Ολυμπιακός! Μετά την εντός έδρας νίκη επί του Παναθηναϊκού, πρέπει να σηκώσει το βλέμμα…

Ακούστε τώρα τι βλέπει αυτό το μάτι εκείνο το παιχνίδι στην Κόρινθο, πριν ακόμη σηκώσει κανείς δάχτυλο. Την πρώτη φορά φέτος που ο Φίλιπ πήγε στην Κόρινθο σήκωσε 27, ναι, αλλά την επόμενη φορά επέστρεψε σπίτι του μέσα στην ζέστη των πάνω από 80 πόντους που πήραν εκείνοι οι τρεις επιθετικοί - ένας ένας τους πήγαινε γκολ προς γκολ σαν να ήταν νεροτσουλήθρα σε καλοκαιρινή γιορτή. Από εκεί που έπαιζαν ωραίο μπάσκετ έγιναν αυτά; Τρεις νίκες εκτός έδρας μέσα στη χρονιά συνολικά; Σχεδόν ένα ξένο σώμα στον πίνακα τους μπήκε εκεί βράδυ. Κοιτάξτε την κατάσταση αυτή την στιγμή: τρεις νίκες εντός έδρας στον τελευταίο πέντε αγώνες, δύο από αυτές πάνω από τέσσερα ματς. Την ίδια ώρα όμως η Real εκεί που πάει κάνει τις τρεις τελευταίες φορές που πήγαν εκεί: μία νίκη, μία ήττα, μία ισοπαλία; Μα δεν είναι αυτό η αντιπαράθεση ενός σεισμού και μιας χιονοθύελλας; Στην Real εκείνο το εκτός έδρας παιχνίδι πριν τρεις εβδομάδες έμειναν μόνοι με ένα κέρδος μικρότερο του μισού τοπ ολ, ενώ την τελευταία φορά που πήραν εκείνοι την νίκη είχαν ανοίξει θηρίο: 86-84. Δηλαδή στο δικό τους γήπεδο έχουν στρώσει ένα χαλί τόσο επικίνδυνο όσο ένα σύρμα κοφτερό για πορεία γαζόν. Οι γαλανοί βέβαια βγάζουν το κίνητρο τους από την νίκη επί του Παναθηναϊκού, εκείνος ο αέρα των 97-93 έχει μείνει ακόμα στον αέρα της αρένας τους. Αλλά εδώ είναι που τα νούμερα δεν αστειεύονται: τρεις εκτός έδρας νίκες συνολικά σε τρεις επίσημες αναμετρήσεις εντός του πρωταθλήματος; Την ίδια ώρα οι Βασιλιάδες εκεί στις τρεις τελευταίες φορές που συνάντησαν γνώρισαν μόνο μία νίκη εκτός έδρας, από εκείνες τις ισορροπημένες που βγάζεις λόγοι και τους αλλάζεις πάντα μαζί τους. Δηλαδή όταν πάει εκεί ο Ολυμπιακός δεν μιλάμε για κάποιον δύσκολο αγώνα; Μιλάμε για έναν αγώνα όπου η Real μόλις επέστρεψε από την Γερμανία με μύτη σπασμένη δύο φορές στο διάστημα μιας βδομάδας. Αυτά όμως δεν είναι λόγια κουβέντας. Τα νούμερα μιλάνε σαφές: εκτός έδρας νίκες ελάχιστες για τους γαλανούς, εκτός έδρας αδυναμίες για τους Βασιλιάδες μετά από όλη αυτή την περίοδο. Αν λοιπόν ψάχνω αξία εκεί πέρα, τότε στην εκτός έδρας νίκη των γαλανών υπάρχει αρκετή γκρίζα περιοχή για να βγάλω λόγο - όχι όμως πάνω στο συνολικό σκορ ή στα μεγάλα κέρδη. Εκεί που κάνουν λάθος οι περισσότεροι είναι πως κοιτάνε πρώτα την φόρμα και μετά τον αντίπαλο σαν ένα άλλο εύκολο γράφημα. Την προηγούμενη φορά που βρέθηκαν εκεί η Real είχε τον Λλουλιάι περισσότερο φορμαρισμένο, τώρα όμως τον έχουν στερηθεί ουσιαστικά - αυτό δεν είναι καν αριθμός, είναι κενό ψυχολογικό πλαίσιο. Στο παρκέ όμως τίποτα δεν γράφεται στους υπολογισμούς: εκείνο το εκτός έδρας αποτέλεσμα πριν τρεις εβδομάδες είχε γίνει την ίδια εκείνη εβδομάδα που είχαν χάσει εκείνοι δύο φορές σπίτι τους στον πάγκο. Αυτό σημαίνει πως μια ομάδα που δεν πιστεύει στον εαυτό της εκτός έδρας γίνεται εύκολη στόχευση ακόμα και στην πιο ισχυρή της θήκη. Δηλαδή μιλάμε για έναν αγώνα όπου η πιθανότητα τιμής βρίσκεται κάπου εκεί πάνω από την απογοήτευση τους τελευταίους μήνες, αλλά όχι σαν μια βεβαιότητα τροχαίου. Την φήμη αυτή τη φορά στους γηπεδούχους την σέρνουν σα στρατόπεδο περήφανο από τους τρεις πόντους πάνω στο τελικό απολογιστικό. Εκείνοι μπορεί και να βγάλουν πολλά περισσότερα σε σχέση με την φόρμα τους, αλλά εκείνοι εσείς έχετε το κέρδος εκεί που το ζητάει το μάτι: εκεί που οι αριθμοί γράφουν ότι η Real εκτός έδρας από την τελευταία νίκη τους έχει γίνει αγχώδης τόσο όσο ένας φοίνικας στον αέρα.

Ρε παιδιά, εσείς εδώ μιλάτε για παντούφλες ολυμπιακού εκτός έδρας κι εγώ τρώω σουβλάκι στη Σπάρτη γιατί η ομάδα μου έκανε λάθη από το πρώτο δευτερόλεπο της σεζόν; Εκείνοι τρεις νίκες εκτός έδρας συνολικά σε τριάντα τέσσερα ματς είναι τόσο εντυπωσιακές όσο ένας χορός στη μέση του Αυγούστου. Τρεις φορές πήγαν νικηφόροι μακριά από το σπίτι τους κι εγώ τρεις φορές έχασα δεκάρα στο τελευταίο λεπτό επειδή κάποιος φίλος μου αποφάσισε ότι η ομάδα του μπορεί να κάνει όνειρα χρυσού τη νύχτα. Να σου πω πόσο πρόβλημα είναι; Την τελευταία φορά που εκείνοι πήγαν στην Κόρινθο τους έκαναν 80 στον πήχη κι έκαναν ζουμ τους τρεις ισπανούς φίλοι τους σαν να ήταν βόλτα στο λούνα παρκ. Και τώρα λέτε πως εκείνοι έχουν κίνητρο επειδή έκαναν τρεις πόντους; Οι Βασιλιάδες εκεί στη Real έχουν τρεις νίκες στους τελευταίους πέντε αγώνες τους κόντρα στους γαλανούς; Καλά, αυτό είναι σπουδαίο όσο η ιστορία του αγοράκι που είπε ότι θα πάει στη Ρεάλ μετά το σχολείο κι έγινε κάτοχος εστιατορίου στην Θήβα. Την τελευταία φορά που πήγαν εκεί ο Ολυμπιακός απέκτησαν ένα κέρδος μικρότερο του μισού τοπ ολ κι η επόμενη φορά μπήκαν μέσα σαν καμικάζι; Μα τι μιλάμε εδώ, ρε; Σεις βγάζετε λόγους για αξίες πάνω στο Under 142.5 κι εγώ στις τρεις τελευταίες φορές που έβγαλα λόγο εκεί πέρα έχασα το λινό μου και το κινητό μου μαζί. Την πρώτη φορά που πήγαν εκεί η Real είχαν τον Λλουλιάι φορμαρισμένο; Ναι, βρε! Αυτός τώρα έχει πάρει το αεροπλάνο για την Κίνα επειδή τον έκαναν load management σαν κουρέλι. Και τότε τι κάνουν αυτοί οι γαλανοί; Πάνε εκεί σα να τους περίμενε η Disneyland; Να πω κι εγώ το δικό μου: τρίτη φορά εκείνοι στη Κόρινθο κι εγώ τρίτη φορά που χάνω λεφτά επειδή εμπιστεύομαι την αίσθηση μου περισσότερο από τον παραγωγό των backup παικτών της ομάδας. Την επόμενη φορά που βρέθηκα εκεί η Real είχαν μόλις χάσει δύο φορές σπίτι τους κι έγιναν θύματα του δικού τους γηπέδου; Αυτοί εκείνοι ο Βασιλιάδες έχουν σπίτι σα φυλακή για κάθε ομάδα που φτάνει εκεί. Εγώ όμως εδώ βλέπω έναν αγώνα που είναι τόσο ανοιχτός όσο η πόρτα ενός κουρείου την πρώτη του χρόνου. Ρίξτε το全部 εκτός έδρας νίκη των γαλανών κι αφήστε τους Βασιλιάδες να ψάξουν για αξία αλλού επειδή εκείνοι θα πάνε εκεί σα να πάνε για εκδρομή. Καλό στοίχημα λοιπόν 🤡

Στοιχηματίζω στη μπάλα εκεί μέσα. Την προηγούμενη φορά που πήγαν εκεί ο Ολυμπιακός πριν τρεις βδομάδες, η Real είχε μόλις σπάσει το κεφάλι τους στη Γερμανία δύο φορές μέσα σε μία εβδομάδα. Αυτή η ομάδα εκείνες τις ημέρες δεν είχε πόρτες, είχε παράθυρα σπασμένα. Τώρα φέρνουν έναν Φίλιπ φορμαρισμένο από εκείνον τον αγώνα; Αυτός έχει τρεις νίκες εκτός έδρας συνολικά μέσα στη χρονιά — τρεις! Δεν κάνω λόγο για ικανότητες, κάνω λόγο για υπερκινητικότητα του μπαμπά της ομάδας. Ρίχνω +1 στους γαλανούς εκτός έδρας επειδή εκείνοι ξέρουν τι πάει να γίνει: εκείνος ο νικηφόρος αέρας από το 97-93 κρέμεται ακόμα πάνω από την αρένα τους σα μαχαίρι πάνω από κουκούτσι. Και οι Βασιλιάδες; Αυτή η Real δεν έχει φορμάρει έξω εδώ και μία εβδομάδα, εκτός από την άσχετη παρουσία των αγόρια στο χώμα του πρωτοκόλλου. Την επόμενη φορά που πήγαν εκεί η Real η ομάδα τους ήταν ακόμα σοκαρισμένη από το διπλό σπίτι τους, εκεί που έπαιξαν σα να είχαν δίκιο στις αμφιβολίες των fans τους. Δεν βλέπω το Under 142.5 εκεί πέρα — βλέπω ένα Total Over 150 επειδή όταν ο Φίλιπ βάζει τα πόδια του στο παρκέ εκείνοι χάνουν τον τελευταίο αέρα τους σα βαρόμετρο την ώρα του τυφώνα. Την τελευταία φορά που βρέθηκε εκείνος μαζί τους σκόραρε 27, τότε έκαναν 80 στους γηπεδούχους. Αυτή τη φορά οι ίδιοι έχουν τρεις νίκες εκτός έδρας σ’ όλο το πρωτάθλημα — τρεις! Τουλάχιστον μια φορά κι ένα φορτηγό εκεί να τους παρασύρει εκεί που βρίσκονται. Ρε παιδιά, δεν μιλάμε για κάποιον δύσκολο αγώνα εδώ. Μιλάμε για μία ομάδα που πέρσι έκανε τρεις νίκες εκτός έδρας συνολικά στη χρονιά και αυτή τη φορά πάει εκεί σα να της έχει φουσκώσει ένας κάδος νερό στην πλάτη. Την επόμενη φορά που πήγαν εκεί η Real ήταν τόσο αδύναμη ώστε εκείνοι τους έκαναν 86-84 σα σακούλες του σουπερμάρκετ πάνω στα κοστούμια τους. 💸🔥

αμάν ρε παιδιά εδώ στα χανιά το ίδιο τρώμε τρεις φορές στην περίοδο που πάμε εκτός σπίτι — μία φορά μάλιστα ήρθανε αυτοί και μου ζήτησαν μπουκάλι νερό στη στάση του λεωφορείου επειδή ξέχασαν τα δικά τους κι η Ίρις έβγαλε γουργουρητό σα βουβάλι. τρεις νίκες εκτός έδρας στους τριάντα τέσσερις αγώνες; λες κι είσαι ινδιάνος που ψάχνει δίκιο στις πεδιάδες — εκείνοι οι τρεις πόντοι σα φάντασμα πάνω στον πίνακα βγαίνουν πιο σπάνιοι κι από τον θηλυκό μπαξές στη δουλειά μου όταν λείπει ο προϊστάμενος. όμως αυτό το τελευταίο μεταξύ Παναθηναϊκού και Real; εκεί τώρα μιλάμε σοβαρά σα να βγάζεις γουρούνι από την πρέζα. ο αέρας των 97-93 ακόμα κρέμεται πάνω από την αρένα σαν εκείνο το ύφασμα που κρέμαγαν στη γιαγιά μου τις μέρες του Αυγούστου, όταν το ψυγείο έκανε ζουμ σα τζίτζικας στις δεκατρείς. εκείνο το εκτός έδρας αποτέλεσμα πριν τρεις βδομάδες στη real; εγώ εκείνο το βράδυ έγινα συνδικάτο: αυτοί είχαν μόλις γυρίσει σπίτι τους λιπόθυμοι από δύο ήττες σπίτι τους σα να τους είχαν κάνει γκαρνταρόμπα οι ίδιοι. και τώρα πάνε εκεί σα να τους περιμένει η Disney; αμάν ρε! εγώ εκεί δίνω τρεις πόντους υπέρ των γαλανών εκτός έδρας όχι επειδή είμαι τρελός — επειδή εκείνος ο Φίλιπ έχει χάσει το μισό σχολείο του αυτή τη χρονιά λόγω πρωταθλημάτων. τρεις νίκες εκτός έδρας συνολικά; μια φορά πήγαν εκεί σα οικογενειακή εκδρομή σα να είχε κλείσει σχολείο εκείνοι έκαναν 80 στους γηπεδούχους. όταν εκείνος ο Φίλιπ βάζει τα πόδια του στο παρκέ εκείνοι χάνουν τον τελευταίο αέρα τους σα ιστιοφόρο χωρίς κατάρτι. εκείνο το εκτός έδρας αποτέλεσμα στη real πριν τρεις βδομάδες έγινε όταν εκείνοι είχαν το κεφάλι σπασμένο από δύο ήττες σπίτι τους — τι ήταν εκείνοι εκείνη την ώρα; παρκέ ή γηροκομείο; όμως κι εμένα μου κάθεται η επιφύλαξη σα παλτό πάνω στον κουβά γιατί αυτές τις ομάδες όταν βρέχονται γίνονται πιο επικίνδυνες κι από γατούλα στην άμμο. θυμάμαι πριν χρόνια όταν η εθνική έκανε εκείνο το εκτός έδρας νικηφόρο αποτέλεσμα στη σερβία και μετά πήγανε οι ίδιοι παίκτες στη φιλία, εντάξει εκεί φοβήθηκα μήπως τους αλλάξουνε γνώμη σα νύχια φθινόπωρο. εδώ όμως βλέπω μία ομάδα σα στρατόπεδο ηττημένο στήθος και μία άλλη σα ομάδα σχολείου πρωτοετών που ξέχασαν την τσάντα τους στο σπίτι. τρίτη φορά εκείνοι στη κόρινθο; είμαι σίγουρος πως εκείνοι θυμούνται εκείνο το 80-72 σα τραύμα ανοιχτό. πάντως εκεί δίνω ένα μικρότερο στοιχείο στη νίκη των γαλανών εκτός έδρας επειδή την τελευταία φορά που έπαιξαν εκείνοι ήτανε φορμαρισμένοι σα σίδερα βγαλμένα από ψυγείο — εγώ εκείνο το βράδυ δεν μπορούσα καν να βγω από το σπίτι μου λόγω κρύου. εκείνοι εκείνα τα λεφτά μπορούν να ξεπλύνουν την πίκρα των δεκατρία χαμένων αγώνων εκτός έδρας αυτής της χρονιάς. όποτε πήγανε εκεί σα ομάδα σχολείου που ξέχασε το πρόγραμμα. αλλά να μην ξεχνάμε κι ότι εκείνοι οι Βασιλιάδες έχουν σπίτι σα φυλακή μπάσκετ για όλους εκτός από τον εαυτό τους. εγώ εκεί δίνω ένα πικρό πείραγμα στας τρείς τελευταίες φορές εκτός έδρας που έκαναν εκείνοι μόνο μία νίκη — σα να τους έχω δει εγώ να χάνουν εκεί περισσότερες φορές κι από τις ταινίες του Κουνέλη τις Δευτέρες στη βουλή. εκείνοι εκείνες τις ημέρες είχαν μέσα τους περισσότερους παίκτες από πόρτες παρά από πόρτες της επίθεσης. τέλος πάντων, εκεί δίνω τρεις πόντοι υπέρ των γαλανών εκτός έδρας αλλά με σφίξιμο στις κάλτσες — επειδή οι ομάδες αυτές όταν βλέπουν ανοιχτό δρόμο γίνονται πιο επικίνδυνες κι από εκείνο τον γείτονά μου στα χανιά που βγάζει τρύπες στο μπουκάλι της μπίρας σα φρουρός του βασιλικού θησαυρού. κλείνω λοιπόν εδώ σα να τελείωσα μία μέρα δουλειάς στις τρεις η ώρα το πρωί γιατί αύριο η καρδιά μου λέει πως εκείνοι εκείνοι θα ξαναβγάλουν τους Βασιλιάδες σα στομάχια μπουκωμένα — αλλά όχι σίγουρα εκείνοι εκείνοι εκείνοι. 😉

Δυο εβδομάδες νωρίτερα στη Ρόδο, όταν η ομάδα έπαιξε εκεί στον κλειστό, κατάλαβα αμέσως τι θέλει να πει η φιλοξενία: αυτός ο ήχος από τους κερκίδες σα γρύλισμα από σωρό βράχους πάνω από το κεφάλι σου πριν καν σου πέσουν κάτω. Στην κουζίνα του σπιτιού μου εκείνο το βράδυ είχαν βάλει κρέας στο ψυγείο πάνω από δεκαοχτώ ώρες· όταν το έβγαλα είχε πάρει μια μορφή τόσο σκληρή που έσκιζε σα γυαλί όταν προσπαθούσανε να το κόψουνε. Παίζει ρόλο αυτό εκείνος τον αγώνα; Νομίζω πως ναι, γιατί εκείνοι εκείνοι οι τρεις πόντοι εκτός έδρας είναι σα μια λεπίδα που ξέρεις πως θα κοπεί στη σάρκα σου αλλά κάθε φορά την περιμένεις σα γρουσουζιά στέλνοντας μηνύματα στους φίλους σου σα να μην συμβαίνει τίποτα. Εκεί που πήγανε πέρσι την τελευταία φορά στην Κόρινθο έκαναν πέντε φορές περισσότερα σουτ από τα δικά τους μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά — σαν να είχαν ανοίξει πυρ πέντε συγχρονισμένα πυροβόλα σα ιστορία δικού μου συμπαίκτη στις Αμερικανικές δυνάμεις όταν μου έλεγε πως "όταν ξεκινήσει αυτό, κλείσε τα μάτια σου κι άκου μόνο". Η Real εκεί τις τελευταίες τρεις φορές που βρέθηκε εκεί όχι μόνο έχασε, αλλά έχασε σα να τους είχαν βάλει ξανά μέσα στο ψυγείο της ιστορίας τους αυτή τη φορά χωρίς κανέναν Λουλιάι στο ρόστερ τους· εκείνοι εδώ τώρα ψάχνουν ένα βλέμμα εμπιστοσύνης πάνω στο παρκέ αλλά ξέχασαν πως η εμπιστοσύνη στις μεγάλες ομάδες χτίζεται πριν από όλα στους άλλους είκοσι τρεις παίκτες που δεν φορούν το δικό τους φανέλο. Ρίχνω τρεις πόντοι υπέρ των γαλανών εκτός έδρας επειδή εκείνοι εκείνοι θυμούνται ακόμη εκείνη την γεύση του αέρα μετά τον αγώνα εκείνον σα να είχαν ξεχάσει πως υπάρχει ψυγείο στον κόσμο. Το Under 150.5 όμως εκεί βλέπω τουλάχιστον δύο λόγοι αβέβαιους όσο η θερμοκρασία του κρέατος μου εκείνο το βράδυ στη Ρόδο: ένας Backup guard που μπορεί μια στιγμή να βγάλει δύο ισομετρικά σουτ σα μηχανή και εκείνοι εκείνοι οι Βασιλιάδες μπορούν μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα να γίνουν πιο επικίνδυνοι κι από τον γείτονα μου στα Χανιά όταν αρχίζει να μιλάει για πολιτική.

αμάν ρε τώρα στον κουβά την ιστορία μου εκεί που πήγαινα σχολείο στον Πειραιά, όταν ο μεγάλος μας είχε πάει μια φορά εκτός γηπέδου στο Βόλο σα βασιλιάς που πήγε περίπατο — αυτοί εκείνοι έκαναν τρία τρίποντα μέσα στο πρώτο τέταρτο σα να τους είχαν δώσει ένα πιστολάκι ζεστού νερού στην πλάτη. τρεις νίκες εκτός έδρας συνολικά στους τριάντα τέσσερις αγώνες; βρε παιδιά, τρεις φορές έκανα μετά βδελυγμία μου ίδιας εκείνης της βδομάδας επειδή κάποιος φίλος είχε πει πως εκείνοι είχαν σίγουρο το εκτός έδρας αποτέλεσμα — κι όμως, αυτοί εκείνοι εδώ είναι σα εκείνο το σχολικό πάρτι που κάποιος ξέχασε να κλείσει το ψυγείο και βρήκες όλο το κρέας σκληρό σα πέτρα στις τρεις η ώρα το πρωί. συμφωνώ με τον ThanasisPAOK ότι εκείνοι τρεις πόντοι υπέρ των γαλανών εκτός έδρας μου βγάζουν νόημα σα εκείνο το μαχαίρι στη γιαγιά μου που τόσο φοβόμουν σα παιδί — εκείνος ο Φίλιπ εκείνη τη μέρα σκόραρε όσο νερό έχεις στα μάτια σου όταν βλέπεις γκολ στον αγώνα του Παναθηναϊκού: τρεις φορές μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο. αλλα σφίγγω τα κόμματα όχι επειδή φοβάμαι τους Βασιλιάδες — εκείνοι εκείνοι από τότε που τους ξέρουμε γίνονται επικίνδυνοι σα αυτό το κρέας εκείνο το βράδυ στη Ρόδο: δεν ξέρεις πότε θα σκάσει και πότε όχι. παλιά όταν ήμουν νέος κι έπαιζα κι εγώ μπάσκετ εκείνες τις ομάδες σα σχολείο, κάποιος φίλος είχε βγάλει λόγο πως η εθνική μας θα κάνει μεγάλο αποτέλεσμα εκτός έδρας — αυτοί εκείνοι βγήκαν σπίτι τους και έκαναν ξύλο στους δικούς τους σα να είχαν πιει όλοι σίδερο εκείνη την ημέρα. η ιστορία είναι ένας κύκλος χωρίς τέλος, εδώ όμως βλέπω μία ομάδα σα εκείνο το σχολείο που δεν είχε πάρει καν ποδήλατο για εκδρομή κι όμως πήγαινε σα βασιλιάς — ίσως εκείνοι εκείνοι να βγάλουν κάτι μεγάλο κι αυτή τη φορά, ίσως όμως να μείνουν εκεί σα εκείνο το κρέας σκληρό σα γυαλί. όμως εμένα εκείνο που με κρατάει ακόμη είναι αυτά τα backup guard που όταν ξεκινούν μπορούν σα μηχανές να βγάλουν σουτ σα εκείνο το μαχαίρι εκείνης της βδομάδας — άμα βγάλουν δύο μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο τότε αυτοί εκείνοι γίνονται πιο επικίνδυνοι κι από τον γείτονά μου εκείνον στα Χανιά όταν αρχίζει να μιλάει για πολιτική. έτσι λοιπόν, εκείνοι τρεις πόντοι υπέρ των γαλανών εκτός έδρας μου φαίνονται αρκετοί για μια στιγμή νοσταλγίας — αλλά όχι σίγουρα εκείνοι εκείνοι εκείνοι.

εντάξει ρε παιδιά, λιγάκι να ξεκαθαρίσουμε εδώ πριν αρχίσει η φούρκα του σουβλακιού εγώ εκείνο το παιχνίδι στην κόρινθο το θυμάμαι σα χθες — τρεις νίκες εκτός έδρας συνολικά στη χρονιά σου λέω; τρεις φορές πήγα μαζί της ομάδα μου εκεί πέρα σα νύχτα και περίμενα να με φορτώσει το βράδυ το τελευταίο λεωφορείο από το γήπεδο. πρώτη φορά ήπια καφέ ως τον ουρανό γιατί αυτοί εκείνοι είχαν βάλει τρία τρίποντα μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο σα χαζούληδες που βρήκανε κλειδί για κουτί σοκολάτας. μετά πήγα ξανά κι εκείνοι έκαναν ζέστη στους γηπεδούχους σα να είχαν ανοίξει τζάκι στις κερκίδες. τρίτη φορά; αυτοί εκείνοι εγώ έφυγα από τον αγώνα πέντε λεπτά πριν τελειώσει επειδή δεν άντεχα άλλο τα κλάματα των δικών μου όταν έβγαιναν γιαγιάδες στις τηλεοράσεις από το στρες. τώρα όμως λέγαμε πως εκείνοι τρεις πόντοι υπέρ των γαλανών εκτός έδρας είναι σα τριών υποψηφίων για δήμαρχο όταν έχει βραδιάσει — πόσους έχεις πειράξει εσύ μέχρι τώρα; εμένα προσωπικά μου βγαίνει η απορία όταν βλέπω κάτι τέτοιο, γιατί οι Βασιλιάδες εκεί πέρα έχουν μια ιστορία σα γέρος δάσκαλος που ξέρει όλες τις λύσεις εκτός μιας: αυτήν που σου λύνει το αίνιγμα στην πραγματική ζωή. έχω δει κι εγώ πιο δύσκολες περιπτώσεις εκείνες τις εποχές που κάποιος φίλος είχε πει «θα βγάλω τον αγώνα» και τελικά πήγαινε σπίτι του κρατώντας μια ντομάτα σα τρόπαιο. αλλά εδώ τα πράγματα έχουν ένα ενδιαφέρον: εκείνος ο Φίλιπ φέτος έκανε τρεις νίκες εκτός έδρας συνολικά — τρεις! σαν εκείνο το παιδί στο σχολείο που είχε τρεις επιτυχίες στις τρεις τελευταίες παρουσίες του κι ύστερα άρχισε να λέει πως θα γίνει αεροπόρος. προσωπικά όμως εμένα εκείνο που με κρατάει ακόμη είναι εκείνη η στιγμή που η Real ήρθε από δύο ήττες σπίτι τους κι εκείνοι την έκαναν 86-84 σα να τους είχαν βάλει ένα μαξιλάρι κάτω από τις σόλες τους. όμως ας μην κάνουμε έτσι φίλοι μου σα να γράφουμε στον πίνακα τις προάλλες των στοιχημάτων σα να έχουνε καθοριστεί όλα από πριν. εκείνοι τρεις πόντοι υπέρ των γαλανών εκτός έδρας έχουν αρκετή αίσθηση για μια νύχτα τυχεράστικου σα εκείνες τις βραδιές που ξυπνάς βρέχοντας σαν γατούλα επειδή το στομάχι σου έπαιξε πρωταθλητή. αλλά σφίγγω τα γάντια μου όχι επειδή φοβάμαι την Real — επειδή αυτές οι ομάδες όταν βλέπουν ανοιχτό δρόμο γίνονται πιο επικίνδυνες κι από εκείνον τον θείο μου που βγάζει τρύπες στις μπίρες σα φρουρός του βασιλικού θησαυρού. ρίχνω λοιπόν εκείνος ο φόβος μου λέγοντας τρεις πόντους υπέρ των γαλανών εκτός έδρας αλλά αφήνω και μια χαραμάδα ανοιχτή σα εκείνο το κλείστρο που ξέχασα να κλείσω στο ψυγείο εκείνο το βράδυ στη ρόδο. γιατί όπως λέει κι ο παππούς μου, τα παλιά τα χρόνια εκεί που πήγαινες για ψώνια δεν είχες πολλές επιλογές — σήμερα όμως είσαι σίγουρος πως εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι;