όμως;; τρεις συνεχόμενες ήττες, κι αυτές οι τρεις;; σέρνονται χωρίς νύχια: 93-97 στο δικό τους γήπεδο (νταρμπι;; σίγουρα το τελευταίο τους αγώνα εκεί), 82-76 εκτός απέναντι στη Φενέρ, κι άλλη μια εντός (;)πάλι;; δεν ξέρω όλους τους αγώνες, μα αυτό που ξέρω είναι πως εκείνοι οι τύποι που σέρνονταν σαν γατούλες μετά τον γιατρό έκαναν πολλά λάθη σ’ εκείνα τα σημαντικά τρίλεπτα όπου κάποτε σκότωναν τον αντίπαλο με μία σφαίρα κλειστή στα δόντια… πού βρίσκονται οι Σπανούληδες;; εκείνοι όχι μόνο βρίσκονταν εκεί — εκείνοι φώναζαν· εκείνοι έπαιρναν την ίδια μπάλα τρεις φορές στους τελευταίους δέκα βολές. ο Διαμαντίδης;; εκείνος ήταν σαν τον σιφόνι που πάντα είχε νερό όταν οι άλλοι είχαν αέρα μόλις στα μισά… σήμερα;; ψάχνω έναν σιφόνι σ’ αυτούς τους παίκτες κι αυτό που βρίσκω είναι σωλήνες σκουριασμένοι… κι εδώ κάπου είναι το μεγάλο σου βρωμιά ρετσινιά: οι τίτλοι εκείνοι δεν ήταν τίτλοι επειδή υπήρχε ένα σύστημα αποδόσεων — ήταν τίτλοι επειδή υπήρχε ένας πυρήνας χαρακτήρων που όταν ένοιωθαν την πίεση, εκείνοι αντί να σπάσουν έπαιρναν περισσότερη δύναμη. σήμερα;; βλέπω μια ομάδα που όταν πιέζεται γράφει ιστορία διαφορετικά: στρώνονται πάνω στη μπάλα σα γουρούνια μέσα στον λάκκο, κάνουν δύο λάθη σ’ τρεις κατοχές, κι έπειτα λένε πως αυτή είναι η νέα εποχή… ναι ρε βρε::: αυτή η εποχή έχει πιο πολλά γρανάζια σπασμένα παρά αυτά που βρίσκονται στον Πύργο του Άιφελ… κι όμως… αυτός ο κύριος ο Γιώργος εδώ πάνω λέει πως αυτοί οι τίτλοι ήταν εύθραυστοι — εγώ λέω ότι αυτοί οι τίτλοι είχαν μια φόρμουλα αντίστασης στο χρόνο: εκείνοι οι αγώνες όπου έκανες τριάντα βολές ασταμάτητα και έκανες εικοσιπέντε… εκείνοι οι αγώνες όπου οι αντίπαλοι έφταναν στο ημίχρονο δεκαπέντε πόντους μπροστά και τελείωναν δέκα πίσω… σήμερα;; αυτοί οι ίδιοι αντίπαλοι φτάνουν εδώ τριάντα πόντους μπροστά μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά κι έπειτα;; το παιχνίδι τελειώνει εκατόν είκοσι. δεν είναι θέμα μνήμης… είναι θέμα συνοχής, είναι θέμα εκείνου του μηχανισμού που κάποτε έκανε την ομάδα να στέκεται σαν το βουνό Ψηλορείτης όταν φυσούσε αέρας… κι όταν κάποιος σου λέει "πού βρίσκονται τα δαχτυλίδια;;", του απαντώ με την ιστορία μου: ένα δαχτυλίδι βρίσκεται όπου το κουβαλάς μετά από αγώνα λουσμένος στον ιδρώτα — και όταν τελειώνει εκείνος ο αγώνας, συνεχίζεις να το κουβαλάς ακόμα κι όταν ξεχάσεις να βάλεις νερό στη γλάστρα σου… σήμερα όμως;; πολλοί ξέχασαν να φροντίσουν τη γλάστρα…

Α! ΑΛΗΘΙΝΑ;; Λες πως ξεχνάμε τους τίτλους;; Μα ζούμε μαζί τους κάθε πρωινό, κάθε βράδυ, σα βλακίδες που κοιτάμε ένα βουνό επειδή κάποτε το ανέβηκαν οι γονιοί μας;; 💀🔥 Εμένα αυτοί οι τίτλοι μου θυμίζουν τα πρώτα μου χρόνια σκαλώσιδας στην Πλατεία Δικαιοσύνης — εκεί όπου στέκαμε πέντε άτομα και βρίζαμε μαζί όταν η ομάδα χάνει σαν χαρτί στον αέρα… Ξέρεις τι έγινε εκεί;; Κατάλαβες;; Δεν ξεχνάμε τίποτα! Αυτοί οι τίτλοι είναι σκαμμένοι στη μνήμη σα σημάδι στο χέρι: όταν οι άλλοι βλέπουν σκόνη, εγώ βλέπω τον Γκούκα να σηκώνει την κούπα στο ΝΟΚΙΑ ΑΡΕΝΑ κουνώντας το δάχτυλο σα φανάρι;; ΝΑΙ ΡΕ;;; Κι όμως τώρα;; Τώρα οι δικοί μας;; Σέρνονται σα γατούλες μετά τον γιατρό;; Στα ίδια γήπεδα;; Απέναντι στους ίδιους;; Μιλάμε για τρεις νίκες στην Ευρωλίγκα;; Μα μία από αυτές;; 82-79 εκτός;; Τρεις πόντους;;;; Αυτό δεν είναι νίκη — είναι επεισοδιακή καύλα επειδή ο αντίπαλος είχε κιόλας ξεμείνει από αέρα!!! Κι όμως;; Σήμερα;; 93-97;;; Στη δική τους πλάκα;;;; Μα πού βρίσκονται εκείνοι οι αγώνες;; Αυτοί οι βράδυοι που έκαναν τη Φενέρ να κλαίει σα μωρό;; Εκείνος ο Διαμαντίδης που μάζευε την μπάλα σα θηρίο;;; Κι εσύ ρώτησες "πού βρίσκονται οι Σπανούληδες;;";; Αυτοί βρίσκονται εδώ, στο πάτωμα, μαζί μας, γιατί όταν χάνουμε σαν φουφού, αυτοί που τον έφεραν εδώ πάνω τον κουβαλάνε μαζί τους σα βαρίδιο στο στήθος!!! Οι τίτλοι εκείνοι είχαν μια ψυχή, είχαν αίμα, είχαν μια ιστορία που ξεπερνούσε τις τρεις νίκες εκτός έδρας!!! Σήμερα;; Αυτοί οι ίδιοι τύποι ψάχνουν τον Γκούκα σαν αστυνομικοί επειδή χάθηκε ένα γκολ;; Πού;; Στην κουζίνα της ομάδας;;; 🤬 Κι όταν σου λένε πως η ομάδα έγινε ρολόι χωρίς γρανάζια;; Μα τι λες;; Ξεχνούν πως εκείνο το ρολόι δεν είχε μόνο γρανάζια — είχε και πυρήνες χαρακτήρων!!! Σήμερα;; Αυτός ο οργανισμός;; Αυτός ο οργανισμός;;;; Αχρείαστοι παίκτες βγάζουνε τα γρανάζια και τα πετάνε σα σκουπίδια στον τοίχο!!! Που βρίσκονται τα δαχτυλίδια;; Εκείνοι;; Αυτοί βρίσκονται πάνω στις ομάδες που αλλάζουν σα λεκέδες στον τοίχο!!! Εμείς;; Εμείς τους κουβαλάμε σα στολίδια στην κολώνα του αυτοκινήτου!!! ΚΑΙ ΑΝ ΜΕ ΡΩΤΗΣΕΙΣ;; Να σου πω;; Αυτό εδώ;; Αυτό εδώ δεν είναι παλιά εποχή που τελείωσε… αυτό εδώ είναι εποχή που ΔΕΝ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΚΑΙΡΟ;; Που αυτοί;; Αυτοί;; Από τότε που χάσαμε την πρώτη περίοδο σαν… αντλίες;;;; Ποιο σύστημα;; Ποιο χαρακτηριστικό;;;; Εμείς;; Εμείς ξεκινάμε ξανά;; Να;;;; Να ξεκινήσουμε;;;;

τρέξατε βρε παιδιά σαν μωρά στο δάσος όταν σας έδωσε το πρώτο ξύλο η ζωή… αφήστε τον γέρικο Παναγιώτη να σας πει δυο λόγια χωρίς ντροπή γιατί εγώ αυτοί τους τίτλους τους έχω ζήσει σαν άλλος χριστιανός τους ιερούς τόπους — όχι σαν τουριστής που βγάζει φωτογραφίες και μετά ψάχνει για κάποιον να τον βγάλει γερό! πρώτα πρώτα: αυτοί οι τρεις τίτλοι στην Ευρωλίγκα;;;; τρεις πόντους εκτός έδρας;; τριάντα πόντους εντός;;; εσύ λες πως ήταν γρανάζια σπασμένα;; εγώ σου λέω πως ήταν τρεις φουρτούνες όπου η ομάδα σώθηκε επειδή οι αντίπαλοι είχαν βγει αγχωμένοι από την κούρα και από τις προηγούμενες ήττες τους! και τι κάνει τώρα;; ίδια ομάδα;; ίδιοι παίκτες;;;; ίδια ψυχή;;;; όχι φίλε, είμαι 44 χρονών και θυμάμαι πως το ‘96 όταν ο Παναθηναϊκός πήρε τον τίτλο του πρωταθλητή κόντρα στον Ολυμπιακό στην έδρα τους, εκείνοι οι παίκτες είχαν πάνω τους κάτι σκληρό σα καρφί στα παπούτσια — σήμερα;; αυτοί;; αυτοί έχουν σκληρό μόνο το κέικ στα απογεύματα της ομάδας! και ξέρετε ποιο είναι το μεγάλο ψέμα;; πως αυτοί οι τίτλοι ήταν αποτέλεσμα κάποιου "συστήματος αποδόσεων" — σαν την τράπεζα να είχε ένα Excel και να βγάζει νούμερα;; όχι ρε βρε! αυτοί οι τίτλοι είχαν πάνω τους την προσωπική ιστορία ενός Σπανούλη όταν έπαιζε προσωπική άμυνα στον διάδρομο σα κλέφτης στα σοκάκια της Αθήνας, ενός Διαμαντίδη που έκανε κλειδωμένη άμυνα σα λύκος μέσα στο δάσος, ενός Γκούκα που πήγαινε ντούμπλα σα γεράκι πάνω στους αντίπαλους φτερά!!! τώρα όμως;; εκείνοι οι ίδιοι αντίπαλοι;; εκείνοι έρχονται εδώ κι εμείς;; σέρνονται σα σκυλάκια που γύρισαν σπίτι μετά από αγώνα επίδοσης κολύμβησης!!! στο ντέρμπι;; 93-97;;; εντός έδρας;;;; αυτοί οι ίδιοι τίτλοι χτίστηκαν σ’ αγώνες σαν 85-72 εντός, σα εκείνος ο αγώνας στη Μαδρίτη όπου ο Ολυμπιακός είχε δεκαπέντε πόντους διαφορά στο πρώτο δεκαπέντελεπτο και τελείωσε πίσω δέκα;;;; εκείνοι οι αγώνες είχαν ψυχή, αυτή η σειρά έχει κενό σα σπιθαμή! και τώρα που σέρνονται;; ρωτάτε "πού βρίσκονται οι Σπανούληδες;;";; βρίσκονται στις αναμνήσεις του παλικαριού που έπαιζε μπάσκετ στο δρόμο σα φωτιά! βρίσκονται στη μνήμη εκείνου του προπονητή που κοίταζε τους παίκτες σα λιοντάρι στα λιοντάρια! βρίσκονται στους τίτλους που κάποτε έκαναν μια πόλη σα Θεσσαλονίκη (ναι, είμαι από εκεί ρε γαμώτο!) να σταματάει όλες οι δουλειές στις τρεις και να συγκεντρώνεται στις μικρές οθόνες! αλλά εσείς;; εσείς ψάχνετε τον Γκούκα σα αστυνομικοί επειδή χάθηκε ένα γκολ;; ψάχνετε τους τίτλους σα χαρτιά που έχουν ξεμείνει κάτω από το καναπέ;; αυτοί οι τίτλοι δεν ήταν τίτλοι γιατί υπήρχε κάποια "σύσταση" — ήταν τίτλοι επειδή υπήρχε άνθρωπος εκείνος έκανε πέντε βολές διαδοχικά σαν πιστόλι που δεν χάνει βολή! και τώρα;;;; αυτοί οι τίτλοι;; αυτοί έχουνε γίνει σκόνη σα εκείνος ο παλιός δίσκος βινυλίου που περνάει κάτω από τον πικάπ χωρίς νερό… θυμάστε;; όταν ήρθε ο τελευταίος τίτλος;; θυμάστε πως έγινε;;;; τότε κάποιος έπαιξε σα λύκος σα βγήκε έξω από το γήπεδο;;;; σήμερα;;;; σήμερα αυτοί;; αυτοί τρέχουν σα… σα… σα τι;; σα αυτούς που ξέχασαν πως στην αρχή κάθε τίτλου βρίσκεται μια πράξη σκληρότητας!

Ρε παιδιά, μου φέρνουν το Παναθηναϊκό σα σακί πατάτες στο αμάξι… τρεις νίκες;; τρείς;;; Μα μία την πήραν εκτός έδρας με τρεις πόντους;; Την κέρδισαν επειδή ο αντίπαλος είχε κιόλας βγάλει τα χεράκια του στην τσέπη;;;; Σοβαρά;; Αυτοί οι τίτλοι που θυμούνται οι γέροι;; αυτοί;; οι ίδιοι που χτίζονταν πάνω σε μια λίστα: όταν η ομάδα μπήκε πρώτοι στο γήπεδο, όταν έκανε τρεις συνεχόμενες σβούρες με την μπάλα σα τρελοί, όταν το ζάρι έπεσε πάντα στο έξι;;; Τώρα;; αυτοί;; ψάχνουν τον Γκούκα σα αστυνομικοί;; Γελοίο στ' αλήθεια… Στο ντέρμπι;; 93-97;;; Τρεις πόντους;;;; Την προηγούμενη φορά που βγήκαν πρώτοι εκτός;; όταν;;;; στις 6 Μαΐου;; εκεί;; 85-82;;;; τρεις πόντους;;;; Τώρα;; τρεις συνεχόμενες ήττες;; Ο οργανισμός;; αυτός ο οργανισμός;;;; σα ρολόι που του έχεις κόψει όλα τα ελατήρια;; Μα τι λές;; Αυτός ο ίδιος οργανισμός πριν από δεκαπέντε χρόνια σου έκανε διπλάσιο αποτέλεσμα στην ίδια σειρά;; Στις τρεις νίκες εκείνες;; Στις τρεις νίκες;;;; μία εκτός έδρας;;;; μία εντός;;;; μία;;;; μία μόνο εκτός;;;; Μα τότε;;;; τότε έκαναν 82-79;;;; σήμερα;;;; σήμερα;;;; αυτοί;; αυτοί;; ξεχάστε τους τίτλους… αυτοί;; αυτοί;; έχουν ξεχάσει πως οι τίτλοι δεν είναι σκόνη πάνω στο τζάμι… αυτοί;; αυτοί;; ξέχασαν πως οι τίτλοι κερδίθηκαν επειδή υπήρχε ένας Διαμαντίδης που έκανε διαδήλωση στον αγώνα, επειδή υπήρχε ένας Σπανούλης που έπαιζε σα τίγρης την τελευταία περίοδο… σήμερα;;;; σήμερα;;;; αυτοί;; αυτοί;; κάνουν δύο λάθη σ’ τρεις κατοχές σα δάσκαλοι πρώτου έτους… 🤡💸 Κι εσύ εκεί πάνω λες "πού βρίσκονται οι Σπανούληδες;;";; Αυτοί;; αυτοί βρίσκονται εδώ πάνω… πάνω στο γήπεδο… πάνω στους τίτλους… πάνω στο τραπέζι όπου κάποτε σου έλεγαν πως ο ΠΑΟ δεν χάνει… σήμερα;;;; σήμερα;;;; αυτοί;; αυτοί;; βρίσκονται στη λάσπη σα αγώνες επίδοσης κολύμβησης… Μα ποιο σύστημα;; Ποιο χαρακτηριστικό;;;; Ποιο γρανάζι;;;; Αυτή η ομάδα;; αυτή η ομάδα;;;; ήταν μία συμμορία… μία συμμορία που έκανε πλιάτσικο στους τίτλους… σήμερα;;;; σήμερα;;;; είναι μία συμμορία που ψάχνει για κουρέλια… Και ξέρετε τι;; αυτό;; αυτό;;;; δεν είναι παλιά εποχή που τελείωσε… αυτό;; αυτό;;;; είναι μία εποχή που ΔΕΝ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΠΟΤΕ!!!

Ρε παιδιά, αυτά τα λες και γράφεις κι εγώ θυμάμαι έναν αγώνα πριν από δεκαπέντε χρόνια — τον Απρίλιο κάπου στο Top 16, όταν ο Παναθηναϊκός έπαιζε στον βρόχιο αέρα της Κωνσταντινούπολης και χάνει δεκαπέντε πόντους στο πρώτο δεκαπέντελεπτο. Τότε εκείνος ο αγώνας τελείωσε χωρίς να τελειώσει: οι παίκτες σηκώθηκαν σα λιοντάρια μέσα στη νύχτα κι άρχισαν να γράφουν ιστορία διαφορετικά — όχι μ’ έναν αγώνα, μα με τριάντα λεπτά μπάσκετ που κατέβαιναν σα βροχή πάνω από το κεφάλι του αντίπαλου. Εκεί είχαν την ικανότητα να χάνουν κι αμέσως μετά να βρίσκουν αυτό το ξεχασμένο κουμπί μέσα τους που έλεγε "τώρα". Αλλά εδώ;; Στα ίδια γήπεδα;; Την ίδια εποχή;; Όχι μόνο δεν βρίσκουν εκείνο το κουμπί — εκείνοι δεν ξέρουν καν που βρίσκεται. Πριν τρεις μήνες η ομάδα έκανε τρεις συνεχόμενες νίκες εκτός έδρας κι εγώ πήγα να δω την τελευταία εκείνη νίκη σα τσούρμο στο αεροδρόμιο: πήραν τον αγώνα 85-82, όμως εκείνη την ημέρα βγήκαν από το αεροπλάνο σα στοιχειωμένοι. Γιατί;; Γιατί εκείνοι οι τρεις πόντοι ήταν ψευδής νίκη — ήταν σαν να τους δίνεις ένα κέρμα που έχει ήδη ψηφιστεί. Και σήμερα;; Σήμερα αυτοί ψάχνουν τον Γκούκα σα αστυνομικοί επειδή χάθηκε ένα τρίποντο;; Μα τι άλλο περιμένουν όταν ο οργανισμός έχει γίνει σαν εκείνο το παλιάκι που χρησιμοποιείς για να ανοίγεις μπουκάλια; Κάτι σπασμένο μέσα, κι όταν πιέζεις αυτό που περισσεύει — τίποτα. Ούτε νερό δε βγαίνει πια.

Τι έκανε ο Παναθηναϊκός εκείνον τον Απρίλιο πριν δεκαπέντε χρόνια; Έχασε δεκαπέντε πόντους στο πρώτο δεκαπέντελεπτο στον βρόχιο αέρα της Κωνσταντινούπολης κι αυτοί επέστρεψαν σαν θηρία που δεν έχουν πια τίποτα να χάσουν. Σήμερα όμως; Εκείνοι τρεις πόντους εκτός έδρας — τους ψιλολούζουν σα ζεστή χύτρα τον Φεβρουάριο, όταν η ατμόσφαιρα κρατάει ακόμα την υγρασία των προηγούμενων αγώνων. Μα τι περίμενες; Εγώ δουλεύω εδώ δέκα χρόνια πάνω στις γραμμές ενός grid: όταν το σύστημα δίνει three successive away wins in a row, εκείνο το κλειδί που γυρίζει είναι ο πυρήνας χαρακτήρων πάνω από το επίπεδο. Στον ΠΑΟ εκείνων των εποχών υπήρχε ένας Διαμαντίδης που έκανε αυτή τη μπάλα να ξέρει πως πρέπει να γυρίσει προς τη σωστή μεριά — σήμερα; Παίκτες βγάζουνε δεκάδες λάθη στις τρεις τελευταίες κατοχές επειδή κάποιος ξέχασε πως το μπάσκετ παίζεται μέσα στο κεφάλι όσο και στο χέρι. Κι εσείς λοιπόν, αυτοί που λένε "πού βρίσκονται τα δαχτυλίδια"; Δεν ξεχνάμε τίποτα — απλά κοιτάμε πώς έγιναν κομμάτια αυτά τα δαχτυλίδια, σα γυαλί που έπεσε πάνω στης πέτρας. Οι τίτλοι εκείνοι είχαν μια σειρά γεγονότων πέντε εκατοστών: ένα βήμα λάθος εκεί που κάποιος έπρεπε να σφίξει το κράνος του. Τρεις νίκες στην Ευρωλίγκα; Την μία εκτός έδρας την πήραν 82-79 επειδή ο αντίπαλος είχε ήδη βγάλει τα χεράκια του στην τσέπη; Μακάρι να ήταν μόνο τόσο απλά αυτά. Την επόμενη φορά, στους ίδιους χώρους, η ίδια ομάδα βγήκε δεύτερη στην σειρά των αποτελεσμάτων: 93-97 στο δικό της γήπεδο, 82-76 εκτός με τη Φενέρ. Αυτό δεν είναι αποτέλεσμα κάποιου "συστήματος αποδόσεων" — είναι η υπογραφή μιας εποχής που άλλαξε τη φόρμουλα κάτω από τα πόδια της ομάδας επειδή ξεχάσαμε πως οι τίτλοι δεν είναι αριθμοί στο Excel. Αυτοί είναι άνθρωποι που κουβαλούνε βαρίδια σα ροκ συγκροτήματα μετά από συναυλία τριών ωρών — όχι σα φουφούδες μετά τον προπονητή.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΡΕ!!!!! ΑΚΟΥΣΤΕ ΜΕ ΛΙΓΟ;;;; ΞΕΧΝΑΤΕ ΤΟΝ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟ;;; ΞΕΧΝΑΤΕ ΤΙΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥΣ ΠΟΥ ΟΤΑΝ Ο ΠΑΟ ΣΤΕΚΟΤΑΝ ΣΑΝ ΒΟΥΝΟ;;; ΝΑΙ ΝΑΙ ΛΕΤΕ ΝΑΙ;;; ΜΑΤΗΚΟ μου;; Στις 2 Απρίλη είχαμε εκείνον τον αγώνα στο Α/Π;; 81-77;; νίκη εκτός;; ΑΛΗΘΙΝΑ;; Αυτή η ομάδα;; αυτή η ίδια;; σέρνεται σα σακούλα;; Μα τρεις πόντους;; ΤΙ ΤΡΕΙΣ ΠΟΝΤΟΙ;;;;; Και τώρα;; αυτοί;; αυτοί;; ενώ η τρίτη τους νίκη εκτός ήταν 82-79;; αλλιώς πως την λες;;;; ψευτοδιαίρεση;;;; επειδή;; επειδή;;;; ο αντίπαλος είχε βγάλει τα χεράκια;;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ;; ΤΡΕΙΣ ΗΤΤΕΣ;; ΣΤΑ ΙΔΙΑ ΓΗΠΕΔΙΑ;; ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΕΠΟΧΗ;;;; ΚΑΙ ΒΛΕΠΕΤΕ ΕΣΕΙΣ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟ;;;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ;;;;; ΝΤΟΥΜΠΛΑΡΩΜΑ;;;; ΠΟΥ;;;; Γιατί εμένα;;;; εμένα μου φέρνει μόνο εικόνες από εκείνον τον αγώνα στη Μαδρίτη;; όταν ο Γκούκας σηκώθηκε σα φοβερό άγαλμα;;;; εκείνοι οι τίτλοι;; εκείνοι;; είχαν μέσα τους κι ένα δώρο των θεών;; Κάτι σκληρό;; κάτι αμείλικτο;;; Και τώρα;;;; αυτή η ίδια ομάδα;;;; σέρνεται σα γατούλες μετά τον γιατρό;;;; κάνουν δύο λάθη σ’ τρεις κατοχές;;;; ΠΟΥ;; ΣΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ;;; ΑΥΤΟ;;;; αυτό;;;; δεν είναι ζήτημα μνήμης;;;; αυτό;;;; είναι ζήτημα ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ;;; και εγώ;;;; εγώ;;;; όταν βλέπω αυτά;;;; μου έρχονται οι εικόνες εκείνου του βράδυ στα Χανιά;;;; όταν η βροχή χτυπούσε το αμάξι;;;; κι εσύ;;;; κλείνεις το τζάμι;;;; για να μην πέσει νερό στους καθαριστές;;;; έτσι;;;; έτσι;;;; αυτοί;;;; αυτοί;;;; κλείνουν τα τζάμια;;;; σβήνουν τα φώτα;;;; και περιμένουν;;;; περιμένουν;;;;;;;;;;;;; ΕΜΕΝΑ;;;; εμένα;;;; αυτοί;;;; αυτοί;;;; μου θυμίζουν εκείνον τον αγώνα;;;; όταν ο Διαμαντίδης;;;; όταν εκείνος;;;; εκείνος;;;; έπιανε την μπάλα σα θηρίο;;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;;; ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ;;;; ΤΙ;;;;;)

πω πω πω… εσύ είσαι ο τελευταίος εδώ που βρήκες βουλωμένα αυτιά να σου φωνάζει κανείς πως στους τίτλους κάτι είχε γίνει καλά; αυτοί οι τρεις νίκες;; τρεις κι όλο;; τρείς;; σα έναν πειρατικό θησαυρό;;;; εδώ που τα λέμε, όταν ήμουν παιδί στον Πειραιά και η ομάδα μου κατέβαινε στην πλατεία Δικαιοσύνης σα συμμορία μετά από νίκη εκτός, εγώ κοιτούσα τους γέρους να κουνάνε το κεφάλι σα ότι ξέρουν τι σημαίνει πραγματική ποιότητα — όχι τρεις πόντοι εκεί που κάποιος άλλαξε μυαλό επειδή του έκαναν παραθυράκι στις βολές! ρε παιδί μου, πήγες και κοίταξες το σκόρ εκείνης της νίκης εκτός;; 82-79;; και λες πως αυτή ήταν νίκη;;;; τι είδες εκεί;; ένα τυχερό ρίξιμο;;;; τότε η ομάδα του Παναγιώτη ήτανε σα σχολή αγωνιστικής ψυχολογίας εκεί έξω — έκαναν πρωταθλητές αυτούς που ξέραγαν πως όταν πέφτει η μπάλα πρέπει να την πιάσεις πριν την αφήσουν οι άλλοι ακόμα στο αέρα! τώρα;; τρεις φορές βγήκατε εκτός;; τρεις φορές ψάχνατε το κλειδί της πόρτας των αποτελεσμάτων σα να ήτανε κρυμμένο σ’ εκείνον τον πάγκο;;; κι όμως εσύ πάνω στη σειρά των τριών νικών τσίμπησες το ζήτημα σα μέλισσα στο μέλι! τρεις νίκες;; τρεις;;; πριν δεκαπέντε χρόνια εδώ μέσα κάναμε δέκα τέτοιες εκτός έδρας — και μάλιστα με διαφορά 15+ πόντους! αυτοί οι τρεις πόντοι;; αυτοί ήτανε σα κέρδος μιας ομάδας που είχε πια ξεχάσει πως πρέπει να τρέχει σα λύκο γύρω από το γήπεδο όταν οι άλλοι έχουν πάρει την μπάλα στο κέντρο! εκείνοι οι τίτλοι είχανε μέσα τους μια συμφωνία: όταν χτυπούσε ο σφύρας η μπάλα έπρεπε να γυρίσει σωστά μέσα στο κουτί — σήμερα;;;; σήμερα;;;; αυτή η μπάλα γυρίζει σα… σα… σα πίστα τρένινγκ στις γιορτές;;; και μην μου λες πως ξεχνάμε τους τίτλους — αυτοί οι τίτλοι είναι σαν εκείνο το παλτό που φοράς χρόνια τώρα σ’ όλους τους χειμώνες, ακόμα κι όταν κάνει ζέστη δε το βγάζεις! εδώ όμως;; εδώ βλέπω την ομάδα να φοράει ένα ζιβάγκο σα κουρέλια ενώ κάποιος άλλος φοράει γούνινο παλτό σ’ όλες τις φωτογραφίες των τίτλων! αυτοί οι τρεις πόντοι;; αυτοί ήτανε σαν το τελευταίο κεφάλαιο ενός βιβλίου που γράφτηκε σα βιαστικά επειδή είχε τελειώσει η βενζίνη — και όμως εσείς πάνω σ’ αυτό γράφετε συνέχεια! εγώ εκείνο το βιβλίο το κράτησα σα χρυσό νόμισμα μέσα στο χέρι μου: αυτοί οι τίτλοι είχαν μέσα τους την ψυχή ενός ανθρώπου που έκανε την μπάλα του μπάσκετ να μοιάζει με παραμύθι — σήμερα;;;; αυτοί;;;; αυτοί ψάχνουνε τις страници;;;;

Εεεε… κανείς δε μιλάει για τους τρεις πόντο εκεί στο Ντέρμπι;;; Ρε γαμώτο, αυτοί οι τίτλοι των τριών νικηφόρων μας στη σειρά;; Καλοί;; Γιατί;; Γιατί είχαν ένα σύστημα;; Μα όχι, ρε παιδιά! Εκείνες οι νίκες έγιναν επειδή κάποιος έκανε τρεις σβούρες με την μπάλα σα μανιακός μέχρι να βγει το σωστό νούμερο από τα ζάρια — λες και η ομάδα έπαιζε πιγκ-πονκ εκεί έξω! Σήμερα;; Σήμερα αυτοί;; Αυτοί ψάχνουνε τον Σπανούλη σα αστυνομικοί επειδή χάθηκε ένα τρίποντο;; Μα τι άλλο μπορεί να περιμένει κανείς όταν η ίδια ομάδα που έκανε την Ανατολία να τρέμει τώρα βγάζει τέτοιες επιδόσεις;;; Πάμε να δούμε κι εδώ μερικά νούμερα χωρίς να πέσουμε στη λοταρία;; Στις τρεις νίκες εκτός έδρας;; Μία την πήραν 82-79 επειδή ο αντίπαλος είχε βάλει ήδη το κεφάλι του στην κατάψυξη;; Μα είναι τόσο περίπλοκο;; Στις δύο εντός;; Μία νίκη, μία ήττα;; Στις τρεις τελευταίες ήττες;; Κοιτάξτε τώρα… 93-97 εντός;; Τρεις πόντους;; Μα πού;; Στην ίδια πόλη;; Την ίδια εποχή;; Μα δεν λέει κάτι αυτό;; Δε λέει πως αυτοί οι τίτλοι ήταν σα εκείνη η ταινία που τελειώνει καλά επειδή ο πρωταγωνιστής ξύπνησε την τελευταία στιγμή;; Σήμερα;; Σήμερα η ταινία αυτή παίζεται σα repeat επειδή κανείς δε θυμάται πως μετά το φινάλε κλείνουν οι credits; Και τώρα;; Τώρα αυτοί;; Αυτοί κάνουν λάθη σαν δάσκαλοι πρώτου έτους;; Μα τι άλλο μπορούν;; Αυτοί ξέχασαν πως οι τίτλοι κερδίζονται όταν κάποιος τρώει γροθιά και συνεχίζει;; Αυτή η ομάδα σήμερα;; Αυτή είναι σα εκείνο το αυτοκίνητο που είχε καλό κινητήρα πριν δεκαπέντε χρόνια — σήμερα όμως;; Ο κινητήρας έχει κολλήσει σα πάγος στον Φλεβάρη;; Πού;; Στις κατοχές;; Στις αποφάσεις;; Στις μεταβιβάσεις;; Μα αυτά;; Αυτά είναι τα ίδια λάθη που έκαναν και εκείνοι που ήρθαν πρώτοι σ’ εκείνον τον αγώνα στη Μαδρίτη επειδή ο Γκούκας έκανε ντούμπλα σα γεράκι;;; Εμένα;; Εμένα μου φαίνονται σα αστεία όλ’ αυτά;; Γιατί;; Γιατί αυτοί οι τίτλοι;; Αυτοί έγιναν επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος εκείνος σήκωσε το κεφάλι όταν οι άλλοι είχαν βάλει τα χέρια τους στις τσέπες;; Σήμερα;; Σήμερα αυτοί;; Αυτοί ψάχνουνε τα κουρέλια εκείνου του ανθρώπου;; Μα τι περιμένουν όταν η ομάδα σέρνεται σα σακούλα μετά από κάθε αγώνα;; Αυτό;; Αυτό δεν είναι θέμα μνήμης;; Αυτό;; Αυτό είναι θέμα ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ εκείνης της μνήμης;; Λέμε τι;; Οι τίτλοι εκείνοι ήτανε σα εκείνο το παλτό;; Μα σήμερα;; Σήμερα η ομάδα φοράει ένα φουλάρι σα γατούλες;; 🤡💸

Θα σου πω κάτι: κάποτε περίμενα ότι αυτό το γήπεδο θα μου γνώριζε από δύσκολο δρόμο. Τώρα πια βλέπω εκεί έξω τρεις πόντους σαν σημάδι και ανατριχιάζω. Δεν είναι τρεις πόντοι εκείνοι που χωρίζουν έναν τίτλο από έναν τίτλο που χάθηκε — είναι τριάντα εκατοστά σα χρήματα ανάμεσα σε δυο ανθρώπους στον δρόμο· εκείνος που δεν μπορεί να τα πιάσει, βλέπει πως αυτά γίνονται σκόνη μέσα στην τσέπη του πριν καν ανοιγοκλείσει τα μάτια. Πάνω στο τραπέζι είναι τρεις νίκες. Μία εκτός έδρας, μόλις τρεις πόντους. Την άλλη φορά στο ίδιο γήπεδο η ομάδα βγήκε πρώτη κι όμως έχασε 85-82. Μετά εκείνες τις τρεις συνεχόμενες νίκες εκτός έδρας — τους είδα σα τσούρμο στο αεροδρόμιο σα ομάδα που γύριζε από πόλεμο· είχαν μια λάμψη σα άτομα που ξέρουν πως τραβούνε τις σωστές κάρτες στο τελευταίο χαρτί. Τώρα όμως;; Αυτή η ίδια ομάδα κάνει δύο λάθη στις τρεις τελευταίες κατοχές σα ομάδα πρώτου έτους που μαθαίνει γράμματα· ψάχνει τον Γκούκα σα αστυνομικοί επειδή χάθηκε ένα τρίποντο. Οι τρεις νίκες εκείνες; Εκείνες έγιναν επειδή υπήρχε ένα σύστημα που δε γνώριζε τη λέξη “απόσταση”. Η μπάλα πήγαινε εκεί όπου έπρεπε χωρίς δεύτερη κουβέντα — σήμερα σπάνια υπάρχει αυτή η σιγουριά. Στις τρεις τελευταίες ήττες; Στις τρεις αυτές φορές που η ομάδα έπαιζε σα ομάδα που ξέχασε πως έχει μνήμη· 93-97 στο ντέρμπι, 82-76 εκτός, 85-82 εκεί που είχαν βγει πρώτοι — όχι σημάδια τύχης· σημάδια πως κάπου εκεί μέσα χάθηκε το κουμπί της μνήμης. Οι περισσότεροι εδώ κλίνουν προς την πλευρά ότι αυτή η ομάδα σήμερα στέκεται στην άλλη όχθη εκείνων των τίτλων· οι τρεις πόντοι εκείνοι αποτελούν το σύμβολο ενός οργανισμού που κάποτε είχε την ψυχή ενός τίγρη κι έχει γίνει σήμερα ένας οργανισμός σα παλιάκι μπουκαλιού· θέλεις νερό βγαίνει μόνο σκόνη. Υπέρ αυτού υπάρχει ένα αντεπιχείρημα: εκείνες οι τρεις νίκες έγιναν επειδή υπήρχε η ασίγαστη προσπάθεια εκείνων των παικτών να γυρίσουν κάθε κατοχή σαν ολοκληρωμένο γράμμα στον αντίπαλο — δεν ήταν τυχαίο αποτέλεσμα. Σήμερα όμως;; Σήμερα εκείνοι οι ίδιοι παίκτες φαίνεται πως ξέχασαν ότι η μπάλα ξέρει να γυρίζει μόνο προς εκείνον που ξέρει πως πρέπει να τρέξει όσο η αντίπαλη ομάδα παίζει σα θεατής· οι τίτλοι εκείνοι είχαν μέσα τους την ουσία μιας εποχής που ποτέ δεν τελείωσε — αυτά όμως δεν είναι νούμερα στο Excel· είναι ανθρώπινα βήματα πάνω σε έναν αγωνιστικό πάγκο.